IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Don't cry, just smile because it's happend

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Pip
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Don't cry, just smile because it's happend zo 12 aug 2012 - 17:55


k a y l e i g h
you only get one shot
do not miss your chance to blow
this opportunity comes once in a lifetime
De laatste maanden leken als een droom voorbij te vliegen. Het voelde als de dag van gister dat ik naast hem stond, mijn neus in zijn manen, de warme ondergaande zon op onze rug. En nu een aantal maanden later was ik zo rond als een dik varken. Ik geloof er heilig in dat als ik een duwtje zal krijgen dat ik zo de helling af zou rollen. Ik kan me lastig herinneren dat ik zo dik was toen ik drachtig was van Astracan. Maar er zijn al jaren overheen gekomen en alles is anders nu dus misschien dat ik me gewoon vergis.

Maar toch voelde ik me beter dan bij mijn vorige dracht. Ik weet nu hoe het is en wat ik kan verwachten. Daarnaast waren de jaren met Astracan de fijnste van mijn leven, al zaten ze vol met tegenslagen. Ook had ik grote hoop op de steun van Theron. Ik was niet weer bang dat ik er alleen voor zou staan. Het was gewoon allemaal veel veiliger dan eerder.

Een pijnscheut gaat door mijn lichaam wanneer ik me vlot voortbeweeg door de kudde van Orlais, mijn ogen zoekend naar Theron. Stug klem ik mijn lippen op elkaar. De pijn was met de uren erger geworden. Ik was bang, bang dat het snel zou komen, bang dat ik mijn verstand weer zou verliezen, en bang dat ik het fout deed omdat ik niet helder kon denken. Wanneer een harde, onverdraaglijke klap door mijn buik gaat zak ik onder een boom door mijn knieën. Mijn lichaam stond opgespannen om de pijn te kunnen negeren. De pijn die nog nooit zo erg was geweest.

Wat daarna gebeurde weet ik niet eens goed meer. Ik was verdoofd, door de pijn die grens bereikte. Het ging vanzelf. Ik voelde het gebeuren. En opeens wat het er. Een klein, kwetsbaar , merrie veulen , helemaal doorweekt lag naast me. De diepe bruine ogen van haar vader. Maar de meest speciale vachtkleur die ik ooit gezien heb. De pijn die nog door ging was volledig naar de achtergrond verplaatst. Een hinnik verlaat mijn keel, met de hoop dat Theron het hoort. Haar ogen gleden vlug over paarden die stonden te grazen. Voorzichtig begon ik haar af te likken. Ik kneep mijn ogen dicht wanneer de pijn nog door ging.

**Theron & Aleydis, en andere die graag willen :}
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don't cry, just smile because it's happend zo 12 aug 2012 - 18:54

Er hing een spanning in de lucht die Theron duidelijk kon voelen. Lente had haar volledige intreden gedaan en het was een goede tijd voor zijn kudde. Gelukkig stak hij zijn neus in de lucht en liet een lage hinnik horen. Enkele paarden keken op en gooide ook gelukkig voor het warme weer hun hoofd in de lucht. Maar niet alleen de veiligheid van de kudde was iets waar Ther blij mee was. Nee, ook zou hij binnenkort vader worden. Ergens hoopte hij op een zoontje maar een dochter zou zijn leven ook volkomen perfect maken. Het zou niet uitmaken. Het zou een liefdesbaby worden.. Een kind van Kayleigh. Hij zou niets liever willen dan voor eeuwig bij haar zijn. Hij had haar half gedwongen om zodra hun veulen volwassen zou zijn een gooi naar rang vier te doen. Ze moest gewoon veilig zijn en Ther wist dat hun kind haar zou volgen. Serano zou goed op ze passen en anders Ragnarok wel. Die gedachte stelde hem gerust.

Een smeekende hinnik deed hem echter afleiden. Die stem. Hij herkende hem uit duizenden. Het was zijn Kayleigh! Met snelle passen schoot hij door de kudde heen. Paarden maakte plaats voor hem en hij riep half naar Faerith dat hij niet lang weg zou zijn. Ze klonk immers dichtbij. En ja hoor, aan het eind van de kudde enkele meters van de groep vandaan zag hij haar. Het aanblik van haar liggend baarde hem eerst zorgen tot hij een klein bibberend ding voor haar zag liggen.. Hij was vader. Meteen stapte hij op haar af en duwde zijn neus tegen haar grijzige. "Ze is schitterend." Fluisterde hij zacht terwijl een enkele traan van blijdschap in zijn ooghoek kwam. Hij kon haar nieteens beschrijven.. Hij kon niet naar haar kijken om te zien of er iets mis met haar was. Ze was perfect in elk opzicht.. Hij had een dochter..


a l e y d i s
the wise one


De natte warmte waar ze zich in bevond was beklemmend. Ze wist waar ze zich bevond maar ze wist ook dat ze zich niet alleen hier bevond. Haar zuster van wie ze geen enkele kleur kon beschrijven lag dicht tegen haar aan. Toen een hevige beklemmende pijn echter op haar drukte opende ze haar mond zonder enkel geluid er uit te kunnen laten. Ze werd als het ware bijna weggezogen van haar zuster. Een enkele keer spande haar spier aan om met haar been tegen te stribbelen wat leidde op tegen de omheining van waar ze haar hele leven in had gespendeerd trappen. Maar niets hielp ze werd van de vochtige warmte naar een droge kilte getrokken. Meteen toen het zachte vlies wat haar beschermde van haar af was hapte de jonge merrie naar adem. Ze liet een zacht piepend hinnikte horen en voelde hoe ze tegen de warmte van een groot wezen werd getrokken. Meteen opende ze haar oogjes en daar was ze.. Haar moeder.. Meteen voelde de nog naamloze merrie zich veilig en drukte ze zichzelf tegen de grijzige vacht aan. Nu gescheiden door haar moeder voelde ze hoe haar zusje zich daar nog bevond. Langzaam duwde ze haar neusje tegen de buik van haar moeder om haar zusje aan te moedigen ook te komen. Het was grappig hier!

Haar moeder had een raar geluid uit haar keel gelaten en de merrie was er licht van geschrokken. Maar toen een ander geluid haar kant op kwam keek ze daar naar op. Een grote bonte hengst staarde haar aan met iets wat leek op vocht in zijn ooghoek. Automatisch wou ze haar neusje omhoog trekken naar hem maar ze wou ook haar zusje niet achterlaten. In nu al een lichte tweestrijd liet ze nogmaals een zacht hinnikje horen toen de hengst iets zei in een taal die ze niet begreep. Twijfelend staarde ze naar de hengst terwijl ze nogmaals een duwtje gaf tegen haar zusje. Wanneer kwam ze nou spelen?



I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Pip
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don't cry, just smile because it's happend zo 12 aug 2012 - 21:11


k a y l e i g h
you only get one shot
do not miss your chance to blow
this opportunity comes once in a lifetime

Een traan hing aan mijn ooghoeken. Het beeld van Astracan als jong veulen hing nog aan mijn netvlies. Dit moment was één van de mooiste momenten in mijn leven. Eén die je nóóit mag vergeten. Een glimlach sierde mijn lippen wanneer het perfect gevormde hoofdje van het kleine veulen verward om zich heen keek. De perfectie van het veulen was iets dat me ergens verbaasde. Haar hoofd was fijn en klein. Haar lichaam was smal maar toch was zichtbaar dat ze niet een merrie was op té hoge benen. En haar vachtkleur... Zo speciaal. 

Wanneer ik mijn neus tegen haar aan duw gaat een pijnscheut door mijn lichaam. Een zachte kreun verlaat mijn lippen. Wanneer ik de stem van Theron hoor kijk ik verast op. Trots glimlach ik naar hem. Mijn ogen twinkelde enthousiast. Ondanks de pijn die haast onverdraaglijk leek. "Ja... Ze is pra.." een kreun stopte mijn zin. Ik kneep mijn ogen samen. Waarom was het nog zo pijnlijk? Het kon niet! Ik was al klaar! Opeens werd ik bang, bang dat er wat mis ging in mijn lichaam. Mijn ogen werden groot " Theron... Wat is er met me?" vroeg ik angstig. Maar nog voordat ik antwoord kreeg voelde ik het gebeuren. Ik zocht troost voor de pijn bij het kleine veulen. Door naar haar te kijken. Ik snapte het niet... Maar het gebeurde. Een paar seconde later lag ze er... Een donker veulen . Ook een merrie... 

In een ruk stond ik op. Ik stond letterlijk te trillen op mijn benen. Ik deed twee veulens in één keer... Versuft keek ik naar het prachtige veulen dat in  gevecht was met het netvlies dat strak om haar heen zat. Voorzichtig hielp ik haar. Mijn aanraking liet het veulen schrikken. Een schok leek door het lichaam te gaan. Vlug trok ik mijn neus terug waarna ik het opnieuw probeerde. Wanneer het veulen bevrijd was gaf ik haar een duwtje naar haar zusje toe. Met een verwarde blik keek ik naar Theron die er net zo versuft bij stond als ik.

Ik nam afstand om ook het andere veulen in me op te nemen. De diep bruine ogen van haar vader, enkel zat er een amberkleurig waasje over. De vacht leek donker bruin tot grullo achtig. En haar aftekeningen... Het was kortom: speciaal. "Ze zijn prachtig" bracht ik versuft uit.


alézna
the strong one



Ik keek toe hoe mijn soulmate, mijn zusje met wie ik maanden had doorgebracht weggleed. Een wit gat in. Ik voelde de kou eruit komen. Als een gek ging mijn hart op en neer. Niet mijn zusje! Ze werd vast opgeslokt door aliëns! Wanneer het witte gat zich voor een moment sloot gleed een traan langs mijn ooghoek. Mijn zusje was weg, ik was alleen... Maar op eens ging het witte gat weer open. Een onheilspellend licht. Een zuigkracht van niet te meten trok me naar buiten. Ik probeerde me tegen te houden maar het lukte niet. Een onrustig geluidje kwam uit mijn keelgat. Eerst mijn voorhoeven die naar de aliëns gingen, toen mijn neus, mijn hoofd, mijn voorbenen, en toen mijn hele lichaam. Ik had mijn ogen stijf dichtgeknepen. Wanneer ik met een klap op een harde grond belandde opende ik voorzichtig mijn ogen. 

Het was licht, en koud. Ik wilde terug. Maar al snel merkte ik iets. Ademsnood. Met geweld proberen ik de vlies die me de laatste warmte gaf open te maken. Wild hapte ik in de koude lucht. Versuft keek ik om me heen. Ik zag mijn moeder, een hengst, die dan waarschijnlijk mijn vader is. En... ZUSJEEE.  Voorzichtig probeerde ik naar haar toe te kruipen. Wanneer ik haar trillende lijf tegen dat van mij voel begon ik rustig de omgeving in me op te nemen. Een conclusie stond vast:

Het was erger dan Aliëns! Het warme water had zich ingewisseld voor droge lucht. Ik kon lastig de lucht inademen. Ik wilde mijn moeders navelstring! Maar één ding viel me op

Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don't cry, just smile because it's happend di 14 aug 2012 - 23:10

"Ja... Ze is pra.." een kreun stopte haar zin. Theron staarde haar in angst aan. Wat was dit? Het veulen was toch al geboren? Waarom wat.. " Theron... Wat is er met me?" Ongelovig schudde hij zijn hoofd terwijl hij haar aankeek met een groot bruin oog dat ongeloof uitstraalde. "T..Tweeling?" Bracht hij stamelend uit terwijl hij van het veulen naar haar keek en weer terug. Was dit mogelijk?

En ja! Even later lag daar een iets donkere versie van het eerste veulentje. Met van die speciale aftekeningen. "Ze zijn prachtig" Theron knikte langzaam. Ze haalde de woorden uit zijn mond en langzaam duwde hij zijn neus tegen bijde veulens. "Absoluut.." Zijn adem stokte en zijn stem schoot half omhoog. Hij had twee dochters. Hoe was het mogenijk.. Liefdevol duwde Ther zijn neus tegen Kayleigh aan. Hij glimlachte warm naar haar en vol geluk staarde hij zijn jonkies aan. "Hoe wil je ze noemen?" Fluisterde hij zacht terwijl hij haar warm aankeek.


a l e y d i s
the wise one


Ze snapte deze wereld nog niet. Al wat ze snapte was dat het naamloze veulentje op haar hoefjes wou komen om deze wereld te verkennen. MAar iets hielt haar tegen. Het feit dat haar zusje er nog niet was. Haar zusje moest komen! En toen. Zodra ze haar moeder samen voelde krimpen wist ze dat haar zusje snel zou komen. Instinctief bewoog ze zichzelf half naar de uitgang toe waar zij net uit was gekomen maar hielt zich nog net tegen om haar neus tegen de uitgang aan te drukken. En toen.. HAAR ZUSJE! Ze zag hoe haar zusje naar haar toe kroop en het naamloze ding ontving haar zusje met kleine kopstootjes. Eindelijk waren ze weer samen!

De grote hengst van wie ze nu begreep dat het haar papa was duwde zijn neus tegen haar aan en koppig duwde ze terug. Meteen daarna probeerde ze haar beentjes onder haar lichaam te krijgen om omhoog te komen. Echter mislukte dit en viel ze weer op de grond. Een lachend geluidje kwam over haar keel en ze schudde even haar kleine lichte kopje heen en weer. Ze snapte er niets van. Ze wou net zo staan als papa niet hier op de grond blijven liggen als mama!



I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Pip
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don't cry, just smile because it's happend di 14 aug 2012 - 23:47


k a y l e i g h
you only get one shot
do not miss your chance to blow
this opportunity comes once in a lifetime

Ongelooflijk schudde ik mijn manen door elkaar. De vreselijke buik, de pijnlijke bevalling, twee keer. Het was het waard. Mijn ogen gleden trots over de meest prachtige veulens die ik ooit had gezien, sorry Astracan, het is de waarheid. Ze stonden gelijk aan de betekenis van perfectie. Misschien was het dat ik verblind was door moederliefde, of misschien was het de ware schoonheid. Maar voor mij , de trotse moeder van de tweeling, waren dit de meest prachtige veulens. 

Ik kijk naar de twee jonge veulens. De lichtere leek verbaasd, nieuwsgierig en vooral leergierig. Ze leek nu al een rondje om de wereld te willen rennen. Ik merkte dat ik spontaan mijn mondhoeken omhoog trok. En die ander... Ze leek de wereld een beetje te zien tegenvallen. Ze wilde liever terug de veilig ruimte in met haar zusje. Maar achter de onzekerheid was toch een sterke, harde merrie zichtbaar. Ze leek minder wijs dan de lichtere. Meer op een paard dat niet driemaal nadacht voordat die iets deed. En de lichtere... Ze leek gewoon verstandig, slim...

Aanmoedigend geef ik het donkere veulen een duwtje om het voorbeeld te volgen van het lichte veulen dat al een poging waagde op zijn benen te gaan staan. Mijn ogen gleden naar Theron die zijn ogen lastig van het prachtige tafereel af kon houden. Wanneer ik zijn neus voel krullen mijn mondhoeken omhoog. Ik had alles. Alles wat een merrie wil hebben in haar leven. Wij zijn vraag stopte mijn fantasie droom over de sterke merrie's... Tja... Daar vroeg hij me wat... Hoe gaan we ze noemen. "Nou... Eigenlijk..." begon ik voorzichtig. "Eigenlijk had ik verwacht op één veulen... Aleydis leek me een leuke naam... Maar we hebben er nog een" sprak ik langzaam uit. Ik deed mijn best bedachtzaam te klinken, maar waar was eerlijk gezegd niet in de stemming diep na de denken. 


alézna
the strong one



Bij nader inzien was het zwarte gat van de aliens en niet het witte. Fuck... Wat baalde ik nu... Ik ben het verkeerde gat doorgegaan. Waarom overkomt alleen mij dit... Oke, en zusje dan. Maar die is gewoon onhandig. Ik wil naar de aliens! Klaagde ik in mezelf. Wanneer ik zusje in beweging voel komen volg ik haar lichaam argwanend. Wat was die nou van plan? Bleef zusje niet bij me wachten tot de taxi naar het zwarte gat kwam? Wanneer ik haar onhandig zie doen op haar stelten kan ik het niet laten om haar even uit te lachen. MAAR WACHT EENS! Ik kon hier niet alleen achter blijven! Een gilletje verliet mijn lippen. 

Snel deed ik mijn een poging te staan netals papa en mama stonden. Waren die trouwens erger dan aliëns? Wanneer mijn moeder me een duw geeft kijk ik haar raar aan. Was dat het? Misschien zijn ze toch niet zo erg als aliëns. Mijn ogen glijden van papa naar mama waarna ik doorglij naar Zusje die wederom een poging deed op haar stelten te staan. Ik bedacht me dat het best wel cool was om op benen te staan. Dan kan je heel hard wegrennen voor aliens. Langzaam probeer ik mijn lange benen , die je dus moet bewegen om te lopen, onder mijn lichaam te brengen. Wanneer ik op mijn benen wankel en vervolgens terug val kijk ik mijn moeder die een lach niet kon weerhouden boos aan. 


** vind alezna so cute x'DD moest gewoon meteen antwoorden
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don't cry, just smile because it's happend

Terug naar boven Go down

Don't cry, just smile because it's happend

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» .:. Lacrimosa Lake
» The New Narnians Just Came But The Old Ones Had Returned.
» From Hyrule Castle to the Inn
» MOOR, Chastity
» Actor Ideas for Erik

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX