IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Where there is love, there is pain ~ VELKAN

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Where there is love, there is pain ~ VELKAN do 7 feb 2013 - 23:46


darlica
Never lived, you never died
Your life has been denied


Meer dan een fluistering was het niet. De wind die door de bomen floot, de lente die eindelijk in aantocht was, haar hoeven op de opnieuw opschietende grassprieten. Veel geluid was er niet te horen, behalve als je je best deed om het te horen. In de tijd die ze nu hier doorbracht had, in Minanter, de tijd dat ze verbannen was, had ze zichzelf aangeleerd niet meer te zijn dan een geest, een ongeziene gast. Opvallen wilde ze niet meer, dat had ze al genoeg gedaan. En alhoewel ze medelijden had met zichzelf, wilde ze dat niet van een ander.

Haar dagen bestonden uit niet veel meer dan het bespieden van de kuddes, het treuren over haar leven. De eens zo sterke, zelfverzekerde merrie was een triest hoopje zelfmedelijden geworden. Praten deed ze nauwelijks, en als ze het deed was het meestal tegen zichzelf, aangezien er niet veel paarden waren die nog met haar wilden spreken. Haar gedachten pestten haar. Elke dag opnieuw de gedachten aan Roque, E’vesdar, Aeron, Zircon, en haar lieve Dahlai. Het kwetste haar enorm, hoe ze zichzelf had gedragen, en als ze het over kon doen zou ze dat doen, koste wat het kost.

Maar het was te laat. Ze had haar laatste kans verspeeld en Theron was maar al te duidelijk geweest over het vonnis. Ze mocht blij zijn dat ze nog in een kudde zat, en dat ze niet was overgeleverd aan de zandvlaktes en haar eigen gedachten in Seheron.

Het waterige zonnetje dat zijn best deed de hopen sneeuw te doen smelten, streelde haar rug, haar felblauwe ogen schitterden in het licht. Bang was ze al lang niet meer voor de aankomende blauwe maan, de angst voor de schimmen had ze lang geleden verloren, zo rond de tijd dat Zircon, een schim, haar vertelde dat hij van haar hield. Maar ook dat was verleden tijd. Ze had Zircon al maanden niet meer gehoord, geroken of gezien, en ze vroeg zich af wat er van hem geworden was. Ondanks de straffen die ze had gehad, voelde ze nog altijd genegenheid voor de sterke hengst. Hij was dan wel een schim, maar toch..

Haar blauwe ogen knepen zichzelf even samen. Daar ging ze weer. Al die gedachten ook.. kon ze ze maar uitzetten. Zircon is slecht, hij deed niks anders dan je manipuleren, hij is slecht, een schim, hij is slecht..’ liet ze haar gedachten door ratelen, zichzelf ervan overtuigend dat ze ooit gehersenspoeld was door de schim, die met zijn zoete woordjes de kleine merrie alles had kunnen laten geloven. Haar ranke, bonte lichaam ging over in een drafje, terwijl ze door de bosrand schoot, uit het zicht van de kudde, maar er altijd dichtbij.

[VELKAN]


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN vr 8 feb 2013 - 13:15


Als je langere tijd op een plek vertoefde ging je je thuis voelen. En als je je thuis ging voelen dan was je in staat wat meer van jezelf los te laten. Om wat meer te gaan doen met je leven, om enkele stappen te nemen waar je later spijt zou van gaan krijgen. Hier in BMH was dat loslaten niet zo gemakkelijk, het had Velkan enorm wat tijd gekost op geapprecieerd te worden. Hij voelde zich al thuis van de eerste dag maar hij had niets van zijn krankzinnigheid de kudde in gestuurd. Hij was bedeesd en terughoudend tot het moment daar was dat niemand echt op hem ging gaan letten. Paarden vergaten hem, ze vergaten wie hij daadwerkelijk was … de zoon van een schim. Wat ze beschouwden als een potentieel gevaar was nu slechts een zwakke afschuw geworden. Hij had jaren doorgebracht met de afschuw die zijn blik bij anderen teweeg bracht. Hij was ermee gaan leven en had die afschuw omarmd als macht. Want wie bang van je was, ging zich ook inhouden en dat was het spelletje dat Velkan zo graag speelde. Hij was stilletjes geweest hier, hij had gedaan wat van hem werd gevraagd en kon nu eindelijk beginnen met waar hij goed in was … het zaaien van wrok om het daarna weer aan elkaar te lijmen met zijn heldhaftigheid. En het leek hem steeds weer te lukken, ze bleven van hem houden ongeacht.

Het grootste probleem was wel nog steeds het zonlicht waar hij niet goed onder functioneerde. Zijn zwarte benen draafden over de sompige grond van het bos. De witte aftekeningen kronkelde om zijn benen naar boven en lieten een betoverende indruk achter over de rest van zijn zwarte lichaam. Zijn lange manen dansten langs zijn schouder terwijl zijn zwarte voorlok het wisselvallige blauwpaars van zijn ogen liet verschijnen en weer verdwijnen. Aan de bosrand bleef hij staan, zijn witte hoofd reikte langs de grens van zonlicht en schaduw. In de korte seconden dat zijn hoofd in het zonlicht kwam kregen zijn ogen bijna een blauwe glans maar algauw hadden ze weer hun paarse kleur toen de schaduw hem weer opslorpte.

Zijn ene oor draaide opzij toen hij het geluid opnam van een ander paard. Zijn witte neusgaten sperren zich kort voor hij brieste en in een vlotte stap ging … merrie. Hij had twee effecten op je, ofwel ging je hem graag hebben vanwege zijn mysterieuze en dat paarse ofwel ging je hem erom haten. In allebei de gevallen kon Velkan steeds weer het tegendeel bewijzen. Voor hem was alles een spelletje ookal was er niets dat hem ertoe had gezet. Het was wie hij was en hij kon er niet aandoen. Zijn paarse ogen namen het gevlekte lichaam waar van een merrie, rank en zoals iedere merrie was prachtig. Ze waren een geschenk van de goden had Velkan altijd gezegd. Hij bewoog nonchalant en met gratie. Aangezien hij haar niet wou doen schrikken brieste hij kort aankondigend en bleef tussen de bomen staan terwijl zijn paarse ogen fonkelde van leegte en gevaar …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN vr 8 feb 2013 - 20:13


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Haar normaal gesproken geruisloze passen klonken zompig op de bosgrond. Tussen de bomen verschenen de verschillende planten, aangevend dat de lente het van de zomer weer ging winnen. Op andere plekken lagen nog hoopjes sneeuw, die nog niet wilden toegeven dat hun tijd voorbij was, dat ze weldra zouden smelten en zouden overwonnen worden door vers gras en rennende bosdiertjes.

haar kleine lichaam deed zijn best om haar nog altijd gracieus te laten bewegend, en ondanks het zompige geluid van haar hoeven op de grond, leek ze te zweven. Haar lange witte staart droeg ze hoog. Niet alleen omdat ze dat altijd deed, maar ook omdat het weer lente was. elke merrie in blue moon horses zou er op dit moment zo bijlopend. Pronkend met haar lichaam, omdat de natuur dat had bepaald. Toch was het niet Darlica’s bedoeling.

Haar leven had genoeg pijn gekend dankzij hengsten. Liefde had ze eigenlijk nooit gekend, behalve de liefde van haar ouders. Haar pijnlijke ervaringen met hengsten waren al vroeg begonnen, toen ze nog geen 2 jaar oud was geweest had de nieuwe leider van haar vorige kudde haar eruit gegooid, en niet bepaald zachtzinnig. En dat alleen omdat zij niet de zijne wilde zijn.

Gelukkig was ze gegroeid, en haar manen met haar, waardoor het rafelige litteken in haar nek onzichtbaar was voor de meeste paarden ,totdat het begon te waaien en haar manen even een roze schittering prijs gaven, de roze rafelige huid die nog altijd onbedekt was door haar vacht, als een constante herinnering aan de fouten die ze had gemaakt. Als ze simpelweg tegen haar gevoelens in toch bij haar oude kudde was gebleven, en de nieuwe leider trouw zou zijn, dan had ze het litteken nooit gehad, dan had ze nooit in Minanter vast gezeten. Dan had ze nooit in BMH gekomen.

Dan had ze nooit Roque of Dahlai gekregen..
Hoeveel spijt ze ook had van alles dat ze had gedaan, en hoe graag ze het anders had gedaan, haar zoon en dochter waren haar leven. Ookal wilde Roque geen contact met haar, ze hield van hem, met haar hele hart.

Een zachte bries liet haar opkijken, haar blauwe ogen schitterend in het vage zonlicht dat door het bladerdek op haar lichaam kwam. Onder de bomen, een stukje van haar vandaan, ontdekte ze het lichaam van een hengst. Ze kneep haar ogen samen, knipperend tegen het zonlicht, om hem te kunnen zien. Toen het niet lukte schudde ze kort haar hoofd, haar dikke manen top voor haar ogen schuivend terwijl ze haar lichaam in een rustige stap in zijn richting zette.

ookal was ze liever alleen, hij had haar nu toch al gezien, en had zijn aanwezigheid duidelijk gemaakt door te briesen. Het was duidelijk dat hij haar aandacht had proberen te trekken, en ze was wel zo netjes dat ze daar dan op in ging. Op enkele meters afstand van de hengst bleef ze staan, terwijl haar ogen over zijn lichaam gleden.

een grote hengst, donker gekleurd, terwijl er witte aftekeningen over zijn benen kronkelden en zijn hoofd zo melkwit was dat het bijna pijn deed aan je ogen. Zijn ogen.. even wist ze het niet zeker, maar toen ze haar manen opnieuw van haar ogen weg schudde, wist ze het zeker. Achter zijn dikke voorpluk gingen de paarse ogen schuil, die maar éen ding konden betekenen; hij moest familie zijn van Avanti. Geen ander paard zou deze ogen kunnen bezitten. Toch was de hengst niet angstaanjagend zoals de meeste schimmen zouden zijn, Zircon daargelaten. Nee darlica, zircon is slecht. klonken haar gedachten opnieuw.

ze knikte naar hem terwijl ze nog enkele passen dichterbij deed. Zelf had de bonte merrie Avanti nooit ontmoet, gelukkig maar, maar van veraf waren de schimmenleider zijn ogen net zo angstaanjagend paars als de ogen die hier voor haar stonden. Even slikte ze, zich realiserend dat ze zich op dit moment best wel eens opnieuw in de problemen aan het werken kon zijn. Dan glimacht ze voorzichtig naar hem.

’Hallo, vreemdeling.’ haar stem was als altijd vriendelijk, hoog en aangenaam, terwijl haar ogen zich op de zijne richtten. Hij was inderdaad een vreemdeling voor haar. alhoewel ze al een lange tijd in Minanter woonde, en in deze bossen vooral, had ze hem nog nooit gezien. Het was een mysterie, klaar om ontrafeld te worden. Waar kwam hij vandaan, wie was hij, en belangrijker, hoe kwam hij aan die prachtige, maar angstaanjagend bekende ogen?

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN zo 10 feb 2013 - 11:15

Jennifer schreef:

Velkan bleef tussen de bomen staan. Zijn zwarte lichaam leek wat te verdwijnen in het donker terwijl zijn hoofd de juiste kant opdraaide. Zijn paarse ogen gloeiden en fonkelde bijna wat een magisch effect gaf op zijn witte hoofd. Hij bracht zijn dagen hier vaak door, hij kende de wezens van het bos alsof ze zijn familie waren. De meesten leken bang van hem te zijn maar hij was tot het punt gekomen dat ze hem verdroegen in de buurt. Weinig paarden zag je hier niet overdag, of zelfs s’nachts. De bossen waren voor velen een niet zo’n heel leuke plaats om in rond te hangen. Velkan had geen keus, zo simpel was het gewoon.

De merrie kwam langzaam dichterbij. Hij sloeg de patronen gaande in haar gevlekte lichaam en keek dan naar haar ogen die langzaam dichterbij kwamen. Haar woorden waren vriendelijk en kalm. Er kwam een glimlach op zijn lippen, slechts één van de duizenden die hij je kon geven. Velkan was veelal eerlijk maar een hengst met enorm veel gezichten en maskers. Op één vlak kon je hem nooit betrouwen en dat was hoe zeer hij alles meende. Hij was eerlijk maar net zo sluw als een vos. Net zo glibberig als een slang. ‘Vreemdeling … één van de vele benamingen die je een paard schenkt dat geen waarde aan je geeft. Maar ieder paard is een waarde aan je leven ongeacht hoe je ze heet.’ Mompelde hij vriendelijk. De vele mogelijke manieren van het verslinden in woorden. Velkan kon zich heel goed verwoorden. ‘Velkan is de vreemdeling en jij bent ….’ Hij zweeg en groef in zijn herinneringen naar iets wat haar een naam kon geven. Hij schudde langzaam zijn hoofd in een beleefd gebaar dat aangaf dat hij geen idee had wie ze was. ‘Een eenling die de genegenheid van de bossen op zoekt. Of je geloofd niet in sprookjes en legendes of je hebt het nodige meegemaakt om hier zo onbezorgd te wandelen.’ Ging Velkan uiteindelijk verder. Zijn zwarte lichaam bewoog kort toen hij nader kwam en uiteindelijk weer bleef staan. In de bossen wandelen was niemand zijn favoriete bezigheid trouwens …





ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN za 16 feb 2013 - 11:00


Darlica
'life is an ongoing battle.'

De plotselinge verandering in de hengst zijn lichaamstaal, de plotselinge gimlach die over zijn lippen gleed, liet haar halthouden op enkele meters afstand, nog altijd op haar hoede dankzij zijn paarse ogen. Darlica was niet bang aangelegd, zeker niet, en ook niet bang voor de dood. Ze had niemand om nog voor te leven, haar kinderen waren oud en wijs genoeg om voor zichzelf te zorgen, en andere dierbaren had ze niet. Toch wilde ze niet dood. Wie wilde er nou dood?

Het was meerdere malen door haar hoofd geschoten op haar moeilijkste momenten. Waarom niet gewoon de schimmen ópzoeken. Een eind aan haar leven maken, van de kliffen springen of wat dan ook.. toch had ze het niet gekund. Het leven was, wat je dan ook mee maakte, altijd te mooi om het zomaar in te ruilen voor het hiernamaals.

zijn stem haalde haar uit haar gedachten, en even wist ze niet of ze het moest uitproesten van het lachen of dat ze net zulke serieuze taal moest gebruiken als hij. Het gaf hem een teken van aanzien, de manier waarop hij moeiteloos de woorden over zijn lippen liet glijden. Aan de andere kant stond het hem niet. Hij sprak als een oude, wijze hengst, terwijl zijn lichaam verried hoe jong hij nog was.

Ze besloot om gewoon zichzelf te zijn, en dus de moeilijke woorden achterwege te laten. ‘Darlica is de naam’ glimlachte ze rustig naar hem. Zijn volgende woorden laten haar heel even haar oren in haar nek steken, maar gelijk schieten ze weer naar voren, wetend dat Velkan, zoals hij zichzelf nu had voorgesteld, niks over haar verleden kende. ‘ik ben gewoon graag alleen.’ Zei ze toen, terwijl haar ogen zich langzaam weer op hem richtten. Het was ironisch hoe hij kon zeggen dat ze niet in sprookjes of legendes geloofde, terwijl hij hier voor haar stond, het levende bewijs van éen van die legendes.

De blauwe maan trok langzaam strepen door de lucht, en even schoten Darlica’s oren heen en weer, berucht op het kleinste geluidje dat een schim kon verraden. Ookal was het voor hun heel simpel om ongehoord te blijven, toch kon ze zichzelf altijd gerust stellen door net te doen alsof ze de schimmen wel zou horen aankomen. ‘En wat doe jij hier in de bossen, Velkan?’ vroeg ze op haar beurt, terwijl haar ogen weer terug naar de donkere hengst voor haar schieten.


©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN za 23 feb 2013 - 12:36


Alle details kwamen met een zekere regelmaat in zijn ziel terecht. De vlekken op haar huid, de bewegingen van haar oren en de ritseling van de bladeren rondom hem heen. Maar het voornaamste aan deze avond was het zwakke blauwe licht dat door de bladeren heen scheen. Hij was niet dom, nog zo’n stommeling die alles aanging met een domme kop. Hij wist dat dit geen plaats was om te blijven, hij wist dat ze zouden komen. De schimmen zouden hen hier kunnen vinden. Dit was geen plaats om te praten. En in deze situatie voelde Velkan hele andere dingen in zijn lichaam, hij voelde die recente drang naar bloed oplaaien iedere keer er een blauwe maan was. En hij vocht ertegen, de reden waarom hij hier niet alleen wou zijn met een merrie, het kon verkeerd aflopen.

‘Darlica.’ Herhaalde hij haar naam met een zweem van zijn charme. Hij boog zijn hoofd tot een soort van kleine buiging. ‘Aangenaam kennis maken.’ Er gleed een glimlach over zijn lippen, eentje die vriendelijk doch gevaarlijk was. Met een snelle berekening van tijd en situatie blikte hij de omgeving rond. Zijn gehoor was haarscherp ookal wist hij dat je geen schim kon horen komen. Hij had er al eentje ontmoet, een merrie. Toen haar oren plat gingen was Velkan bijna meteen bereidt een stap achteruit te doen, een duidelijk signaal dat hij haar niet kwaad wilde doen. Er was dus iets in haar verleden dat de moeite waard was te ontdekken ookal stopte ze het weg door te zeggen dat ze graag alleen was. ‘Wie niet al lijkt het me nu even veiliger om naar de kudde te gaan.’ Hij drong niet aan … oke, misschien wel. Hij leek groot en stoer maar hij was zijn leven nog niet beu, hij had nog veel te doen.

Hij wist dat ze de vraag zou terugstellen dus glimlachte hij en kwam in een stap. ‘De bossen zijn mijn thuis bij daglicht. Als de zon onder gaat dan word ik actief en kom “buiten”. Beetje als een vleermuis.’ Hij glimlachte bijna opgelaten. Nee, wat zijn zwak was en dergelijke daar zweeg hij niet over. Kort kijkt hij over zijn schouder naar haar. Zijn paarse ogen in de hare. ‘Je mag hier blijven maar dan doe ik er alles aan je alsnog te overtuigen mee te komen. Het is hier niet veilig nu, deze nacht.’ Zijn witte hoofd ging naar boven terwijl hij de blauwe maan gaande sloeg …






ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN zo 24 feb 2013 - 10:40


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Ergens bezorgde de hengst haar rillingen. De manier waarop hij zijn hoofd boog, als een echte charmeur, de manier waarop hij haar naam uitsprak.. het was allemaal net te veel, allemaal net niet echt. Ze vroeg zich ergens af wie de echte Velkan was, of die verborgen ging onder zijn masker, zijn vele gezichten die steeds een ander verhaal vertelden. Of was hij gewoon zo onstabiel dat hij constant iemand anders was?

toch besloot ze hem het voordeel van de twijfel te geven en simpelweg mee te doen met zijn spelletje. Een glimlach verspreidde zich over haar lippen, éen die de zijne toch niet kon overtreffen, en ze stapte naar hem toe. Hij had, misschien onbewust, een stap achteruit gedaan. Of misschien was hij geschrokken van haar plotselinge verandering, toen ze haar oren in haar nek gegooid had..

zijn stem doorbrak de stilte tussen de bomen opnieuw. Naar de kudde toegaan? Even woof ze aarzelend haar hoofd heen en weer, haar ogen op de verte gericht, niks ziend. De kudde.. de paarden die haar haten, de paarden die achter haar rug om over haar fluisteren. De paarden. Iemand had over haar verteld tegen de leiders. Tegen Theron. Hoe had ze het ooit zo ver laten komen?

Ze had het grootste respect voor de bonte leider gehad, wilde niks kwaads doen om maar bij hem in een goed boekje te blijven. Hij was oud, wijs, sterk en rechtvaardig. En toch had ze het zo ver laten komen dat hij de gene had moeten zijn om haar te verbannen uit zijn rang, haar thuis, Orlais…

ze schudde haar hoofd en keek Velkan twijfelend aan. ’Ik woon hier al maanden, en ben nog niemand tegengekomen. Geen schimmen, geen dieren, geen leiders, geen kuddepaarden.’ ze glimlachte licht. ’Behalve jou dan nu.’ zei ze toen.

Velkan en zij waren niet eens zo heel verschillend. Ook zij kwam vaak ’s nachts uit het stille bos, stond dan uren onder de maan, onder de sterren, te turen naar het leven dat ze ooit had gehad. Ze stond gewoon aan de rand van haar nieuwe thuis, het bos, en staarde naar haar oude thuis. De kudde paarden, de openvlaktes, de zee in de verte.. ze wist alles te vertellen over de paarden van Minanter, terwijl zij niks over haar wisten. De meeste, de nieuwe dan, wisten niet eens van haar bestaan af..

Een blaadje ritselde in de wind, en meteen deed Darlica een stap opzij, van het geluid weg. Velkan had haar toch wel een beetje angstig gemaakt met zijn verhaal. Ze knikte langzaam naar hem. ’oke.. ‘ Moest ze hem vertellen dat ze minanter niet mocht verlaten? Moest ze hem waarschuwen voor haar angst voor de kuddes, voor de leiders? Lenig zette ze haar slanke, bonte lichaam in een vlotte stap om naast hem te komen, om vervolgens het tempo wat te verlagen en naast hem te blijven lopen.

ze besloot van niet. Tot nu toe leek ze in zijn ogen waarschijnlijk een normale merrie met een vreemde trek om in de bossen te wonen, maar aangezien hij dat zelf ook deed.. het was nog niet nodig om hem te vertellen hoe gestoord ze eigenlijk was. misschien zou hij morgen weer verdwenen zijn, en zou ze weer in haar eentje zijn achtergebleven. Wat zou het dan voor nut hebben om hem haar verhalen te vertellen?

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN zo 24 feb 2013 - 18:36


Hij bood haar een veiligere haven aan, de kudde ver van de bossen en toch leek ze hem nog steeds te wantrouwen. Niet dat het hem iets kon schelen, hij veroverde snel genoeg harten zolang het maar op de juiste manier gebeurde. Hij was een echte gentelman als het erop aankwam. Maar als ze het zo wou, als ze hier wou blijven dan was dat haar probleem. Het enige wat hij kon doen was haar ervan proberen overtuigen om met hem mee te gaan voor zo één van die moordlustige schimmen zou komen en haar lichaam aan stukjes zou scheuren … bij gevolg ook zijn lichaam. Of zijn vader nu één van die wezens was of niet, hij zou er niet vanaf komen. Haar woorden deden hem terug snel opkijken, zijn paarse ogen verscholen achter de zwarte maantop die over zijn witte hoofd viel. ‘Er is voor alles een eerste keer.’ Bracht hij meteen in. Nou kon hij maar beter ook wat meer uit de doeken doen over zichzelf. ‘Voor ieder van ons is er een eerste keer voor iets. Ik zou niet willen dat jouw eerste keer ook de laatste is van je leven.’ Er zekere onzekerheid school in zijn ogen toen hij naar het bos staarde en dan omhoog daar die blauwe bol aan de hemel.

Uiteindelijk stemde ze in. Hij glimlachte tevreden en wandelde haar voor naar de bosrand. Zijn lichaam was gespannen en extreem alert. Dit was waarschijnlijk de laatste nacht van blauwe maan, de voorgaande had hij doorgebracht net buiten bereik van de kudde aangezien ze hem toch niet zo heel graag zagen komen. ‘Daarom moeten we niet tot bij de kudde, enkel dicht genoeg om opgemerkt te worden als het nodig is. Zelf ben ik ook niet echt graag gezien.’ Hij keek opzij en glimlachte met charmante onzekerheid …
° Flut





ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN ma 25 feb 2013 - 23:41


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Haar lichaam zette zich lenig in een draf, terwijl ze hem voorbij dribbelde, en zich toen weer omdraaide naar hem, wachtend tot hij haar weer in zou halen. Deze nacht kon maar beter snel over zijn, zodat ze weer terug kon in het bos. De open wereld bezorgde haar de rillingen. Niet wetend wie of wat haar zou zien, de kudde dan, wie er over haar zou praten, en altijd de kans dat iemand op haar af zou komen..

het was eigenlijk absurd hoe bang Darlica was geworden voor de kudde, terwijl ze eigenlijk bang zou moeten zijn voor alles búiten de kudde. Het lag niet in haar aard om bang te zijn voor het onbekende, dat was wel duidelijk geworden tot nu toe. Haar ‘relatie’ met een schim was niks anders dan het onbekende geweest voor haar, en zoals altijd had ze het uiterste, het meest gevaarlijke, opgezocht en uitgedaagd.

De zoete lucht van de lente liet de nacht er minder eng uitzien dan normaal, en darlica voelde hoe haar lichaam zich klaarmaakte voor een nieuwe ronde van vruchtbaarheid. Een ronde die ze liever niet zou gebruiken, maar eigenlijk ook weer wel. Om te bewijzen.. aan wie? Dat wist ze niet, er was niemand die ze nog iets hoefde te bewijzen. Om te bewijzen dat ze wel voor een veulen kon zorgen, net zoals ze het bij Dahlai had gedaan. Was het een laatste poging om Roque te doen inzien dat ze veranderd was? was het een poging om de leiders te laten inzien dat het nooit met opzet gebeurd was? was het.. het was niks. Gewoon de natuur. Tenminste, dat hield ze zich voor.

Zijn stem liet haar ogen terug schieten naar zijn witte hoofd, het enige dat in het duister nog te zien was van hem. ’Als je het over de schimmen hebt..’ ze schudde geamuseerd haar hoofd, terwijl haar lippen in een zachte grijns omhoog getrokken zijn. ’Die eerste keer heb ik al meerdere malen overleefd.’ ze blikte eens op hem. ’En volgens mij hoef jij niet bang te zijn voor je eigen familie.’ liet ze zich toen ontglippen, eigenlijk zonder na te denken.

waarom durfde ze zoveel over zichzelf bloot te geven bij Velkan? Hij was een onbekende ziel voor haar, iemand die net zo goed al het kwaad van de wereld achter zich kon hebben en het op haar kon loslaten, en toch liet ze, als altijd, haar loslippigheid de overhand nemen en blèrde ze zomaar alles dat in haar opkwam. Ze schudde langzaam haar hoofd. ’Zo bedoelde ik het niet.. ik bedoel.. ze tonen geen medelijden..’ ze stopte, terwijl ze zich omdraaide, haar hoofd ietwat schuin terwijl ze hem weer aankeek. ’Of wel?’ haar ogen waren samengeknepen terwijl ze hem bestudeerde.

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN di 26 feb 2013 - 20:47


Haar gevlekte lichaam keerde met zekerheid terug toen ze naar voren dribbelde en hem mooi opwachtte. Zelf had hij niet zo’n activiteit om driftig rond te dartelen zoals de meeste merrie wel deden. Hij gebruikte zijn activiteit voor heel andere dingen. Dingen die hij beter niet zou doen of waarover hij op zen minst even kon nadenken. Maar zo ging het niet in Velkan’s bovenkamer. Daar was geen plaats voor denken over zijn beslissingen, op de één of andere manier leek dat deel te zijn uitgeschakeld. Hij wist natuurlijk wel wat denken was, alleen functioneerde het niet altijd zo werkzaam mee met hem als het echt moest. Deed hij dingen die hij niet moest doen; verspilde energie. Zijn moeder zei hem altijd zijn energie op andere dingen te richten, wat verloren woorden was, het lukte hem toch niet.

De kilte die vanuit het bos kwam gedreven zwakte langzaam af naarmate ze dichter bij de bosrand kwamen. Er kwam een zekere warmte vanuit de duistere nacht naar hen toe. Zijn paarse ogen staarden naar de kudde, hij zag flitsten van de schimmen en het bezorgde hem de huiveringen. Het kon niets anders. Hij was steevast ervan overtuigd dat wat ze deden op één of andere manier goed was. Hij zou het ook zeker goed proberen praten. Was het niet tegen de leiders dan was het tegen iemand anders. ‘Ik bedoel een ontmoeting met een schim.’ Hij zweeg en schudde heel zachtjes zijn hoofd. De stukken van zijn zwarte maantop wiegde heen en weer op zijn witte hoofd.

Haar woorden over het feit dat hij niet bang hoefde te zijn voor zijn familie deden hem flauw glimlachen. Dat dacht ze … dat had hij ook gehoopt. Maar op een punt zag hij dat het onmogelijk was om medeleven te krijgen van schimmen. Hij keek toe hoe de kudde werd opgejaagd en hij was blij dat hij er niet tussen stond. Hij had zijn vader enkele keren gezien, voor een zekere business. En dat was misschien het enige wat zijn leven in leven kon houden, hun onderlinge verstandhouding. Maar als hij niet leverde in de resultaten dan kon zijn leven gauw weer voorbij zijn.

Darlica haalde hem uit zijn dagdromen, hij stond nog steeds naar de kudde te kijken terwijl ze langs de bosrand verder liepen. ‘Ze tonen geen medelijden.’ Zei hij bijna meteen waarna hij haar aankeek en kort zijn neus tegen haar hals duwde. ‘Ze zien geen verschil tussen jou en mij, familie over vrienden. Ze doen gewoon wat ze moeten doen.’ Sprak hij stilletjes. ‘Het enige wat je kan redden is een overeenkomst houden … ‘ Hij brak zijn zin af, zover mocht hij niet gaan in zijn verhaal. Hij kon niet zeggen waarom hij hier was of wat hij moest doen. ‘Ben jij nooit bang om te sterven door hen? En achter te laten wat je dierbaar is?’ Vroeg hij nieuwsgierig …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN zo 3 maa 2013 - 20:30


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Zodra de twee paarden door de laatste rij bomen braken en nu in het volle zicht van de kudde stonden, liep er een rilling over Dalica’s rug. De kudde was zo dicht bij, maar tegelijkertijd zo ver weg. Nooit zouden ze begrijpen wat ze haar hadden aangedaan, wat ze Dahlai hadden aangedaan.. ze stak haar neus in de lucht en bekeek aandachtig de sterren die de donkere lucht lieten opklaren. Een zucht verliet haar lippen. ’ik zou willen dat alles zo makkelijk was als de sterren en de maan, die elke dag van plek verwisselen met de zon, zonder verdere problemen..’ haar stem was niet meer dan een fluistering, maar in de stille, heldere nacht viel hij toch op.

een ontmoeting met een schim? Darlica liet haar hoofd naar beneden vallen uit de lucht terwijl ze opzij blikte naar velkan, haar hoeven rustig doorstappend langs de bosrand, waarheen was onduidelijk. ’Ook ontmoetingen met schimmen heb ik al overleefd.’ even blikte ze opzij, naar de kudde, die hun nog niet opgemerkt hadden. ’Maar dat zal me waarschijnlijk binnenkort wel duur betaald worden.’ haar lange manen bliezen opzij door zuchtje wind, haar ogen verborgen achter de dikke bos haar.

Het gevoel had haar al enkele maanden bekropen. Zodra Zircon verdwenen was, lag het gevaar voor haar nog erger op de loer dan normaal. Er was geen twijfel over mogelijk dat Zircon gestraft zou zijn door Avanti als hij erachter was gekomen wat er was voorgevallen tussen zijn onderdaan en de simpele kudde merrie, degene die vermoord had moeten worden. En, de schimmen kennende, zouden ze nu dubbel zo hard opzoek gaan naar de merrie, zodat zij , nog erger dan Zircon, ook gestraft kon worden.

Darlica was er klaar voor. De schimmen mochten haar straffen zoveel als ze wilden. Het was haar verdiende loon na alle fouten die ze had gemaakt. Ze hoopte maar dat niet Avanti, maar éen van de anderen haar te pakken zou krijgen. De enige waar ze nog echt angst voor had, was de schimmenleider, die zijn slachtoffers kon laten smeken om de dood.

de aanraking van Velkan’s neus op haar hals liet haar opnieuw opkijken, haar ogen op zijn silhouet dat donker afstok tegen de nachtlucht. Duizenden gevoelens liepen door haar lichaam. Zou ze hem vertellen over de schimmen, over wat ze te weten was gekomen, over de gevoelens die toch ergens diep van binnen nog de kop konden opspelen bij de duistere monsters? Moest ze haar mond houden uit eigen belang?

’Ik ben alleen bang om de manier waarop ze je zullen laten sterven.’ zei ze zacht, de knoop doorhakkend terwijl ze hem weer aan keek. Het was niet nodig om in te gaan op details. Dat deed de grote hengst zelf ook niet, hij bleef ook vaag over de manier waarop hij Avanti zijn ogen bezat. ’er zijn schimmen die alleen doden.. maar Avanti.. hij doet het om je te zien smeken voor je dood.. om een waarschuwing naar de kudde uit te laten gaan..’ ze rilde kort, terwijl ze haar ogen even over de bosrand laat glijden. [b]’om ze te laten zien, dat zij de volgende kunnen zijn.’ voegde ze er toen zacht aan toe.

’Overeenkomsten lijken me nutteloos. De schimmen zijn niet aan hun woord te houden. Als ze besluiten dat je opeens niet meer genoeg bent, ben je je leven kwijt.’ ze schudde haar hoofd terwijl haar hoeven hoog opgetild werden om over een tak te stappen. ’het woord van een schim is simpelweg niet te vertrouwen.’ even dacht ze terug aan Zircon, hoe hij haar had beloofd een manier te vinden op te stappen bij de schimmen, om samen met haar weg te gaan, alles achter te laten. En vervolgens was hij nooit meer teruggekomen.

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN za 9 maa 2013 - 18:03


Velkan merkte ieder klein detail op. De rilling die over haar rug liep vertelde hem al genoeg. Ze had wel dergelijke iets meegemaakt, iets dat de kudde verafschuwde waardoor ze genoodzaakt was of zelf koos om in het bos te leven. Zo erg dat ze er wou voor sterven te koppig om bij Blauwe maan de veiligheid van de kudde te gaan opzoeken. Hij wist niet of dat nou moedig of net idioot was. Zelf dacht hij rationeel na, ja, hij was impulsief maar niet om dingen die hem het leven konden kosten. Wat kon zo erg zijn dat de kudde haar ging haten, of verafschuwen of gelijk wat het mocht zijn dat haar naar de bossen dreef of bracht. ‘Ik denk dat niets zo moeilijk is als de wisseling van maan naar zon.’ Sprak hij haar bijna geïntrigeerd tegen. Filosoferen deed hij wel eens graag. ‘Het lijkt heel gemakkelijk maar er hangen heel wat krachten aan waar wij geen besef van hebben.’ Er kwam een glimlach op zijn lippen. Eentje die hij zelden schonk … en als hij glimlachte dan raakte het nooit zijn hard. Dit alles was enkel maar een toneelstukje.

Toen ze meldde dat ze daadwerkelijk al schimmen ontmoetingen had overleefd keek hij niet geschrokken; nog verbaast. Het kwam vaker voor … alleen … Zijn ogen gleden langs haar lichaam. Geen litteken, geen wonde. Of het was niet de ontmoeting die hij dacht dat ze zou hebben of het was een pact met de duivel waarvan de duivel haar gerust liet. ‘Je hebt ze overleefd maar draagt daar geen fysieke verhalen van mee.’ Duidde hij het gebrek aan vecht/verdedigingswonden aan. Iedereen die een schim tegenkwam had er … Velkan zelf niet maar ze hadden niet de gewone relatie waarin de schim zijn prooi frontaal aanviel. Velkan had daadwerkelijk een pact met de duivel. Bij haar woorden over dat het duur betaald zou worden keek hij haar vragend aan. ‘Waarom?’ Vroeg hij rechtuit. Nu wou hij het toch wel weten.

Darlica zei een hoop dingen waar Velkan het in eerste instantie niet mee eens was. Of hij wou het in ieder geval niet eens zijn om de waarde die eraan vast hing, namelijk zijn leven. Er kropen huiveringen over zijn lichaam toen ze vertelde over Avanti, zijn vader en hij was er in zekere zin trots op. Dat was één van de vele afwijkingen die hij had. ‘Heb je hem ooit al ontmoet? De leider van de schimmen?’ Waarschijnlijk niet of ze zou er zo niet bijlopen. Was het dat dat ze bedoelde … dat het haar allemaal heel duur te betalen zou worden. ‘Je verwacht hem om redenen, daarom dat het je duur word te betalen.’ Prevelde hij meer voor zichzelf. In zijn hoofd maakte zich mogelijkheden los van wat ze allemaal kon gedaan hebben om het zo te laten eindigen. ‘En ik denk dat het woord van een schim wel te vertrouwen is, zolang je streeft over de doelen die hij je stelt. Zolang je beter functioneert dan dat hij je opdraagt dan denk ik niet dat je leven op het spel gaat en anders …’ hij zweeg en keek haar recht aan. ‘Rennen voor je leven en maken dat je hier weg komt.’ Dat plan was hem ook eens opgekomen maar dan was je een lafaard. Was je een lafaard als je leven ervan afging?




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN zo 17 maa 2013 - 20:48


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Even giechelde ze zacht terwijl haar ogen van Velkan naar de lucht schieten. De maan en de sterren stonden stil aan de hemel. Ze hield haar hoofd even scheef en snoof diep de lucht haar longen in, genietend van de vochtige, pure nachtlucht. ‘ze houden altijd het overzicht. Wij staan er middenin.’ Beantwoordde ze hem, bijna cryptisch, terwijl haar ogen weer naar hem glijden. De glimlach op zijn lippen werkt aanstekelijk, en Darlica glimlacht terug naar hem. De glimlach was puur, gemeend. Het was lang niet zo erg om hier, kwetsbaar in het donker, en vlakbij de kudde, te staan met Velkan.

Zijn opmerking kwam niet onverwacht. Natuurlijk zou hij willen weten waarom haar lichaam nagenoeg gaaf was, terwijl ze schimmen had gezien. Ze schudde met haar hoofd, waardoor haar dikke manen over haar hals naar de andere kant vielen, het enige litteken dat ze op haar lichaam meedroeg nu te zien onder het zachte maanlicht. Het litteken dat ze kreeg toen ze haar oude kudde werd uitgeschopt. Het moment waarop alles begonnen was.. ’Een cadeautje van de leider van de kudde waar ik geboren ben.’ verduidelijkte ze. Het lange, gerafelde litteken was roze gekleurd, stak zwaar af tegen de witte vlek van haar hals waar het in lag.

natuurlijk wilde hij na haar woorden de uitleg hebben. Ze hield even haar hoofd scheef, terwijl haar blauwe ogen nog eens over hem heen gingen. Wat kon het haar ook eigenlijk schelen? Het was fijn om eens een gesprekspartner te hebben, iemand anders dan haar dochter die haar soms opzocht, of de stem in haar hoofd. ’Ik denk niet dat Avanti het op prijs stelt dat een van zijn schimmen zo ongeveer een relatie aanging met een gewoon kudde paard.’ zei ze, een grinnik doorschemerend in haar stem.

het was totaal niet grappig, maar lachen was het enige dat ze erom kon. Het was de enige manier om haar naderende dood, tenminste, dat verwachtte ze, dragelijk te maken. Ze gaf verder geen uitleg, wetend dat Velkan slim genoeg was om 1+1=2 uit te rekenen en te zien dat zij dat kuddepaard was.

’Ik heb Avanti nooit ontmoet..’ ze richtte haar blik over de kudde heen, naar de bossen erachter. De bossen waar ze nu normaal zou zijn. ’Gelukkig.’ prevelde ze er toen achteraan, bijna fluisterend.

Rennen voor je leven en maken dat je hier wegkomt. galmde zijn stem na in haar hoofd. Een humorloze lach verliet haar lippen terwijl ze haar hoofd schudde. ’Wegrennen van een schim is denk ik het domste dat je kunt doen..’ de schimmen zouden je zo in gehaald hebben, en het zou hun moord instinct waarschijnlijk alleen maar aanwakkeren. ’En daarbij, wegrennen waarheen?’ ze richtte haar ogen op de grond voor ze verderging. ’Wegrennen gaat nog al moeilijk als je vast zit in Minanter.’ de laatste woorden spuugde ze letterlijk uit, de haat voor het gebied duidelijk voelbaar.

Ze schudde haar hoofd, om het trieste gevoel, de heimwee naar Orlais, uit haar systeem te verbannen, naar het donkere plekje van haar achterhoofd waar ze het kon negeren. Ze deed bijna dansend een paar passen vooruit, haar staart hooggedragen terwijl ze haar neus de lucht in hield. ’Komop, we kunnen net zo goed de nacht plukken als de dag.’ ze draaide haar hoofd, haar ogen op Velkan terwijl haar staart heen en weer zwiepte in de donkere lucht.

het was niet meer dan een afleidingsmanoeuvre, om vragen te voorkomen. De glimlach op haar lippen was gespeeld, en de pijn in haar hart was het enige echte dat ze voelde, maar ze verborg het. Ze wilde niet de zielige merrie gaan spelen. En daarbij, de nacht was nog jong.

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN do 21 maa 2013 - 12:25


De giechel die uit haar lichaam loskwam werkte bijna aanstekelijk. Velkan had een krankzinnige manier om altijd in dezelfde patronen van zijn tegenspeler te vallen. Op de één of andere manier leek het allemaal zo simpel om te kopiëren. De manier van praten, instemmend op de andere, ieder detail probeerde hij naar zichzelf te trekken en te draaien zodat hij het ook kon weerkaatsten. Normaal zou hij amper lachen maar haar gegiechel zorgde dat het als een spiegel weerkaatste. Voor even leek hij weer dat onbekommerde veulen dat ging grenzen kende, dat geen weet had van wat hij was. Haar pure glimlach na haar woorden deed hem dat net terugkaatste. Na een tijd zou het gevoel van vertrouwen en warmte haar omarmen en zou ze onvoorwaardelijk in zijn kooi landen. Hij deed het nooit expres maar het gebeurde wel iedere keer. Was het omdat hij instinctief de gedragingen van de tegenspeler weerkaatste? Hij was een hengst met een plan … altijd al sinds de eerste ontmoeting met de realiteit. Maar als je hem zo onbezorgd en vol levenslust zag was zelden die veronderstelling waar … toch, het was er. Velkan was er en hij zou niet rusten voor hij had wat hij wou.

Zijn paarse ogen keken onder de blauwe maan door naar haar litteken. Haar woorden hadden die vreemde klank en hij had ergens medelijden. ‘Daarom is het soms beter om alleen te zijn. Niemand die je de baas kan zijn, niemand die je kan zeggen wat je moet doen.’ Hij zweeg en zocht haar blik terug. Zelf was hij in zijn reis naar hier ook alleen geweest en ja, het had voordelen maar evenmin ook nadelen. Hij had zelden zo weinig slaap gehad want hij had iedere keer weer op zijn hoede te zijn. Vijanden zagen je als een “zwak” dier, een eenling ver van bescherming. Daarom wist hij niet echt wat beter was, de kudde of het alleen zijn.

En dan kwam het, waarom ze hier zo alleen was, waarom ze bijna dood “verklaard” kon worden. Hij ging het niet verbergen dus viel zijn mond een klein stukje open en keek haar ongelovig aan. Ze ging een relatie aan met een schim. Kon dat in eerste instantie? En ze lachte erom. ‘Met een schim.’ Herhaalde hij ongelovig. Hij kon de hele puzzel wel verder afmaken. Schimmen die niet volstonden werden verbannen dus was Avanti er één schim bij kwijt en bijgevolg was hij waarschijnlijk behoorlijk kwaad op Darlica. Voor een kort moment wou hij haar beschermen maar hij wist even goed dat ook zijn leven er van af kon hangen als hij besloot haar te beschermen. Die positie wou hij niet nemen tegenover zijn vader. ‘Dus ze kunnen daadwerkelijk nog iets voelen?’ Vroeg hij verstomd. Was dat goed of slecht? En het was ook vrij logisch dat ze Avanti nog niet ontmoet had, anders zou ze hier niet staan. ‘Maar je verwacht hem? Denk je dat hij achter je aan zal komen?’ Nee, Avanti had andere dingen aan zijn hoofd had Velkan al willen merken. Darlica was waarschijnlijk zijn minste zorg nu. ‘Wegrennen naar een ander gebied.’ Antwoordde hij simpel. Zijn hele redenering werd onderbroken door haar opgewekte woorden. Hoe kon ze zo vol vreugde zijn tijdens deze nacht … een blauwe maan. Er kwam een spontane charmante grijns op zijn lippen. ‘En wat wil je dan doen in deze verschrikkelijk mooie nacht?’ Sprak hij sarcastisch, er was niets moois aan de nacht, deze toch niet …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN vr 22 maa 2013 - 18:32


Darlica
'life is an ongoing battle.'

Terwijl ze verder liep liet ze haar dikke voorpluk voor haar ogen vallen, en terwijl de glimlach op haar lippen bleef staan, viel het toneelstukje van haar ogen in duigen. Huilen deed ze niet. Daar was ze allang mee opgehouden. Haar lot was bezegeld door de leiders, door haar eigen stomme fouten, en huilen zou niets veranderen aan haar ballingschap in minanter.

’Toch is het soms fijn om geleid te worden, om niet zelf na te hoeven denken over beslissingen.’ beantwoordde ze hem, terwijl haar lichaam onverbeten doorwandelde. Natuurlijk, Darlica zou altijd zichzelf blijven, met haar eigen gedachten, en haar eigen grote mond die ze op sommige ogenblikken vervloekte, maar bepaalde beslissingen die de leiders moesten nemen, daar zou ze liever niet zelf haar hoofd over hoeven te breken. Alhoewel de ‘gewone’ kuddepaarden aan de andere kant altijd de beste stuurlui aan wal waren, naar eigen zeggen.

ze draaide haar lichaam, haar voorpluk nog altijd over haar ogen, om zijn reactie te peilen op haar verhaal over haar verleden. Ze giechelde zacht, maar totaal humorloos, toen ze zijn mond een klein stukje open zag staan. Het zag er.. aandoenlijk uit. Toen hij zich uiteindelijk hervat had, knikte ze op zijn woorden, terwijl ze de knoop in haar maag voelde aantrekken. ’Een schim, ja.’

Ergens hadden haar hersenen haar hart nog altijd niet overtuigd dat het hele Zircon gebeuren niet meer was geweest dan een spel. Hij had haar laten geloven dat er wat was tussen hun, terwijl het in feite niet meer was dan een poging van zijn kant om een kwetsbare merrie naar zich toe te trekken, om haar nog weerlozer te maken dan ze al was. en het was hem gelukt. Tot het moment waarop Theron haar verbannen had, en ze Zircon niet meer had gezien. Misschien was verbannen worden wel het beste dat haar ooit overkomen was.

’Ik weet het niet..’ even hield ze halt, terwijl haar ogen over de grond gleden, in zijn richting. ’Ik probeer mezelf er van te overtuigen dat hij niet meer dan een spelletje speelde, dat hij me hersenspoelde om me te laten geloven dat er ergens diep van binnen een hart te vinden was in dat.. monster..’ ze keek Velkan nu recht aan. ’Maar blijkbaar is het hem gelukt, want ik geloof mezelf niet meer als ik zeg dat het niet zo was.’ ze slikte, terwijl de glimlach van haar lippen nu helemaal verdwenen was.

waarschijnlijk was dat een van de meest gestoorde dingen die Velkan ooit gehoord had. ze verklaarde hier simpelweg dat ze gevoelens voor een schim had gekoesterd, en dat ze niet wist of ze haar hart, of haar hersenen moest geloven. Hij moest wel denken dat ze gek was nu.

’Ik denk eerder dat hij een van zijn hulpjes stuurt.’ een sarcastische grijns vond zijn weg naar haar lippen, en naar haar ogen. Ze blies lucht door haar neusgaten, waardoor haar dikke manenbos weer verdween van voor haar ogen, haar felblauwe poelen twinkelend in het maanlicht.

’Almachtige Avanti zal zelf wel wat beters te doen hebben in dat bos van hem.’ Haar stem was harder dan bedoeld, en even slikte ze, terwijl haar ogen schichtig door de bossen gleden, half verwachtend éen van de schimmen te zien. Het was gewoon vreemd hoe de andere schimmen bijna elke maand wel te zien waren in de kuddes, maar dat ze Avanti zelf nog nooit van dichtbij had gezien. Bezocht hij de andere kuddes? Was ze toch niet zo interessant als ze zelf dacht?

Ze lachte zacht, een melodieus geluid dat door de stille nacht sneed. ’Met de nadruk op ‘verschrikkelijke’ nacht.’ giechelde ze, terwijl ze even haar neus tegen Velkan’s wang aandrukte. Haar ogen schoten opzij, terwijl ze zich afvroeg waar ze het lef vandaan haalde de nagenoeg onbekende hengst aan te raken, en onbedoeld hadden haar ogen de blauwe maan gevonden. Die maan deed zelfs met de gewone kudde paarden vreemde dingen. Ze glimlachte opnieuw.

’En jij dan, ik bedoel..’ stilletjes zette ze haar lichaam in beweging, nog altijd aan de rand van het bos kuierend. ’Je ogen..’ haar stem was zacht, terwijl haar ogen de zijne weer zochten, nog altijd nieuwschierig naar de bloedband die hij ongetwijfeld met Avanti moest delen. Hij bleef er vaag over. Dat hij familie was, had hij al toegegeven, maar hoe, wat, wie.. ?

©Luxsac


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN di 2 apr 2013 - 13:33


Tussen de onrustigheid die de blauwe maan bracht voelde Velkan zich oprecht ontspannen en kalm. Normaal voelde hij zijn spieren bundelen onder de kracht die de maan gaf, hij zou waakzaam moeten zijn maar op de één of andere manier leidde Darlica hem af van dit alles. Hij voelde geen connectie want dat was niet wat bij Velkan werkte. Er was wel een aandrang om meer van haar te willen dan hij kon geven. Hebberigheid was Velkan’s slechtste eigenschap. Meer en meer en uiteindelijk liet hij alles vallen gelijk water uit een waterval dat naar de aarde stortte. En dan koos hij iemand anders en iemand anders. Enkel als het vulde in zijn doel, aansloot bij zijn taak dan was hij bereidt extra moeite te doen voor datgene dicht in zijn buurt te houden. Haar woorden deden zijn ene oor opzij draaien. Hij dacht nooit na over beslissingen, hij was veel te impulsief. Maar dat ging hij haar nu ook weer niet zeggen, hij wou niet overkomen als een “simpel” iemand.

Toen ze op die bepaalde toon begon te praten over die schim luisterde hij aandacht. Ze had alle aandacht die hij bezat want als het over schim gingen dan was hij één en al oor. Hij wou dolgraag meer over de schimmen weten, gewoon omdat het hem fascineerde en omdat hij over hen wou bijleren. Een deel van zijn bloed was afkomstig van een schim dus hij had toch wel dat recht? Of niet? ‘Ze weten precies hoe ze je moeten kneden.’ Fluisterde hij voor even dat hij in zijn eigen gedachten verzonken zat. ‘Het zijn smerige wezens, ieder van hen. Als het inderdaad een spelletje is dan denk ik dat ze hopeloos verloren zijn.’ Hij keek haar aan en snoof de avondlucht zachtjes in. ‘Ik denk niet dat ze capabel zijn om emoties te tonen anders dan wat ze rechtvaardig vinden te gebruiken.’ Sprak hij zachtjes.

Toen ze zo sprak over zijn vader kostte het Velkan veel om gewoon neutraal voor zich uit te kijken. Hij keek op naar wat zijn vader deed maar dat was niet zijn eigen beslissing. Het was alsof een klein stemmetje in zijn hoofd hem ervan overtuigde dat alles wat zijn vader deed goed was. ‘Te zien hoe zwaar zijn wraakzucht is. Als hij echt kwaad is omdat het door jou een schim kostte dan denk ik dat hij zelf zal komen …’ Hij zweeg en keek haar aan. ‘Beter zelf doen want dat gaat nog steeds het best.’ Hij wou haar niet bang maken, het was gewoon een verschrikkelijk simpele logica. Haar zachte neus tegen zijn wang deed hem opzij kijken. Zijn neus streek kort door haar manen voor hij zijn koers samen met haar veranderde. Er kwamen vragen over hem, vragen die hij liever vermeed. ‘Ik heb men vader nooit gekend maar evenals iedere andere denk ik het ergste.’ Hij blikte naar de bossen. ‘Avanti.’ Dat was geen leugen. Hij kende zijn vader niet zoals een ander veulen zijn vader kende. Hij wist zeker dat zijn vader Avanti was, hij had hem al gezien maar hij “kende” hem niet zoals anderen zonen hun vader kende. ‘Wat wil je weten?’ Hij keek bijna ongeïnteresseerd opzij …





ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN do 25 apr 2013 - 10:37


Darlica
Life is an ongoing battle*


De lange benen van de merrie, die eigenlijk te lang waren voor haar pony-achtige lichaam, bewogen zich nog altijd sierlijk maar vastberaden tussen de rand van het bos, zigzaggend rond uitstekende bomen en stenen die hier en daar de grond versierden. Haar ogen waren eigenlijk constant op het pad voor haar gericht, maar ze merkte dat ze steeds vaker stiekem opzij blikte naar Velkan, de hengst die nog altijd zo onbekend was voor haar.

het was vreemd om te bedenken dat Darlica, de meestal zo gesloten merrie, eigenlijk zojuist haar hele hart en ziel had blootgelegd aan Velkan, terwijl hij op zijn beurt niets meer dan broodkruimeltjes had achtergelaten, een spoor dat nog alle kanten kon opgaan. Het onbekende in de hengst trok haar aan, het onbekende dat duidelijk een gevaarlijk randje had, te zien aan zijn paarse ogen.

Haar staart lag opnieuw over haar rug gekruld terwijl ze enkele passen naar voren draafde en zich vervolgens weer omdraaide, haar manen rond haar hals zwierend. ‘De enige emotie die schimmen hebben is woede.’ Antwoordde ze hem. Haar stem was vrolijk, maar zacht in de stille nachtlucht, terwijl haar blauwe ogen twinkelden in het zon licht. Op de een of andere manier vond ze het tamelijk grappig om zo over de schimmen te praten, met iemand die er duidelijk connecties mee had.

ze richtte haar hoofd weer voor zich uit, en stapte verder. Haar heldere ogen bleven voor zich gericht terwijl ze het nachtlandschap bewonderde dat zich ontvouwde voor hen. De stilte gecombineerd met het donker zou angstaanjagend kunnen overkomen, maar voor Darlica was het een verademing van het hectische, lawaaierige dag-landschap.

Zonder zich naar hem om te draaien liet ze haar oren met zijn stem mee draaien. Haar ogen bleven kort op een donkere vlek in het bos hangen, half verwachtend dat het een schim was, maar haar spieren ontspanden zich zodra ze zag dat het niet meer dan een boom in een vreemde positie was. ‘We zullen zien wat er gebeurd.’ Liet ze haar zachte stem met de wind mee kabbelen. het was niet kortaf, en ook niet bedoeld om zijn observatie af te kappen, het was simpelweg het enige antwoord dat ze kon geven. wat zou ze er aan hebben om te zeggen 'ik ben er klaar voor' of iets in die trant? het zou haar alleen maar terug laten komen op haar woorden, mocht Avanti haar echt een bezoekje brengen.

ze hield halt zodra zijn stem opnieuw klonk, de serieuze ondertoon, maar eigenlijk ook een verveeld toontje, alsof hij dit al honderd keer verteld had, of honderd keer had gerepeteerd in zijn hoofd, haar aandacht trekkend. Zijn grotere passen haalde haar makkelijk in en ze liet haar lichaam naast het zijne slenteren terwijl ze naar zijn woorden luisterde. Opnieuw blikte ze opzij, gefascineerd door zijn paarse ogen, het witte masker er rond en het verder pikzwarte lichaam van Velkan. Zijn ogen zouden angstaanjagend kunnen over komen, maar zij was er meer door gefascineerd, hij had tot nu toe nog geen schimmen trekjes laten zien, dus ze was totaal niet bang voor hem.

‘Ken je je moeder wel?’ vroeg ze zacht. Ze had het idee dat hij er liever niet over praatte, maar ze vond het niet meer dan normaal dat ze vragen mocht stellen nadat ze zelf haar hele verhaal aan zijn neus had gehangen. De vraag over zijn moeder speelde al een tijdje in haar hoofd. het was éen korte, simpele vraag, maar met zoveel diepere betekenis erachter verscholen.

Het was onmogelijk dat Velkan uit liefde was voortgekomen, mocht hij inderdaad de zoon van Avanti zijn, wat bijna zonder twijfel was. Maar dan nog, was zijn moeder gedwongen om een veulen van de schimmen leider te dragen? Was ze gedreigd met haar eigen leven? Gedreigd met nog ergere dingen? Het interesseerde haar op de een of andere manier om er achter te komen wat er met haar gebeurd was, en waarom zij het ‘slachtoffer’ was van Avanti’s wil, en niet een andere merrie..



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN zo 28 apr 2013 - 10:46


Velkan’s diepe paarse ogen keken door het bladerdek naar de blauwe maan. De kracht, de afschuw, het benijdt om wat leven nam maar … het was zo verslavend. In zijn lichaam nam een honger toe die hij maar moeilijk wist te onderdrukken. Een honger die aan het einde van de rit zijn hele lichaam zou overnemen en zijn onderbewust zijn de controle zou geven. En van daar af aan … geen idee, niet goed. Hij had in zijn hele leven nog maar één paard vermoord en het voelde verschrikkelijk goed, de macht had hem in de ban genomen. Toen hij later tot rust was weergekeerd verafschuwde hij zichzelf en maakte hij de belofte nooit meer een paard te vermoorden. Want hij wist wat het zou doen met zijn lichaam als hij het herhaalde. Zoals nu, heel zijn leven draaide om het misleiden en verraden van anderen … daar had hij al langer geen controle meer over. Maar het was onschuldig, hij doodde er niemand mee. Hoe zwaar de schade ook kon zijn, in zijn ogen was het slecht een onschuldig spel met een scherp randje. En iedere keer weer had hij er spijt van maar op het moment zelf … wel … de macht was overweldigend om te proeven.

Darlica hield zich moedig in een zekere zin. Ze wist dat Avanti op een dag zou komen en toch was ze niet zichtbaar bang. Hij wist dat ze bang zou worden als hij daar eindelijk was … maar voor nu hield ze zich kranig goed. Het grappige was hoe gevaarlijk ze was, ze leefde in het bos en het was zomer, ze was hengstig. De geur dreef door de bomen heen dieper en dieper. Er zou een schim zijn die zou komen, misschien keek er al eentje toe. En ergens had Velkan die enorme drang om haar ervoor te beschermen simpelweg door haar zelf te dekken. Maar dat was niet zijn onderbewust zijn die sprak, die zou veel liever haar “verkrachten” en haar de grond inboren om haar later alleen te laten met het veulen. Hij vroeg zich af of ze zoiets zou willen, was ze zich wel bewust van het gevaar in de eerste plaats?

Zijn paarse ogen gleden langs haar lichaam, langs de vele vlekken tot haar staart en dan weer terug naar haar heldere vrolijke blauwe ogen. ‘Heb je geen wens om te vervullen tot die dag dat één van hen zal komen? Is er niets dat je nog wil bereiken?’ Vroeg hij nieuwsgierig. Als de schimmen dan toch ooit zouden komen voor haar dan kon ze maar beter van ieder moment genieten. Althans zo zou hij zijn, dat deed hij ook. Hij wist dat hij moest blijven presteren, kwam hij niet met de nodige feiten dan zou ook zijn leven ervan afhangen. Bij haar vraag keek hij opzij en knikte behoorlijk heftig. ‘Ik heb heel men leven bij haar doorgebracht, ze is niet zo lang geleden overleden.’ Hij zweeg en staarde naar het pad voor hen. Hij was tien jaar nu, tien jaar lang had hij zijn moeder gekend, voor haar gezorgd. Ze was waarschijnlijk het enige reële in zijn zieke wereld. ‘Ze is gestorven door ziekte. Door haar verlies vond ik het niet langer nodig in de kudde te zijn en ben ik hierheen gekomen. Ze was geweldig, je zou haar aardig gevonden hebben.’ Sprak hij zacht en vol liefde. De enige keer dat je hem zo kon horen praten, als het over zijn moeder ging …
° Ze moet voor mei drachtig kunnen geraken, anders moeten we twee maanden wachten =S




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Where there is love, there is pain ~ VELKAN

Terug naar boven Go down

Where there is love, there is pain ~ VELKAN

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» amare means love in latin
» Unintended Love {X closed}
» Love at Midnight
» House of night for breakups,make ups and people falling in love (Started and closed))
» All that's left is pain.(Males wanted feas may come)(please post)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Minanter-
» CHATBOX