IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

there's time enough, but non to spare.~open.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden
AuteurBericht
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: there's time enough, but non to spare.~open. wo 19 dec 2012 - 21:41


Hij woonde alweer enkele maanden alleen, alleen in de bossen van Anderfels. Nog altijd had het gebied zijn hart niet kunnen stelen en was hij verliefd gebleven op de ruwe kust van Orlais. Toch was het beter. Anderfels deed hem niet denken aan het verleden.

het verleden waarin hij gelukkig was geweest, gelukkig als kuddelid van Orlais. Gelukkig als Guard. Gelukkig met zijn grote liefde Omniel. Gelukkig met het veulen dat in haar groeide. Bars schraapte zijn hoef over het ijs dat het kleine meertje bedekte, terwijl zijn ogen kwaad stonden. Waarom had alles moeten veranderen? Waarom werden de guards opgeheven, op het moment dat er van alles gebeurde, de brand bijvoorbeeld, en nu, zo zonder Emperor maar met een hoop schimmen op de loer, hadden de guards een goede bescherming kunnen bieden. Hij brieste kwaad. Hij was niks waard, dat was wel duidelijk. Zijn merrie was overleden, het veulen dat ze zo lang verwacht hadden was blind geboren. En in alle tijd dat hij nu, in zijn eentje, in Anderfels had geleefd, had ze hem niet een keer opgezocht..

met een krak brak zijn sterke hoef het ijs, waarna hij zijn hoofd schudde en achteruit stapte, de veiligheid van de oever weer op. Hij kon niks anders dan blijven denken aan alles wat er gebeurd was, vooral niet sinds Vanth, een van de schimmen, hem elke blauwe maan opzocht en er nog eens een schepje boven op deed, hem vertelde dat zijn leven niks waard was. Langzaamaan begon hij haar te geloven. Misschien moest hij over stappen naar de schimmen, dan kon hij al die leidertjes terug pakken, al die leiders die vonden dat zij alles goed deden. Maar, terwijl zij met hun hoofd de andere kant op stonden, werden er uit de kuddes paarden vermoord, de schimmen waren de baas.
Het was verachtelijk om te bedenken dat de witte arabier eens zó gek op bmh was, bereidt was zijn leven te geven voor de paarden uit de kuddes en voor de leiders, en nu niets liever wilde dan verdwijnen, en het liefst daarbij zoveel mogelijk leiders uit te schakelen.

zonder op te kijken volgde hij het pad dat door de sneeuw geploegd was vanaf het water naar de bomenrij die het bos aankondigde. Dit pad volgde hij elke dag. Nog nooit had hij een ander paard tegen gekomen, maar dit keer snoof zijn getrainde neus de geur van een paard al snel op. Zijn hoofd schoot omhoog terwijl zijn donkere ogen heen en weer gingen, zijn witte oren draaiend op zijn hoofd. Hij was niet agressief aangelegd en zag van ieder paard het goede in voor het slechte, maar de bezoekjes van Vanth, en het alleen leven hier in de bossen van Anderfels, hadden hem toch ietwat on edge gezet.
~OPEN FOR ANYONE.


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. vr 21 dec 2012 - 10:25

Ik post vanavond met jeweetwelwie ...Avanti!



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. vr 21 dec 2012 - 20:09


Het bot kraakte hard door onder zijn zware hoeven. Zijn leveloze zwarte ogen kregen hun paarse glans langzaam maar zeker terug. Zijn lange tanden zonken weg in het malse warme vlees van een jonge merrie. Haar hart begaf het onder de snelheid waarmee het bloed haar lichaam verliet en zich met het sneeuw vermengde. Het zonlicht prikte over de horizon en verlichtte zijn gitzwarte lichaam dat was getekend door zoveel littekens. Zoveel verhalen, zoveel overwinningen. Hij keek met een ruk op, het bloed droop via zijn hoektanden naar beneden, zijn hoeven zaten in de sneeuw en waren besmeurd met de warmte van de merrie. Zijn paarse ogen keken recht de zon in, zijn oren zakten in zijn hals en hij stapte over het lichaam naar het bos. Tijd om afscheid te nemen, tijd om terug te gaan naar het donker en zijn nieuwe informatie te verwerken en plannen te maken.

Zijn geklitte manen wiegden nukkig heen en weer over zijn hals in het ritme van zijn drafpassen. Hij leek lomp in zijn beweging maar niemand kon zo stil lopen als de leider. Hoe dieper hij het bos indraafde hoe meer de macht zijn lichaam opnieuw overnam. Het was geen goede zaak voor een schim om bij daglicht buiten de bossen te komen. Plots bleef hij staan, zijn zwarte achterhand kwam slippend tot stilstand en zijn hals en hoofd draaien naar links. Zijn oren draaien even naar voor en een valse glimlach siert zijn lichaam.

Hij was alle redelijkheid zichzelf. Na een blauwe maan kon je veel van Avanti vragen en hij was in zijn termen behoorlijk geduldig. Hij was verzadigd van het bloed. Zonder aanstelling te maken zijn zondes van zijn lichaam te verwijderen draait zijn lichaam en zo ook zijn koers. Zijn lichaam kruist een pad dat tientallen keren gebruikt was door eenzelfde wezen. Hij volgde zijn geur tot de bosrand en zag een witte hengst naderen. Het bloed drupte noch steeds van zijn mond terwijl zijn paarse ogen de ziel van zijn tegenstander benaderen. Er kwam ook een ander paard voorbij waar de hengst meteen op reageerde. Avanti was geurloos, of althans dat dacht hij. De meesten vonden dat hij rook naar rotting. Aangezien het noch niet helemaal ochtend was had het bos noch steeds zijn duisternis, het enige wat je kon zien was de kille paarse ogen, de ogen die maar één ding zeiden ... ren!
Leader Shades



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. vr 21 dec 2012 - 20:27


Zonder moeite ontdekten zijn heldere, donkere ogen het paard dat hij rook, maar nog voor hij zijn oren in zijn nek had kunnen leggen schoot de jonge merrie er van door, een blik in haar ogen die niet minder dan pure doodsangst was. Ze schoot langs hem, de bossen uit in de richting van de kudde. Xariv fronsde even. Zo angstaanjagend was hij toch niet? Een zachte bries verliet zijn lippen terwijl hij grinnikte. Je zou bijna denken dat ze Avanti himself had gezien ofzo.

hij draaide zich, na nog een blik op de klodders sneeuw die de merrie in haar paniek overal had geworpen, om en vervolgde zijn weg. Zijn neusvleugels trilden terwijl hij de geur op ving van iets dat al heel lang dood was. Hij tuurde in het rond, tussen de donkere schaduwen van de bomen was het moeilijk om goed te kunnen zien. Hij stopte dan ook abrubt, zijn hoeven schrapend over de grond, toen hij de paarse ogen ontdekten die verderop stonden, duidelijk op hem gericht. Misschien had de merrie Avanti dan toch echt gezien.. zonder te aarzelen schraapte hij licht zijn keel, om vervolgens van zijn uitgesleten pad af te wijken en koers te zetten naar het ondode wezen daar tussen de bomen.

Echte angst kende hij niet, dat was hem wel afgeleerd tijdens zijn tijd als guard, maar de spanning gierde door zijn lichaam. Avanti was niet voor niks de leider van de schimmen, de verschrikkelijkste van allemaal. Éen beet zou genoeg zijn om hem zijn onwaardige leventje af te nemen, en dat besefte Xariv maar al te goed. ’Hallo.’ zijn diepe stem was zelfverzekerd, en zijn donkere ogen waren op de paarse van Avanti gericht, die hij nu kon zien. Een zwart, gespierd lichaam, her en der verspreidt lagen bloedklodders, verse en al opgedroogde, zijn mond was rood van het bloed. Dat verklaarde meteen de geur.

zijn witte lichaam hield halt voor de grote hengst, en zijn ogen glijden nog eens geamuseerd over de schim heen. ’Het was een goede blauwe maan voor jullie, zie ik.’ constateerde hij, doelend op al het bloed. Even besefte hij hoe fout het was wat hij deed, praten tegen een schim. Toen schudde hij kort zijn hoofd, zijn witte manen rommelig rond zijn gespierde nek herverdelend. Hij moest deze kans grijpen. Het was zijn enige kans, een kans op een ander bestaan, een kans op wraak…


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. za 22 dec 2012 - 13:08


Het amuseerde hem om te zien hoe snel de paarden renden, hoe snel hun instinct die ene beweging aanspoorde. Dat was zo typerend aan een paard, het vluchten, het instinct om niet te durven vechten en dan maar gewoon de benen te nemen. Het was zielig om zo te denken, om het zo te zien. Iedere blauwe maan weer stonden de paarden op angstige kluitjes bij elkaar gepropt en ze waren bang, doodsbang voor wat komen zou. De leiders deden wat ze kunnen maar dat instinct nam het altijd weer over. In plaats van een deftige positie aan te nemen en stand te houden zodat de leiders een kans hadden je te beschermen ... nee, allemaal door elkaar rennen en uiteindelijk geen leider meer vinden en dan ... dan was er geen pad meer dodelijke.

Wie niet in hemel en hel geloofde had wat tijd op BMH door te brengen, de enige plaats waar zoveel doorvloed van moeder natuur kwam, de enige plek waar je niet onbetwist bleef. Hemel was aanwezig maar hel had hier de overhand, de blauwe maan had hier zijn macht. De duivel rees hier op in het diepste van je nachtmerries en nam je mee in een krankzinnig kat en muisspel waarbij de muis altijd verloor. Je kon het niet winnen van de duistere krachten, je kon enkel hopen dat er een dag was dat het zou stoppen. De duivel heerste en er was maar paard even erg.

Zijn paarse ogen keken het rennende paard na, een bijna geamuseerde kilte nam bezit van zijn lichaam terwijl hij terugkijkt naar de witte hengst die het ook even niet meer leek te volgen. Je kon wegrennen van iemand omdat je bang was maar het paard werd hysterisch angstig en dat kon enkel Avanti's groep veroorzaken. Uiteindelijk kreeg de hengst Avanti in de gaten en kwam hij dichter. Een vechter tegen zijn instinct. Hij kon wel van geluk spreken, Avanti was uiterst redelijk, hij had zijn voldoening gehad, hij was verzadigd. De woorden bereikten Avanti een diepe kille lach verliet zijn lichaam. Hij stapte het wat meer belichtte van het bos in en staarde de hengst kort aan. 'Een goede blauwe maan kenmerkt niet het vele bloed dat word verspilt of diens hoeveelheid. Het kenmerkt de schade die je de kudde aanbrengt.' Siste hij duister. Er was altijd schade, er waren dode, was schade genoeg maar niet de schade die hij wou. 'Mocht een leider doodvallen dan pas spreek ik van en goede blauwe maan of mocht een drama zo groot worden ontknoopt tot de keiharde waarheid, dan ...' Hij zweeg en zette één stap dichter terwijl zijn paarse ogen aan de hengst zijn ziel zaten te knagen. 'Maar daarvoor heb je roddels nodig dus vertel me, heb je roddels?' Hij zweeg even tot hij het laatste woord wat dreigend en honend uitsprak. 'Xariv?' ...
Leader Shades



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. zo 23 dec 2012 - 23:26


het bos was doodstil op het geluid van zijn eigen adem na. Het was wonderlijk om te ervaren hoe geruisloos een schim kon zijn. De hengst voor hem, Avanti zoals hij genoemd werd, was geruisloos genaderd en zelfs Xariv, altijd aandachtig de omgeving opnemend, had hem totaal niet zien aankomen. Het was duidelijk dat de kuddes in een nadeel waren. Het was hem ook duidelijk, dat hoeveel hij ook getraind had, hij en de andere guards de schimmen nooit hadden kunnen tegen houden. Het zou een onheroepelijke dood betekend hebben voor hem.

de witte sneeuw kwam opnieuw uit de lucht vallen, tegengehouden door de bomen, die zelfs in de winter hier nog bladeren bleken te hebben, kwamen er maar enkele sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen, ze bedekten de weinige littekens op Xariv’s lichaam, waardoor hij weer egaal wit werd. De rest van de vlokken dwarrelden op de grond rond hen heen, op het geronne bloed bij Avanti, en op de hoefstappen die zichtbaar waren om hen heen. Het zou niet lang duren tot alles weer egaal wit was.
Avanti’s stem, diep en duister, liet hem opkijken, recht in de paarse ogen van de donkere hengst voor hem. Een grijns sierde Xariv’s lippen. Avanti’s woorden bevielen hem. ’Hoe meer schade aan leiders, hoe beter.’ zijn diepe stem een fluisterig maar duidelijk hoorbaar, de woeste ondertoon, de haat jegens de leiders duidelijk voelbaar.

Het verbaasde de witte arabier niks dat Avanti zijn naam kende. De bezoekjes van Vanth zouden niet onopgemerkt zijn gebleven, en sowieso leken de schimmen werkelijkwaar alles te weten over de kuddes dat er te weten viel. Hij blikte even om zich heen, nadenkend. ’Roddels..’ een schampere lach verliet zijn lippen. ’Ik zou toch denken dat het meeste wel bekend was bij jullie.’ zijn ogen schoten terug naar die van Avanti, terwijl zijn staart heen en weer zwiepte, zich verlossend van de sneeuwvlokken die zich op het haar hadden geplakt.

hij schudde kort zijn hoofd. ’ik zou denken dat er bij de schimmen zelf toch ook wat veranderd is de laatste tijd.. ‘ hij knikte in de richting van de bossen, achter avanti, daar waar het zo duister was dat verder blikken dan de volgende boom onmogelijk was. ’ze hebben dingen gedaan die ze niet zouden moeten doen.’ hij doelde vooral op de schimmen die zich hadden gemengd met de kuddepaarden. Iedereen kende het verhaal van Darlica, een simpele merrie die zich, zo ging het verhaal, een relatie met een schim had aangehaald. En als er éen verhaal naar buiten kwam, zouden er meerdere moeten zijn.. Toch was de schimmenhengst waar het verhaal overging al tijden niet meer gesignaleerd. Zou hij straf hebben gekregen? Een grinnik lag op zijn tong maar Xariv hield hem binnen, zijn ogen twinkelend. Wie zou het zeggen? ’er lopen genoeg half schimmen rond om het te bewijzen.’ voegde hij toen nog toe, terwijl hij zich weer op de zwarte hengst voor hem richtte.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. ma 24 dec 2012 - 13:01


Xariv, ... de naam bleef door zijn geest malen tot hij wist welk kenmerk de hengst droeg. Hij was ooit een vechter geweest, de grootste vergissing die de leiders ooit konden maken. Simpele kuddepaarden opleiden om tegen de schimmen te vechten? Hoe dom konden ze zijn ... of hoeveel hoop hadden ze dat het ooit iets zou uitmaken. Ze mochten dan noch met tientallen voor zijn neus staan, hij zou ze één voor één afslachten. Tegen Avanti kon je niet vechten en je kon hem al zeker niet intimideren door met zo'n flauw idee te komen aandraven. Gebruik maken van zwakkelingen, het was niet goed, het was niet rechtvaardig. Avanti had zelf ook spionnen in de kudde en tot nu toe had geen leider in de gaten wie de mogelijke spion kon zijn. Die spionnen deden het tegen hun zin of omdat ze naar de schim opkeken, het eerste meer dan het tweede.

Toen Xariv sprak merkte Avanti de oppervlakkige woede in zijn stem, interessant! 'Vanwaar je plotste haat? Eens was je hun vechter en plots .... of moet ik Vanth daarvoor bedanken?' Niet dat het ooit in hem zou opkomen ook maar één van zijn schimmen gelukkig te prijzen met zijn dank. Enkel Ayana misschien want zij was tenslotte de enige schim die Avanti's zwarte en leveloze hart kon bezitten. 'Er zijn altijd nieuwe roddels maar ja, de meesten zijn gekend en behandeld.' Bij dat laatste woord kwam een gevaarlijke glimlach op zijn lippen. Ja, behandeld. Hij behandelde ieder paard van de verkeerde roddel of de verkeerde relatie precies zoals hij het wou. Hij vroeg zich af hoe ver de haat van deze hengst zat, hoe diep hij werkelijk gezonken was in zijn eigen wraaklust en woede.

Maar toen begon Xariv over een onderwerp waar Avanti heer en meester over was. Zijn oren gingen dreigend plat en zijn scherpe hoektanden knarste kort tegen de rest van zijn tanden. 'Wat weet jij over mijn kudde.' Siste hij waarschuwend. Hij zette zijn lichaam naar de hengst en klapte zijn tanden in een nijdig gebaar dicht. 'Zircon kende vernedering en verbanning. Hij was zo goed als dood toen ik hem hier wegjaagde.' Ja, en Darlica zou de gevolgen er misschien ooit ook nog kunnen van verdragen. 'Iedere schim kent zijn plaats zo niet ...' Hij zweeg en blikte leeg naar de vlakten voor hem voor zijn tanden uitschoten en zich langs de vacht van de hengst rijgden. Het liet niets meer achter dan een dunne streep waar wat bloed uit sijpelde. 'Je attent vermogen kan je dood worden.' Meldde hij koelbloedig. 'Er is geen halfschim in dit gebied dat niet onder mijn gezag zit.' Mijmerde hij met de gedachten aan zijn eigen jonge dochter. Niet dat hij het ooit op die manier zou zien. Nyxerinn was niets meer dan toekomstig speelgoed voor hem. En dan was er noch Velkan, de hengst waar Avanti nooit iets over zou zeggen enkel en alleen omdat het zijn dekmantel kon schaden ...
Leader Shades



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. di 25 dec 2012 - 11:04


Avanti’s stem was leeg van enige emoties, terwijl Xariv gespannen stond van de haat op het moment dat zijn lippen bewogen en woorden over de leiders naar buiten kwamen. Even vroeg hij zich af wat BMH had gedaan om de moordende schimmen te verdienen. Dan grinnikt hij zacht. De leiders verdienden het.

’Vanth heeft er wel een schepje bovenop gedaan ja.’ antwoordde hij kort. Hij had geen zin om zijn hele levensverhaal te gaan vertellen, zeker niet aan de hoogste schim. Het zou hem alleen maar problemen opleveren. Ze zouden altijd wel iets vinden om tegen je te gebruiken.

Plots sloeg avanti’s rustige stem om en leek hij kwaad te zijn. Zijn woorden waren grommend. Zijn tanden kwamen langs Xariv’s vacht, die dat totaal niet had verwacht en daarom ook geen moeite had gedaan om weg te springen. Alhoewel hij dat toch niet had hoeven te doen, als Avanti het echt had gewild had hij hem zo te pakken gehad. De wond op zijn nek kon hij niet zien, maar het prikte niet echt, dus het zou maar een oppervlakkige wond zijn. Hij schudde zijn hoofd opnieuw, zijn manen naar de andere kant gooiend, zo dat de wond open lag in de koude wind. Het was verkoelend.
’Ik denk dat ik genoeg over jou kudde weet om dat te kunnen zeggen.’ hij ging gewoon verder waar hij gebleven was, zijn ogen borend in de paarse kijkers voor hem. ’de guards zijn uren, dagen bezig geweest om ze te bestuderen.’ voegde hij er aan toe, terwijl een klein glimlachje op zijn lippen lag. De tijd als guard was iets waar hij trots op was, alhoewel het aan de andere kant een waiste of time was geweest, want ze zouden nooit opgewassen zijn tegen de schimmen.

De woorden over Zircon lieten een grotere glimlach op zijn lippen doorbreken. ’Ben je niet te mild geweest?’ vroeg hij kort. Zijn hersenen kraakten al van de vergezochte taferelen. Zircon zou op zichzelf kunnen herstellen van alle wonden die de schimmen hem hadden gegeven, en dan in een gebied verderop zijn eigen schimmen-kudde beginnen, waarmee hij later de kudde van Avanti zou aan kunnen vallen. Zijn ogen gaan verder open terwijl hij Avanti bekijkt.

’Kunnen de schimmen ook nieuwe schimmen maken, of kun jij dat alleen?’ als dat kon, zou het verhaal een stuk makkelijker worden. Vanth leek er toch al op uit te zijn om hem zo ver te krijgen. Zijn stem was hoopvol, terwijl zijn ogen intens op die van Avanti gericht waren, hopend op een positief antwoord. Een antwoord dat zou betekenen dat hij binnenkort zijn miezerige leventje zou kunnen verlaten en zou kunnen beginnen met het vermoorden van de leiders..



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. do 27 dec 2012 - 15:37

Jennifer schreef:

Vanth … de naam bleef nasidderen in zijn gedachten. De merrie van zijn kudde met de ontelbare charmes waar slechts één ervan de dodelijkste was. Toch was ze niet Avanti’s favoriet, dat kon niemand buiten Ayana zijn. De merrie leek hem op één of andere manier niet volkomen te amuseren. Ze wist zich veel te goed te mengen onder de paarden, onder die simpele kuddepaarden van BMH. Zelf kon hij de kudde benaderen maar dan zou je altijd zijn afkeur en walging zien, het leek als lijm aan zijn lijf te plakken. Het lukte hem trouwens toch niet normaal te praten zonder dat het paard gewoon weg liep omdat ie te bang was. Of het een goed ding was dat Vanth er een schepje bovenop had gedaan wist hij niet. Xariv maakte hem al behoorlijk kwaad door zijn hele woordenschat tot nu toe en Avanti werd zelden kwaad na een blauwe maan dus je moest hem al behoorlijk op de zenuwen werken om het zo ver te krijgen.

Er waren twee dingen die je niet mocht doen bij Avanti, die je moest weten over hem. Hij kon het niet verdagen als je groter en machtiger probeerde, of slimmer en listiger, of gelijk wat dan ook. Hij kon het gewoon dwaas als je dacht alles beter te weten. Er waren helaas veel van die paarden op de aardbol en dat deed zijn geduld enorm slinken. Dat was het tweede wat je moest weten, hij had geen geduld en dat was altijd heel slecht voor het paard in questie, meestal dodelijk. Avanti had nooit geduld en dat was rotslecht op sommige momenten.

De woorden van Xariv deden hem luidkeels lachen. ‘Denken jullie nu echt dat jullie ook maar iets weten over ons?’ Hij schudde zijn zwarte hoofd en een gefrustreerde grom verliet zijn keel. ‘Zelf de leiders durven noch niet zo diep in Vyrantium te komen om ook maar iets over onze geheimen te weten te komen.’ Hij lachte verbluft. Ze waren zo zielig. Waren ze zo dom om daadwerkelijk te denken dat Avanti en de kudde aan de bosrand een babbeltje gingen slaan over hun grootste geheimen. ‘Alles wat jullie weten is voor jullie bedoeld maar meestal snappen jullie de hints niet van men boodschappen. Wat jullie niet weten zullen jullie nooit weten, laat staan kunnen raden.’ Hij stapte dreigend op de hengst af en klapte zijn tanden nijdig toe. ‘Jullie weten niets.’

De vraag over af hij mild was geweest met Zircon deed hem even mild glimlachen terwijl hij voor zich uit keek. ‘Weet je wat verbanning doet met een schim?’ Hij keek de hengst even aan en zwierf dan weg met zijn gedachten naar zijn tweelingsbroer. Alvaro onderging hetzelfde lot, en daar had Avanti persoonlijk voor gezorgd. ‘Dood is meer liefdevoller.’ Prevelde hij. De volgende vraag deed hem uit zijn gedachten halen. ‘We zijn met twee.’ Antwoordde hij eerlijk. Hij snoof en keek Xariv onderzoekend aan. ‘Ik heb altijd het recht, ik ben de enige die het doe. Ayana heeft deze privileges ook maar ze zal het niet doen zonder men goedkeuring.’ Al had Ayana nooit zijn goedkeuring nodig toch had ze al het respect voor haar leider die er was. ‘Waarom die intresse?’ Vroeg hij botweg …
Leader Shades



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. do 27 dec 2012 - 22:15


xariv
'Eyes like mine.'

Avanti’s woorden deden hem sidderen van ingehouden woestheid. Zonder het te weten dat de schimmenleider zijn grootste kwaadheid aangeboord, en Xariv liet zijn neus sissend vollopen met lucht om maar kalm te blijven. Immers, kwaad worden naar de schimmenleider toe zou hem niet veel goeds brengen. ’noem mij niet als éen van hun.’ siste hij, zijn stem laag en grommend.

hij had zichzelf niet voor niks afgezonderd van de kudde, leefde niet voor niks een nomaden bestaan, bijna zoals een loner, alleen maar om niet bij die kuddes te horen. Niet bij die leiders te horen. Niet meer bij die verachtelijke paarden van BMH te horen. Als de leiders gewoon hun ogen hadden opgehouden, als ze er op zouden letten wat er met hun kuddes gebeurde, in plaats van alleen op te komen dagen als er iemand was die hun kudde wat groter zou kunnen maken..

er zou zoveel leed bespaard zijn gebleven. Op de een of andere manier waren alle ongelukken die er in bmh gebeurden terug te leiden tot het feit dat er gewoon geen leider aanwezig was op het moment dat er iets gebeurde..

de guards waren altijd nutteloos geweest. Het enige dat zou hebben geholpen, waren meer leiders. Onderleiders, rechterhanden, linkerhanden. Alles om de kudde te beveiligen. Al was het maar om een wolf weg te jagen bij de jonge veulens.. jonge veulens zoals zijn eigen dochter was geweest. een bries verliet zijn mond terwijl hij zijn gedachten weer naar de werkelijkheid joeg en Avanti weer aan keek.

’de dood is altijd liefdevoller dan wat een schim je kan aandoen.’ hij had nog net Avanti’s woorden opgevangen, en een sadistiche glimlach gleed even op zijn lippen tot hij snel weer serieus keek. De gedachten die in zijn hoofd omgingen, met betrekking tot kudde paarden en vooral leiders waren niet goed, niet voor een normaal paard.

De witte hengst was zijn normale leven allang kwijt, maar zelfs zijn gedachten waren verbitterd en slecht geworden. Er was niks meer om voor te leven, behalve de wraak op iedereen en de verwoesting van BMH.

hij knikte naar de zwarte schim voor hem. Natuurlijk waren ze met zn 2. Dat was duidelijk. De merrie die Ayana genoemd werd was de ander, dat was informatie die bijna iedere ziel in BMH had. Ookal liet zij zich niet vaak zien, het was duidelijk dat zij en avanti de belangrijksten waren bij de schimmen.

even liet hij zijn ogen door het donkere bos dwalen voor hij antwoord durfde te geven op Avanti’s vraag. Voor hij durfde toe te geven aan zijn eigen gedachten. ’Ik ben het zat om te leven onder de leiders. Ik wil ..’ hij zweeg even, nadenkend over zijn woorden, terwijl zijn ogen op avanti bleven rusten. ’Ik wil ze dood hebben’ siste hij toen, zijn stem ruw, zacht maar woedend.

’Allemaal.’ het was duidelijk dat Xariv niet zichzelf meer was, niet meer de witte arabische hengst die alles over had voor zijn dochter, alles overhad voor de kuddes. Die zelfs zijn leven zou geven voor een leider. Nooit meer. Het enige dat hij wilde was wraak. Wraak om dingen die niemands schuld waren, maar wel de dingen die zijn leven hadden gestopt te zijn zoals het was.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. vr 28 dec 2012 - 14:47


Het was zo interessant hoe snel dit gesprek een andere wending nam. Xariv was het type dat zijn diepe woede niet geborgen kon houden. Hij zag de stoom bijna uit diens neusgaten spuiten. Het was grappig, bijna zielig maar het was ook precies wat Avanti nodig had. Nee, niet een halve idioot die veel te snel kwaad werd op domme prulletjes, wel een idioot die idioot genoeg was om de kudde zo hard te gaan haten en dan uiteindelijk bij Avanti terecht gekomen. Avanti was een perfect in het manipuleren, deze hengst … had nog een klein duwtje nodig en hij was wat Avanti wou. Een slaaf voor in zijn kudde.

‘Maar je bent het wel één van hen aangezien je geen leider of loner bent. Je bent een kuddepaard, zielig geboren om te gehoorzamen.’ Hij zweeg en glimlachte vals. ‘Wat niet wil zeggen dat het anders kan uiteraard.’ Hij hief zijn hoofd op en staarde met zijn paarse kijkers naar de gedoemde vlakten. Wat Xariv dan zei deed Avanti zelfgenoegzaam knikken, alles was beter dan wat een schim je kon aandoen. Maar lonerverbanning door een schim was het ergste, hij kon wedden dat Alvaro smeekte om de dood. ‘Wij schimmen zijn geen levende wezens. Mijn ziel is verkocht aan de duivel, voor alle anderen aan mij. Ik bezit hun ziel en ik kan ze het niet teruggeven. Wat je aan mij geeft is van mij en niemand anders. Maar in ruil voor je ziel geef ik een klein stukje van de mijne en dat maakt je …’ Hij zweeg en greens gemeen. ‘Een onoverwinnelijk wezen, geboren om macht te hebben en dodelijk te zijn.’ Het klonk allemaal zo vredig, hoe Avanti het hier uitlegde en het zou als muziek in de oren klinken voor de witte hengst naast hem. ‘Dus als ik je niet waardig genoeg meer vind haal ik dat stukje ziel uit je lichaam en stuur je zonder ziel naar de woestijngebieden. Kun je je voorstellen hoe is om zonder ziel te leven?’ Hij keek opzij en schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Niet lief te hebben, niet honger te hebben, niet kunnen onderscheiden wie wat is en wat goed en slecht is. Een levenloos stuk vlees, dat ben je als ik je niet waardig genoeg vind, dat is Zircon overkomen. Hij moet de rest van zijn leven zo leven dus zeg me Xariv, ben ik te mild geweest?’ Hij keek de hengst kort aan en grinnikte donker.

Het was duidelijk dat Xariv de kudde beu was, dat hij ze allemaal dood wou. ‘Leiders laten je geloven dat alles goed komt, ze liegen je voor, niets meer. Dat is wat mij onderscheid van hen, ik lieg je niet voor, ik laat je niet geloven dat alles goed komt want het is niet zo en het zal nooit zo zijn.’ Hij zweeg en blikte naar het bloed dat door de sneeuw zat gemend, het bloed van onschuldigen door hem genomen. ‘Ik lieg niet als ik zeg dat ik je vermoord als je niet volstaat, of dat het pijnlijker is een schim te zijn, of dat ik je vermink als je niet gehoorzaamt. Ik lieg niet als ik zeg dat je nooit zo hard zult hunkeren naar bloed als wanneer je onder me staat. Ik lieg niet als ik zeg dat alles onwaardig is zolang het niet mij gehoorzaamt.’ Hij zweeg plots en keek de hengst aandachtig aan. ‘Dus Xariv, zou jij het kunnen, zou jij dit leventje achterlaten om mijn wraakzucht op te volgen en het nog slechter de hebben dan hen?’ Hij knikte naar de kudde. ‘Want ik neem je ziel en geef hem nooit meer terug, je zult gedoemd blijven ongeacht de wending van dit verhaal.’ Fluisterde hij …
Leader Shades



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. vr 28 dec 2012 - 20:48


xariv
'Eyes like mine.'

Zijn woede verbergen wat iets waar hij geen moeite meer voor deed. Xariv was een expressieve hengst in zijn emoties. Het enige dat hij nog deed, was zichzelf inhouden om niet te snauwen, om niet aggressief te worden naar een schim toe. En vooral niet naar Avanti toe. Dat zou een zekere dood betekenen.

’Ik gehoorzaam niemand. ‘ zijn donker ogen dwaalden naar Avanti terug toen hij sprak. Nooit zou hij een leider opnieuw gehoorzamen. Niet zolang hij het zelf voor het kiezen had. En dat had hij. Toch begon in hem iets te borrelen, iets dat hem vertelde zich over te geven aan Avanti, simpelweg éen van zijn zielloze demonen te worden, een kwelgeest voor de kuddes.

Ookal zou het betekenen dat hij nooit meer vrij zou zijn in zijn eigen keuzes, nooit meer lief zou hebben, nooit meer zou lachen, het was beter dan zijn leven nu. Hij zou niet woedend langs de zijlijn staan kijken hoe de leiders de kuddes verpestten, hij hoefde niet meer stil in zichzelf te juichen als de schimmen kwamen, hij kon meedoen.

en daarbij, liefhebben zou hij toch niet meer doen. Zijn hart was verbitterd geraakt zodra hij Omniel verloren was, de liefde van zijn leven. De, al vroeg je het hem, meest knappe, lieve en vriendelijke merrie ooit. De moeder van zijn dochter. Zíjn merrie. Overleden dankzij een stom ongeluk, maar wel een ongeluk dat voorkomen had kunnen worden als leiders zelf patrouilleerden over hun gebied, dan zouden ze hebben geweten dat de randen van de kliffen, in orlais, niet meer zo stevig waren als vroeger, dat ze aan het afbrokkelen waren. Zijn omniel.. ze had niet hoeven te sterven als er meer oplettende ogen waren geweest.

Een nijdige bries verliet zijn lippen terwijl hij zijn gedachten terug naar achter wurmde en zich weer naar Avanti richtte, die nog altijd door bazelde over zijn kudde van ondode monsters. Zoals Avanti het vertelde leek het allemaal heel simpel, en het was maar goed dat de hengst er zelf al bij vertelde dat het geen pretje was, want anders had hij nu een kudde vol zielloze watjes. Een grijns sierde kort Xariv’s lippen toen hij het voor zich zag. ’Geen pretje nee..’ reageerde hij kort op Avanti’s woorden over zielloos leven, zijn gedachten nog ergens anders.

Hij knikte geestdriftig op de volgende woorden, over de leiders. ’Ik hunker nu al naar bloed, het bloed van de leiders en het bloed van een ieder die mijn leven, en dat van degenen om mij heen, heeft verpest.’ zijn oren pronkten op zijn hoofd, helder wit onder de donkere bladeren van de bomen. ’ik wil het niet meer goed maken, ik wil geen excuses, ik wil hún leven verpesten, en dat van een ieder hier in bmh, er is niks meer om mij hier te houden.’

hij schudde zijn hoofd, misschien ietwat triest over zijn leven dat zo anders verliep dan het was gepland van te voren, maar zeker over zijn gedachten. Hij wilde het. Hij wilde zich aansluiten bij Avanti en de kuddes hier een moeilijke tijd bezorgen. ’het wordt tijd dat iemand er eens voor zorgt dat hun leven écht een hel wordt, Avanti. ‘

zijn ogen staan vastberaden op de schimmenleider, wachtend op zijn oordeel, enerzijds opgewonden omdat hij eindelijk zeker wist wat hij wilde, anderzijds gespannen omdat Avanti zomaar 180 graden kon draaien in zijn gedachten als hij wilde, en Xariv doodsimpel zijn leven kon afnemen.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. za 29 dec 2012 - 12:03


‘Ik gehoorzaam niemand!’ De woorden bleven nazinderden door de zieke geest van Avanti. Zo konden ze niet verder gaan, als Xariv niemand gehoorzaamde wel ja …. Was hij ook niet welkom in de kudde van Avanti want daar was gehoorzaamheid noch sterker aanwezig dan in de kudde. Want Avanti beval veel, zijn schimmen hadden te werken, ze moesten zichzelf nuttig zien te maken. Ongehoorzaam? … Dan volgde er helse pijnen. Hem in de steek laten … zelfde probleem. Hij kon zich noch goed herinneren hoe Ayana was weggegaan om haar ouders te vermoorden en toen ze terug kwam hadden hij en de oude schimmen haar verminkt en vernederd. Nu was ze de enige die trouw was aan Avanti, de enige die hij blindelings vertrouwde. Ze had destijds haar straf aanvaard en loyaliteit bewezen. Ze zouden beter allemaal als haar zijn.

‘Als je niemand gehoorzaamt dan zouden we nog eens problemen kunnen krijgen. Of geld dat niet voor mij?’ Zijn paarse ogen schoten opzij. Ze wisten zich bijna door de zijne te boren en een weg te knagen door zijn ziel. Zo zeiden het anderen steeds, als Avanti hen met zijn paarse ogen aankeek. Ze zeiden dat zijn ogen door je ziel heen keken. Het was hem een genoegen anderen aan te kijken als ze die gedachten eraan over hielden. Hij genot van de angst in anderen, de trillingen door hun lichaam als hij in hun gezichtsveld kwam en het bloed dat van hun vacht drupte als hij ze naar hel stuurde.

‘Ik kan je schim maken met de ziel in mijn tanden maar enkel bij blauwe maan.’ Sprak hij droogweg. En er was net een blauwe maan gepasseerd dus hij kon Xariv noch niet het geschenk van onsterfelijkheid geven. Wat niet wou zeggen dat hij een handje kon helpen bij de diepe wens van Xariv. Hij luisterde naar de woorden vol haat, een valse glimlach sierde zijn zwarte hoofd. ‘Is er iemand in het speciaal die je je laatste groeten wil brengen? Is er iemand die je zo graag dood zou willen, die je wil zien lijden want …’ Hij zweeg en keek naar de vlakten. ‘Ik kan je pas het geschenk van onsterfelijkheid geven de volgende blauwe maan maar dat wil niet zeggen dat je nu niet al kan wreken.’ Sprak hij listig. ‘Zeg me een naam, lok diegene in Vyrantium en geef je laatste sterfelijke groet met mijn hulp. Wat denk je daarvan?’ Hij keek opzij en aanhoorde diens laatste woorden. Er kwam een dodelijke blik in zijn ogen, zijn oren dreigde nog wat dieper. ‘Hun leven is al een hel, alleen hebben ze geen flauw benul van wat komen zal’
Leader Shades



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. di 1 jan 2013 - 12:35


xariv
'Eyes like mine.'

Meteen toen hij had gezegd niemand te gehoorzamen, had hij er spijt van. Het was duidelijk dat Avanti gehoorzaamheid heel hoog in het vaandel had staan. Natuurlijk, ongehoorzame schimmen waren ook geen pretje. ’Ik bedoel dat ik geen van de leiders gehoorzaam.’ breidt hij zijn zin nog uit, voor hij zijn ogen even op een vogeltje richt dat vanuit de bomen wegvliegt, de wijde wereld in.

Avanti’s ogen staarden in de zijne, en even was hij bang dat de hengst alles zou kunnen zien in zijn ziel. De paarse ogen leken te branden. Maar ook als hij inderdaad zijn gedachten of zijn ziel zou kunnen lezen, was er daar niks waar hij het niet mee eens kon zijn. Het enige beetje liefde dat er te vinden was was de liefde voor Hayyel, zijn dochtertje, en die was ook maar gering. Ze had haar vader niet nodig.

hij grijnsde naar Avanti zodra hij zich aan zijn blik had ontworsteld. ’De leiders van Orlais.’ hij wist dat het heel moeilijk zou worden, zo niet onmogelijk, om leiders te overtuigen mee te gaan naar Vyrantium, maar ze moesten op zijn minst eens uit hun dagdroom getrokken worden dat alles maar super ging in de kuddes. Want dat ging het niet. De leiders van Orlais waren degene die er voor hadden gezorgd dat zijn Omniel was overleden, door hun onoplettende gedrag. ’We kunnen ze op zijn minst even goed laten schrikken..’ een onzekere glimlach speelde over zijn lippen terwijl hij avanti aankeek.

*snap alleen even niet wie nu de leiders zijn daar dus kon er niet verder op doorgaan.. er staat achilles maar bij aanklikken is het Theron..?*


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. di 1 jan 2013 - 13:19


Avanti moest grijzen om het snelle herpakken van de witte hengst voor hem. Wat dus duidelijk wilde zeggen dat Avanti al zijn macht over deze hengst had maar wat ook wou zeggen dat Xariv echt graag schim wou zijn anders zou hij zeker niet zijn woorden heroverdenken. Hij snapte het niet hoe paarden zo onderdanig konden zijn. Zelf zou hij het geen dag uithouden in een kudde, hij was nog liever een Loner met een aangevreten ziel. Zelf had hij geen baas, jawel, de duivel maar die telde niet. De duivel had hem deze macht gegeven en voor zolang hij zich daarnaar gedroeg dan was er niets of niemand die iets met hem kon doen. In het slechtste geval kon de duivel je van je taak ontnemen maar tot nu toe had Avanti nog niets gedaan wat schrikbaar een overtreding was. Avanti gedroeg zich precies zoals het verwacht werd!

Toen kwamen de woorden, de leiders van rang twee. Iedere leider verdiende een straf, iedere leider hoorde onder te gaan. Ze waren alleen behoorlijk slim om niet te lopen pronken in de bossen met hun status. Ze waren dus daadwerkelijk wel zo slim om bij hun kudde te blijven. Rang twee was Theron, degene die al redelijke lang leider was en volgens hem niet zomaar zou meekomen met een doorsnee hengst als Xariv. En dan was er de merrie, Lightning, ze was niet zo naief. ‘Leiders zijn niet gemakkelijk. Je krijgt ze niet in dit bos zonder een goede reden.’ Hij snoof en zette zijn lichaam in stap.’ Kom!’ Beval hij kortaf. Het donker slorpte hem op waardoor enkel zijn paarse ogen de wegwijzers waren door zijn gebied. Hij ging in een soepele draf, zocht gemakkelijk zijn weg naar de andere gebieden met name rang twee. Aan de bosrand bleef hij staan en keek naar de kudde. ‘De beste manier om een leider te krijgen is door al wie hem lief is aan te vallen. Ken je dierbaren van de leiders uit twee?’ Hij keek kort opzij naar de hengst. Avanti wist het maar dit was niet zijn wraakactie dus had Xariv er maar achter te komen …

° Achilles is schim/Theron is de leider van rang 2 ;-)

Leader Shades



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. wo 2 jan 2013 - 21:48


xariv
'Eyes like mine.'

het bleef even stil na zijn woorden, maar al snel is Avanti weer aan het woord, en nog voor Xariv kan antwoorden heeft hij zijn lichaam al weggedraafd. Xariv schudt even zijn hoofd, en gaat dan in een rustige galop achter de schim aan, waarna hij op de zelfde hoogte van hem weer begint te draven.

’Dat is het hem nou juist.. Theron en ik hebben wat gemeen. Althans.. dat hadden we.’ een zucht verlaat zijn lippen terwijl hij terug denkt aan het gesprek dat hij ooit met de alpha van rang 2 had, om toegelaten te worden tot zijn rang. Theron had hem duidelijk gemaakt dat het belangrijk was om niet alleen voor jezelf te leven, en dat was het moment geweest dat Xariv zich zelf had gevolunteerd voor de guards. hij en Theron konden het op dat moment goed met elkaar vinden. ’Hij denkt waarschijnlijk dat ik nog niks veranderd ben.’ een grijns speelde over zijn lippen terwijl hij kort zijdelings op Avanti blikte.

Het was vreemd om weer bij Orlais te zijn. Het was zijn gebied, de enige plek die hij ooit thuis had genoemd. De plek waar zijn liefde voor Omniel was opgebloed, de plek waar Hayyel was geboren. Maar toch was het nu niet meer dan een plek met een leuk uitzicht. Het had geen speciale betekenis meer voor hem, aangezien er niks meer van over was. Alleen de stukken steen die nog onder aan de klif lagen, de plek waar de rots was afgebrokkeld en Omniel overleden was, dat was het enige dat nog betekenis had. Even was hij ingedachten verzonken maar Avanti haalt hem er, opnieuw, uit.

Zijn vraag brengt hem terug naar de tijd dat de schimmen BMH in de fik hadden gezet, een fantastische stunt. Xariv, toen nog maar net weg bij de guards, had zijn hulp aangeboden bij de derde rang, en zodra hij te horen had gekregen van de emperor, E’vesdar, waarschijnlijk de enige die iets tegen de schimmen zou kunnen betekenen, dat zijn dochter veilig bij Theron was, had hij zijn aandacht op de andere paarden gericht.

2 merries, jong, éen met een gapend gat in haar hals. Alèzna en Aleydis. De tweelingdochters van Theron, de oogappeltjes van de oudere hengst. Nog altijd in zijn trieste vechtersmentaliteit had de witte arabier zich uitgesloofd om de wond van de ene te stelpen, om er voor te zorgen dat zij niet zou overlijden. Dat zou niet gebeuren terwijl hij er was.

Een grinnik verliet zijn lippen toen hij er aan terug dacht. Als dat nu geweest was.. hij was, qua gedachten en qua gevoelens, honderdtachtig graden omgedraaid. Van liefdevol naar verbitterd, van zorgzaam naar haatvol. En dat alles mede dankzij Vanth.

Nog voor hij kans had gezien de merries normaal te kunnen begroeten had die eikel, dat jonge hengstje, Roque, hun verteld dat ze moesten verzamelen in het dal, zodat de hele kudde bij elkaar was. Ze waren er van door gegaan, en dat was de laatste, en enige, keer dat hij hun gezien had. Hij wist niet eens of de merrie met de wond het overleefd had.

stilstaand, zijn ogen langs de bosrand naar de kudde turend, onzichtbaar voor hen. Een glimlach speelde op zijn lippen terwijl de herinnering zich in zijn hoofd afspeelde, en hij richtte zich tot avanti. ’alles wat we nodig hebben is de tweeling..’ hij blikte in de richting van de kudde, maar kon de merries niet zo snel vinden. ’Aleydis en Alèzna. De dochters van theron.’

hij grinnikte zacht. ’Ik heb ze ontmoet bij die stunt van jullie, dat vuur.’ hij wist dat het niet moeilijk zou zijn voor hem, als charmante, knappe hengst, om de merries zo ver te krijgen met hem mee te gaan, of op zijn minst éen ervan. Dat hij ze al eerder had ontmoet maakte het alleen maar makkelijker.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. za 5 jan 2013 - 13:57


Theron en hij hadden wat gemeen gehad … Avanti was niet zeker of dat wel zo positief was. Maar Xariv bevestigde dat het verleden tijd was, goed want het laatste wat hij wou was iemand in zijn kudde die wat weg had van die zielige leiders aan de andere kant van het bos. Zelf leek hij geen haartje op de leiders. Ja, net als hen had hij macht en gratie maar hij gebruikte die macht op een heel verkeerde manier wat voor hem dan weer de goede manier was. Xariv vertelde hem ook dat Theron blijkbaar nog steeds kon denken dat Xariv niets veranderd was en dat bracht Avanti op een paar ideetjes. Xariv kon gemakkelijke infiltreren nu hij noch geen schim was. Hij kon vertrouwd naar Theron toestappen en alles van informatie krijgen die zelf een spion niet krijgen kon. Het was gemakkelijker als een paard al een band had met een leider voor hij bij de schimmen kwam, ze hadden altijd iets nuttig.

En toen klonk de stem van Xariv en het bracht Avanti in een vertraagde trance, Theron had een tweeling. Dat wist hij niet … hoe kon hij dat niet weten? Theron deed weel goed zijn best op zijn tweelingsdochters te verbergen of anoniem te beschermen voor de schimmen. En wat was er beter dan een tweeling … hij wist uit zichzelf dat tweelingen enorm aan elkaar hingen, daarom dat Alvaro nog in leven was. De ene kon niet zonder de ander en omgekeerd. Hij keek opzij naar Xariv en dan terug naar de kudde. ‘Door die woorden ben je nu al een schim, ik wist niet dat hij een tweeling had.’ Prevelde Avanti nog steeds verwonderd. Xariv had hem een enorme dienst bewezen met deze informatie. Meteen wist hij wat er te doen stond, er kwam een gevaarlijke glimlach op zijn lippen.

‘Tweelingen kunnen niet zonder elkaar, geef me de ene en de andere zal ook komen.’ Zei hij dan weer volkomen zichzelf. ‘Kun je het? De ene hier brengen, ik ondermijn me niet in je gesprek, nog in je spel. Ik zal er enkel zijn om te maken dat ze niet weggeraakt. De rest is aan jou. Jouw keuze om haar voor dood achter te laten, jouw keuze om haar een boodschap naar Theron te sturen, jouw keuze om haar te vermoorden.’ Hij keek de hengst strak aan en hij zweerde het. Dit was Xariv zijn opdracht, Avanti was er enkel om ervoor te zorgen dat geen paard dat bos meer uitkwam. ‘Theron zal woedend zijn, precies zoals ik het wil.’ Hij grinnikte donker en staarde naar de kudde. Ja Xariv zou het goed doen, dat wist hij nu al …

Leader Shades



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Ga naar beneden
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open. zo 6 jan 2013 - 17:59


xariv
'Eyes like mine.'

Donkere ogen kwamen van onder zijn witte voorpluk, een akelige glinstering die maar éen ding betekende, hij had een plan. Een plan dat sommigen niet leuk gingen vinden, en anderen fantastisch. Even blikte hij opzij, naar de schim naast hem, degene waar hij tegen op keek, degene waarvan hij hoopte dat hij het plan ook fantastisch zou vinden, net als Xariv zelf.

hij brieste terwijl zijn ogen over de kudde gleden, die niets vermoedend in het waterige winter zonnetje stond te babbelen, te wroeten in de sneeuw naar eten en gezellig stond te doen met elkaar. Bah. Ze zouden beter op kunnen letten, op kunnen letten op de tekenen om hun heen, de tekenen dat er schimmen in de buurt waren. Het was Xariv allang opgevallen dat op het moment dat Avanti verschenen was, dat de vogels in de bomen plots stil waren. Angstvallig stil was het rond hen heen.

even schoof een trotse glimlach om zijn mond toen Avanti zei dat hij nu al een schim was, maar die glimlach verdwijnt meteen weer. Hij was nog geen schim, en dat was hem pijnlijk duidelijk. Alles zou afhangen van deze ene opdracht. ’Ik doe mijn best.’ hij draaide zijn slanke lichaam naar Avanti. ’niet alleen Theron zal woedend zijn.’ grinnikte hij, zijn diepe stem akelig vrolijk.

hij knikte even naar de donkere schim voor hem. ’ik zal ze zo diep mogelijk meenemen het bos in.’ zijn donkere ogen glinsterden bij de gedachten aan de doodsangsten die de merries zouden uitstaan, en niet alleen de merries, maar ook de rest van de kuddes als ze er achter kwamen dat de schimmen zo mooi konden spelen, zo geniepig konden zijn. ’tot dan..’ knikte hij kort naar Avanti, niet precies wetend hoe hij afscheid moest nemen van de schim.

hij draaide zijn lichaam, zette een glimlach op zijn lippen en draafde van de schim weg, onder de laatste rij bomen door, in de richting van de kudde. Opzoek naar de twee merries die er voor zouden zorgen dat hij kreeg wat hij wilde. Wraak.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: there's time enough, but non to spare.~open.

Terug naar boven Ga naar beneden

there's time enough, but non to spare.~open.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» No time to Waste, Arrival in Ame [Open to Kibayashi only no kill. invite only]
» who is your favorite anime character of all time?
» Hot Tub Time Machine [Open]
» Time That Needs to be Spent
» Explorin' time!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Anderfels-
» CHATBOX