IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

we'll live inside the dreams we left behind

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: we'll live inside the dreams we left behind wo 19 sep 2012 - 11:42

nachtschade
You've merely adapted the dark,
I was born in it, molded by it


Wanneer hij over haar goede vrienden de schimmen begint werpt ze hem een quasi-boze blik toe en vormt er een klein donker grijnsje rond haar lippen. 'Ik bescherm je wel hoor' haar lippen zijn uitdagend omhoog gekruld en haar ogen staan plagend. Nachtschade was een lichtvoetige merrie, met haar zwevende passen en gekloven hoeven kon ze zich snel en moeiteloos voort bewogen. De duisternis van het woud was waar ze in was geboren, ze was er door gevormd en het was de plek waar zij tot haar recht kwam. Zelfs schimmen zouden haar kwijt raken met haar moeiteloze passen en elegante haast katachtige souplesse. Nadat ze hem heeft gevraagd waar hij naar kijkt valt een stilte, niet direct een ongemakkelijke stilte maar het was wel een stilte en ze werd lichtelijk nerveus dat ze zijn gezichtsuitdrukking niet kon aflezen. Het enige wat ze kon aanvoelen was zijn nerveuze ademhaling en het ritmisch kloppen van zijn hart. Wanneer die woorden echter uiteindelijk zijn lippen verlaten wend ze haar blik in eerste instantie wat gegeneerd af. Ze hoort hoe hij zijn keel schraapt en herhaalt dat ze naar het bos gaan.
Wanneer hij aandraaft volgt ze hem vrijwel direct. Ze versnelt haar pas om aan zijn schouder te komen lopen. Ze drukt zacht haar neus tegen zijn schouder aan en laat een klein lachje rond haar lippen spelen. 'Weet je dat je de eerste bent die zoiets ooit tegen me heeft gezegd?' Een vreugdeloos lachje verlaat haar lippen. 'Dankje..' Ze schud haar ranke hoofd en stapt stevig door. Het liefst zei ze iets terug, hoe ze zijn aanwezigheid waardeerde, hoe haar bloed stolde als hij haar aan raakte, hoe zijn stem rillingen over haar rug joeg, maar het joeg haar angst aan dat de shire misschien niks met zijn woorden had bedoelt en zij straks een figuur van zichzelf zou slaan als ze met hem zou gaan flirten.

Na een korte stilte besluit ze dat ze de sprong maar moest wagen, dat ze hem gewoon moest vertellen dat ze zijn aanwezigheid als geen ander waardeerde, maar op dat moment begint Diablo met spreken. Zijn woorden dringen maar langzaam tot haar door maar wanneer ze het goed en wel heeft begrepen heft ze haar ranke hoofd vol verbazing naar hem op. 'Meen je dat?' Haar mistige ogen staan groot en glinsteren in het blanke maanlicht dat ondertussen aan de hemel staat. 'Ik weet niet hoe ik moet vertellen hoe dankbaar ik ben, er zijn geen woorden voor. Ik zal het nooit vergeten' Ze glimlacht. 'Ik zal jou nooit vergeten' Ze glimlacht en wend haar hoofd naar voren, laat haar lichaam moeiteloos opgaan in de donkere schaduwen van het woud. Ze smelt samen met de donkere speling van de bomen en verplaatst zich als een dansend hert op het mos.

Wanneer zijn heerlijke lage stem weer hoorbaar is wend ze haar slanke hals en vallen haar zwarte manen aan de andere kant van haar hals naar beneden. Ze glimlacht naar hem en heft haar ranke kop. 'Ik zie de maan, tenminste ik zie de lichte waas van de maan, en wanneer deze vol is kan ik soms de reflectie op de aarde waarnemen, maar meestal is het donker'


I didn't see the light until I was fully grown,
and by then it was only blinding
Terug naar boven Go down
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind wo 19 sep 2012 - 11:42


diablo
alpha rank three
Haar dankbetuiging werd beantwoord met wederom een dwaze grijns. Diablo stelde zich 'stoer' op, borst vooruit en neus de lucht in. 'Nu kan ik je tenminste zélf beschermen. Wanneer dat nodig is natuurlijk.' Hij was niet van plan om haar 24/7 te beschermen. Natuurlijk zou hij haar steeds te hulp schieten, maar ze zag er bekwaam genoeg uit om in sommige situaties zelf haar mannetje te staan. Anders zou Diablo haar al niet hebben doorgelaten naar de derde rang. Er waren een paar eigenschappen die paarden volgens hem moesten bezitten om hogerop te komen, als hij niet geloofde dat je in de vierde rang zou kunnen raken nu - of later - dan liet hij je met moeite door. Zijn kudde moest sterk zijn. 'Ik zal jou nooit vergeten.' Moest Diablo geen vacht hebben zouden zijn wangen zo rood kleuren als de avondzon. Dus hij prees zichzelf gelukkig met zijn berenpels, glimlachte een beetje klungelig en drukte zijn neus tegen haar schouder. 'Ik jou ook niet..'

'Hoe ontwijk je dan de bomen 's nachts?' Het was een serieuze vraag maar het was niet onopvallend dat er diep in zijn stem een lach verborgen zat. Een lach die werd opgewekt omdat hij zich Nachtschade voorstelde die van links naar rechts liep en elke boom raakte die op haar pad kwam. 'Dieren kan je horen maar een laaghangende tak gaat niet 'halt' roepen denk ik.' In een flits zijn zijn gedachten bij de kleine merrie Katarzyna die steeds maar weer claimde dat de bomen konden spreken.
Nu ze zo het bos in liepen liepen de koude rillingen over de Shire zijn rug. Een dikke vacht had zijn voordelen maar wanneer het nat en donker was, was hij liever kaal dan nat. Het verbaasde hem dan ook dat hij nog nooit een longontsteking had opgelopen. Zijn immuunsysteem liet hem in ieder geval nog niet in de steek dus hij was nog steeds niet de oude bok die hij dacht te zijn. 'Ik ben bang om oud te worden,' liet hij zichzelf plots horen. 'Ik ben bang om niet meer voor mezelf te kunnen zorgen. Ik ben niet bang voor de dood, maar ik ben bang voor het moment dat er vlak voor komt..' Hij was dolgelukkig dat de kleine Nachtschade zijn gelaat niet kon zien want dat was vertrokken in een pijnlijke frons. 'Ik wil niet vergeten of pijn lijden of gek worden. Blue Moon horses staat niet bekend om zijn 'normale' gebeurtenissen en ik zie het nog gebeuren dat ik een of andere rare psychische stoornis krijg en volledig gek wordt.'


A blackened heart and a poison mind
I can't recognize the cruel from the kind

Terug naar boven Go down
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind vr 21 sep 2012 - 15:01

nachtschade
You've merely adapted the dark,
I was born in it, molded by it


Ze glimlacht om zijn woorden, ze was er van overtuigd dat ze geen bescherming nodig had in de bossen, het woud was haar thuis. In het duistere van de schaduwen kon ze zich vloeiend en moeiteloos voort bewegen en versmelten met de schaduwen alsof ze het verhoogd had tot een kunst. Wanneer de woorden haar lippen hebben verlaten voelt ze in eerste instantie een ongemakkelijke stilte en daarna een zachte neus tegen haar schouder en de verlossende woorden; hij zou haar niet vergeten. Ze was daar dankbaar voor, er was tenminste één iemand die haar nooit zou vergeten, er was één iemand die haar zou herinneren als ze van deze aarde weg geveegd zou worden. En zij zou hem herinneren, zij zou over hem vertellen aan degene die hem vergaten, zij zou er voor zorgen dat iedereen zou weten wat voor een hengst hij was geweest, iedereen zou weten wat Diablo voor haar had betekent.
Zijn vraag komt wat onverwacht en ze kan een zachte lach niet binnen houden. 'Misschien spreken de bomen niet, maar ik kan de takken tegen mijn vacht voelen, ik kan de bladeren horen ritselen, ik voel hoe de wind weerkaatst tegen de bomen en een andere weg zoekt. Ik kan horen hoe het geluid word afgestompt tegen de harde barst. Mijn gehoor is zeer goed Diablo, ik weet precies waar ik me bevind. Daarnaast leef ik al zo lang in dit woud dat ik de route blind kan lopen' Ze glimlacht naar hem, haar ogen zacht glimmend in het blanke maanlicht.

Haar vochtige vacht voelt koud aan en bij elke windvlaag steekt de kou diep in haar vacht. Het was geen goed idee geweest om zo laat nog te zwemmen, maar ze had plezier gehad en was de tijd vergeten. Ze had plezier gehad, voor het eerst sinds tijden. Ze schud haar lange zwarte manen die al zo goed als opgedroogd zijn. 'Ik ken een warm water bron in de bergen, misschien kan de warmte ons een beetje opwarmen. En maak je geen zorgen, het is aan de voet van de berg' Ze grijnst naar hem en geeft hem een zacht duwtje.
Wanneer zijn rauwe stem haar gehoor bereikt is ze ontstelt door de plotselinge kwetsbaarheid, het vertrouwen dat hij in haar stelt door zo een onderwerp aan te gaan. Ze duwt zacht haar neus tegen zijn hals. 'Ik denk dat je te nuchter bent om gek te worden Diablo. Je staat stevig op de grond met al je hoeven en je hebt een duidelijke mening wat betreft je leiderschap. En naar horen heb je ook niks te verliezen waardoor je gek zou kunnen horen, toch?' Ze glimlacht naar hem, probeert hem te troosten. 'Daarnaast zal ik er zijn om voor je te zorgen als je oud en gerimpeld bent' Ze grijnst wat plagend.


I didn't see the light until I was fully grown,
and by then it was only blinding
Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind vr 21 sep 2012 - 15:49


diablo
alpha rank three
'Het spijt me dat ik aan je twijfelde dan,' greens de hengst bij het horen van haar uitleg. Natuurlijk redde ze zich prima, ze leefde nog steeds en ze was een van de meest stabiele paarden die Diablo hier had zijn rond lopen.
''Ik ken een warm water bron in de bergen, misschien kan de warmte ons een beetje opwarmen,' verbaasd keek de oude hengst op. 'Nou, die heb ik nog niet gevonden.' Hij smolt bij de gedachte om in water te zitten dat hem opwarmde in plaats van afkoelde.
'En maak je geen zorgen, het is aan de voet van de berg.' 'Oh, gelukkig,' antwoorde hij haar met een afkeurende stem. 'Ik wou al bijna zeggen dat je een compleet doorgeslagen enkeling bent,' nu was het zijn beurt om haar speels tegen haar schouder te duwen al kende hij zijn eigen krachten niet en in plaats van haar zachtjes te duwen, beukte de hengst als het ware tegen haar aan. Diablo hikte beschaamd, proberend zijn lach in te houden en schudde toen spijtig zijn hoofd. 'Ik denk dat je superkrachten enkel in het water werken.'

'Ik denk dat je te nuchter bent om gek te worden Diablo. Je staat stevig op de grond met al je hoeven en je hebt een duidelijke mening wat betreft je leiderschap. En naar horen heb je ook niks te verliezen waardoor je gek zou kunnen worden, toch?' Hij knikte. Zij zou waarschijnlijk te horen hebben gekregen dat hij niets had om te verliezen. De laatste dagen begon hij hier meer en meer aan te twijfelen, vooral toen hij het vuur ontdekte schoot haar naam hem onmiddellijk te binnen.
'Ik heb inderdaad niets te verliezen,' het was meer een gemompel en een herhaling dan een echte bevestiging, maar hij had geen zin om zijn hoofd er nu over te breken. Hij had zin gekregen in dat warme water waar ze zo lovend over sprak.
'Daarnaast zal ik er zijn om voor je te zorgen als je oud en gerimpeld bent.' Zijn ogen die eerst treurig hadden gestaan begonnen te twinkelen van vermaak en een flauwe 'Pfuh' ontsnapte hem. 'Begin dan al maar tijd vrij te maken, ik denk dat mijn eerste rimpels eraan komen...' Hij stopte met wandelen en bekeek haar eens tegoei. 'Ik zie precies ook wat rimpeltjes bij jou verschijnen, mhh...' Om klappen te ontwijken schepte hij alvast, lachend en knorrend, een afstand tussen hen twee en dribbelde trots verder.

Het geluid van de bron drong zijn oren binnen en een warm gevoel van kinderlijk enthousiasme besloop hem. Zijn benen gingen zich ongewild sneller voort bewegen en voordat hij het wist zat hij op het randje tussen draven en galopperen.


A blackened heart and a poison mind
I can't recognize the cruel from the kind

Terug naar boven Go down
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind vr 21 sep 2012 - 16:31

nachtschade
You've merely adapted the dark,
I was born in it, molded by it


Ze had het niet zo bedoelt, ze had willen zeggen dat er maar weinig van een hengst als Diablo kon worden afgenomen, hij was op plaatsen geweest en hij had dingen gezien. Hij was gehard door het leven en de harde realiteit, hij wist dat verlies een deel van het leven was en dat het nodig was om dat te verwerken voordat je verder kon gaan met je leven. Ze had niet bedoelt dat hij geen dierbaren had, geen vrienden of kennissen. Ze laat het echter voor wat het is, geen behoefte om te diep in te gaan op een onderwerp waar ze niet heel veel kennis van heeft. Naast haar twee veulens had ze niemand verloren waarmee ze niet kon om gaan, ze had nooit gedacht dat ze ooit gek zou kunnen worden, niet langer meer in staat zou zijn mentaal goed en helder te denken.
Wanneer een afkeurende 'pfuh' zijn lippen verlaat grijnst ze en schud haar manen uit haar ogen. Een vertederde glimlach siert haar lippen wanneer hij begint over zijn eerst rimpels. 'Maak je geen zorgen, door mijn ogen is er geen rimpel te bekennen op je lichaam' Diablo stopt met wandelen en dus houdt Nachtschade ook halt, ze grinnikt en staat op het punt om 'wat?' te vragen maar dan doet hij de mededeling dat ze zelf ook al enkele rimpels heeft en lacht ze wat verontwaardigd. 'Spreek voor jezelf hengst! Met mijn zes jaar heb ik nog een goddelijk jong huidje' Grinnikt ze lichtjes en hapt speel naar zijn manen, echter is hij al weer doorgelopen en ontwijkt haar 'aanval' soepel. Ze draaft achter hem aan met snelle passen. De warmte van de bron komt hun tegemoet en Nacht kon niet wachten tot haar lichaam zich tegoed kon doen aan de warmte.


I didn't see the light until I was fully grown,
and by then it was only blinding
Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind wo 26 sep 2012 - 17:40


diablo
alpha rank three
'Babyhuidje! Hah!' bracht de hengst schamper uit. En zo was het wel welletjes geweest over leeftijd. Hij was oud, een zak, uitgeleefd. Niets leek nog voor zijn voeten te vallen zoals ze dat indertijd deden. Hij had amper nog charmes en de charmes die hij wel nog in zijn bezit had, daar speelde hij niet mee. Hij liep niet te koop met wat hij had. Erger nog, hij verborg het. Er was tot nu toe geen merrie meer geweest die hem bij de eerste woorden die ze sprak had betoverd. Er was niemand die de beestjes onder zijn huid kon laten krioelen. Nachtschade was natuurlijk een mooie, goedgevormde en plezierige merrie. Maar Diablo stond niet bepaald te springen om zich tegen haar aan te wrijven. Haar warmte te voelen. Lieve of uitdagende dingen te zeggen. Een spelletje te spelen. Nee. Maar hij kon niet ontkennen dat hij haar leuk vond.
Maar wat was leuk? Wat was houden van? Hij hield van de zee, dat was zeker. Hij aanbad haar. Hij vond het bos leuk. Hij vond de nacht leuk. Maar hoe zat dat nu met iets wat leefde? Hij hield van Mayalynde. Maya. Daarna vond hij haar leuk. Misschien was leuk vinden te zacht uitgedrukt, maar hij hield absoluut niet meer van haar. Hoe noem je dat dan? Het was iets dat hij niet kon bevatten of kon verwoorden. Hij had niet de drang om haar aan te raken maar hij voelde zich wel zwaar verbonden met de bloedmooie merrie. Misschien was het dat ja - misschien voelde hij zich gewoon verbonden met Nachtschade.

In al zijn gedachten had Diablo niet gemerkt dat het water dichterbij kwam en zonder het te beseffen stond hij met beide voorbenen in de bron. Hij schrok amper, hier en daar trok een spiertje samen maar die ontspanden bijna meteen weer. Een heerlijk gevoel bekroop hem en genietend sluit hij zijn ogen. 'Er is toch niets ontspannender dan water', prevelde de grote reus nu heel klein, alsof hij net was veranderd in een klein kind. Want in feite was hij dat nog wel - of terug. Een klein kind. Hij had de eerlijkheid van een kind, hij loog nooit. Hij had de oprechtheid van een kind, wie wat slecht deed moest hoe dan ook gestraft worden. Maar hij had ook de goedgelovigheid van een kind en geloofde dat iedereen goed was. Dat iedereen zijn fouten kon herzien. Daarom had hij Darlica niet gestraft door haar naar rang één te sturen, maar haar gewoon geweigerd in zijn rang. Darlica was geen slechte merrie, ze was dom en naïf. Was ze daarom een slechte merrie? Niet meteen.
Behalve de schimmen dan, de ondoden, maar wat verwacht je van iets dat vanbinnen uit wegrot zowel letterlijk als figuurlijk? En dan nog, het waren niet zij die door en door slecht waren, het was de duivel die door en door slecht zat, en de duivel zat in hen. Daarom koesterde Diablo niet enkel haat voor de zielen die zichzelf verkochten aan hem, maar ook spijt en verdriet.

Ietwat uitgeput legde Diablo zijn lichaam op de oever, waar zijn buik en achterhand nog in het water lagen maar zijn hoofd op de grond kon rusten. 'Het is een vreselijke geur he?' Alhoewel het vuur hier nog lang niet was dwarrelde er hier en daar een vlokje zwarte sneeuw naar beneden. De geur was niet indringend, maar scherp genoeg om op te vallen door de geur van de natuur door. 'Ik weet nog niet precies wat ik er van moet vinden.' Als gebaar bij zijn woorden snoof hij de lucht nog eens goed op. 'Op zich is het een leuke geur. Maar vuur is niet echt mijn ding,' hij moest grinniken bij zijn eigen woorden, natuurlijk was vuur niet zijn ding. Moest dit jaren eerder zijn gebeurd had hij E'vesdar kunnen helpen en nu stond de arme jongen er zo goed als alleen voor om het vuur aan te pakken. 'Maar de geur, ja.. Het intigreert me wel.'

A blackened heart and a poison mind
I can't recognize the cruel from the kind

Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind do 27 sep 2012 - 16:33

klaar Very Happy
Terug naar boven Go down
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind vr 28 sep 2012 - 9:46

nachtschade
You've merely adapted the dark,
I was born in it, molded by it


Ze grijnst om de woorden die hij wat schamper uit brengt. Een babyhuidje, ach ze was jong maar voor haar leeftijd was ze al veel te volwassen. Soms voelde ze zich als een oude merrie opgesloten in het lichaam van een jonge meid. Haar interesses en dagelijkse bezigheden lagen te ver verwijderd van haar leeftijdsgenoten om zich werkelijk verbonden te voelen met hen. Misschien was dat wel niet een slecht iets, de jeugd was nou niet geweldig in dit gebied. Ze had wat waargenomen over twee tweelingen, één van een loners koppel en één van de leider van de tweede rang. Naar horen was ze te weten gekomen dat de tweeling van de loners beide niet goed snik waren, de dochter papte aan met Avanti en de zoon had zichzelf verbannen.
Natuurlijk kende ze het verhaal er niet omheen, en was zij niet iemand om te oordelen, maar toch klonk het haar raar in de oren. De andere tweeling was volledig anders opgevoed, binnen de veilige kring van de derde rang en met een vader die leider is, ze had roddels gehoord dat de twee jonge merries wat verwend waren en meer genoten van mannelijke aandacht dat echt hun aandacht besteedde aan belangrijke dingen. Maar dat waren maar roddels, en ze was zich er maar al te goed van bewust dat die over haar ook werden gesproken, al was ze wel blij dat ze niet zo een meisje-meisje was als de merrie’s van haar leeftijd. Haar uiterlijk, of de aandacht die ze kreeg kon haar werkelijk gestolen worden.

Opnieuw voelt ze de blik van Diablo op haar branden en de vraag die al enige tijd door haar hoofd speelt ligt op het puntje van haar tong, echter heeft ze niet de ballen om het werkelijk te vragen. Ze vroeg het zich echter wel af; vond hij haar aantrekkelijk? Of had hij beter gezien? Nachtschade was nou niet de meest mooie merrie, ze had de lijnen van de Arabische volbloed, maar het was ook duidelijk te zien dat ze wat voller was, wat rechter in haar gezicht en wat hoger en sterker op haar benen. Daarnaast was haar vacht een vrij saaie kleur bruin met slechts enkele witte aftekeningen, en lange zwarte manen die om haar heen vielen als een deken van in elkaar verstrengelde krullen. Ze vroeg zich af of hij haar mooi vond, het verlangen had om haar aan te raken wanneer hij naar haar keek. Want zij voelt het wel wanneer zijn stem weerklinkt, de heerlijke bas van zijn stem een rilling over haar rug laat glijden. Misschien was het simpelweg haar jeugdige geest die niet eerder op deze manier aangetrokken was geweest tot een ander.
Ze luistert naar zijn doordringende stem wanneer hij spreekt en laat een waterig lachje over haar lippen glijden, ondanks dat ze de vraag niet had gesteld voelde ze zich alsnog afgewezen. Ze laat het warme water haar lichaam omarmen wanneer ze de waterbron in stapt. Haar lange zwarte manen kleven tegen haar slanke hals aan en drijven in sierlijke krullen op het wateroppervlak. Haar voorpluk kleeft plat op haar voorhoofd, en haar ogen zijn verborgen achter de zwarte strengen. Misschien was ze lichtjes terug getrokken in haar schulp, misschien omdat ze zichzelf niet waardig genoeg achtte om werkelijk te denken dat een hengst als Diablo naar haar zou kijken op de manier waarop hij ooit had gekeken naar de merrie waar hij het eerder over had gehad.

Wanneer de indringende geur van brand haar neusgaten opnieuw bereikt kucht ze zachtjes en legt haar hoofd neer op de harde stenen grond, haar blinde ogen zoekend naar een teken van Diablo. ‘Vuur is net als water een intense natuurkracht die net zozeer een schoonheid bevat als een allesverwoestende kant. Ik vind vuur mooi, de warme dansende vlammen die je verwarmen als het koud is, net als water wat je kan verkoelen wanneer het warm is. De geur echter.. het blokkeert mijn reukzintuig en wanneer twee van mijn zintuigen weg vallen ben ik volledig aangewezen op mijn gehoor en mijn gevoel. De geur van vuur benauwt en beangstigt me, terwijl de geur van water juist een gevoel van hoop teweeg kan brengen. Het is raar dat twee van de grootste natuurkrachten toch zo verschillend kunnen zijn..’ Ze sluit haar ogen en laat een zucht aan haar lippen ontglippen.
De stenen voelen koud en scherp aan onder haar natte hoofd. Ze heft zich uit het water, waarbij haar bruine vacht glimt van het water en haar lange manen tegen haar schouders plakken. Ze legt haar lichaam neer aan de rand van de waterbron, haar hoofd wat verwijderd van het zijne. Ze voelt de warmte van zijn vacht, de constante streling van zijn warme adem langs haar vacht. Een hittegolf glijd door haar lichaam bij de gedachte aan de hengst zo dichtbij, misschien dichter of verder weg dan ze dacht, zien kon ze immers niet.



I didn't see the light until I was fully grown,
and by then it was only blinding
Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind ma 1 okt 2012 - 18:03


diablo
alpha rank three
Nachtschades stem klonk als kleine belletjes die zachtjes tegen elkaar tinkelden. Een onverwachte rilling baande zich in weg van Diablos schoft tot zijn staartwortel en een ongecontroleerde, zachte zucht rolt overheen zijn lippen. Alhoewel er waarheid in haar woorden lag, wist hij dat water even moordlustig kon zijn als vuur. Al was verdrinken een pak vrediger dan verbranden, je viel flauw en ging dan ongemerkt dood. Zulke verhalen zijn aangenamer om te aanhoren dan de verhalen over hen die levend verbrand waren. Maar hij kon er van meespreken wanneer anderen zeiden dat water wreed was: hij was tenslotte zelf ook wreed geweest. 'Het hangt er maar vanaf in welke situatie je zit,' mompelde de Shire dus onwillekeurig.
De jonge Nachtschade kwam dichter en legde zich uiteindelijk niet zo ver van hem vandaan. Een beetje ongemakkelijk keek de hengst naar haar witte ogen die blonken in het licht dat de bron weerspiegelde. Ze leken kil, eenzaam en koud. Aan de andere kant straalden ze evenveel warmte uit als iemand die nog kon zien en gelukkig was en alhoewel Diablo wist dat ze niet terug naar hem kon kijken, werd hij voor enkele seconden meegesleurd in alles wat erachter lag. Elke emotie - of net niet. Als hij niet beter wist kon hij zweren dat in haar ogen universums werden gevormd en terug verwoest, en dat enkel in een fractie van een seconde.

Onoplettend als hij was en in de ban van de korte emotie merkt hij niet hoe achter zich het water begint op te borrelen en onwillekeurig heen en weer begint te slaan. Waarom zou hij daar ook op letten: zijn kracht om water onder controle te krijgen was hem lang geleden af genomen, toch?
Alsof hij haar gedachtengang van voorheen had gehoord sprak hij. 'Je bent mooi,' en nog voordat hij het zelf goed en wel door had viel het water dat nu zachtjes door de lucht zweefde met een klets terug naar beneden en talloze druppels vielen op Diablos vacht. Geschrokken schoot zijn hoofd de lucht in en met een zware, ongecontroleerde ademhaling staarde hij naar het water dat wederom kalmeerde en langzaam weer spiegelglad werd. 'Wat...?' weerklonk zijn stem, niet meer dan een fluistering in de wind, aarzelend en twijfelend. 'Ik..' Zijn bleek vloog van het water naar Nachtschade en weer terug, geen verklaring hebbend voor het feit dat ze net nat waren geworden, de hengst had het hele gebeuren zelf niet gezien en Nachtschade zou hem wellicht niet al te veel meer kunnen vertellen. Met half openhangende mond tilde hij zijn hoofd naar een kant en tuurde de omgeving af. Niemand, zelfs geen vogel te bespeuren tijdens deze tijden van verderf en moord. 'Dat was... Uitermate vreemd. Ik zou zweren dat...' Maar verder sprak hij niet. Hij had het tintelen door zijn gehele lichaam wel gevoeld en alhoewel dat gevoel sterk overeen kwam met het gevoel dat hij vroeger kreeg, wou hij het eerder wijten aan de ogen van Nachtschade. Hij had zich gelukkig gevoeld om naar haar te kijken, hij zou toch nooit van zijn leven nog kunnen watersturen?

A blackened heart and a poison mind
I can't recognize the cruel from the kind

Terug naar boven Go down
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind ma 1 okt 2012 - 23:22

nachtschade
You've merely adapted the dark,
I was born in it, molded by it


Ze voelde de spanning, ze voelde de warmte van zijn lichaam. Het liefst kroop ze nog een meter verder, wilde zich hullen in zijn warmte, ze wilde de hittegolven door haar lichaam voelen stromen. Maar dat zou ongepast zijn, immers was Diablo nog altijd haar leider en wist ze niet met welke intentie's hij met haar mee was gekomen. Niet dat ze zich daar vreselijk zorgen over maakte, ondanks dat ze zich tot hem aangetrokken voelde was ze nog steeds geen wild beest dat zich niet kon beheersen. Ze verplaatst de stormachtige gedachtes dus naar de achtergrond en legt haar hoofd op haar benen neer, genietend van het ruizen van het water en de zachte wind die haar vacht streelt. Echter word dit allemaal doorbroken als het ruizen van het water over gaat in een geluid dat ze niet direct kan plaatsen, alsof het water zich los trekt van het oppervlakte en enkele spetters terug vallen.
Echter heeft ze niet lang de tijd om hier over na te denken, de woorden van Diablo zweven even door de lucht voordat ze goed en wel tot haar door dringen, een klein lachje glijd over haar lippen en ze steekt haar neus uit, laat deze strelend over zijn neusvleugels glijden, haar warme adem langs zijn vacht glijdend. Het moment duurt echter niet lang, ze voelt spetter water tegen haar vacht kletteren en Diablo verschrikt bewegen. Ze trekt zich terug, de spanning volledig uit de lucht verdwenen. 'Wat was dat' Haar stem is zacht en ze strekt haar hals, haar ogen schichtig en geschrokken.

OOC: staar echt al een half uur naar mijn scherm, krijg er niks meer bij, sorry!


I didn't see the light until I was fully grown,
and by then it was only blinding
Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind ma 1 okt 2012 - 23:35


diablo
alpha rank three
'Ik.. Weet het nog niet precies.' Twijfelend stond de hengst weer recht om zich langzaam in het water te begeven. Langzaam, bijna voorzichtig drukte hij met zijn neus tegen het wateroppervlak, alhoewel hij het water altijd aangenaam had gevonden om te voelen, tintelde zijn gehele lichaam alsof hij duizend kusjes kreeg. 'Geloof je in boven natuurlijke dingen?' Nog half in trance dringen zijn eigen woorden tot hem door en een gesmoorde lach, die hem nu volledig uit zijn concentratie haalt, kijkt hij op. 'Natuurlijk geloof je in boven natuurlijke dingen, we zitten in het land der schimmen...' Alhoewel hij zich gemakkelijker begon te voelen bij Nachtschade, twijfelde hij of hij er wel íets zou moeten over vertellen. 'Mijn voorliefde voor de zee heeft een verleden. Ik was ooit een niet zo heilige hengst. Een moordenaar, verkrachter, martelaar. Ik deed wat ik wou wanneer ik het wou en het water heeft me daar altijd mee geholpen. De goden - de niet zo goede goden want ik was een niet zo goede hengst - hadden me leren watersturen.' Hij stopte, weegde haar reactie af maar mijmerde toen onverstoorbaar verder. 'Ik dacht dat die kracht me was ontnomen omdat ik niet langer voor hen diende of hen aanbad. Maar blijkbaar is mijn gave gewoon mee heen gevlogen met mijn liefde.'
Diablo slikte hoorbaar, al was het niet zeker of dat kwam omdat hij terugdacht aan zijn verleden, of omdat hij dacht aan de toekomst. 'Misschien is het nu terug, omdat mijn liefde ook terug is.' Liefde was een sterk woord, maar het was een opborrelend gevoel en dat was het effect op het water ook niet meer geweest: enkel een borrelende opwelling. 'Misschien was ik het gewoon verleerd. Mijn 'vuur' was uit, hoe komisch dat ook mag klinken.' Opnieuw een korte stilte waarin hij wederom zijn blik op de jonge Nachtschade liet rusten. 'Kom eens hier meisje,' zijn stem klonk hees, waterig en zwaar, niet meer dan een fluistering. Langzaam loopt hij haar tegemoed om uiteindelijk zachtjes zijn neus in haar manen te verstoppen. 'Ik denk dat ik in de war ben,' bracht de shire onhandig uit, niet wetende hoe hij het verder kon verklaren.

- Maakt niet uit hehe. Twee vliegen in één klap in dit berichtje Very Happy

A blackened heart and a poison mind
I can't recognize the cruel from the kind

Terug naar boven Go down
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind di 2 okt 2012 - 0:14

nachtschade
You've merely adapted the dark,
I was born in it, molded by it


Ze kon niet goed plaatsen wat er gebeurde, ze hoorde hoe Diablo zich verplaatste en zich voort bewoog in het water. Ze rolt op haar zij en hangt haar voorbenen in het water, laat haar ogen glijden over de donkere vlek die het licht blokkeert in de oplichtende bron. Ze luistert naar het ruizen van het water, de streling van de wind langs haar oren. Geconcentreerd wacht ze af totdat Diablo haar betrekt met wat hij ook aan het doen is.

Als hij begint met praten is het een waterval van woorden, sommige delen grepen haar en sommige zorgde voor een kleine grijns rond haar donkere lippen. Ondanks dat de merrie jong en onschuldig was betekende dat niet dat ze geen vlaag van opwinding door haar lichaam voelde stromen nadat Diablo luchtig had opgesomd waar hij zich vroeger allemaal mee bezig hield. Het was niet zozeer de slechte kant die haar zo aantrok, misschien was het de kracht die er voor nodig was.. of misschien was het wel de slechte kant. Wanneer hij verteld dat hij denkt dat zijn gave terug is, terug gekomen omdat zijn vuur weer is opgelaaid en liefde weer door zijn aderen stroomt heft ze haar ranke hoofd en laat haar mistige ogen over de grote hengst glijden. 'Je had wel mogen melden dat je een watergod bent' Ze grijnst een tikkeltje speels wanneer ze haar lichaam van de grond beweegt en met dansende passen voldoet aan zijn vraag. Het warme water omhelst haar lichaam en genietend sluit ze haar ogen voor een tel. Ze zoekt met haar neus het lichaam van de grote hengst en blijft bij hem in de buurt staan, haar neus zacht tegen zijn schouder geleund.

Het liefst had ze haar volledige lichaam tegen hem aan gevleit, wilde zijn warmte in zich op nemen, zijn spieren tegen haar vel voelen. Een broeierig gevoel verspreid zich vanuit haar buik richting haar ledenmaten en ze laat haar neus enigszins brutaal langs zijn hals strelen, glijd met haar lippen vluchtig langs zijn oor; 'een slechte kant siert je' een grijns speelt rond haar lippen terwijl ze hem vanonder haar lange wimpers aan staart.


I didn't see the light until I was fully grown,
and by then it was only blinding
Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind di 2 okt 2012 - 17:34


diablo
alpha rank three
Een schamper, gesmoord lachje ontsnapte uit zijn keel. 'Ik zal het onthouden in het geval ik iemand nieuw ontmoet.' God wist hoe lang dat weer mocht duren. Hij vond het al een hele prestatie van zichzelf dat hij Nachtschade niet beu werd na drie zinnen, al was dat aan de andere kant ook weer niet zo een verrassing. De lieve Nachtschade was naast mooi ook nog eens een fijn gezeldschap en een uitdagende gesprekspartner. 'Maar tot die tijd mag mijn geheim bij jou blijven.' De hengst knipoogde lachend - hoewel de merrie dat natuurlijk niet kon zien. Het voelde onwerkelijk om het ook daadwerkelijk aan iemand te vertellen en alhoewel hij graag wou proberen of zijn krachten ook daadwerkelijk terug waren gekomen of als het gewoone en opwelling was, weerhield hij zichzelf daar van. De grote hengst volgde de bewegingen van Nachtschade wanneer ze, elegant als ze was, het water in loopt en zich naast hem plaatst.

Een rilling gleed overheen Diablos ruggengraag, van schoft to staartwortel, wanneer hij Nachtschades warme adem tegen zijn hals en richting zijn oor voelt gaan. Een slechte kant siert je, kort trekken Diablos spieren samen en vanuit zijn ooghoeken keek hij naar Nachtschades lichaam, volgde met zijn ogen de lijnen van haar lichaam en een uitdagende blik vormde zich in zijn ogen. 'Voldoet dit aan je verwachtingen?' In een onverwachte impuls - waar hij zelf ook best van schrok - drukte de hengst zijn lippen op de hare en liet een ondragelijk gevoel van verlangen door zijn lichaam stromen. Het moment duurde niet veel langer dan enkele seconden maar het bleef in de lucht hangen. Zelfs wanneer hij zich van haar verwijderde leek het alsof hij haar nog steeds kon voelen. 'Al is dat niet echt slecht. Eerder gewaagd. Of uitdagend. Misschien een beetje macho.' De speelse, plagerige ondertoon in zijn stem was niet te ontkennen.
Hij bekeek haar, peilde haar reactie, wachtte... Uiteindelijk verkleinde hij de afstand weer ongeduldig en drukte zijn borst tegen de hare, krulde zijn hals en ademde zwaar in en uit. 'Al moet ik zeggen, dat ik graag de slechte jongen wil spelen voor jou.' Lachend gleed hij met zijn lippen overheen haar neus, gleed overheen haar kaaklijn en drukte een fluweelzachte kus achter haar oor.

A blackened heart and a poison mind
I can't recognize the cruel from the kind

Terug naar boven Go down
Gast
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind di 2 okt 2012 - 21:14

nachtschade
You've merely adapted the dark,
I was born in it, molded by it


Bij zijn woorden glijd er een grijns over haar lippen en geeft ze hem een duw met haar schouder. Ze vleit haar hoofd langs zijn hals en glimlacht licht vertederd bij wat hij zegt. 'Je geheim is veilig, ik sterf nog liever dan dat ik mijn mond voorbij zou praten' Eerst was ze hier niet zo zeker van geweest, in haar hart was en bleef ze altijd een eenling. Ze zou altijd haar eigen hachje redden, zelfs al zou ze daarbij haar dierbaren moeten verklikken. Maar de verbondenheid die ze met deze hengst voelde liet haar versteld staan, liet haar denken dat er misschien andere mogelijkheden waren, dat ze misschien niet enkel meer voor haar zelf wilde leven.

Ze herinnerde de woorden van Avanti nog en wist dat als ze haar leven veilig wilde stellen ze elk geheim moest doorspelen, echter was ze niet zo achterbaks. Al hing haar leven er van af, ze zou hem niet veraden. Ze sluit haar ogen en leunt heel even tegen hem aan, tevreden gehuld in zijn warmte. Wanneer ze echter op het puntje van haar hoeven gaat staan en haar lippen langs zijn oor laat glijden keert de geladen spanning weer terug en voelt ze hoe de spieren in zijn lichaam voor een kort moment aanspannen. Het duurde maar kort, veel te kort naar haar mening, maar duizenden kleine spelden beroeren haar huid wanneer een rilling langs haar ruggengraat trekt. Zijn lippen vinden de hare in een impulsief gebaar en ze trekt zich niet terug, nee ze laat het over zich heen komen en geeft zich over. Haar lichaam broeierig warm van de seksuele spanning die nog in de lucht hangt.

Wanneer hij afstand neemt proeft ze hem nog op haar lippen en staat even roerloos met haar blik in de verte gericht. Ze grijnst lichtjes en haar ogen fonkelen. 'En wat nou als het niet voldoet? Wat ga je dan doen?' Ze grijnst speels, lichtjes uitdagend. Ze voelt hoe hij dichterbij komt, zijn borst tegen de hare drukt. Zijn ademhaling is zwaar en zijn woorden hebben een heerlijke rauwe klank die nog even nagalmt in haar oren. Ze grijnst en voelt zijn lippen langs haar kaak glijden, haar hals om uiteindelijk een kus achter haar oor te drukken. Ze laat haar neus langs zijn hals glijden en drukt enkele kusjes verspreid over zijn hals tegen zijn vel. Als ze weer tegen hem aangeleund staat heft ze haar ranke hoofd. 'Ik zal zijn wie je wilt dat ik ben' Ze grijnst en schuurt haar schouder langs zijn lichaam wanneer ze een stap van hem vandaan zet.


I didn't see the light until I was fully grown,
and by then it was only blinding
Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind ma 8 okt 2012 - 16:17


diablo
alpha rank four
Bij haar woorden gebeuren er twee dingen. Hij is gevleid door het vertrouwen dat ze uitstraalt, net zoveel als hij gealarmeerd is. Eerder had ze verteld over haar aanvaring met Avanti en hoe hij wou dat deze merrie, de kleine Nachtschade, zijn nieuwe thuis, informatie doorspeelde aan hem. Alhoewel Diablo in haar aanwezigheid zowel wild en rustig tegelijk werd en hij helderder kon denken dan ooit door haar, wist hij dat hij nu mentaal een makkelijker doelwit was. Als Avanti even zijn verstand gebruikte en besloot om het op de Shire te munten dan was zijn plan snel gesmeed en Nachtschade zou er garantie niet heelhuids vanaf komen. Maar Nachtschade hield wel van wat uitdaging en gevaar, maar was dit werkelijk wat ze wou? Als je hier in Blue Moon Horses net wat té verbonden was met iemand, was het 95 procent van de tijd gedoemd om ergens de mist in te gaan.

Nachtschades uitdagende woorden trekken hem echter uit zijn compleet pessimistische gedachtegang en sleuren hem terug in een wereld van passie en honger. 'Ik zal zijn wie je wilt dat ik ben.' Twijfelend beet de hengst op zijn onderlip en zijn diepbruine ogen gleden geamuseerd over haar heen. Hij volgde de vormen van haar lichaam, de lijnen van haar hals en bleef hangen op haar mistige ogen. 'Ben je geen risico aan het nemen, waaghals?' Zwak glimlachend, zowel geamuseerd als peilend, bleef hij haar genadeloos en schaamteloos aankijken, al zou het voor haar slechts te raden zijn dat hij dat deed. 'Ik breng je tenslotte niet enkel in gevaar, misschien ben ik wel gevaarlijk..' Hij wou de afstand tussen hen twee weer verkleinen, de afstand die de jonge merrie nog maar net had gemaakt, dus deed hij het niet. Het had eerst goed gevoeld om haar aan te raken, aan de andere kant gaf lichamelijk contact hem nog steeds een beklemmend gevoel. In feite vond hij het dus helemaal niet zo erg om even 'lucht te krijgen'.

'Stille waters hebben diepe gronden,' de woorden die Hazel Rah tegen hem hadden gesproken waren echter anders geweest, en hoewel hij het met haar eens was, was haar theorie nog niet helemaal waterdicht. De reden dat iedereen de Shire als een grote vriendelijke reus zag was omdat niemand hem daadwerkelijk kende. Hij was snel op zijn tenen getrapt, had een kort lontje en stemmingswisselingen, wispelturig als de woeste zee.


A blackened heart and a poison mind
I can't recognize the cruel from the kind

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: we'll live inside the dreams we left behind

Terug naar boven Go down

we'll live inside the dreams we left behind

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» The loneliness inside.
» All that's left is pain.(Males wanted feas may come)(please post)
» Ambitions and Dreams [Open]
» My Dreams Are CRYSTAL Clear
» Dreams

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Anderfels-
» CHATBOX