IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

You can never plan the future by the past. ~ Casharell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Magnum

avatar

Profile
Number of posts : 224
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: You can never plan the future by the past. ~ Casharell wo 6 maa 2013 - 20:55

. Luzox
War does not determine who is right -
only who is left.


Genietend stak de hengst zijn neus in de wind, waarna die door zijn manen heen sloop. De onbekende stranden van Orlais, het leefgebied van andere anderen paarden van anderen rangen. Doch waren zij volgens hem allemaal gelijk, enkel sommigen zochten de hogere rangen op voor veiligheid, anderen voor roem. Maar was die veiligheid wel de waarheid, of was het maar een illusie en maakten de schimmen geen onderscheid tussen hoog en laag. Hij hield van illusies, mysteries en raadsels. Zo onschuldig zij leken, zulke grote gevolgen ervan konden eindigen. Even als leugens: Dat waren de meest fascinerende dingen in de wereld. Hoe anderen de waarheid verborgen wilden houden, en in plaats van zwijgen, iets verzonnen. Hij vond de leugens prachtig, zo raadselachtig en stil ze waren. Maar zo lang ze nog zichzelf waren, zolang men ze nog geloofde. Ze zwierden door hun breinen, je op het verkeerde pad brengend, of je onzekerheid deed opwekken. Men was soms naïef, men was wantrouwend. Maar leugens bleven hun interessante twist eraan houden. Maar de waarheid, die deed soms pijn. Hoe groter de leugen, hoe groter de de pijn als gevolg in je innerlijke ziel. Zo fragiel, toch dodelijk en niet te onderschatten.

Maar wat wist hij van dit land? Hij was enkel een eenzame ziel, een toerist, een inlander. Het witte lichaam van een gedwongen moordenaar in een strijd die niet van hem was. De spijt die hij voelde voor de doden, de woede die hij voelde voor diegenen die hem hadden gedwongen. Littekens hadden zijn lichaam getekend, maar de herinneringen deden meer pijn dan alle wonden die hij had gehad. Hij was een ex-oorlogspaard, iemand die was gevlucht voor de strijd. Hij wilde die strijd niet weer terugvinden, het bloed niet meer zien vergieten.

Zijn tred was kalm, zijn houding ontspannen, toch alert. Hij luisterde naar de wind en de golven, de zilte zeelucht snoof hij op in zijn neus. Enkele meeuwen krijsten boven zijn hoofd. Het was het leek hier zo verraderlijk vredig. Het parelwitte zand voelde echter fijn onder zijn hoeven, al had hij nooit last van de rotsachtige gebieden, de stenen in zijn hoeven. De ijzers onder zijn hoeven zorgded ervoor dat hij een paar centimeter boven de grond leefde. Toch voelde het als een deel van zijn lichaam, hij wist niet meer hoe het was om zonder hen te leven. Toch had het altijd weer angstaanjagend gevoeld als de nagels dwars door je hoeven heen boorden. Je zag het wel, maar je voelde niets. En het vuur was dan nog wel het engst, de rook en de brandlucht. Het was onnatuurlijk. Hij schudde zijn hoofd en versnelde zijn pas naar een rustige draf. Hij zakte ver weg in het mulle zand, toch voelde het vredig hoe de wind met zijn manen speelde en de rust die hem omhelsde.

Zijn gedachten dwaalden af en werden gevestigd op iets nieuws. Een bonte merrie kwam op zijn netvlies te staan. Zijn oren draaiden zich naar voren, zijn donkere ogen speurden naar haar ogen. Hij kantelde zijn hoofd een beetje, en stopte toen voor de merrie, in zijn ogen was een zekere nieuwsgierige blik te bekennen. Zijn sociale vaardigheden waren dan nog niet zo ver ontwikkeld, de interesse in andere paarden overwon het altijd. 'Goedendag,' begroette hij de merrie vriendelijk. Hij kantelde zijn hoofd een beetje, en liet deze een beetje zakken.

(Casharell)
Terug naar boven Go down
Dayent

avatar

Profile
Number of posts : 234
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: You can never plan the future by the past. ~ Casharell ma 11 maa 2013 - 16:50

Het leek zo rustig om haar heen, alles zo stil. De wind droeg enkele geluiden verder over de uitgestrekte parelwitte stranden, die langzaam wegstorven in het niets. Ondanks dat ze niets had te zoeken in dit gebied, gezien dit gebied toebehoorde aan een andere rang, was dit een plek waar ze maar al te graag kwam. Het gaf haar een gevoel van vrijheid, een gevoel van rust. Een gevoel die voor haar amper te evenaren was. Haar korte hoeven zonken ver weg in het mulle zand toen ze zichzelf in beweging zette. Het was niet zo zeer dat ze zich hier veiliger voelde, gezien ze hiermee alleen maar risico’s nam. Ze was nog redelijk onervaren, en dat was vooral wat haar zo kwetsbaar maakte. Nee, het was alles behalve slim dat ze hier was op dit moment. Maar ergens had ze gedacht dat ze hier thuis was, en dat gevoel probeerde ze niet te negeren. Uiteindelijk had je jezelf daar alleen maar mee, een van de dingen die ze probeerde te voorkomen. Gevoelens wegkroppen was fout, het sloopte je van binnen tot er haast niets meer van je overbleef. Een zielloos lichaam, op zoek naar wraak op alles wat hem was overkomen.

Vol enthousiasme gooide de merrie haar hoofd in de lucht. De ruwe wind omsloot haar tedere vacht, en rees dwars door haar gedachtes. Haar helder blauwe ogen lichten op bij elke beweging die de wind met zich meebracht. Duizende gedachtes kwamen tergelijkertijd binnen geslopen, dringend voor de eerste plaats. Voorzichtig hief ze haar voorbeen lichtelijk omhoog en liet hem over het zachte zand slijpen, een kleine kuil achterlatend. Het kon haar eigenlijk amper wat schelen wat anderen ervan vonden waarom ze nu hier was, zolang ze maar op haar gemak was.

Haar aandacht werd afgeleid door de plotselinge beweging die zich aan haar rechterzijde bevond. Een wit gedaante werd duidelijk, en direct stapte ze achteruit wegens de niet verwachte ontmoeting. Ze hield haar ogen lichtelijk angstig op de hengst gericht, maar herstelde zichzelf al snel en haar blik verzachte. Ze wilde geen aansteller lijken, gezien de hengst haar vijandig aan keek. Echter bleef ze haar twijfels houden toen ze de littekens op zijn lichaam ontdekte. Hij begroette haar vriendelijk, en zij besloot hetzelfde te doen. ’’Goededag.’’ zei ze met een warme stem. Hij was een aardig stuk groter dan haar, en dit intimedeerde haar een beetje. Toch waagde ze een gok en deed een stap dichterbij hem, gezien ze hem niet teleur wilde stellen.




Felt alone, left down on your knees
watching how you're falling apart
All my doubt suddenly goes away somehow
Terug naar boven Go down

You can never plan the future by the past. ~ Casharell

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Back to the Future
» Complications Now and in the near future
» Batmen of the future
» Flash back to the Future [Training]
» The Twice and Future Thing (AKOW)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX