IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Know how to live the time that is given you. ~ Open.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Know how to live the time that is given you. ~ Open. za 12 jan 2013 - 21:20

DAHLAI~
A loving heart is the beginning of everything.


Engeltje. dat was hoe haar moeder Darlica haar noemde. eikel. dat was hoe haar moeder haar vader Aeron noemde. de loner had, zo vertelde haar moeder haar dikwijls, haar gedekt zonder dat ze het wilde, maar toch was Dahlai een engeltje en zou ze haar nooit kwijt willen. Nu was het zo ver. de kleine merrie was uiteindelijk oud genoeg om onder haar moeder uit te komen. gelukkig. een verstikking was het geweest. haar moeder hield van haar, dat was duidelijk, maar altijd dezelfde verhalen, over hoe erg ze het vond dat ze haar zoon Roque had achtergelaten, over hoe kwaad ze was op Dahlai's vader.. vreselijk vond ze het.

de kleine, toffee kleurige merrie brieste opgelaten en draafde door Orlais, haar slanke maar korte benen hoog optillend over de hopen sneeuw. het zou niet lang meer duren voor ze echt weg was van haar moeder, die verbannen was naar minanter, en zij eindelijk naar anderfels zou kunnen. tot nu toe durfde ze het niet. haar moeder achterlaten was toch moeilijker dan ze dacht. enkele uren kon nog wel, maar het idee dat haar kleine bonte moedertje helemaal alleen zou achterblijven, zonder de mogelijkheid om haar op te komen zoeken, dat kon ze nog even niet aan. vanuit Orlais was Minanter niet ver weg, en haar moeder vinden was nooit moeilijk, ze hield zich altijd op in het bos. maar vanuit Anderfels zou het toch een stuk verder zijn om haar te bezoeken, en het werd tijd dat de toffekleurige Dahlai haar eigen leven ging leiden, zonder haar moeder overal bij te betrekken.

haar donkere manen wapperden in de wind terwijl ze haar lichaam moeiteloos in galop zette en door het gebied kruiste. aangekomen bij de rand van het bos stopte ze abrupt, haar lichaam gespannen terwijl haar ogen naar de bossen staarden. het zat nog vers in haar geheugen. hoe alles in brand had gestaan, een boom bijna boven op haar was gevallen en haar staart brandde. gelukkig was de vieze brandwond goed geheeld, en had ze maar een klein litteken er aan over gehouden op haar achterbeen, maar de herinnering zou ze voor altijd bij zich dragen. de geur van de verschroeide aarde, de wonden van de paarden om haar heen, het stond haar nog zo voor de ogen. haar ogen sloten zich, terwijl ze oppervlakkig, gehaast ademde, bijna in paniek, zo echt waren de herinneringen nog voor haar. ze was een veulen geweest, waardoor alles nog veel meer in druk op haar had gemaakt.

*Open for anyone.


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. zo 13 jan 2013 - 23:55

D A G
Live the way like it's pretend to be




Dag stond op rust, maar elke enkele spier van hem stond gespannen, in elk moment in staat om weg te vluchten als dat zou moeten. De avond viel en de blauwe maan kwam op, de blauwe stralen geven hem niks. Hij stond nu wel op het Orlais, maar het scheelde hem totaal niks. Hij geloofde helemaal niet in die prut, hij had ze nog nooit gezien en dus had hij alle verhalen buitengesloten. Met zijn fijne lichaam zwerft hij over het Orlais die bedekt is met een dikke, witte deken. Zijn hoeven zetten uitzichzelf de stappen terwijl hij aangalloppeerd.

Met grote sprongen bereikt hij het bos, hij houd niet van open vlaktes. Sinds dat zijn veulentijd heeft hij een zwaar leven gehad, hij heeft moeten overleven vanaf de tijd dat hij zonder melk kon, en dat zusje, dat schijnt hier ook ergens rond te zwerven. Sokkepoot was het enigste paard wat hij kent, en ook de liefste merrie die hij kent. Niet heel moeilijk, hij was nieuwsgierig naar alles, maar ook ver teruggetrokken van het bestaan dat hij leed. Hij hoefde geen paarden tegen te komen en waarschijnlijk weet de Alpha of Beta niet eens dat hij bestaat. Net die gedachte trekt hij verder over het Orlais, waarschijnlijk kent geen een paard hem, alleen Sokkepoot, ze is zo lief geweest. Onze moeder was een verschrikkelijke merrie, ze wist niet wat ze moest met 2 levens die zij heeft gemaakt, ze heeft hem vervolgens verstoten. Hij moest zich maar redden, dat kon wel, vond ze. Toen Dag niet meer melk hoefde van zijn moeder verstootte zij hem. De verschrikkelijke moment kon hij zich nog maar al te goed herinneren. Toen hij wakker werd op de mooiste dag van de zomer op het minanter ging Dag zoals altijd zich bij zijn moeder melden om vervolgens speels de lekkerste plukken gras te vinden, verklaarde zijn moeder eerst de dingen, de woorden kan hij zich nog al te goed herinneren 'Luister, nu je geen melk meer nodig hebt, heb je mij ook niet nodig, je gaat mij nou maar verlaten, ik zal je nooit meer kennen, zo gaat dat nou eenmaal'. De laatste woorden galmen nog na in zijn hoofd. Hij schud met zijn hoofd terwijl zijn oren in zijn nek glijden.

Als hij weer opkijkt ziet hij een merrie, net waar hij geen zin in had, maar je zou haar niet kunnen ontlopen, de donkere merrie is duidelijk te zien, ze had een brede bles en groene ogen. In zijn hoofd is hij al verschillende uitwegen aan het proberen te verzinnen, om die boom heen en heel hard wegrennen. Dat zou wel een goed plan zijn, met zijn poging om zich half om te draaien haakt hij achter een boomstronk die goed verborgen ligt onder de sneeuw. In een flits van een seconde raakt zijn schouder de grond waarna zijn fijne lichaam volgt. Zijn buik raakt de ijzige sneeuw waarna zijn hoofd erna op de grond smakt, op de weg naar de grond raakt een steen zijn hoofd net boven zijn oog. Heel even voelt hij de verbittering van de kou die de sneeuw in zijn vacht had gebracht, daarna werd het zwart voor zijn ogen.







MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. ma 14 jan 2013 - 0:07

DAHLAI~
A loving heart is the beginning of everything.


Een klap liet haar opschrikken uit haar gedachten, en haar ogen schoten rond opzoek naar het geen dat het veroorzaakt had. Al snel ziet ze een hengst, lichtgekleurd. Zijn lichaam ligt levenloos op de grond,de sneeuw erom heen dwarrelend dat hij blijkbaar heeft opgeschept tijdens zijn val. Een deel van een boomstronk was zichtbaar onder de uitgegraven sneeuw. Hij was gestruikeld zeker.

Even haalt ze diep adem om haar gedachten te kalmeren, de brand uit haar te halen en zich weer op het hier en nu te richten, waar de blauwe maan haar blauwe oog liet stralen, terwijl haar groen/gouden oog strak op de hengst gericht was. Haar verschillend gekleurden ogen hadden bijna iets griezeligs, zo goed waren emoties er vaak in zichtbaar.

’hee..’ zachtjes drukte ze haar neus tegen de hengst zijn rug. ’gaat het?’ haar zachte, hoge stem had geen moeite om boven de wind uit te komen die om hen heen gierde. Hij was duidelijk verstaanbaar maar toch lieflijk en zacht.

De hengst reageerde voorals nog niet, en nu duwde ze haar voorhoef zacht tegen zijn schouder aan. Hij moest opstaan, de koude sneeuw zou hem geen goed doen. ’Komop joh..’ haar stem begon paniekerig te worden. Zo onder de blauwe maan zou de hengst een makkelijke prooi zijn voor de schimmen als hij zo bleef liggen, duidelijk niet in staat zich te verdedigen.

even nam het gevoel om weg te rennen haar over, terwijl haar oren schichtig ronddraaiden opzoek naar gevaar, maar dan vermand ze zich en richt haar ogen weer op de hengst voor zich. Ze kende hem niet, maar toch kon ze hem niet zomaar achterlaten. Niet onder de blauwe maan. Wat er met hem kon gebeuren wilde ze niet op haar geweten hebben.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. ma 14 jan 2013 - 0:43

D A G
Live the way like it's pretend to be




Dag lag nog steeds levenloos op de grond. Opeens schrikt hij wakker als hij een neus tegen zijn rug voelt schuren, heel zachtjes, maar alles deed pijn in deze kou. Zou het dan toch een schim zijn? Waar iedereen het over heeft, nee, die bestaan niet. Bij de volgende flits ziet hij een donkere silhouet, en weer schrikt hij, waar zijn moeder het over had, die schimmen waren donker met zwarte ogen en grote slachttanden. Als hij zijn lichaam probeert weg te rollen steekt de helse pijn hem weer neer waarna hij wegzakt. Hij schrikt weer op als hij een schouder tegen zijn schouder voelt prikken, waar hij eerder een vage stem 'Hee' hoorde zeggen hoorden zijn oren nu 'Kom op joh'. Met een flits trekt hij zijn ogen open waarna er een merrie zich op zijn netvliezen laat verschijnen.

Met een krabbel probeert hij op te staan, maar de kou had hem razendsnel stijf gemaakt. Hij kon niet weg, niet vluchten, niet voor die merrie die voor hem stond. Hij kon dus niet meer weg en al helemaal niet wegvluchten. Hij keek met zijn lichtblauwe ogen op in die van haar, ze waren goud en groen. In het eerste opzicht leek ze lief en zacht. Hij moest haar hulp maar aanvaarden, hij kon niet op staan en laat staan eten en drinken zoeken in deze ijzige winter. "Wat is er?" komt er vluchtig uit zijn keel. Hij weet zelf ook wel dat hij zwaargewond op de grond ligt en verder niks meer kan, maar dat had zij ook al wel opgemerkt.

Terwijl de blauwe maan zich opnieuw toonde aan de hemel die pikdonker was lichtte zijn ogen heel iets op. Met een kleine twinkeling. Hij keek eens heel diep in de ogen van de hare, hij kon bijna al haar emoties zien. Zo bezorgd en liefdevol, en ook bang, zou zij ook geloven in dat fabeltje van die schimmen? Volgens hem was het alleen maar een verhaaltje om ieder veulen bang te maken, de littekens die zijn moeder had kon ook door een knal tegen de bomen aan komen.

Hij deed nog een poging om op te staan, Hij strekte zijn voorbenen eerst om daarna zijn acherbenen onder het fijne lichaam van hem te zetten. Net voor hij stond werd hij weer uit zijn balans gehaald en viel neer ter aarde. Hij keek neer om de afdruk van zijn eerste val te zien, het sneeuw wat er op sommige plaatsen nog lag was getekend door zijn rode bloed. Overal staken de wortels en stenen uit, en die zouden hem ook wel door zijn vel gesneden hebben. "Bedankt" kwam er uiteindelijk wederom vluchtig van zijn lippen vandaan. Zijn oren lagen nog steeds in zijn hals, maar zijn ogen drukten duidelijk geen woede uit, meer angst. Die merrie zou het nooit begrijpen dat hij bang was voor zijn soortgenoten, ze zou wel denken dat Dag ook wel bang was voor de schimmen. Hij had ze nooit gezien en zo dus ook nooit geloofd, hij geloofde niet in sprookjes en al helemaal niet in liefde.

~~





MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. ma 14 jan 2013 - 16:51

DAHLAI~
A loving heart is the beginning of everything.


De hengst leek eindelijk bij te komen. Hij probeerde overeind te krabbelen, maar dat lukte hem in eerste instantie niet. ’wat is er?’ hoorde ze zijn stem voor de eerste keer. Dahlai grinnikte terwijl ze een stap achteruit deed om hem de ruimte te geven om overeind te komen. ’Wat denk je dat er is, je bent een hapje voor de schimmen zo, sta op joh!’

Uiteindelijk was hij overeind gekrabbeld en bedankte hij haar. Dahlai’s ogen waren echter op het bloed in de sneeuw gericht. Dit was niet goed.. ’Komop, wegwezen hier’ beval ze hem. Ze wist niet eens zijn naam, en hij die van haar waarschijnlijk ook niet, maar het zag er naar uit dat hij niet veel wist van bmh, anders had hij zelf wel gezorgd dat hij niet bloedend in de sneeuw terecht was gekomen tijdens de blauwe maan.

Ze duwde haar neus even tegen hem aan en stapte toen weg, weg van het bloed, weg van de plek die de schimmen binnen no time zouden vinden, geleidt door hun scherpe neuzen. ’Ik ben Dahlai’ knikte ze toen naar hem, terwijl ze even haar ogen over zijn lichaam liet glijden. De vreemdeling voor haar was een knappe hengst, en hij zou zijn best moeten doen om te overleven, anders zou ze voor altijd kwaad op hem zijn. Waarom had ze anders die moeite gedaan om hem bij te brengen, om hem te helpen?

ze liet haar ranke lichaam door de sneeuw ploegen terwijl haar oren schichtig heen en weer gingen, opzoek naar tekenen van gevaar. De enige die haar nu zou kunnen helpen, haar moeder, was nergens te bekennen. Zij zat vast in minanter, verbannen door de stomme fouten die ze gemaakt had. Dahlai mistte haar, maar aan de andere kant was ze blij dat ze uit haar verstikkende greep was losgekomen nu ze zichzelf een rang 2 paard mocht noemen, en het prachtige Orlais haar thuis mocht noemen.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. ma 14 jan 2013 - 17:18

D A G
Live the way like it's pretend to be



Dag keek om en liet zijn blik glijden over de flank die net zo hard ter aarde was gekomen. Het zat vol met sneden van de stenen en wortels die verstopt lagen onder de dikke sneeuw. Het bloed droop met straaltjes uit de wonden en spatte uiteen op de grond of in het sneeuw. ’Wat denk je dat er is, je bent een hapje voor de schimmen zo, sta op joh!’ hoorde hij de merrie zeggen, hij had nog steeds zijn twijfels bij de merrie, hij had geleerd niet iedereen zomaar te vertrouwen maar ze had hem wel gehopen ondanks dat ze in schimmen geloofden die 'overal en nergens' zouden kunnen opduiken, flauwe kul is het volgens Dag. Nog steeds geloofde hij er niet in ondanks dat hij nu al 4,5 jaar in het leven stond, hij had er nooit een gezien, dus waarom zou hij het geloven? "Ooh, geloof jij daar ook al in?" kwam er vluchtig maar onverschillig van zijn lippen vandaan.

’Komop, wegwezen hier’ waren de woorden van de merrie waarvan hij nog steeds niks wist. Met stramme pasjes leek hij vooruit te komen, hij vertrouwde haar nog niet alhoewel hij in tweestrijd verder leefde. Hij volgde de merrie nadat hij twijfelend achterom had gekeken, misschien was deze merrie nog niet zo slecht. Op een veilige afstand van ongeveer 3 meter bleef hij achter haar, haar hoeven uit haar bereik gezet zodat die hem niet zouden kunnen neerslaan. Dag merkte aan de merrie dat ze heel zenuwachtig was, heel bang voor een fabeltje, volgens Dag. Ze bleef naar alles kijken zonder dat ze echt op hem lette, hij zou er nu vandoor kunnen gaan. Maar dat deed hij niet, zijn ene deel beval zijn lichaam om te gaan terwijl het andere stug door bleef lopen. Het leek alsof hij uit elkaar gedrukt werd en er 2 hengsten ontstonden, eentje die wegvluchtte en eentje die maar door bleef lopen.

Hij werd opgeschrikt uit zijn strijd terwijl hij iets schuiner was gaan lopen en met een stramme draf door liep, de diepe snedes maakte het voor Dag niet makkelijker op, terwijl de wind zijn wonden in gierde en een pijn die door het merg ging veroorzaakte vertrok zijn gezicht nauwelijks. Wederom hoorde hij de stem die van de merrie was Ik ben Dahlai. waren haar klanken die zich tot woorden vormden. Met een stugge blik bleef hij doordraven, hij moest zich nu ook gaan voorstellen maar die vernedering was voor hem nog veel te groot. Hij wilde zijn naam niet uitspreken, daarmee werd hij weer op de bewijzen gewezen dat hij verstoten was en dat hij zomaar een naam had gehad die de simpelste was die te vinden zal zijn op heel BMH, Dag. Dag. Hij kon er geen andere betekenis aan geven dan de dag van de nacht en de dag van afscheid.

"Mooie naam." zei hij tegen de merrie, een lage, maar fijne stem sierde zijn lippen terwijl de klanken onderweg waren naar de oren van de merrie. Dahlai. Dat een naam waar over nagedacht is, wat vast in een vreemde taal heel iets moois betekende. Dahlai, de naam bleef doorgalmen door zijn hoofd. Met een schok dwingt hij zijn lichaam om zich stil te zetten, niet meer vooruit te gaan. Zijn gezicht vertrok wederom heel even doordat de wind weer aanvlakkerde. Zijn fiere oortjes gingen als een rader na waar het geluid vandaan was gekomen, zijn gehoor was altijd al een goed punt geweest, hij hoorde een merrie. Een hoog, smekend geluid was wat er naar zijn oren toe gekomen was. Nog een paar kreten om daarna de rust weder te laten keren. Verontrust kijkt hij naar Dahlai terwijl hij zijn stoere kant laat zien en dicht bij haar gaat staan. Misschien had die merrie zich van de kliffen gegooit maar was onderweg verkeerd gevallen en had nog een rots meegepakt. Altijd vervelend, hij houd zijn gedachte maar voor zich terwijl hij zijn zachte neus aarzelend tegen de donkere hals van de merrie aandrukt.

~~





MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
HappyBoy_SilverJet

avatar

Profile
Number of posts : 3079
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. di 15 jan 2013 - 17:03


vanth
"Vive la mort, vive la guerre,
vive le sacre mercenaire."

Vanth grinnikte te vreden wanneer Xariv aan haar voorbij vloog. De zielige arabiere hengst wist gewoon niet beter, de arme jongen. Hij had zich laten meedrijven met haar woorden en zich tot Avanti's kudde gekeerd. Haar tong streek over haar lippen terwijl ze met haar lelijk geklitte manen door de bossen liep. Deze manen waren ooit prachtig glad zonder knopen. De bijna zwarte manen met een blauwe schijn aaide elke dag opnieuw haar hals. Het enige wta ze nu nog dagen was achter allemaal takken hangen. Dit loste Vanth op daar ze dan gewoon uit te trekken. Ze miste haar mooie uiterlijk soms en wilde op de een of andere manier soms terug keren naar haar oude leven, maar deze beslissing neemt ze te laat.

Haar oren draaide alle kanten op wanneer ze een paard in de buurt rook. Een vuile grinnik rolde over haar lippen naar buiten en ze trippelde naar het dier toe. Ze trok haar hoektanden binnen haar mond en liep naar het paard toe. "Ben je verdwaalt mijn lief?" sprak ze vriendelijk en keek de merrie met vragende ogen aan. "Ik ben verdwaalt ne het is blauwe maan en wil niet ten prooi vallen" De merrie haar stem trilde en terecht, ook al had ze geen idee dat ze nu oog in oog stond met een schim. "Deary, maak je geen zorgen, ik zorg ervoor dat schimmen je niet te pakken krijgen." Ze draaide zich wat om en fluisterde heel stilletjes in de merrie haar oor. "Andere schimmen toch niet" De merrie verstijfde van de angst en keek Vanth angstig aan. Een kreet verliet haar lippen, met deze greep Vanth snel in en boord haar tanden in de merrie haar hals om deze vervolgens op de grond te gooien. Wanneer er geen leven meer in het dier zat duwde ze haar zonder emoties van de klif af. "Wat een zielig paard." Ze rolde met haar ogen en wandelde verder.

Niet veel verder zag ze een koppeltje lopen. Dit was haar tweede kans. Gauw likte ze het bloed van haar lippen en trok haar hoektanden haar mond weer binnen. Ze ging voor de twee staan en keek ze met een licht geschokte blik aan. "Hebben jullie dat gehoord? Die merrie is gewoon van de klif gevallen." Vanth stopte even haar zin en deed alsof ze er echt was van verschoten. "Ze was aan het rennen net als ik voor de schimmen, ze keek achterom en pardoes viel ze naar beneden." Ze schudde ongelovig haar hoofd en briesde lichtjes. "Ik ben er helemaal kapot van." Ze dacht helemaal iets anders, maar Vanth kon geweldig acteren en daar maakte ze hier gebruik van.

"Long live death, long live war,
long live the cursed mercenary."


   
M O R A X   ~   V A N T H
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. di 15 jan 2013 - 17:27

D A G
Live the way like it's pretend to be



Dag keek wederom naar waar de trillingen die de kreet hadden veroorzaakt vandaan waren gekomen. Terwijl het bloed nog uit zijn flanken sijbelt uit de diepste worden is de rest lichtelijk opgedroogd. Tot zijn schrik ziet hij een silhouet, nee hè, niet nog een paard. Dat was zeker wel het laatste waar hij zin in had, de ene was genoeg, en omdat zij hem had geholpen en hem heeft laten overleven zal hij haar beschermen. Tegen de slechte bedoelingen van de merrie. Hij ging met zijn shouder tegen haar hoofd staan en draaide zich een kwartslag naar de silhouet. Zo stond ze achter hem en veilig.

Hij trekt zijn oren in zijn nek, hij vertrouwde haar niet. Er was wat met de blik in de ogen, ze leken zo leeg. En toch had ze er een paniekerige blik in haar ogen. Genoeg om de merrie haar verhaal te laten doen, maar zodra ze een pas in de richting van hen zou zetten zou hij het ook laten weten ook. Zijn argwanende blik trekt in zijn ogen terwijl hij de merrie haar verhaal laat doen. "Hebben jullie dat gehoord? Die merrie is gewoon van de klif gevallen." Het klopte niet volgens Dag, er was wat mis, het klopte gewoon niet helemaal. "Ze was aan het rennen net als ik voor de schimmen, ze keek achterom en pardoes viel ze naar beneden." Na haar woorden gooit hij zijn hoofd lichtelijk naar achter, geloofde zij nou ook al in die schimmen? Hij bleef het maar onzin vinden, waarom had hij er eerder nooit eentje gezien? "Ik ben er helemaal kapot van." En weer kroop het gevoel van onbehagen in hem naar voren. Ze had een verslagen blik, maar niet verdrietig. Het klopte niet en daar was hij zeker van, hij zette onopvallend een klein stapje nog verder voor Dahlai, nu zij wat voor hem had gedaan, zou hij haar ook beschermen. Met een kleine blik fluisterde hij geruststellend naar Dahlai de klanken die woorden werden "Zie je nou wel? Het was gewoon een op hol geslagen merrie." laat hij weten aan de angstige merrie die naast hem stond te trillen.

"Oh, geloof jij ook al in schimmen? Onzin verhalen zijn het, de meesten gaan alleen dood omdat ze door de paniek zichzelf verwonden, of... van de kliffen af gooien. Het zijn verhaaltjes die je bang willen maken." Brengt hij enig sinds geërgerd uit. Hij blijft op zijn hoede terwijl hij elk bewegend spiertje van de vreemde merrie voor hem volgt.

~~





MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. di 15 jan 2013 - 19:01

DAHLAI~
A loving heart is the beginning of everything.


’Oh geloof jij daar ook al in?’ hoorde ze de stem van de nog onbekende hengst. Ze snoof en richtte haar ogen op hem, hij liep net wat achter haar. ’uhh.. ja..’ knikte ze toen, haar ene wenkbrauw vragend opgeheven. Waarom zou iemand er niet in geloven?

Dahlai herinnerde zich duidelijk de brand, en hoe de paarden kris kras door elkaar renden. De brand was aangestoken door de schimmen, hoe en wat wist ze niet, maar dat was duidelijk. De monsters hadden niks anders gedaan dan tevreden toegeken, en toen Dahlai n het bos was, haar vacht smeulend, kon ze zweren dat ze het maniakala gelach van éen van de schimmen gehoord had. Dan kwamen er de waterpaarden, die de emperor had aangestuurd. Er was geen andere mogelijkheid dat dat magie was geweest, en als dat kon bestaan, konden de hellewezens als de schimmen ook bestaan. Er was geen twijfel over mogelijk dat ze bestonden, hoe had Dahlai’s moeder er anders verliefd op kunnen worden?

ze schudde onbegrijpend haar hoofd, en ietwat kwaad op de onbekende hengst, die zich nog altijd niet had voorgesteld, stapte ze verder, uit de richting van zijn valplek. Plotseling klonk er een ijselijke gil, en daarna niks anders dan stilte, tot er een harde plof klonk bij de kliffen. Wat gebeurde er?

Dahlai legde haar oren in haar nek terwijl ze rondtuurde, haar oren schrikkerig heen en weer bewegend. Al snel kwam daar een silhouet dichterbij, en de onbekende hengst kwam ietwat beschermend voor haar staan toen de merrie dichterbij kwam. Dahlai’s oren schoten verder haar nek in terwijl ze naast hem ging staan. Hij hoefde haar niet te beschermen, dat kon ze zelf wel. Was zij niet degene zie hem net had gered?

de merrie voor hen begon éen of ander ongeloofwaardig verhaal over een paard dat van de klif gevallen was, maar het enige dat Dahlai kon was de merrie bekijken die voor hen stond. Ze zag er niet uit. Overal op haar lichaam zatten littekens, haar manen in de klitten en haar vacht was gehavend. Er zat opgedroogd bloed overal op het lichaam van de merrie, en de geur was niet al te aangenaam.

Even rilde ze, en meteen ging de hengst daarop in om te zeggen dat er niks aan de hand was, dat er alleen een merrie gevallen was. Dahlai schudde haar hoofd en duwde hem aan met haar neus. Snapte hij het dan niet? Het dier dat voor hen stond kon geen paard meer genoemd worden..

’komop, wegwezen hier.’ Zegt ze, terwijl ze haar ogen even over de merrie laat glijden, haar oren nog altijd in haar nek. Ze duwt de hengst nog eens aan en draait zich dan langzaam om, haar oren oplettend op de merrie, zodat ze een onverwachte aanval in de gaten zou hebben. Het dier hier voor hen kon niets anders zijn dan een schim, en Dahlai trilde van binnen van angst maar deed haar best om het niet te laten merken.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
HappyBoy_SilverJet

avatar

Profile
Number of posts : 3079
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. wo 16 jan 2013 - 11:49


vanth
"Vive la mort, vive la guerre,
vive le sacre mercenaire."

Vanth snifte eens kort en keek de merrie geraakt aan. "Ik ben helemaal in de war en jij wilt gaan lopen van mij?" Een traan rolde over haar wang, ze was misschien niet echt, maar zo leek ze wel. Vanth kon geweldig acteren en daar maakte ze graag gebruik van, jammer dat haar uiterlijk dit soms wat tegen zat, maar daar moesten paarden maar doorkijken. Het stuk bot dat zichtbaar was op haar flank stond lelijk tegenover het donkerbruine van haar vacht. Nu pas rook ze het bloed van de hengst en begon ze te trillen op haar benen om medelijden op te wekken. Ze liep met onzekere passen naar de merrie toe en ging voor haar staan. "Ga je mij nu echt in de steek laten?" Haar stem bibberde en haar oren draaide onzeker in het rond.

Haar bijna witte ogen werden op de hengst gericht en ze keek hem verbaast aan. "Jij denkt dat de schimmen een grapje zijn?" Ze draaide even rond de hengst en draaide haar dan weer tot de merrie. "Je hebt je vriend niet vertelt over de vloek die zich over BMH heeft verspreid?" Kort stampte ze met haar hoef op de grond en keek de merrie recht in haar ogen. "Hiermee breng je de hele kudde in gevaar, Deary" Ze zuchtte eens en schudde kort haar hoofd. Tussen haar tanden door, al fluisterend sprak ze kort. "Waar gaan we naar toe in deze wereld?"

"Long live death, long live war,
long live the cursed mercenary."


   
M O R A X   ~   V A N T H
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open. wo 16 jan 2013 - 20:57

D A G
Live the way like it's pretend to be



Dag keek verradelijk naar de merrie, ze klopte gewoon niet. Hij kon er zijn hoef niet op leggen, ze zat onder het bloed en littekens. En er stak zelfs een bot uit haar vel. Het was geen fijn gezicht, en hoewel zijn moeder bloedmooi was, maar in de steek gelaten, had hij zichzelf aangeleerd verder te kijken dan de buitenkant. Hij had zichzelf moeten opvoeden, overal moest eerst de deksel op zijn tere neus komen voordat hij ook maar het minste kon leren. Dat je in de sneeuw niet te hard moet gaan en op moet letten dat hij geen boomwortels meenam, was zijn laatste les tot nu. Hij bekeek haar ogen heel goed, maar hij zag een leegheid die hij niet kon plaatsen. Haar treurige blik was maar een schim van wat er werkelijk in de ogen af speelde. Hij keek heel intens in haar ogen, en zij mocht het weten. Wat hij vond was eng, hij vond niks.

’komop, wegwezen hier.’ Hoorde de hengst van Dahlai. Met een hele lichte stem wist hij te fluisteren, zodat alleen Dahlai het kon horen, verder zou geen enkel, normaal, paard het kunnen horen. "Goed plan, nu, die merrie is niet te vertrouwen." Siste hij op zijn zachts. Nog steeds geloofde hij niet in schimmen, de verhalen die hij had gehoord was enkel dat ze hele grote hoektanden hadden, van zijn moeder, maar ook die zag hij niet. "Jij denkt dat de schimmen een grapje zijn?" Zij de vreemde merrie tegen hem, terwijl ze zijn rechterflank voor bloed bestudeerde. En toen keek hij weer intens in de ogen van de merrie, het was een kracht van hem geworden, de gevoelens die hij aflas, hij kon het in elk paard zien, behalve deze merrie. Een flits zag hij achter haar traan verschijnen, een flits van drang, hij schrok ervan. Hij keek weg en legde zijn oren naar achter. "Dahlai, rennen, NU." Siste hij op dezelfde toon als dat hij zonet deed. "Je hebt je vriend niet vertelt over de vloek die zich over BMH heeft verspreid?" Ging ze verder op Dahlai, ze was bang. Hij kon het zien in de ogen. Ze wilde wegkomen maar de vreemde merrie was haar voor en liep nu om haar heen. Hij lokte haar weg door zijn zo zorgvuldige woorden te kiezen, hij zag dat ze een beetje gefrustreerd werd door dat hij niet geloofde in schimmen en ging door op dat verhaal. "Nee, het zijn verhalen die iedereen bang maken. Meer niet. Ik sta nu 5 jaar in mijn leven, helemaal alleen zonder paarden, zwerf overal rond waar ik niet zou moeten zijn en kijk, ik leef toch nog? Ik heb ze nog nooit gezien dus de sterkste verhalen zouden het mij nog niet kunnen geloven." Sprak hij nonchalant uit.

Als de merrie nu nog niet naar hem luisterde siste hij nog wat woorden. "Ik ben al bijna kansloos, mijn rechterflank, jij niet, rennen." Beval hij aan de merrie, ze moest luisteren, deze merrie was geen 'schim' want die bestonden niet, maar goed was ze zeker niet. Nu was het Dahlai's kans om weg te kunnen, nu de merrie haar niet tegenhield. Hij bleef de merrie aankijken, diep in haar ogen maar tegelijk ook al haar spieren als ze ook maar 1 beweging maakte.

~~





MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Know how to live the time that is given you. ~ Open.

Terug naar boven Go down

Know how to live the time that is given you. ~ Open.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Time is just a guess.. ||Open||
» 'Twould be a grand adventure, to die... But a grander one to live. (Tag: Nergal)
» 110716 Seohyun’s Paris Diary – Behind the Scenes of SMTOWN LIVE in PARIS
» 110725 SNSD to participate in ‘K-POP All Star Live in Niigata’
» 110901 ‘SM TOWN LIVE in TOKYO’ to be shared worldwide via Facebook

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX