IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

The flames are reaching my body

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Moko
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 443
Status : Absent


Contact
BerichtOnderwerp: The flames are reaching my body ma 24 sep 2012 - 20:57

ARAGORN
_______________________________________________________________________________

Verbaasd heft de hengst zijn kop naar de grote zwerm vogels die krijsend en wel hun toevluchtsoord opzoeken in de zwoele lucht. Onwillekeurig schiet de vraag door hem heen wat de oorzaak is van hun paniek en met trillende neusgaten speurt hij de atmosfeer af op mogelijke dreigingen. Misschien zouden zij hem een verklaring kunnen geven van het onheilspellende gevoel dat al sinds vanochtend zijn lichaam bestookt. En inderdaad. Al snel prikt er een verstikkende geur in zijn neusgaten en besluit Aragorn te onderzoeken wat dit inhoudt. Hij zet zijn gespierde lichaam in beweging en neemt de klim naar boven via een oud rotspad dat het begin van de reuzachtige kliffen van Orlais vormt. Zodra hij zich op hoger gelegen grond bevind en een goed vergezicht heeft over de wouden, schieten zijn donkere blauwe ogen wijd open van schrik. De muur van muur die op hem afkomt is vrij moeilijk te missen en neemt het land van de blauwe maan in zijn greep met zijn felle brandende klauwen. Een dikke zwart gordijn van rook dikt aan op de plekken waar de vlammenzee het land al aangetast heeft. Aerin! schiet er meteen door zijn gedachtengang, terwijl hij een blik op de kustlijnen werpt die in lichterlaaie staan. Het grondgebied van de kudde van rang twee. Meteen schiet Aragorn naar voren en galoppeert hij op hoge snelheid van de helling af. Niet van, maar recht op het bulderende gevaar af, terwijl hij zijn instinct die hem toeschreeuwt rechtsomkeert te maken onderdrukt. Hij mòest Aerin zien te vinden, moest zichzelf ervan vergewissen dat ze in veiligheid was. Zijn moeder had hoogstwaarschijnlijk al een plek bereikt waar zij en zijn vader veilig waren, maar hij wist niet hoe de kudde van Aerin in volle paniek op het vuur zou reageren. Daar hij de leiders niet onderschatte en wist dat ze er alles aan zouden doen om de kuddes te beschermen... Maar wie weet had het vuur hen al omsloten en konden ze geen kant meer op. Waren ze nu overgelaten aan de meedogenloze genade van de hete vlammen. Bij deze gedachte zet Aragorn zich nog steviger van de grond en versnelt hij zijn pas, terwijl de wereld om hem heen langzaam veranderd in rook en chaos.

Brandende takken breken van bomen en vallen in vonkenregen voor zijn hoeven. Aragorn vliegt gracieus over het struikgewas, terwijl de vlammen die op hem af stormen onnatuurlijk hoog lijken en het wit van zijn ogen tevoorschijn halen. Hij springt hoog over een sissende, brandende boomstam die zijn pad versperd, maar niet hoog genoeg. De hete vingers van het vuur strijken over zijn onderbuik en verschroeien zijn vacht. De hitte is afschuwelijk, maar nog erger is de rook die zijn luchtwegen binnendringt. Binnen enkele seconden prikken zijn keel en neusgaten en voelen zijn longen aan alsof ze levend gebraden worden. De drang om te vluchten neemt steeds meer de overhand en doordat de rook zijn zicht vertroebeld, kan hij niks anders dan toegeven aan de oeroude roeping om te overleven. Al zijn zintuigen schieten op scherp terwijl hij zich een weg door het brandende bos baant en de richting op snelt van het andere soort licht, daglicht. Flarden wervelende rook trekken door de zonnestralen en geven aan dat hij de brandende vlammenzee achter zich laat. Zijn hoeven raken koel water en dit korte besef van veilige grond doet hem halt houden om op adem te komen. Lang tijd om zijn lichaam van zuurstof te voorzien neemt hij niet. Al snel zet hij zijn lichaam weer in beweging en rent hij de beek door op weg naar het strand. In de verte vangen zijn oren het geluid van een hinnikend paard. Het geluid is echter te zwak om goed boven het gebulder van de vlammen uit te komen en Aragorn kan niet herkennen van wie het afkomstig is. Toch besloot hij een antwoord te geven. "Aerin!" buldert hij, zijn stem rauw en aangetast door de rook.


Terug naar boven Go down
Appel

avatar

Profile
Number of posts : 1243
Status : Absent


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The flames are reaching my body ma 24 sep 2012 - 21:55

Met grote licht angstige ogen baan ik me een weg door het woud wat in vuur en vlam staat. Mijn blauwe ogen lichtten op door de dansende vlammen die er in geprojecteerd worden. Hoe? Waarom en door wie is dit zo gekomen? Mijn gedachten gaan even uit naar Avanti, de schimmenleider hengst die dit misschien voor elkaar kon krijgen. Ergens dacht ik dat ik hem kon helpen, maar als het echt hem was die er achter zat dan ben ik daar niet meer zo zeker van. Misschien is hij echt hulpeloos en ben je gewoon een idioot als je hem wilt proberen te bekeren. Hij is tenslotte niet voor niets de schimmen leider. Hij staat met de duivel hem zelf in contact en die.. ja die zou zoiets als dit nog wel eens voor elkaar krijgen. Ik probeer de gedachten opzij te schuiven iets wat vrij eenvoudig gaat aangezien ik al mijn zintuigen nodig heb om geen slachtoffer te worden van het razende vuur. Vuur, zo heette het, daar was ik nog geen dag geleden achter gekomen. En hoewel Theron me verteld had dat ik niet van het strand af mocht en dat ik hier moest blijven kon ik het met mijn domme merrie hoofd niet laten. Aragorn en ma en pa, daar maakte ik me zorgen om. Zij zijn tenslotte met z'n drieën over gelaten aan hun lot zonder de leiders of wat dan ook. Ik hinnik zachtjes, mijn stem lang niet meer zo melodieus als normaal. Ik hoest een paar keer en merk dat ik steeds moeilijker begin adem te halen. Ik versnel mijn pas nogmaals en ren het bos uit waar de lucht iets minder verstikkend is. Even kijk ik achterom en schrik ik lichtjes wanneer ik zie dat de puntjes van mijn meters lange manen in brand staan. Ze zijn mooi, en ik zou ze voor geen goud afsnijden, maar soms zijn ze uitermate onhandig. Ik kijk er even met een iets droevig gezicht naar, naar hoe de kleine puntjes afschroeien en het kleine brandende geheel uiteindelijk dooft. Mijn ogen glijden over de zee heen en even moet ik terug denken aan hoe BMH was vóór de brand. Zo rustig en kalm, en nu nu is het een grote chaos van paarden die niet weten wat ze moeten doen. De leiders proberen hun werk zo goed mogelijk te doen en voor veel paarden kunnen ze misschien hun eigen angst maskeren maar niet voor mij. Ik weet zeker dat hun hart minstens even snel te keer gaat als dat van de andere paarden, tenslotte zijn hun ook maar levende wezens. Levende wezens die eens dood zullen gaan. Ze zijn enkel moedig.. of stom genoeg om hun levens voor anderen in de strijd te gooien. Ik sta even stil en probeer mijn knikkende knieën weer stil te krijgen. Het vuur beangstigd me niet meer zo, maar mijn lichaam schijnt er nog altijd heftig op te reageren. Bovendien is het al een tijd geleden dat ik gegeten heb. Eten.. gras, zal er überhaupt nog wat over zijn van groen nadat deze vlammenzee gedoofd is? Ik schud de twijfels mijn hoofd uit en spring aan in een soepele galop, zo nu en dan zacht hinnikend op zoek naar Aragorn of pa en ma.

Ik versnel mijn pas wanneer ik op het gladde stuk van het strand ben en geniet even van de wind die door mijn manen raast. Ik snuif de nog frisse lucht op in mijn neusgaten en sluit voor een moment mijn ogen. Een kleine glimlach siert mijn lippen wanneer ik denk aan de avonturen van mij en Aragorn toen we jong waren. Wat ik wel niet uitvrat waar Aragorn dan weer bezorgd over werd. Dan verschijnt het kwade, sluwe gezicht van Avanti en verdwijnt de glimlach spontaan. Ik open mijn ogen en angst is er in te lezen. Misschien was vrienden worden met de schimmen hengst toch niet het meest verstandige idee. De meeste paarden hadden het geluk dat ze hem niet persoonlijk kende, dus de kans dat hij hun uit koos is kleiner. Nu weet hij alles van mij en mijn familie, omdat ik mijn stomme mond weer niet kon houden. Oh... hoe zou Aragorn reageren zodra hij dat van me weet.. Ik slik even en galoppeer dan met lichte twijfel in mijn hart verder. Ik hinnik weer zachtjes en spits mijn oren in alle richtingen om misschien hopelijk ergens een antwoord te krijgen. Net wanneer ik denk dat het geen zin meer heeft en ik me, als ik verstandig ben, beter kan omdraaien hoor ik in de verte mijn naam. Het geluid is duidelijk afkomstig van een hengst.. pap? Nee, het is Aragorn. Ik versnel mijn pas voor een laatste maal en ben opgelucht als ik hem in mijn gezichtsveld krijg. In volle vaart ren ik recht op hem af om pas op het laatste momentje vaart te minderen en uiteindelijk met een kleine knal hem tegen zijn borst aan te vliegen. Ik strengel mijn hals meteen om de zijne heen en tranen vloeien onwillekeurig over mijn wangen heen. Ik snik zachtjes terwijl ik mijn ogen pijnlijk dichtknijp. Ik.. ik.. Ik ben zo blij dat je nog leeft. Mijn zachte stem neemt het nauwelijks op tegen het gebulder van de vlammen een paar meter hier vandaan maar ik ben er zeker van dat hij het gehoord heeft. Kort hierna neem ik afstand en bekijk ik zijn gestalte eens goed. Zijn witte strepen zijn ietsje zwart geblakerd door de as en de rook waardoor hij vast en zeker heen is gerend. De tranen stoppen al snel en een kleine glimlach bekruipt mijn gezicht langzaam. Even werp ik een blik op mijn eigen lichaam, dat minstens zo donker is als Aragorn's manen en staart. Hm.. Nee Aerin dit is geen moment om aan je uiterlijke verzorging te denken. Ik kijk m'n broer in zijn ogen aan en vraag dan voorzichtig: Mam en pap? Weet je.. iets van hun situatie? Vraag ik hem ietsje terughoudend. Als het slecht nieuws was hoefde ik het niet eens te horen, dan mocht hij zijn woorden inslikken en doen alsof er niets aan de hand was. Ik druk nogmaals mijn neus tegen de zijne en glimlach voorzichtig naar hem, mijn ogen langzaam weer twinkelend als vanouds. Ik ben blij dat je hier bent. Ik heb je die tijd gemist.. en.. er is veel gebeurd. Wilde ik eigenlijk zeggen, maar ik slik de woorden in. Dit is niet de tijd noch de plaats. Er zal vast een moment komen dat ik hem moet vertellen van mijn losse mond en mijn domme acties, maar niet nu. Niet nu.

Terug naar boven Go down
Moko
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 443
Status : Absent


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The flames are reaching my body ma 24 sep 2012 - 23:19

ARAGORN
_______________________________________________________________________________

Een zucht van verlichting verlaat zijn lippen zodra hij de ranke merrie in zijn gezichtsveld ziet verschijnen. Het laagje vocht dat zich door de vele rook in zijn ogen heeft gevormd, vertroebeld zijn blik, maar hij weet zeker dat het geen illusie. Nee, want de frisse zoute wind die van de zee afkomt en dapper tegen de rook van het vuur aanstrijkt, brengt duidelijk haar geur met zich mee. "Aerin.." mompelt hij schor, opgelucht. Hij snelt het zachte, smeulende zand op en vangt haar omhelzing op door halt te houden en zacht zijn gespierde borst tegen de hare te drukken. De ontlading van emoties die volgt en de tranen, van haar kant, worden hem even teveel en hij drukt haar steviger tegen zich aan om haar gerust te stellen en voor zichzelf nog meer die bevestiging te krijgen dat ze echt, ja echt, nog in leven en ongedeerd is. De luttele minuten die hij in de vlammenzee had doorgebracht, met de gedachten dat hij zijn zusje misschien was kwijtgeraakt in deze brandende hel, waren ondraaglijk geweest. "Ik was zo ongerust," zei hij zacht. Het was meer tegen de situatie dan tegen Aerin zelf, want dit was niet iets wat hij haar kon verwijten. "Maar, ik ben ook blij dat jou niks is overkomen."

Toen ze zijn aanraking losliet, deed hij een stapje opzij. Haar eveneens blauwe ogen glijden onderzoekend over zijn lichaam en Aragorn beseft dat hij er gehavend uit moest zien na zijn wilde toer door het brandende woud. Op zijn buik zat een lelijke geschroeide plek, zijn bijzondere tekeningen waren compleet verdoezeld door as en om maar te zwijgen over zijn manen die alle kanten op stonden en behoorlijk wat restjes kool met zich mee hadden genomen. Ze kon er wel om lachen, net zoals hij wel kon lachen om haar lichaam die nu meer zwart dan wit is. De glimlach verzacht de adrenaline die nog altijd door zijn lichaam stroomt en zorgt ervoor dat hij ook weer wat helderder kan denken. Terwijl hij beseft dat de vlammenzee nog akelig dicht bij hun in de buurt is, doet hij een paar passen naar voren en leidt hij Aerin wat meer naar het veilige water van de zee. In principe waren ze op het strand buiten het bereik van de vlammen, maar de rook strekt zich nog altijd over een aardig groot oppervlakte en het branderige gevoel in zijn longen herinnert hem eraan dat dit niet gezond is. Aragorn kucht even en brengt zijn blik dan weer terug naar die van Aerin, die hem een vraag stelt over de situatie van hun ouders. Met een ietwat bedroefde blik schudt hij zijn hoofd, wetende dat Aerin erg ongerust over Rixan en Image zou zijn en het speet hem dat hij haar niet de informatie kon geven die ze wilde. "Ik denk dat ze wel een veilige locatie hebben kunnen vinden, er zijn genoeg plekken die nog onaangetast zijn en ze kennen het gebied beter dan wij," concludeert hij met een zo'n kalm mogelijke uitdrukking. Zijn mondhoek is omhoog getrokken in een geruststellende glimlach. "En ik beloof dat ik ze na de brand zo snel mogelijk ga zoeken." Na de brand.. hoelang ging deze nog aanhouden? Zoals hij over het land woekert.. Het lijkt bijna niet natuurlijk meer, ook al zou de zomerhitte een goede verklaring zijn. Aragorn sluit zijn ogen om hier over na te denken, maar trekt deze weer open als hij de zachte neus van Aerin tegen de zijne voelt. 'Ik ben blij dat je hier bent. Ik heb je die tijd gemist.. en..' en? wilt hij vragen. Hij kijkt haar doordringend aan, maar begrijpt dan dat ze het nu niet de juiste gelegenheid vind om het hier over te hebben. Hij draait zich om en wenkt haar dan zachtjes met zijn hoofd. "Laten we wat water gaan zoeken," stelt hij voor. En eten, als ze mazzel hadden, maar water was nu hun voornaamste prioriteit. Het bood niet alleen veiligheid tegen de vlammen, maar het vochtverlies dat ze nu opliepen was zeer hoog en als ze geen waterbron vonden waren ze alsnog niet buiten levensgevaar. En misschien zouden ze dan ook de roet van hun lichamen kunnen wassen, terwijl Aragorn de brandplek op zijn buik verkoelde.


Terug naar boven Go down
Appel

avatar

Profile
Number of posts : 1243
Status : Absent


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The flames are reaching my body wo 26 sep 2012 - 21:57

Met afwachtende ogen staar ik terug in de minstens even blauwe ogen van Aragorn. Zijn lichaam voelt zo warm naast het mijne dat ik er het liefste tegen aan zou leunen, niet dat het echt koud was met al die vlammen zo dichtbij. Sinds dat we geboren zijn en ik uiteindelijk naar rang 1 ben gegaan heb ik Aragorn nauwelijks meer gezien. Seheron is tenslotte niet een plek waar ik dagelijks kom en een loner mag eigenlijk niet op de andere gronden komen, en toch.. Toch is hij nu hier voor me. Ik schrik op en kijk hem met iets angstige ogen aan. Maar, .. Even kijk ik schichtig om me heen of er niemand in de buurt is voordat ik vraag, Is het wel ok dat je hier nu bent? Ik bedoel.. Ik maak mijn zin niet af en staar hem alleen maar bezorgd aan. Als een leider in de buurt komt weet ik niet hoe ze gaan reageren als ze een vreemd paard zien. Even kijk ik hem vragend aan, lichte verwarring in mijn ogen te lezen. Ergens snap ik nog steeds niet waarom Aragorn niet gewoon met me mee is gegaan naar rang 1. Waarom wilde hij niet naar de kudde toe? De meeste paarden schreeuwen het uit wanneer ze verbannen worden tot de loners, maar Aragorn is een van de weinige paarden die er voor gekozen heeft. Er zijn maar weinig loners, en eigenlijk zijn de enige loners die ik ken Mam, pap en Aragorn. Er zal ook wel een reden zijn dat er maar zo weinig loners zijn, wie een loner word zal het nog geen jaar overleven, althans zo gingen de roddels in de kudde. Roddels waarvan ik weet dat ze niet waar zijn, tenslotte leven ma en pa al langer in die zogenaamde hel. Mam en pap, ergens vraag ik me af hoe het tussen hun gaat en waar ze zijn. Het moet zeker maanden geleden zijn dat ik een van de twee voor de laatste keer gezien heb.. Even gaat er een steek door mijn hart heen en besef ik me hoe zeer ik ze wel niet mis. Ik druk mijn neus weer tegen de vacht van Aragorn aan en snuif zijn geur mijn neusvleugels binnen. Hij ruikt zo vertrouwd dat ik even denk dat we weer veulens zijn en alles nog goed en wel was. Een kleine zwakke glimlach weet zich op mijn lippen te plaatsen wanneer ik mijn ogen sluit. Deze verdwijnt weer als sneeuw voor de zon wanneer ik mijn ogen weer open en ik Aragorn's verschroeide buik zie. In mijn ogen staat alarm en meteen kijk ik hem bezorgd aan. Gaat het wel? Mijn stem klinkt onzeker en mijn ogen flitsen van de plek naar zijn ogen en weer terug. Wat zou het beste zijn voor zoiets als dit? Ik bijt op mijn onderlip terwijl ik na denk over wat mam me vroeger allemaal geleerd heeft over wonden verzorgen etcetera. Waarom lette ik ook nooit op wanneer ze me iets vertelde? Waarom was ik vroeger zo stom om te denken dat alles draait om mijzelf en dat mij nooit iets kan gebeuren of de anderen om me heen? Vroeger dacht ik altijd dat onze familie niet aan te raken viel omdat we Rixan hadden om ons te beschermen. Nu besef ik me pas dat het feit dat Rixan mijn vader is ons alleen maar meer in gevaar heeft gebracht al die tijd. Ik vernauw mijn ogen even en mijn gezicht betrekt zich even terwijl ik na denk over de hele situatie. Het is pas wanneer ik zijn woorden hoor dat ik mijn hoofd weer op til en hem begrijpelijk aan kijk. Ik ben ook blij dat jij.. zo goed als ongedeerd bent. Mijn ogen blijven weer hangen op de plek van zijn buik. Mezelf stiekem verwijtend dat ik niet weet wat ik er mee moet.

Aragorn loopt een stukje richting de zee en zonder woord volg ik hem, mijn ogen op hem gefixeerd. Nee voorlopig verlies ik hem voor geen enkel moment uit mijn oog. Wanneer ik naar mijn ouders gevraagd had zie ik zijn gezicht iets bedroefd worden en weet ik dat hij waarschijnlijk niets weet. Zijn blik was haast vrolijk geweest wanneer hij wel wist dat ze veilig waren, zijn blik was hart verscheurend geweest wanneer hij wist dat ze het niet hadden gered. Ik knik op zijn woorden, niet wetend wat ik er anders op moet zeggen. Je hebt gelijk, tenslotte zijn ze veel ouder en wijzer als ons. Ik grimas even wanneer ik denk aan een paniekerige Rixan die voortgeleid word door de altijd kalme Imagnetrix. Mam heeft al zoveel meegemaakt, ik weet zeker dat dit niets voor haar moet zijn.. Toch? Vraag ik hem half bevestigend, mijn ogen weer lichtjes twinkelend in de zijne. Bij zijn belofte veranderd de zwakke glimlach in een tevreden vrolijke glimlach en ik knik overtuigend. Dat.. zou ik erg op prijs stellen. Mijn ogen glijden even over de golven heen die zachtjes op het strand breken en weer terug glijden de vaste massa in. Tenslotte zijn ze ook niet meer de jongste en hoe vervelend het ook is, je weet maar nooit wanneer ... wanneer ze er op eens niet meer zijn. Ze hebben uiteindelijk meer vijanden als vrienden, sterker nog ergens geloof ik dat ze helemaal geen vrienden hebben.. Ik bloos lichtjes en neem een pasje afstand wanneer hij me zo doordringend aan kijkt, ik moet moeite doen om zijn staar niet te ontwijken. Het feit dat ik op het nippertje ben ontsnapt van de dood zal hij vast niet waarderen. En eigenlijk heb ik niet echt zo veel zin in een uitbrander. Aragorn.. fluister ik dan zachtjes. Waarom kom je niet naar de kuddes toe? Even kijk ik naar mijn hoeven en probeer even de juiste woorden te vinden. Niet alleen voor jezelf maar ook voor mij, zodat mijn hart wat rustiger kan kloppen zo nu en dan.. Mijn ogen ontmoeten de zijne weer en met een haast smekende blik probeer ik hem te overtuigen van mijn mening. Ik zie zijn wenk en ik knik opgewekt om vervolgens voor hem uit te galloperen. Mijn neus glijd nog vluchtig even over zijn rug heen terwijl ik schreeuw naar hem: Tikkie, Jij bent hem. Ik knipoog naar hem en gallopeer er dan in volle vaart vandoor. Ik geniet weer van mijn hart die in mijn keel klopt en de wind die door mijn manen raast. Beiden dingen die me doen voelen alsof ik écht leef. Ik weet zonder twijfel waar ik heen gallopeer en het is een plek die niet velen kennen. In ieder geval ver genoeg van de leider en dichtbij genoeg .. voor een noodgeval natuurlijk. Het is tevens de plek waar ik Avanti.. toen heb gezien en waar.. ik schud mijn hoofd en minder mijn vaart iets wanneer ik het bos in ga. De dansende vlammen proberen mijn lichaam nog steeds te grijpen en ik heb nog altijd al mijn zintuigen nodig om de houtsplinters en vonken te ontwijken. Voorzichtig en met zo nu en dan wat geluk weet ik me door het bos te redden en galoppeer ik nog net wat verder om uiteindelijk tot een halt te komen voor een klein stroompje water. De boom waar tegen ik mijn kont heb gedrukt staat er nog steeds en even kijk ik weg van het geheel. Ik druk mijn neus tevreden in het koele water en zuig het koele water mijn lichaam binnen. Ah.. nu pas merk ik hoeveel dorst ik wel niet heb. Ik richt mijn oren op Aragorn en besluit hem in een opwelling in een keer in het water te duwen, althans te proberen aangezien Aragorn nogal een bonk spieren is. Ik grimas uitdagend en draai mijn staart afwezig de lucht in. Ik ben nog altijd hengstig, maar ik weet dat ik me voor de ogen van Aragorn niet in hoef te houden, hij is m'n broer tenslotte bij hem ben ik zeker weten veilig. Is dat beter? Vraag ik hem dan glimlachend. Dit is.. een van mijn favoriete plekjes hier.. En eentje waar ik al genoeg herinneringen aan heb, goede en slechte. Ik glimlacht kort en druk mijn neus dan tegen het haast uitgedroogd gras. Achja, beter iets als niets zullen we dan maar zeggen. Tenslotte kunnen we in deze tijden niet meer verwachten als dit.

Terug naar boven Go down
Moko
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 443
Status : Absent


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The flames are reaching my body za 29 sep 2012 - 17:00

ARAGORN
_______________________________________________________________________________

Hij ziet haar blik de omgeving afgaan en draait zelf in een reflex met zijn oren om eventueel verdachte geluiden op te vangen. Boven het gebulder van de vlammen blijft het stil. Zwijgend vraagt Aragorn waar Aerin zich druk om maakt, maar hij kan haar ongerustheid wel een plaats geven. Die ongerustheid komt ook vaak van zijn kant. In een geruststellend gebaar drukt hij zijn neus tegen haar schoft. "Geen zorgen," spreekt hij zacht. "Ik kan vermijden gezien te worden." Er verschijnt een ietwat duister glimlachje op zijn gelaat; niet alleen de schimmen bezitten de kracht om in de schaduwen op te gaan. Het zou niet de eerste keer zijn dat Aragorn alleen door de grensgebieden van de blauwe maan zwerft. In feite was hij voor de brand al in Orlais met de intentie om Aerin op te zoeken. Geruchten hadden zijn oren bereikt die hem bezorgt maakte... Maar hij rept hier met Aerin nog geen woord over, omdat hij nog geen zekerheid heeft.
De bezorgde stem van Aerin doet hem opkijken, waarna hij kort zijn ogen op de brandplek op zijn buik richt en vervolgens met een glimlach haar verzekerd dat er niks ernstigs gaande is. De vlammen hadden enkel de bovenste laag van zijn huid geschroeid en waren niet tot diep in zijn vlees doorgedrongen. Dit zorgt ervoor dat er geen bijtende pijn wordt veroorzaakt, het brandt hoogstens een beetje. "Het is in orde," mompelt hij zachtjes, waarna hij zijn ogen op de zee richt en kijkt naar het golvende, heldere water. De bezorgde blik van Aerin blijft hem echter vasthouden en hij krijgt al een idee waar dit langzaam heen gaat.

En ja, de vraag wordt gesteld; 'Aragorn.. Waarom kom je niet naar de kuddes toe?' Tegen de tijd dat Aerin de woorden heeft uitgesproken, heeft hij zijn blik weer van de horizon gerukt en kijkt hij zijn zus diep in de ogen aan. Hij wou dat ze begreep waarom hij deze keuze had gemaakt. Dit is zijn plek, net zoals Aerin's plek in het hart van de kudde is. Zoveel als ze op elkaar leken, waren ze toch ook elkaar's tegenpolen. Aerin's veiligheid wordt gegarandeerd als ze omgeven is door anderen, Aragorn is meer in zijn element wanneer hij alleen gelaten wordt. De hengst laat zacht een zucht over zijn lippen glijden. "Ik stel dit leven meer op prijs Aerin," antwoordt hij kalm. "Je weet dat ik in de kudde tegen bepaalde confrontaties op ga lopen. Ik vermijd die liever en zoek mijn eigen weg." Tevens heeft hij het idee dat hij haar zo beter kan beschermen, maar dit laat hij achterwege. Hij denkt niet dat ze dit zou begrijpen. De hengst doet een paar passen naar voren en laat het zeewater zachtjes tegen zijn hoeven klotsen. "Bovendien.." voegt hij er mompelend aan toe, "ik denk niet dat ze de zoon van een ex-schim accepteren." Het is waar, de situatie van zijn ouders zit hem niet mee. Voor Aerin maakt dit niet uit, zij is de liefheid zelve en geen ziel die hier tegenspraak op zou doen. Bij Aragorn is dit niet het geval. Hij straalt een soort mysterieuze zekerheid uit die hem bij andere paarden verdacht maakt. Een dwaler, die zich niet snel onder het gezag van hogere autoriteiten begeeft en dingen ziet en meemaakt die bij sommige paarden alleen in hun wildste dromen voorkomen. Nee, hij zou zich nog niet thuis voelen in een kudde, nu nog niet tenminste.

Zodra hij Aerin's opgewekte stem hoort, gaat er een impuls van verrukking door hem heen die zijn zorgen voor even wegdrukt. Hij galoppeert in volle vaart achter haar aan en zorgt ervoor dat zijn pas zich aan de hare aanpast zodat hij haar lachend kan aantikken met zijn neus. Het is bijna teleurstellend wanneer ze van het schone strand af moeten en weer terug de brandende wereld in stappen. Aragorn houdt zijn lichaam beschermend tegen dat van Aerin gedrukt. Pas wanneer ze de stroom water bereiken, weet hij zich weer te ontspannen. Zijn ogen zijn op de oranje gloed gericht die ze achter zich hebben gelaten. Hier zouden ze wel even veilig zijn. Met gesloten ogen laat Aragorn zijn hoofd zakken en drukt hij zijn neus in het koele water, blij met de verlichting die hij zijn schrale keel kan bieden. Wanneer hij zich weer opricht, ziet hij plots Aerin met een uitdagende grimas op hem afkomen. Hij besluit met haar spel mee te doen, sinds hij toch een bad kon gebruiken, en laat zich lachend in het water vallen. 'Is dat beter?' vraagt ze met een glimlach die ook Aragorn breeduit doet grijnzen. Hij laat het water de as en verkoolde deeltjes van zich af wassen en werkt zich dan schuddend de stroom weer uit, bewust dicht bij Aerin omdat hij er geen 'erg' in zou hebben als zij ook wat spetter van hem zou opvangen. Hij kijkt haar aan en knikt begrijpend wanneer ze verklaart dat dit één van haar favoriete plekjes is. Zeker nu het nog onaangetast is door de vlammen heeft het een bepaalde vredige charme over zich heen. Aragorn laat zijn blik even door de omgeving glijden, maar kijkt met een ruk terug naar zijn zus als hij plots haar zoete geur opvangt. Ze is hengtig! beseft hij, plotseling bezorgd om de nodige problemen die ze hierdoor misschien heeft moeten ondergaan. Zeker als jonge merrie, haar uitstraling en naïviteit vormen dan een wellust voor iedere hengst. "Aerin," begint hij, terwijl hij naar haar toe loopt en haar met een flauw glimlachje aankijkt. "Je bent toch wel voorzichtig he? Gaat niet op gevaarlijke dwaaltochten zoals je broer?"


Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The flames are reaching my body

Terug naar boven Go down

The flames are reaching my body

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» jade-two people in one body(finshed)
» A body tied up
» Zack:. -Small body, big heart! (Scroll)
» Body shape, Definition, and Tone.
» The Body Dump

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX