IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

you can hear the melody~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Teddy

avatar

Profile
Number of posts : 115
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: you can hear the melody~ vr 1 feb 2013 - 18:00


Het was doodstil, op het suizen van de wind na. Dreigende donkere wolken bedekten de lucht. Het was guur voor de tijd van het jaar. Zo guur dat er hagelstenen in plaats van regen uit de lucht kwamen vallen. Een kleine roan kleurige merrie liet haar hoofd iets zakken en kneep haar ogen samen, maar alsnog striemden de hagelstenen op haar neus en in haar ogen. Haar donkerbruine ogen stonden verwilderd terwijl ze om haar heen keek. Voor haar doemde een schim op. Ze hief haar hoofd op en glimlachte. “Mia?” schreeuwde ze over het geraas van de storm heen. Ze versnelde haar pas, in een korte galop. Waardoor ze bijna tegen de dennenboom opknalde, die ze aangezien had voor haar vermoorde zus. “Je was hier wel,” zei ze zelfverzekerd tegen haar zelf. Zo overtuigend dat ze zichzelf geloofde. De eenzaamheid vrat aan haar, nog erger sinds ze de kudde verliet. Waardoor ze angstig en schrikkerig was geworden. Soms kon ze opeens kapot zijn van verdriet, maar op andere momenten was ze heel vrolijk. De hagel ramde gestaagd door op haar vacht, waardoor er een koude rilling over haar rug liep. Haar wintervacht was langzaam aan het loslaten en de gure wind blies er dwars doorheen. Haar manen plakten inmiddels aan haar vacht vast. Toch liep ze door, want dat deed ze altijd. Dat was het doel in haar leven geworden, doorlopen en zorgen dat ze in leven bleef. Voor de rest maakte het niet uit. Het interesseerde haar niet waar ze heen liep of waar ze uiteindelijk terecht zou komen. Ze wist niet eens waarom ze eigenlijk nog in leven wilde blijven, maar er was een drijfkracht die haar op de been hield. Een wilskracht die te sterk was om te negeren en waardoor ze in leven bleef. Ze begon zachtjes in zichzelf te neuriën en de wind blies haar melodie mee. Het was een trieste melodie, die perfect bij het weer paste.
Langzaam begon het weer te veranderen. De donkere wolken werden lichter en losten uiteindelijk op. Samen met de weersverandering, veranderde de melodie. Het was een zacht en vriendelijke melodie, een melodie die hun moeder vaak voor hun geneuried had. Zo liep ze verder terwijl de zon haar vacht opdroogde. Ze stopte toen ze doorkreeg dat het landschap aan het veranderen was, maar dat was niet het enige. Haar donkerbruine ogen werden groot en ze zwiepte één keer nerveus met haar staart. Ze rook de geur van paarden, meerdere paarden. Een geur die ze al dagen niet meer geroken had. Ze liep een gebied in, waar paarden waren. Een gebied waar kuddes waren. Ze zou niet meer alleen zijn. Alleen bekroop een ander gevoel haar en wat dan? Hoe dan verder? Ze was steeds aan het lopen geweest, op weg naar andere kuddes. In ieder geval weg van haar geboorteplaats, weg van de plek waar haar herinneringen lagen. Alleen zouden ze haar wel accepteren en wilde ze dat eigenlijk wel. Ze knikte even in zichzelf, als ze hier bleef staan dan kwam ze daar sowieso niet achter. Ze hief haar hoofd op en spitste haar oren. Even sperde ze haar neusgaten open en schudde ze haar manen. Toen liep ze verder. Ze zou wel zien wat er zou gebeuren. Het kon niet veel erger dan hoe haar leven er nou uitzag. Dus eigenlijk kon het alleen maar beter worden en natuurlijk greep ze die kans aan.
Ze liep verder de bergen in, even kon ze een glimp opvangen van het dal daarbeneden. Er speelde een glimlach om haar lippen en er kwam een fonkeling in haar ogen. Het was prachtig, meer dan prachtig. Het was schitterend. Ze was veel soorten natuur tegen gekomen op haar reis, natuur die ze nog nooit gezien had. Ze was nooit verder geweest dan waar haar kudde graasde. Alleen dit overtrof alles. Ze bewoog haar oren en stond stil. Een andere paardengeur had haar zintuigen geprikkeld.




Terug naar boven Go down
ForeverUnknown

avatar

Profile
Number of posts : 3918
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: you can hear the melody~ vr 1 feb 2013 - 21:34

'Some stories should be left unspoken..'
ALPHA RANK ONE
QZARINA


Langzaam maar zelfverzekerd wandelde Qzarina door Minanter, nog niet lang geleden werd ze Alpha van rang 1. Niet dat ze het niet fijn vond om naast Morax te staan, tuurlijk niet. Maar het ging haar gewoon niet. Haar hart lag bij de nieuwste leden van heel BMH, dit was wat haar zo aantrok aan Minanter. Juist omdat iedereen hier is geweest. Van schim tot leider tot het gewoonste paard.

Qzarina zette haar kleine gestalte tot stilstand en keek met haar ijsblauwe ogen rustig over de grote kudde. Tot ze in de verte een voskleurige merrie bijna tegen een boom aan zag knallen en toen besloot ze haar richting uit te gaan. Ze was niet zeker of deze merrie naar hier wou komen, maar als ze dat wou kon ze evengoed een warm welkom geven. Een kleine, zachte hinnik verliet haar lippen toen ze langzaam de merrie naderde en stond stil om haar alles even laten opnemen wat er gebeurd. 'Jij bent vast nieuw?' sprak ze met een warme stem tot de merrie. Qzarina's ogen stonden vriendelijk, met een warme gloed erdoorheen. Nog een reden waarom haar hart hier lag.


Like a Star @ heaven Find your heaven in this hell.
Terug naar boven Go down
Teddy

avatar

Profile
Number of posts : 115
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: you can hear the melody~ vr 1 feb 2013 - 23:15


Haar oren bewogen gespannen toen een zachte hinnik haar oren binnen drong. Ze twijfelde of ze terug zou hinniken, maar ze aarzelde te lang. De merrie stond al voor haar. Er kwam een voorzichtige glimlach om haar lippen terwijl ze de merrie in haar opnam. Het was een kleine merrie net als haar. Ze richtte haar blik op de ogen van de merrie, die haar vriendelijk aankeken. Ze had haar spieren gespannen, klaar om te vluchten. Alleen ze kreeg niet het idee dat de andere merrie haar iets zou doen. Dus ontspande ze iets. Al schoot haar blik nog steeds alle kanten op en stonden haar ogen afwezig. ‘Jij bent vast nieuw?’ Meteen keek ze haar weer aan. Ze knikte kort, omdat ze niet zo goed wist wat ze anders moest doen. Toen bedacht ze zich dat ze ook nog kon praten, dat was misschien wel zo netjes. “Dat klopt,” haar stem trilde licht. “Mijn naam is Karah, ik kom hier niet vandaan.” Ze keek even naar haar hoeven. Ze had het idee dat deze merrie gezag had op deze plek en dat ze zich nou wel heel onfatsoenlijk gedroeg. Ze neeg even respectvol haar hoofd, voordat ze de merrie weer aankeek. “Al heb ik geen idee waar ik ben,” fluisterde ze er zacht achteraan. “Mijn hoeven hebben me hier heen gebracht en soms zag ik mijn zus,” toen het tot haar doordrong dat ze iets stoms had gezegd, werd de blik in haar ogen weer verwilderd. Ze deed een stap achteruit en mompelde iets in zichzelf, te zacht om te kunnen verstaan. “Doet u mij niks?” er lag een angstige ondertoon in haar stem. “Vermoord u mij niet?” Haar oren bewogen zenuwachtig en haar benen trilden licht onder haar lijf. Ze zwiepte met haar staart terwijl ze haar spieren aanspande, klaar om alsnog te vluchten mocht dat nodig zijn. “Ik wil nog niet dood,” fluisterde ze heel zacht terwijl haar stem oversloeg. Tranen branden achter haar ogen en ze knipperde verwoed, om ze tegen te houden. Wat uiteindelijk met moeite lukte.


Terug naar boven Go down
ForeverUnknown

avatar

Profile
Number of posts : 3918
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: you can hear the melody~ zo 10 feb 2013 - 20:42

'Some stories should be left unspoken..'
ALPHA RANK ONE
QZARINA

Qzarina zag hoe de smeltende sneeuw plaatsmaakte voor het eerste lentegroen. Hoe de vogels terug hun lied begonnen te fluiten en iedereen weer opgelucht kon ademhalen, altans niet voor lang. De blauwe maan zat er weer aan te komen en iedereen wist het.bOndertussen de 13de hel hier in BMH, 13 was een ongeluksgetal en het zou haar niet verbazen moesten de vergiftigde zielen iets van plan zijn. Alles was namelijk té stil in het verradelijke Vyrantium. Even keken haar ogen naar de plek waar Vyrantium lag tot haar aandacht weer naar de merrie keek. 'Dat klopt' zei ze met een trilling in haar stem. 'Mijn naam is Karah, ik kom hier niet vandaan.' Qzarina glimlachte weer. 'Qzarina, Alpha van rang 1. De rang waar elk nieuw paard toekomt.' sprak ze zacht terwijl dat ze haar wit-grijze voorlok uit haar ogen schudde. 'Al heb ik geen idee waar ik ben. Mijn hoeven hebben me hier heen gebracht en soms zag ik mijn zus.' fluisterde Karah zacht. Qzarina knikte respectvol. Ze wist hoe het was om je zus voor je te zien, Syria was altijd bij haar en liet zichzelf zien als ze alleen was. Haar aandacht die weggedreven was naar haar tweelingzusje werd weer getrokken tot Karah, die angstig een stap achteruit deed. 'Doet u mij niks? Vermoord u mij niet.' Qzarina bleef staan waar ze stond en keek zorgzaam terwijl Karah vocht tegen haar tranen en zei dat ze nog niet dood wou. 'Hé, rustig maar. Bij mij ben je veilig. Niemand doet je kwaad en ik laat ook niemand je kwaad doen.' sprak Qzarina om haar gerust te stellen. Ze voelde hoe Karah's spieren opgespannen stonden en klaar om te vluchten. Arme meid, ze had vast iets meegemaakt dat niemand ooit zou moeten meemaken.. 'Zin in een korte wandeling?' zei ze half-fluisterend terwijl ze langzaam haar kleine lichaam in beweging stak. 'Ik kan niet bepaald lang op 1 plek staan.' lachte ze erachteraan, wachtend op wederantwoord.




Like a Star @ heaven Find your heaven in this hell.
Terug naar boven Go down
Teddy

avatar

Profile
Number of posts : 115
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: you can hear the melody~ ma 11 feb 2013 - 17:08


Ze hoorde de woorden van Qzarina wel. Alleen ze was te erg van streek om er op te reageren. De blik in haar donkerbruine ogen schoot verwilderd alle kanten op. Pas toen de woorden tot haar doordrongen keek ze weer naar de andere merrie. Ze zou haar geen kwaad doen, dat is wat ze zei. Op de een of andere manier geloofde ze Qzarina meteen. Toen drong tot haar door hoe onbeleefd ze was geweest. Ze liet respectvol haar hoofd even zakken. “Vergeef mij mijn onbeleefdheid Qzarina,” zei ze zacht. Daarna hief ze haar hoofd weer op en spitste ze haar oren. “Ik was even van streek,” ze sloeg beschaamd haar ogen neer. Even later richtte ze haar blik weer op de alpha. “U had het over rangen?” vroeg ze toen. Dat snapte ze niet helemaal. Wat waren rangen? Zij was gewend aan kuddes, waarvan ze eigenlijk alleen de kudde kende waarin ze opgegroeid was. Soms waren er wel eens hengsten geweest die haar vader hadden uitgedaagd, maar verder had ze nooit andere paarden gezien. “Zijn hier meerdere kuddes?” ook al was ze afgeleid geweest, ze had de woorden van de merrie wel gehoord. Al waren ze wat later tot haar doorgedrongen. Het had wel haar nieuwsgierigheid gewekt en de angst op de achtergrond geduwd. Ze liep met Qzarina mee toen ze begon te lopen. “Is dit hele gebied van jou?” ze keek bewonderend om haar heen. “Het is prachtig,” zei ze zacht. “Zo anders dan waar ik vandaan kom. Het lijkt vredig,” ze zuchtte even terwijl haar blik afwezig werd. Alleen dat duurde niet lang, dit keer had ze haar aandacht er al snel weer bij. Ze keek de alpha weer aan. “Is het hier altijd zo mooi en vredig?” vroeg ze toen. Ze zwiepte een keer met haar staart terwijl ze kalm naast Qzarina meeliep. Zo leek ze een heel ander paard, rustig en tevreden. Haar emoties hadden een eigen weg, waardoor ze soms niet meer wist wat ze er mee aan moest. Dat veroorzaakte haar stemmingswisselingen, maar de woorden van Qzarina hadden haar weer bij zinnen gebracht, waardoor de merrie een hele andere kant van haar te zien kreeg. De merrie die leek op hoe ze ooit geweest was, voor het ongeluk. Alleen helemaal hetzelfde zou ze nooit meer worden, het trauma had zijn tekenen achtergelaten. Ernstiger dan de meeste gevallen, want het had haar persoonlijkheid aangetast.


Terug naar boven Go down
ForeverUnknown

avatar

Profile
Number of posts : 3918
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: you can hear the melody~ ma 25 feb 2013 - 22:13

'Some stories should be left unspoken..'
ALPHA RANK ONE
QZARINA


Even leek het Karah niet tot haar doordringen dat ze haar geen kwaad wou doen, maar eenmaal doorgedrongen liet ze haar ranke hoofd even zakken. 'Vergeef mij mijn onbeleefdheid Qzarina. zei ze zacht. Qzarina knikte toen ze haar hoofd weer omhoog hief. 'Ik was even van streek.' Qzarina glimlachte bij haar woorden en wierp haar een begripvolle blik toe. Ze wist hoe het was om van streek te zijn. Jaren voor ze hierheen kwam werd ze elke dag geconfronteerd met haar angsten. Maar dit liet ze niet meer toe. Niks zou haar nu nog van streek kunnen maken, alleen als het haar familie of echte vrienden zouden betreffen.

Qzarina zag dat Karah haar blik weer op haar richtte. 'U had het over rangen?' vroeg ze. 'De rangen gaan hier van rang 1, waar elk nieuw paard terechtkomt en rang 4 is waar je veilig bent voor de wezens die in dat donkere bos ginder leven..' Qzarina richtte haar hoofd en blik op het donkere gebiet van Vyrantium en zuchtte even terwijl haar ogen naar boven gleden en de lucht een blauwe gloed aan nam. Ze had al gezien dat Shylar en Allen in de problemen zaten, maar ze mocht nergens tussenkomen zolang het niet levensbedreigend is, en dat vond ze vreselijk. Shylar was een vriendin van haar moeder geweest toen die nog leefde. Shylar was net.. een tweede moeder voor haar. Maar Qzarina herkende haar niet meer, ze was te ver teruggevallen in een gedrag dat ze nooit voor mogelijkhield.

Q
QQzarina glimlachte toen ze zag dat Karah met haar meeliep. 'Is dit hele gebied van jou?' zei ze terwijl ze bewonderend om haar heenkeek. Qzarina knikte. [i]'Het is prachtig. Zo anders dan waar ik vandaan kom. Het lijkt vredig.' Karah zuchtte even terwijl haar blik naar de afwezige kant werd getrokken, maar al snel was ze er weer bij. 'Is het hier altijd zo mooi en vredig?' vroeg ze verder. Qzarina schudde haar hoofd. 'Helaas, hebben de mooiste gebieden hun slechte kanten.. 1 keer in de maand breekt een soort hel hier los. Vergiftigde zielen komen uit het bos en streven naar vlees en bloed. Het is erg om het zo te zeggen, maar ik zou niet weten hoe het anders moet verwoord worden.. ' Qzarina glimlachte even wrang bij haar woorden. Dit was het punt of iemand weg ging of alles aanging. 'Maar er is een weg om die te ontsnappen, in rang 4 ben je volledig vrij van al dat geteister.' glimlachte ze zacht.




Like a Star @ heaven Find your heaven in this hell.
Terug naar boven Go down
Teddy

avatar

Profile
Number of posts : 115
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: you can hear the melody~ wo 27 feb 2013 - 13:10



Ze was blij dat Qzarina het haar niet kwalijk nam. Ze was even bang geweest, dat ze dat wel zou doen. Ze had respect voor deze merrie. Ze was vriendelijk, maar tegelijkertijd straalde ze gezag uit. Een combinatie waardoor Karah haar graag zou willen volgen. Ze hoopte dat ze haar plek zou vinden, dat dit het gebied was waar ze zich beter zou kunnen gaan voelen. Ze luisterde aandachtig toen Qzarina uitlegde wat rangen waren. “Heeft het een speciale reden waarom de kuddes in rangen verdeeld zijn?” vroeg ze rustig. De opmerking over wezens negerend. Ze wilde het niet horen, omdat ze wist dat het haar alleen maar meer angst aan zou jagen. Alleen ze had kunnen weten dat de Alpha verder zou gaan toen ze vroeg of het er altijd zo vredig was. Ze had ook kunnen weten dat dat niet zo was, altijd vredig. Zoals Qzarina al zei had elk gebied zijn slechte kanten. Dat was zeker waar, anders zou het evenwicht verbroken worden. Alleen toch was dat de kant die haar angst aan joeg, de kant die regels overtrad. Regels die de natuur opgesteld had, waardoor er evenwicht zou zijn. Soms werd dat evenwicht verbroken en gebeurde er iets verschrikkelijks, iets wat het lot van iemand zou bepalen. Iets wat het lot van haar broertje en haar zus bepaald had. Alleen ook haar lot, want zij moest met de pijn leven. De pijn die haar tot waanzin dreef. Er liep een koude rilling over haar rug toen Qzarina de wezens uitlegde. Ze schudde haar manen en staarde voor haar uit. “Eén keer per maand?” vroeg ze zacht, haar stem trilde. 'Maar er is een weg om die te ontsnappen, in rang 4 ben je volledig vrij van al dat geteister.' Meteen had Qzarina weer al haar aandacht en trok ze haar terug op de aarde, waardoor ze niet opnieuw in haar gekte gevangen werd. “Hoe kan dat?” vroeg ze weer op haar normale toon. “Je komt dan vast niet zomaar in die kudde of wel?” Ze was iets achterop geraakt, dus versnelde ze haar pas iets waardoor ze weer naast de andere merrie kwam te lopen.




Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: you can hear the melody~

Terug naar boven Go down

you can hear the melody~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» :D Just hear those sleigh bells jingling...
» Melody Breeze
» Hear ye..here ye!
» Moonflower Melody (MLP OC)
» Things you would never hear ___ say....

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive-
» CHATBOX