IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

on the edge of insanity. (Theron?)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: on the edge of insanity. (Theron?) zo 13 jan 2013 - 19:55


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Witbont, blauwe ogen, een ranke paint merrie. Dat was alles dat iedereen zag als Darlica langs kwam. Het was alweer een tijd geleden dat ze verbannen was, en de tijd dat ze zich had verborgen gehouden in de bossen had ervoor gezorgd dat men haar niet meer (her)kende. De verhalen over haar hadden afgenomen, het gefluisterd achter haar rug was tot een minimum veranderd.

Zijzelf werd echter nog altijd geplaagd door de herinneringen aan alles dat ze fout gedaan had. Als het kon zou ze alles terugdraaien en misschien zelfs nooit bmh binnengewandeld. Het zou iedereen zoveel leed bespaard hebben als de bonte merrie gewoon haar weg vervolgd had, mager en afgepeigerd als ze toen was had ze dat echter nooit gekund. En nu was het geen optie meer. Haar hart lag hier, in de bossen van Minanter, bij de prachtige zee van Orlais en de bloemenvelden in Anderfels.

de gesprekken die ze had gehad met enkele paarden, de afgelopen jaren, hadden haar aan het denken gezet. Vooral Tarquando had haar veel geholpen. Hij had médelijden met haar, voor de manier waarop de leiders haar hadden behandeld. Had hij gelijk, waren ze te streng geweest?

Natuurlijk, het was fout wat ze gedaan had. Ze was verliefd geworden op een schim, maar nu wist ze dat het niks anders was geweest dan de manipulatieve woorden van Zircon plus haar moeilijke toestand toen. Hij had haar laten geloven dat het liefde was, maar het was niks anders dan een poging van hem om haar naar de ‘slechte’ kant te krijgen. Gelukkig had ze hem sindsdien niet meer gezien, en had ze haar gedachten van hem kunnen afrukken en zich kunnen realiseren dat hij slecht was en niks meer dan dat.

Het achterlaten van Roque was het ergste dat ze ooit had gedaan, maar ze was zó jong geweest.. ze kon het moederschap gewoon niet aan, en opgevoed worden door zijn vader was waarschijnlijk het beste geweest voor Roque. Hij was er zelf goed vanaf gekomen, als bèta leider van rang 4. En dan haar dochter.. Dahlai. Ook zij was geen veulen uit liefde. Darlica was, tegen haar zin in, gedekt door Aeron, de loner. Dit keer had ze besloten zich te vermannen en het veulen zelf te verzorgen, achterlaten bij haar vader was dit keer geen optie. Dahlai was opgegroeid tot een prachtige, zelfstandige merrie..

Als ze er zo over nadacht, waren al haar fouten, de reden dat ze was verbannen, niks anders dan ongelukken, dingen waar zij eigenlijk geen zeg in had gehad, dingen die haar overkomen waren.

En dat was de reden dat haar lichaam nu door de sneeuw zwoegde, de blauwe maan over haar rug strelend. Ze kon niet langer wachten, en de bossen waarin ze normaal leefde waren niet veel veiliger dan wat ze nu deed. Op de rand van minanter en Orlais bleef ze staan, haar ogen even gericht op de prachtige zee die verderop schitterde in het waterige winterzonnetje, waarna ze haar hoofd omhoog gooide en luid hinnikte.

Theron. Hij was degene die haar had verbannen, natuurlijk wel in overleg met de andere leiders, maar hij was degene die ze zocht, degene aan wie ze haar probleem wilde voorleggen. Er was een reele kans dat hij kwaad zou worden, haar misschien nog verder zou verbannen naar de loners, maar niet geschoten was altijd mis, toch?

Haar ogen vinden al snel de leider, een oudere hengst met een bont vacht patroon, net als zij. Zodra ze hem ziet hinnikt ze nog eens, vragend. Ze kon niks anders dan hopen dat hij haar zou komen begroeten, en niet zich zou omdraaien. Ze had geen keuze dan te blijven staan, omdat het de rand van Minanter was, verder mocht ze niet gaan.

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: on the edge of insanity. (Theron?) di 15 jan 2013 - 22:14

"Greatness from small beginnings."
t h e r o n

Theron Hunter of the West..
Het was een naam die hij lang geleden had gekregen van zijn vader. Een naam die hij nogsteeds met eer droeg al had zijn vader hem vernietigd voor zo lang. Hij was herbouwt. Had zichzelf gevonden op de plek waar hij moest zijn. Deze plek was gewoonweg zijn wereld. En hij leefde hier om zijn familie en vrienden te beschermen. Zelfs al zou hij er voor moeten sterven. Als dat zijn lot was dan nam Theron daar vrede mee.

Het was iets simpels om te leven zoals je wou en om vervolgens te sterven voor hen die je lief had. Tenminste dat was het in Ther's ogen. Hij vreesde de dood niet. Als er niets meer was om voor te leven. Nou nee, dat was een leugen. Kayleigh zou er nog altijd zijn om voor te leven. Aleydis en Alezna waren er om voor te leven. Thowra was er om voor te leven. Hij was nou eenmaal niet alleen. Hij zou nooit alleen zijn. Niet meer in ieder geval. Hij had gevochten en overwonnen. Zo veel littekens die het bewijs waren van zijn eeuwige strijd jegens al wat haatdragend was in deze wereld. En nu stond hij aan het punt van zijn nieuwste grote strijd. Zijn kudde beschermen. Zijn kinderen en geliefde beschermen. Alles beschermen tegen de wrede wezens van de nacht.

Langzaam stapte Theron verder zijn donkere ogen starend tegen het licht in hij liep zijn ronde richting Minanter paarden die een rang hoger zouden komen zouden waarschijnlijk het dichts bij die grens blijven. Lightning was nog bij de kudde zodat hij hier op onderzoek kon gaan. Een beeld aan de horizon deed hem echter even stilstaan. Natuurlijk herkende hij haar. Wie kende haar niet. Theron was degene geweest die haar lot had vastgesteld en haar verbannen had naar Minanter volgens sommige van zijn medeleiders alsnog een te lichte straf maar Theron wist dat ze zich er aan zou houden. Toch verontruste het hem dat ze zo dicht bij de grens was.

Hij was niet meer boos op haar, had haar wellicht al vergeven maar ze zou niet meer hoger komen. Zijn besluit van zo lang geleden stond vast. Toch had hij haar schitterende dochter al ontvangen in zijn rang en hoopte dat ze dat zag als teken van verzoening. "Darlica." Klonk zijn stem hard en hij keek haar recht aan terwijl de bonte leider dichterbij stapte. "Kan ik je helpen?" Zijn stem was iet wat wantrouwig en keek haar recht aan.





I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: on the edge of insanity. (Theron?) wo 6 feb 2013 - 19:08


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Zelfs van ver af was het niet moeilijk om Theron te herkennen. Zijn bonte lichaam en het ene blinde oog, de manier waarop hij zijn lichaam droeg. Hij was echt een leider, en zou dat in Darlica’s ogen altijd blijven, zelfs nu hij zijn rang had overgedragen aan een nieuwe merrie, zelfs nu hij écht oud begon te worden.

Hij had haar ook gezien blijkbaar, en even gleed er een rilling over haar lichaam. De hengst die haar lot had bezegeld, de hengst die haar verbannen had, kwam langzaam aan dichterbij gestapt. Ze slikte hoorbaar en knikte toen naar hem. ’Darlica.’ klonk zijn stem hard over het veld dat hen scheidde. Alsof het niets was overbrugde hij de afstand en stond hij nu zo ongeveer voor haar. ’Kan ik je helpen?’ hij klonk wantrouwig, en eigenlijk had hij daar ook alle reden toe.

Ze voelde haar adem stokken in haar keel terwijl ze haar ogen even afwendde van hem en over het prachtige landschap van Orlais liet glijden, het gebied dat ze zo miste. Ze slikte nog eens, nerveus, en keek hem toen weer aan, haar blauwe ogen begripvol maar angstig. Begripvol voor zijn keuze haar te verbannen, met alle verhalen die hij had gehoord was het niet meer dan de juiste beslissing. Angstig, voor wat er nu zou komen. Ookal was Theron geen leider meer, hij had waarschijnlijk nog altijd de contacten waarmee hij ervoor zou kunnen zorgen dat ze nog verder verbannen werd, alleen al door haar keuze om het gebied van Orlais te naderen. Haar hoeven stonden letterlijk op de rand van de 2 gebieden.

’ik.. ik weet het eigenlijk niet precies..’ zuchtte ze terwijl ze haar ogen weer op de zijne richtte, altijd aangetrokken tot het blinde oog, dat er eigenlijk nog minder angstaanjagend uitzag dan het goede oog, aangezien daar al Theron’s gevoelens in te ontdekken waren. ’ik wilde..’ ze zuchtte even terwijl haar ogen nerveus heen en weer schoten over de horizon, waar de zee blonk in de zon. ’ik vroeg me gewoon af.. ‘ bleef ze hakkelen. Wat wilde ze nou eigenlijk?

’ach laat maar..’ brieste ze toen bars, terwijl ze haar hoofd schudde, haar volle manen over haar hals wapperend. ’Ik word gewoon gek in minanter..’ zuchtte ze toen zacht terwijl haar blauwe ogen op de grond gericht waren.

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: on the edge of insanity. (Theron?) vr 15 feb 2013 - 13:13


Er waren dagen dat je daadwerkelijk de vogels hun lentelied kon horen zingen. Er waren dagen dat je de konijnen nauwelijks kon tellen terwijl ze in en uit hun holen kwamen. Er waren dagen dat je de wolven hoorde huilen vanuit de bossen van Minanter. Er waren dagen dat de kuddes vrolijk bokkend over het gebied galoppeerde. Er waren dagen dat veulens werden geboren aan de rand van de oceaan. Dagen van geluk, liefde, vriendschap en vrede. Die dagen moest je koesteren want ookal waren ze zo talrijk in de maand … Er kwam een onzeker moment dat je leven voor een bepaalde periode aan een zijden draadje hield. En je kunt denken dat het jou niet overkomen kan want je bent één van die honderden paarden die op BMH rondzwerft, dat het onmogelijke je niet kan pakken in je slaap. Dat jij die ene periode geluk hebt omdat ze jou niet nemen en ook je familie liet. De dagen vol angst overdekten de vrolijke dagen van geluk. Iedere dag kan de laatste zijn in je leven, iedere dag kan je laatste zijn in het zonlicht. Want als een blauwe maan aan de hemel staat, is je ziel zo klein dat hij gemakkelijk genomen kan worden door datgene over wie een vloek rust. Je bent niet veilig, je bent het nooit.

Avanti’s gitzwarte lichaam draafde langs de bosrand. De stralen van de blauwe maan prikten over de horizon en gaven hem een ongekende kracht. Zijn scherpe hoektanden gleden over zijn lippen, zijn altijd zo paarse ogen kregen een diepe inktzwarte kleur. Het lichaam dat altijd zo imponerend en groot leek verdubbelde in je gedachten. Het kille zieke aura dat rond hem hing droeg de stank van dood en verderf. Zijn zwarte hoeven zakten weg in de diepe modder. Het bloed dat over zijn benen liep was vers. De littekens over zijn vacht hadden ieder hun verhaal, een verhaal met één einde … een einde waarin hij altijd de winnaar was. Waarin hij geen tegenspraak duldde en de macht van de duivel zichzelf bezat.

Zijn lichaam kende een razendsnelle reactie op de omgeving. Zijn lege zwarte ogen richtte zich op het tweetal. ‘Jij hoort hier niet thuis Darlica in rang twee.’ Siste zijn stem toen hij in een fractie van een second achter de ex-leider stond. Er kwam een mismakende zieke glimlach op zijn lippen. ‘En jij …’ Hij keek Theron aan en schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Je wilt niet weten hoe hard ik er naar verlang om je te zien doodbloeden hier in het zand waarvan jij ooit nog leider was.’ Siste hij. Zijn lichaam kwam in stap en hij ging op Darlica heen, zijn bebloede neus liet een vuil spoor achter op haar vacht. ‘Hoe voelt het niet meer de macht te hebben die je altijd heb gehad. Ik kan wedden dat je mond niet meer zo groot is, je hart niet meer zo heldhaftig.’ Hij grinnikte en schudde zijn zwarte hoofd. ‘Zin in een spelletje? Je mag zelf kiezen wat en met wie …’ Zijn stem dreef weg tot een zachte dodelijke grinnik. Er was niets meer dat hij wou dan een ex-leider te zien doodgaan. ‘Je had rang vier veel eerder moeten bereiken, je wist dat ik op je aasde.’



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: on the edge of insanity. (Theron?) vr 15 feb 2013 - 15:52

"Greatness from small beginnings."
t h e r o n

"Darlica wacht!" Zijn stem klonk warm en hij stapte naar haar toe, met een glimlach duwde hij licht zijn neus tegen de hare. "Je kan alles zeggen, ik ben er voor je, nu ik geen leider meer ben hoef ik niet meer te letten op elk detail. Het belangrijkste is dat je nu richting de kudde trekt. Een blauwe maan komt op en ik ben niet de meest veilige om mee om te gaan deze tijd." Zijn warme woorden droegen een bevelende klank. Ze kondne dit beter een andere keer uitspreken.

Hij had het kunnen weten.. Kunnen weten dat het te laat was. "Avanti." Gromde hij zacht nog voor de hengst zijn stem had laten horen. Theron had hem al geruikt nog voor de hengst het had gewild. Beschermend bracht Theron zijn lichaam voor dat van Darlica en keek tandenknarsend toe hoe Avanti zijn misselijkmakende tanden over haar huid liet gaan. "Ze was net van plan te vertrekken Avanti je wilt mij laat haar hier buiten." Therons donkere oog richtte zich weer op zijn zwarte vacht terwijl hij een beetje half Darlica weg duwde het was hij die zou moeten sterven. Theron had zijn lot al aanvaard toen hij het leiderschap overgaf aan Skyfall. Maar no way dat hij ooit toe zou staan dat Avanti hier ook nog eens Darlica iets aan zou doen!





I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: on the edge of insanity. (Theron?) vr 15 feb 2013 - 19:55


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Het was fijn om te horen hoe de bonte hengst, de hengst die haar leven had bezegeld, haar vertelde dat ze door hem niet meer beoordeeld zou worden. Hij was leider af, maar zou voor haar altijd een groot aanzien hebben, een hengst zijn die respect verdiende. Even schudde ze grinnikend haar hoofd toen hij over de blauwe maan begon. ’denk je nou werkelijk dat ik nog enige angst heb daarvoor?’

uit het niets doemde het zwarte, gehavende lichaam van de schimmenleider achter Theron op. Darlica trok even haar wenkbrauw op, terwijl de grijns van haar gezicht verdween. Eerlijk gezegd was ze inderdaad niet heel bang voor haar leven. Ze had toch niks om voor te leven. Haar kinderen waren oud en wijs genoeg om zonder hun moeder te leven, en verder waren er geen dierbaren in haar leven.

Haar blauwe ogen gleden gehaast over het lichaam van de schim. Ookal had ze hem al vaak gadegeslagen vanuit de verte, dit was de eerste keer dat ze hem persoonlijk ontmoette. De paarse ogen waren indringend, en opnieuw vroeg ze zichzelf af wat de hengst die ze pas had ontmoet , Velkan, met de schim te maken zou kunnen hebben. Nu ze Avanti’s ogen van dichtbij zag, wist ze het zeker. Er was geen discussie over mogenlijk dat Velkan’s ogen het zelfde waren.

Even schoten haar gedachten opnieuw naar Zircon, de schim die ze ooit lief had gehad. hoe lang was het geleden dat ze hem had gezien? hoe zou het met hem zijn? zou hij nog leven? Had avanti hem gestraft door haar, of was hij gewoon verdwenen? ze snoof zacht terwijl ze het beeld van de grote, donkere Zircon uit haar hoofd probeerde te wissen.

een rilling liep over haar rug terwijl hij haar naam noemde, zijn smerige lichaam dicht bij het hare terwijl zijn neus over haar vacht gleed. Ookal had het haar al vaak problemen gegeven, ook nu liet Darlica haar tong ratelen zonder er over na te denken. ’Jij hoort hier net zo min thuis.’ haar oren schoven langzaam haar nek in terwijl haar felblauwe ogen zijn lichaam volgden.

toen Theron zei dat ze net zou vertrekken schoten haar ogen even kwaad naar hem. Wie was hij om zich op te offeren voor haar? ze was een niemand, terwijl hij een intelligente hengst was, een ex-leider met enorm veel levens ervaring en enorm veel mogelijkheden om de kuddes nog te helpen. Zij.. ze deed niks anders dan zich verstoppen voor haar verleden. Zij was de gene die avanti moest hebben, niet Theron. Dat verdiende de bonte hengst niet. Natuurlijk wilde zij ook niet dood, maar ze wist heel goed dat er niemand was die haar zou missen, terwijl íédereen Theron zou missen.

Zonder aarzelen zette ze haar lichaam weer naast dat van Theron, die nu zo ongeveer voor haar was gaan staan, tussen haar en de schim in. Even blikte ze opzij naar de bonte hengst, dan schieten haar ogen weer naar Avanti, en ze observeert hem in stilte, benieuwd naar wat zijn doel hier nou eigenlijk was. het was blauwe maan, dus veel goeds zou het niet zijn.

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: on the edge of insanity. (Theron?) vr 15 feb 2013 - 21:17


Zijn lege zwarte ogen schoten tussen het tweetal in. De ex-leider die hij dood wou en de merrie uit rang één die hij wou straffen voor een verloren zaak tussen haar en de schimmen. Zircon; hij was het niet vergeten. Hij had de schim opgedragen op onderzoek uit te gaan en hij was gevallen voor een merrie met een puur hart en een schoonheid die verder reikte dan je lichaam. Dat zei twee dingen. Nummer één, Zircon is het nooit waard geweest een schim te zijn als hij zich zo gemakkelijk liet in praten door schoonheid. Nummer twee, Darlica moeide zich je moeien met de business van Avanti was als een dodenpad bewandelen. Het gaf haar zelfzekerheid, een zelfzekerheid die Avanti tot het laatste bot zou kraken. Hij zou haar laten zien dat schimmen niet zomaar te negeren vielen; ze waren je grootste nachtmerrie en dat zouden ze ook blijven tot de dag dat je heengaat.

Wat hij met haar ging doen wist hij nog niet. Wat hij met Theron ging doen was al duidelijk van de dag dat de hengst als leider solliciteerde. Er was maar één hindernis tussen Avanti en de kudde in en dat waren die zielige leiders die kwamen opdraven iedere keer er een blauwe maan verscheen. Die heldhaftig waren en waar merries voor gingen vallen. Wel, hij moest toegeven, dat gaat behoorlijk goed. Maar onoverwinnelijk zijn ze niet. Theron is zo geweest en kijk nu. Avanti keek de gevlekte hengst geamuseerd aan. Hij was afgetreden en niet zo slim geweest om meteen rang vier op te zoeken.

‘Ik wil jullie beide voor heel andere redenen, elk een eigen doelbewuste behandeling.’ Zijn scherpe hoektanden maalden langs zijn lippen. Toen Darlica ging praten gleed zijn blik opzij. ‘Tut tut tut, dit is mijn moment van de maand. Ik heb meer redens om hier te zijn dan jou en laten we niet van onderwerp veranderen.’ Hij glimlachte vals en keek hoe hun lichamen weer naast elkaar kwamen. ‘Aangezien jullie de spelregels niet opstellen doe ik het wel.’ Zijn zwarte lichaam zette zich af en beukte recht in op het tweetal waardoor ze uiteen werden gedreven. ‘Je zult dit overleven Darlica, met de weinige kracht die je hebt. Wat ik ga doen zal je veel pijn doen en het enige waar ik wil dat je aan denkt is de pijn en het feit dat je Zircon ooit heb lief gehad. Ik wil dat je je zijn gesprekken herinnert, zoekt naar de liefde die er was en dan het mismakende monster voor de geest haalt die hij was.’ Avanti sloot de illusie af. Een nieuw speeltje die hij had aangeworven van de duivel. Hij kon je alles voor de geest halen en er was geen manier aan te ontsnappen. Hij draaide zijn hoofd en keek Theron aan. ‘Je kunt me stoppen maar er is niets dat de illusies kan stoppen die door haar hoofd gaan, net als door jouw hoofd want je houdt van Darlica en je doet er alles aan om haar niet te laten sterven.’ Oh, dit was veel te leuk! Avanti schoot naar voor, steigerde en boorde zijn lange hoektanden recht door Darlica’s hals. Het bloed dreef over zijn lippen, de smaak maakte hem krachtiger en verlangen naar meer, let the game begin …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: on the edge of insanity. (Theron?)

Terug naar boven Go down

on the edge of insanity. (Theron?)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Pushed over the edge(x4 characters)
» Serious: The Adventurs of the Cutting Edge Pirates Chapter 1 "A Pirates life for me" ((CLOSED)
» The Edge Crashes In [open]
» Raelynn, on the edge of life and death [Reserved]
» The Grave

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX