IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

ridderspoor

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: ridderspoor di 11 sep 2012 - 23:29

nachtschade
I am a flower quickly fading, a wave tossed
in the ocean, a vapor in the wind


De laatste dagen leken wel eindeloos te duren, de uren trokken voorbij op een slakkentempo en Nachtschade begon zich zo langzamerhand te irriteren aan het gemakkelijke kudde leventje. Ze had niet het reizen opgegeven om te settelen in een kudde met paarden die haar geen blik waardig gunde. Behalve twee schimmen en een leider was er nog geen paard op haar af gekomen. Ze ergerde zich dan ook mateloos als ze hoorde hoe de paarden uiteen weken wanneer ze door de groep stapte, alsof ze werkelijk waar zou struikelen over een paard als ze niet weg stapten. Met haar oren plat in haar nek en haar glazige witte ogen op onweer stapt ze stevig door.

Wel als er niemand was die haar wilde vermaken, of überhaupt gezelschap wilde houden dan zocht ze haar geluk wel elders. Misschien was het zicht haar ontnomen, haar avontuurlijke karakter absoluut niet. Enigszins pissig, en misschien wel wat vloekend, neemt ze de benen en draaft in een zwevende pas over de velden heen, haar lange benen zorgvuldig plaatsend en haar oren in de ronte draaiende om elk geluid te registreren. Ergens in de verte fladderen vogels op, en niet al te ver weg is het geluid van kabbelend water te horen. Ze besluit om wat te drinken en vanaf daar te bepalen hoe ze de rest van de middag ging invullen, waarschijnlijk volgde Torak haar ook nog altijd; dus echt alleen was ze nooit.
Terug naar boven Go down
Guest
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: ridderspoor vr 14 sep 2012 - 11:57

:: ѕoɴɢ :: rιdderѕpoor :: тнeмe ::

De donkere merrie was geen bijzonder ding om te zien. Ze was niet bijzonder groot of gespierd, en zeker niet bijzonder mooi. Misschien wat fijntjes gebouwd, maar haar vacht was enigszins stoffig en vaal, haar manen lang, maar knoperig. Het enige wat opviel aan het merrietje waren haar turquoisblauwe ogen. Een detail wat mooi had kunnen zijn, ware het niet dat de blik die ze droegen zo kil was geweest. Aan alles straalde ze uit dat ze een vechtertje was, maar wel beter wist dan op de voorgrond te treden. Dit was iemand die door de schaduwen dwaalde en geen behoefte had aan het bedrijvige kuddenleven – slechts aan de bescherming van de groep. Iemand met een vlijmscherp verstand, maar slim genoeg om zichzelf niet bloot te stellen aan de gevaren van ambitie. En bovenal was ze iemand die al de nodige levenservaring had opgedaan, ondanks haar jonge leeftijd. Iemand die nu al ontheemd was en rond zwierf opzoek naar een plaats die ze thuis kon noemen, zonder de hoop om dat werkelijk te vinden.

Ridderspoor, want zo heette het schrandere ding, was blij dat ze aan de duistere schimmen van het woud ontsnapt was. Ze had de monsters die er huisde niet ontmoet, maar ze had hun aanwezigheid zeker wel gevoeld. De smerige stank die ze verspreidden, waar ze onhebbelijk van werd, leek nog steeds in haar neusgaten te hangen. Het leek wel of de duistere wezens langs haar waren gestreken en het vuil van hun donkere geest op haar vacht hadden achtergelaten. Onwillekeurig schudde de merrie zich uit: maar het vuil en de stank was niet zo zeer fysiek, het zat in haar geest. Ze rook het niet werkelijk meer, omdat het niet werkelijk meer daar was. Toch verhoogde ze haar pas en liet het woud in een hoog tempo achter zich: de sterke, typerende geur van lavendel kalmeerde haar krampachtig gespannen geest wat en zette haar er toe aan om met wat meer rust in haar hoofd te kijken: zonder de angst die even eerder haar zintuigen beneveld had.

Haar aandacht werd getrokken door de regelmatige en lichtvoetige tred van een ander paard. Ridderspoor hief haar fijn gevormde hoofd en liet haar blauwachtige ogen over het ranke dier dansen. Alles wat zij niet had, had dit wezentje wel: haar bewegingen bezaten een haast spookachtige gratie en ze was zo fijn gebouwd dat Ridderspoor er spontaan jaloers van zou geworden – als ze meer waarde had gehecht aan een mooi uiterlijk. Het tweede wat haar opviel, was de onmiskenbare irritatie die het dier – een merrie meende ze – uitstraalde. Alsof iemand haar zojuist grondig de grond in gestampt had. Haar woede maakte haar niet lelijk. In tegendeel, het bevestigde haar gratie. Ridderspoor schudde haar manen van haar hals en bleef staan, nieuwsgierig of de donkere merrie haar voorbij zou stuiven, of af zou remmen om te vragen wat een vuil ding als Ridderspoor in het pad deed van een bloedmooie merrie als zij.
Terug naar boven Go down
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: ridderspoor wo 19 sep 2012 - 12:48

nachtschade
I am a flower quickly fading, a wave tossed
in the ocean, a vapor in the wind


Nachtschade was alles behalve moeders mooiste, haar lange zwarte manen waren slordig en in elkaar geklit waardoor krullen ontstonden. Haar mistige witte ogen waren leeg en ijzig koud, haar kleine lichaam bezat meer Iberische trekken dan werkelijk Arabische, waardoor haar lichaam gespierd en klein van formaat was met lange slanke benen. Het was de manier waarop ze bewoog die haar een zweem van gratie en elegantie gaf. Niet dat ze zelf ook maar iets hiervan kon waar nemen, Nachtschade was zo goed als blind en kon met moeite enkel zo nu en dan een vorm onderscheidden wanneer het licht fel was. Zo kan ze de andere merrie ook niet zien, niet haar doffe vacht of geklitte manen, niet haar ijskoude blauwe ogen, helemaal niks. Het enige wat ze hoort is de beweging van de bladeren, het geruis van de wind dat langs haar vacht strijkt, haar regelmatige ademhaling en zo wist ze dat de andere merrie niet al te ver van haar stond.

Ze komt tot stilstand wanneer haar hoeven het water raken, aangezien ze bijna niks kon zien ging ze volledig van haar instinct uit. Ze laat haar slanke hoofd zakken waardoor de lange donkere manen golvend van haar hals glijden. Ze deed zich te goed aan het koele water en hoopte op die manier ook de irritatie die in haar hart vlamde te koelen. In eerste instantie wilde ze maar weinig aandacht aan de andere merrie besteden, het liefst krulde ze zich op en dook weg in het donkerste deel van het woud. Maar als ze de ogen van de merrie voelt branden draait ze haar lichaam en probeert met moeite een vorm te zoeken in haar troebele zicht, ergens in haar ooghoek is een beweging merkbaar en ze draait haar lichaam om haar hals te strekken en de geur van de merrie op te vangen. Ze herkende de geur niet, ze herkende helemaal niks van haar, niet dat dat abnormaal was, Nachtschade werd nou eenmaal niet goed ontvangen in de kudde en dus besteedde ze maar weinig tijd aan het leren kennen van nieuwe paarden. Geen wonder dus dat deze merrie niet eerder haar aanwezigheid aan Nachtschade had getoond. Een nieuwe merrie, wat moest ze daar nou mee? Wat waren überhaupt de sociale regels tegenwoordig? Ze schud haar donkere manen welke willekeurig en slordig over haar gezond gespierde hals vallen.
'Hey' Haar stem is melodieus en fragiel, een stem die paste bij een merrie die het voorkomen had van een engel, en niet een wildebras als Nachtschade. Voorzichtig priemt ze één oor naar voren en probeert zich met haar andere oor wat te oriënteren.
Terug naar boven Go down
Guest
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: ridderspoor vr 21 sep 2012 - 18:02

:: ѕoɴɢ :: rιdderѕpoor :: тнeмe ::

Slender as a swan's neck. Hoewel de schrandere merrie nu zag dat haar eerdere conclusie niet helemaal correct was geweest – het ranke ding was robuuster en slordiger dan ze op het eerste oog geleken had, bleef Ridderspoor erbij dat ze een fijne verschijning was om te zien. Niet persé in de meest positieve betekenis van het woord, maar ze was mooi om te zien. Gracieus genoeg om magnetisch te zijn. De betovering werd pas, en abrupt, verbroken toen de merrie stilhield om zich te goed te doen aan een klein stroompje. Het donkere, felle ding nam de tijd om naar haar te kijken, maar liet zich afleiden door een scherpe geur. Haar oren draaiden zich op hetzelfde moment naar achter toen het fijne wezentje haar hoofd hiep en haar recht aankeek … met witte, nietsziende ogen.

'Vuur.' Het woord kwam op hetzelfde moment over haar lippen dat de merrie haar begroette. Haar stem was melodieus, haast verslavend om naar te luisteren: weerlegde elke vorm van gebrek die ze tot dat moment getoond had. De drie dingen bij elkaar waren teveel voor haar onrustige geest om in één keer te verwerken. Abrupt wendde Ridderspoor haar hoofd af, haar ogen flitsten langs de bomen, terwijl ze zich concentreerde op datgene wat werkelijk van belang was: de scherpe geur van rook. Het kostte haar enkele seconden voordat ze met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durfde te zeggen dat de heide al vlam had gevat.

Haar spieren waren tot hun uiterste gespannen, haar lichaam was haar geest al sprongen vooruit. 'De beek is te klein,' beet ze het ranke ding toe. Onvriendelijker dan ze geweest zou zijn in een meer ontspannen situatie. Ze draaide om haar as, blikte naar de horizon: kon de vage flikkering van het vuur al haast zien. 'We moeten naar de bron, maar dat is richting het vuur. Stroomafwaarts wordt hij alleen maar smaller.' Ze haalde een keer diep adem, wilde de merrie een doordringende blik toewerpen, maar realiseerde zich toen dat ze, in ieder geval zo goed als, blind was. 'De kuststrook ligt, voorzover ik nu kan beoordelen, achter de vuurhaard. We kunnen de beek volgen, en het er op wagen om door het vuur heen te trekken. Dat is riskant, maar minder riskant dan de andere kant op te gaan en het risico te lopen dat wanneer het vuur ons inhaalt we geen water meer hebben om in onder te duiken.'

Onrustig, gevangene van een diepgaand dierlijk instinct, had de kleine donkere merrie er moeite mee om stil te blijven staan. Toch wilde ze de ander in gelegenheid te stellen om na te denken, om met een betere oplossing te komen. Hoewel ze haar misschien veroordeelde – zoals alleen degene dat kunnen die te lijden hebben onder vooroordelen, was haar geest scherp genoeg om haar erop te wijzen dat vooroordelen alleen maar tegen haar zouden kunnen werken. Dit, soort van, ranke ding met de bijzondere aftekeningen zou van bijzonder veel nut kunnen blijken te zijn. Ze mocht dan praktisch blind zijn, dat zou alleen maar ten goede komen van haar andere zintuigen. Zintuigen die ook Ridderspoor goed zou kunnen gebruiken wanneer de rook straks haar reuk en zicht zou belemmeren.
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: ridderspoor

Terug naar boven Go down

ridderspoor

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Anderfels-
» CHATBOX