IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Born out of dust and stone (xena)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Born out of dust and stone (xena) ma 25 maa 2013 - 11:12


De blauwe maan was een prachtig fenomeen. Vulpes vond het alles behalve angstaanjagend en de gevaren die het met zich mee bracht konden haar nog minder schelen. Liever keek ze er de hele nacht naar, verstand op nul, niets anders dan zij en de leegte. De dag daarin tegen vond ze een stuk minder interessant: het felle zonlicht weerkaatste op haar ravenzwarte huid, pril maar duidelijk aanwezig. Ze besefte al snel dat, wanneer de blauwe maan verdween, ook de nachten weer net zo eentonig zouden worden. Het was niet echt een bemoedigend uitzicht voor de jonge merrie. Aan de andere kant: overdag was de prima gelegenheid om anderen te leren kennen. 'Leren kennen', als in ontrafelen, onthouden en dan heel waarschijnlijk nooit meer spreken.

Ze danste haast over de vlakte, vosachtig en soepel maar vooral hevig: hevig zoals dat een jonge merrie beaamd. Vol levensvuur, lust en kracht. Ze danste niet enkel in haar lopen, ze danste als het ware door het leven. Ongecontroleerd in lichaam, maar steeds geordend in haar hoofd. Ze liep enkele minuten, bleef staan en bekeek de eerste de beste ziel die in haar gezichtsveld kwam, zette toen haar tocht verder en herhaalde het hele tafereel drie tot vier keren. Bij een witte merrie met donkere manen bleef ze even langer hangen en ongegeneerd bekeek Vulpes haar van top tot teen. Een lichte huid en donkere manen, moest de paardenwereld zeven schoonheden hebben dan was dat naar Vulpes mening alvast één daar van. Dat, en maanblauwe ogen. Vulpes daarin tegen was een heel ander stuk vlees: ravenzwart van kop tot teen, ogen, hoeven, neus, manen, staart, ... Nergens op haar lichaam was ook maar een spoortje kleur te vinden.

Ze schudde haar hoofd en richtte haar aandacht weer op Xena, nog steeds even ongegeneerd als eerst. Van op een afstand volgde ze elke beweging die de merrie maakte en na een minuut of twee zette ze haar slanke lichaam soepel in beweging en dribbelde naar haar toe. 'Hallo daar,' vulpes stam bevatte de zangerige klank van duizend liederen, warm en vol en warm en hartelijk. Een complete paradox met haar ogen, de ogen van duizend emoties. Twee zwarte kralen die de stilte van de storm weerspiegelden. Ze toonden de mogelijke dreigingen maar bevatte ook de nodige rust en kalmte: een weerspiegeling van haar innerlijke ziel. Ze keek Xena echter niet recht aan maar vestigde haar blik op het punt tussen haar ogen, zoals ze dat altijd deed. Het viel niet op, maar het gaf Vulpes de mogelijkheid niet te oordelen over iemand volgens diens blik. Dat was waar Vulpes voor stond: ontdekken zonder op voorhand een oordeel te vellen. 'Ik kon niet anders dan opmerken wat een opvallend vacht-manencontrast je hebt.'


Nine days out alone, sleep in the dirt.
She walks back into town with blood stains on her shirt.
Everyone has questions but no one wants to know
how far the anger in someone can really make them go.

Terug naar boven Go down
Dayent

avatar

Profile
Number of posts : 234
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Born out of dust and stone (xena) ma 25 maa 2013 - 17:18


x e n a
When life looks like a dream,
always keep you eys open for hell.

Blauwe maan, het waren onverdragelijke dagen voor haar. Niet zo zeer vanwege de blauwe maan zelf, maar het weten dat er een aantal schimmen rondliepen die op haar aasden. Op haar bloed, haar hart maar vooral op haar ziel. Dit alles maakte haar zo langzaam gek, maar ze was niet zo’n merrie die snel achteruit deinsde. Nee, dat zeker niet. Xariv mocht dan wel een stuk sterker zijn dan haar, zolang haar woorden maar krachtig waren. De trauma die afgelopen keer had opgelopen zat nog scherp in haar gedachten, maar dit was ook amper naar achter te schuiven. Xena moest er maar mee leven, het beste ervan maken. En dat probeerde ze ook, enkel ging dat natuurlijk niet zonder obstakels.

Hevig in haar eigen gedachten draafde ze sierlijk langs het bos. Ze had zelf amper door dat ze zo diep in haar eigen gedachten was verdronken, dat ze het konijn wat voor haar stond nog net op tijd kon ontwijken. Geschrokken sprong de jonge merrie opzij, nakijkend hoe het arme beestje tussen een struik schoot en verdween. Haar helder staande ogen schoten terug naar het pad wat ze betrad, haar hoof laag hangend. Dit deed ze vaker, puur omdat ze haar nek zo nu en dan even moest strekken.

De hengst van afgelopen dagen waren moeilijk uit haar hoofd te verdringen. Roque... Ze had nog duizenden vragen, zoveel onbeantwoord. Ten eerste wist ze niet eens of alles wat hij haar verteld had waar was, al vertrouwde ze hem wel. Hij leek niet zo zeer een paard wat zichzoveel leugens voor haar zou ophangen, meer een die zijn woorden zorgvuldig uitkoos. Fijn om mee te praten, hij begreep haar en wist hoe ze zich gevoeld moest hebben. Hij had haar een heel groot gebied van Blue Moon Horses laten zien, het stuk waar zij nooit alleen meer heen had gedurfd. Vroeger had ze dat zonder enige twijfels gedaan, maar na haar ervaring met schimmen leek ze toch een stuk voorzichtiger.

Een zwart gedaante viel op het netvlies van de witte merrie, zo zwart als de nacht. Geen enkel greintje wit was op haar gelaat te ontdekken. Apart, maar o zo sierlijk. Het kwam niet snel voor, dat je paarden ontdekt met werkelijk niets wit. De meeste hadden vaak wel een witte bles of dergelijks, maar zij niet. Ze zag de merrie op haar afkomen, al haar bewegingen volgend. 'Hallo daar,' De stem van haar was warm, een zoals je niet snel verwacht. Xena knikte haar vriendelijk toe, meer als begroeting. 'Ik kon niet anders dan opmerken wat een opvallend vacht-manencontrast je hebt.' klonk haar stem opnieuw. Even trok er een frons over haar voorhoofd, voor ze bereid was hier een antwoord op te geven. ’Gegroet,’ sprak ze, met dezelfde vriendelijke stem als altijd. ’Ik denk dat ik dat maar moet zien als een compliment.’ zei ze en glimlachte in de richting van Vulpes. ’Zulke zwarte paarden als jou loop je anders ook niet elke dag tegen het lijf.’ Het was nog wel het meest in de gecomplimenteerde richting bedoeld voor de merrie. Xena liet haar spieren ontspannen rusten, en haakte haar blik hierna in die van Vulpes.


Felt alone, left down on your knees
watching how you're falling apart
All my doubt suddenly goes away somehow
Terug naar boven Go down

Born out of dust and stone (xena)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» {BUY} Tier Up for Xena
» Born Of Night::Chapter One
» Petal Stone's Pawn Shop (Open)
» Dust an Elysian Tail Rp sign ups
» Uryuu's Dust Release Techniques

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX