IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

The power of a soulless horse. [Ayana]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: The power of a soulless horse. [Ayana] zo 13 jan 2013 - 13:00



Zijn hoofd bonsde terwijl hij tussen de bomen van Vyranthium doordraafde. In normale omstandigheden zou die hoofdpijn er zeker geweest zijn van de zon, de zon deed hem nooit veel goed. Het was een gigantische zwakte van hem, een zwakte waar je zoveel misbruik kon van maken. Hij had zich vaak gevraagd vanwaar zijn nogal aparte gedrag en die zwakte vandaan kwam, hij had veel vragen gehad en hier waren ze meestal beantwoord. Hij wist dat het kwam omdat zijn vader zo anders was maar eigenlijk meer dan dat wist hij niet. Er zou wel een dag komen dat zijn vader hem er ging over vertellen? Waarom hij zo was? Hij had al één keer op de afgesproken plaats gestaan maar daar had hij nieuwe ordes gehad, ordes die hij nooit zou aannemen van iemand maar hij wist waartoe zijn vader in staat was en eerlijk … het kruiste zijn gedachten niet om ongehoorzaam te zijn. “Wij rechtvaardigen wat leiders niet kunnen. Wij ondermijnen en straffen de slechten.” Had zijn vader hem ooit eens gezegd. Velkan was niet dom, hij wist ook dat er meer levens verspilt gingen dan nodig was. Maar dan weer … overbevolking moest ook ingemijnd worden dus al bij al was het nog niet zo slecht dat natuurlijke evenwicht te houden. De vraag was … in welke omstandigheden sommige paarden dood gingen.

Zijn gitzwarte lichaam stond stil in een open plaats. Zijn ademhaling ging snel, de witte wolkjes dampten uit zijn neusgaten. Zijn zwarte oren draaiden alle kanten op terwijl zijn paarse ogen naar de hemel gingen. Daar, pal boven de open plaats scheen een volle blauwe maan. Er kropen sidderingen door zijn lichaam. Op de één of andere manier trok de maan hem aan, had dit ook te maken met zijn vader? De sierlijke aftekeningen die van zijn hoeven naar boven gleden glinsterde bijna in deze ijzingwekkend nacht. Het was overal beroerd stil, enkel bij de kudde hoorde je het geschreeuw van paarden die pijn leden.

Snel gaat hij weer in stap, zich een weg zoekend naar de bosrand. Zijn neus neemt de geur op van bloed, haat en verderf. Plots komt hij slippend tot stilstand. Zijn paarse ogen kijkend naar een vers lijk, haar lichaam was nog warm, het bloed droop uit haar hals. Velkan gooide zijn oren plat en richtte zijn ogen de omgeving rond. Hij was niet snel bang maar hierbij wist hij wat op het spel stond. Er was geen mogelijke reden om een schim te vermijden, het was je lot om gevonden te worden als dat nu eenmaal moest. Een schim kon je deze tijd herkennen aan de zwarte zielloze ogen maar in dit bos was geen spotje licht enkel het aardse donker waarbij zijn paarse ogen het enige licht waren …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
WazBeer
Moderator
avatar

Profile
Number of posts : 1413
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The power of a soulless horse. [Ayana] di 15 jan 2013 - 13:53

Ayana
“Listen closely for it might be the last words you'll ever hear"

De zon was verdwenen en maakte plaats voor de maan. De nacht hulde het land in zijn ongekende duister. Niet zoals men het gewend was, want vannacht was speciaal. Het was alsof de schaduwen zich hadden vergroot en hun donkere vormen over het gebied hadden uitgetrokken. Om zo de paarde te hullen in het pikzwarte duister. In de verte, aan de horizon, kleurde de lucht langzaam aan blauw. Het licht dat werd opgewekt door de stijgende blauwe bol. De maan, die normaal een prachtig zilver licht uitstraalde, was van kleur veranderd. Van zilver naar blauw, zo kleurde ook het landschap mee. Voor iedere ziel in BMH een teken van onheil, een bron van paniek. Op een enkeling na, een enkeling die zich niet inliet met onnodige emoties of gevoelens. De enkeling die zijn ziel had verpacht om te kunnen genieten van dit licht. Zij voelde in plaats van paniek, een zeker enthousiasme. Adrenaline door hun aderen stromend, het gevoel volledig onkwetsbaar te zijn. En dat waren ze ook. Niemand kon hen schaden, zeker niet nu met de blauwe bron van kracht boven hen.

Ayana keek nog eenmaal de groep rond, knikte kort richting Avanti en verliet toen hun bekende plekje in Vyrantium. Zij was een van hen, de paarden zonder ziel, de dienaren van de duivel, de schimmen. Haar leven had ze nooit anders willen leiden dan dit. Al dravend begaf ze zich in de minder donkere delen van het bos. De plaatsen waar men soms een dwalende ziel kon vinden. Eentje die was gescheiden van de groep. Kortom, makkelijke prooi. Terwijl de maan op een kalm tempo zijn plaats in begon te nemen, verdween de kleur uit haar eens groene ogen. Deze nacht waren zij puur zwart. Met haar scherpe zintuigen was het niet moeilijk om de aanwezigheid van een ander op te merken. Een lichte grijns sierde haar lippen toen ze op de verloren merrie af stapte. Deze keek schuw om zich heen, niet wetende wat ze moest zien. Nu ook het groen van haar ogen uitgedoofd was, leek ze net een panter in de zwarte nacht. Niemand merkte haar op, ondanks haar redelijk lichte vachtkleur. De merrie was dus ook redelijk verbaasd toen ze opeens wat langs zich heen voelde glijden. Ayana had haar staart over haar rug laten lopen. Geschokte ogen keken haar angstig aan. Hoe hoger de maan rees, hoe makkelijker een normaal paard kon zien. 'Ben je bang?' siste de schimmenmerrie zoetjes. De onbekende merrie wist echter niets uit te brengen en bleef stijf op haar plaats staan. 'Dat is ook saai' fluisterde ze in haar oor, voor ze haar tanden door de rug van het van angst versteende paard haalde. Het bloed werd van haar lippen afgelikt, waarna ze haar scherpe hoektanden in de nek van de merrie boorde. Deze sloeg een ijzige kreet, waarna ze op de grond neerzakte. Niets meer dan makkelijke prooi, aan paarden zoals deze was niets leuks te beleven. Ayana likte nog wat aan het bloed dat langzaam uit de wonden sijpelde, maar besteedde er verder geen aandacht meer aan.

De schim trok zich terug in de schaduwen, wachtend op haar volgende prooi. Dit was niet haar gebruikelijke tactiek. Het was enkel te doen om de voetstappen die ze eerder had gehoord. Een nietsvermoedend kuddelid was op zijn weg hier heen. Zo'n kansje zou ze niet laten schieten. Het feit dat het paard zich hier begaf kon betekenen dat deze wat interessanter zou worden als haar eerste slachtoffer. Het duurde niet lang voor hij verscheen, het was een hengst, dat kon je niet missen. Zijn uiterlijk was niet mis, maar Ayana werd enkel getrokken naar zijn ogen. Paarse ogen, misschien net een iets andere tint, maar paarse ogen. Afgezien van het wit dat over zijn benen en hoofd vloeide, leek hij erg op Avanti. Haar nieuwsgierigheid was dan ook meteen gewekt. Met de oortjes naar voren, stapte ze het blauwe licht van de maan in, om zichzelf te onthullen aan dit vreemde bezoek. Ze wist dat haar leider zijn kroost zelden in leven liet, wat moest betekenen dat hij een of andere waarde had voor Avanti. Althans, geen waarde, meer dat hij hem kon gebruiken. 'Heb je nooit gehoord wat er hier schuilt? Of ben je gewoon niet zo snugger dat je dit bos rond deze tijd betreed?' vroeg ze hem. Haar stem was niet zozeer duister, maar ook zeker niet vriendelijk.


Shade // Avanti's Right-Hand


AYANA || NEMEQUENE
"You? You are mere mortals, stuck in a world ruled by immortality" ~ Ayana

DeviantArt ||  Dropping
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The power of a soulless horse. [Ayana] ma 21 jan 2013 - 13:37


Hij leek wel misschien een stoere hengst en hij zou het zeker ook opnemen voor merries en weerloze paarden maar hij was bovenal heel nuchter op de kijk in zijn leven. Hij wist heel goed wanneer je roekeloos kon zijn of wanneer je hoorde op te letten. Deze blauwe maan was zo één van de dingen waarop je nuchter moest reageren, waarom je lichaam en geest zou moeten schreeuwen om hier weg te geraken. Velkan’s lichaam schreeuwde dat maar zijn geest leek verdooft te zijn alsof een hogere kracht hem dwong die nuchterheid te laten dwalen. Hij was hier aangekomen en twee krachten hadden hem aangetrokken … uiteindelijk waren ze beide dezelfde kracht. De ene was die blauwe maan, hij voelde een zekere honger in zich opwellen maar ieder fysiek stuk van hem weigerde daar ook maar aan te gehoorzamen. De andere kracht was de merrie, de merrie met dezelfde intensiteit in haar blik als Velkan, met dezelfde paarse ogen. Hij had haar gevolgd maar op de één of andere manier wist ze hem altijd te vermijden. Het was hier zo groot dat hij haar niet meer had gezien na die ene keer. Deprimerend, hij was zeker dat ze hem meer kon vertellen.

Het maakte hem misselijk te zien hoe het bloed in de aarde trok. Hij de wonden op haar lichaam zo angstaanjagend leken. Het wezen die dit had gedaan kende een razende honger en een niet te stoppen ziel. Het moest een schim geweest zijn. Velkan zette een stap achteruit, de geur van verderf zaaide in zijn omgeving en het maakte hem niet bang maar wel argwaan. Hij was gevonden, gevonden door een schim. Zou hij nu sterven? Hij herinnerde zich wat zijn vader ooit had gezegd. “Al wie mij gehoorzaamd en respecteert zijn degene die je alles kunt zeggen. Ze zijn mijn lotsgenoten, mijn kuddeleden.” Dus … moest hij zijn leven beschermen met zijn identiteit? Dat was niets voor hem en dat zou ook nooit iets worden om zo zielig onder te gaan.

En toen zag hij haar. Een merrie met die zwarte zielloze ogen. Het was moeilijk om haar goed te kunnen zien, ze was vaal van kleur maar had een dodelijk aura rondom haar. Een aura dat zijn lichaam meteen zou doen rennen. Haar woorden joeg de rillingen door zijn lichaam. Hij hief zijn hoofd op zodat hij in de volle lengte te zien was. De zwarte maantop omlijste zijn paarse ogen en sierde zijn witte hoofd. ‘Ik weet genoeg.’ Was zijn enige antwoord. Niet zozeer bot maar wel extreem op zijn hoede. ‘En ik was op doortocht, van een afspraak.’ Mompelde hij. Wat voor een afspraak, hij had zijn ordes gehad en daar moest hij zich aan gehoorzamen anders kreeg hij wel zo één van die beestjes op zijn dak als wat nu voor hem stond. Zijn zwarte oren drukken zich naar voor waarna hij enkele stappen weg van het lijk zet en in een halve cirkel rond de merrie wandelt en uiteindelijk weer stil staat. ‘Jij bent één van die schimmen.’ Zijn woorden klonken dit maar nieuwsgierig, een interesse die nooit goed voor hem kon zijn. ‘Hoor jij niet te rechtvaardigen in de kudde?’ Dat klonk uitdagend, misschien had hij dat maar beter niet gezegd …





ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
WazBeer
Moderator
avatar

Profile
Number of posts : 1413
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The power of a soulless horse. [Ayana] di 22 jan 2013 - 18:04

Ayana
“Listen closely for it might be the last words you'll ever hear"

Ayana schudde haar manen weg voor haar ogen, die diepe poelen van zwart, die de hengst aandachtig aanstaarden. Hij hief zijn hoofd op, waardoor ze hem nu zag in volledige lengte. Niet dat het haar iets uitmaakte, of dat ze door het zien van een hengst de benen zou nemen. Nee, zij had hier nog altijd de overhand, wat hij ook mocht proberen. Er waren zo veel dingen die hij nooit zou kunnen weten. Een daarvan was al het feit dat ze haar lichaam naar hartenlust in andere beesten kon vervormen. De interessante verschijning deed zijn mond open en vertelde haar dat hij genoeg wist en dat hij op doortocht was voor een afspraak. Zijn stem gaf weg hoe erg hij op zijn hoedde was, wat haar lichtelijk tevreden stelde. Hij had er een goede reden voor. Ze zou zich nog beledigd voelen wanneer een paard niet op zijn hoede was met haar in de buurt. Tevens was het nog nooit voorgekomen dat iemand volledig relaxed op haar had gereageerd. Vooral niet als je die grote hoektanden onder haar lippen uit zag stelen. Tanden die zonder moeite door de huid van anderen heen scheurde om hen te laten bloeden.

Ze was echter niet verbaasd toen hij iets om haar heen liep en vervolgens deels nieuwsgierig verklaarde dat zij een van de schimmen was. Natuurlijk, hij was een nakomeling van Avanti. Alleen dit was genoeg om hem een vreemde aantrekking te laten voelen naar alles dat slecht was. Nee, het bloed van de duivel stroomde deels door zijn aderen en dat was iets waar je niet aan ontkwam. De woorden die hij daarna sprak, verbaasde haar echter wel. Zo voorzichtig als hij eerst was geweest, klonk zijn stem nu lichtelijk uitdagend. Ayana's mondhoeken krulde op in een onheilspellende grijns, die hem eigenlijk al genoeg zei. Wie was hij om haar de les te lezen. Enkel Avanti kon dat. 'Ik was ook op doortocht, maar ik kan toch onmogelijk zo'n interessante hengst laten staan. Die paarse ogen van je, die zeggen genoeg' sprak ze, haar stem onheilspellend mysterieus. Kroost van Avanti leefde meestal niet lang, maar ze had er wel eens eentje ontmoet. Hades, bij hem was het goed te zien dat het niet helemaal goed zat in dat hoofdje van hem. Van Nyxerinn had ze enkel gehoord van Avanti. En nu stond er een onbekende zoon voor haar. Eentje die heel onnozel Vyrantium was binnen gewandeld tijdens een blauwe maan en haar nu lichtelijk uitdaagde met zijn woorden. Nee, snugger waren ze geen van allen. De kudde maakte haar nu even niets uit. Ze had er al een gedood en nu was het tijd om hem even op zijn plek te zetten.


Shade // Avanti's Right-Hand


AYANA || NEMEQUENE
"You? You are mere mortals, stuck in a world ruled by immortality" ~ Ayana

DeviantArt ||  Dropping
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The power of a soulless horse. [Ayana] wo 23 jan 2013 - 19:02


Voor de tijd dat hij hier was had hij zich op alles voorbereidt. Hij had zich voorbereidt op de reacties van anderen paarden die volgens hem veel te heftig waren, daar stelde hij zich vragen bij. Hij had zich voorbereidt op mogelijke familie die hij hier kon hebben en daar had hij zich te sterk tot aangetrokken gevoeld, daar stelde hij zich ook vragen bij. Hij had zich voorbereidt op de tweede keer in zijn leven dat hij zijn vader zou zien en die eerste flits was net op een blauwe maan geweest en nouja dan weet je wel wat die paarden doen, daar had hij meteen een heleboel vragen bij. Hij had zich voorbereidt op het gebied waar hij in terecht zou komen en dat was hier een prachtig vervloekt gebied, nou daar had hij geen vragen bij. Maar waar hij zich absoluut niet op had voorbereidt was de confrontatie met vrienden … meer bepaald, kuddegenoten van zijn vader. De merrie hier voor hem was dat en hij had geen idee hoe hij zich ernaar moest gedragen.

Misschien had zijn vader wel gezegd dat ze hem gerust moesten laten … kon hij haar uitdagen zonder er last van te ondervinden. Maar hij had Avanti gaande geslaan en hij zag er niet meteen de liefkozende vader uit, hij had er trouwens nooit zo uitgezien. Misschien wist ze wie hij was dus zou hij niet sterven. Wat kon hem de dood schelen, zo bang was hij nou ook weer niet. Hij was eerder benauwd naar de vele verschillende manieren waarop je hier kon sterven en geloof het, die schimmen hadden creativiteit. Hij had genoeg geruchten en verhalen gehoord over de schimmen en geen van al beviel hem. Maar hij bleef nog steeds naar zijn vader opkijken en daarom deed hij ook wat van hem gevraagd werd.

Haar stem bezorgde hem een hoop kriebels. Hij liet zijn witte neus wat zakken terwijl zijn paarse ogen door de hare boorden. Weer de opmerking over zijn ogen. Was het aangeboren of door een bepaalde handeling gekomen. Door een ziekte? Door moorden? Door vreemde gedachten? Zat het in de bloedlijn? Zelf dat wist hij niet. ‘Iedereen vind het interessant zo te horen en zien.’ Hij zweeg even en verloor haar geen moment uit het oog. ‘Waarom?’ Vroeg hij dan domweg. Hij wou het graag allemaal weten al leek dit niet meteen het geschikte moment daarvoor. Ze zag er nogal hongerig uit om maar zo te verwoorden. ‘Ik ben niet de enige met paarse ogen en niemand weet wie mijn vader is. Er zijn tog nog paarden met die kleur ogen …’ Hij zweeg en er kwam aarzeling in zijn blik te liggen. ‘Of niet …’



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The power of a soulless horse. [Ayana]

Terug naar boven Go down

The power of a soulless horse. [Ayana]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» My Horse Bio
» War Horse new movie directed by Steven Spielberg!
» My race horse stable character's
» Tanak The Dark Horse
» Race Horse Rp!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX