IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

These streets are crowded with cowards disguised as men

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: These streets are crowded with cowards disguised as men zo 14 apr 2013 - 22:53



AVANTI

Fluweelzacht streelde Vulpes met haar neus doorheen het lange gras van de velden. Zacht glimlachend sloot ze vervolgens haar ogen en een lange, gelukzalige zucht gleed over haar lippen. Ze had het al een paar dagen voelen aankomen, het deed geen pijn maar het was ook geen fijn gevoel. Het borrelde diep in haar buik en ze had het geweten. De volle geur had daarna niet lang meer op zich laten wachten. Vulpes was hengstig. Voor de tweede keer in haar leven. De eerste keer had het haar vrij weinig kunnen schelen, ze was toen een eenzame zwerver en een eeuwige krijger en haar bestaan van eenzaamheid had haar bescherming geboden. Hoewel ze nu omgeven werd door een oneindig aantal hengsten, was het ook deze keer niets om zich zorgen over te maken. Haar hengstigheid was al weg gegeven nog voordat hij gekomen was.

Met een zekere vorm van plezier die weerspiegelde in haar ravenzwarte ogen in de vorm van pretlichtjes slenterde ze bijna naar de bossen. Ze nam haar tijd; bleef hier en daar staan om de moed bijeen te rapen om de open ruimte in te ruilen voor de benauwde bossen. Of om wat te eten en hun eerste gesprek opnieuw te overlopen. Was ze wat vergeten, konden er addertjes onder het gras zitten? Alles was duidelijke taal geweest.
De duisternis overviel haar niet het minst: tenslotte had ze er altijd al in geleefd. Ze had dan ook geen schrik van deze plek of de wezens die er in schuilden, al had Avanti wel een zekere indruk na gelaten op de jonge, vurige merrie en dat was iets dat zelden voor kwam. Beter gezegd, iets wat nog nooit was voor gekomen.
Vanaf het moment dat ze de bosrand overstak voelde ze de druk op haar borstkast vergroten. Had ze zich niet goed genoeg voor bereid? Was ze te vluchtig geweest om het bos te betreden? Wist ze uberhaupt de weg nog wel naar zijn hol? Moest dat? Hij zou haar vast zelf wel vinden.

Ze hield halt, ademde zwaar in en uit en sloot voor enkele seconden haar ogen. Weides. Bergen. Open vlaktes. Vlaktes, vlaktes, vlaktes. Ze opende haar ogen weer. Beter. Een beetje.
Haar hartslag vertraagde weer naar zijn normale, rustige tempo.

Het duurde niet lang voordat de ravenzwarte merrie Avantis ogen op haar rug voelden prikken. Als bij donderslag vergat ze de omgeving. Blijkbaar vond ze Avanti een stuk interessanter dan ze eerst had gedacht. Maar ach, wie kon dat ontkennen? Welke ideeën en gedachtes moesten er wel niet groeien achter die ijskoude ogen? Ze zweeg en controleerde haar gehele lichaam voldoende om de indruk te wekken dat ze zijn aanwezigheid niet had gevoeld. In plaats daarvan bleef ze staan, haar staart sierlijk over haar rug gekruld. Ze strekte haar hals tot aan de grond en snoof diep in; de geur van lijken drong diep haar neusgaten binnen en afkeurend trok ze haar wenkbrauwen op. Maar het duurde niet lang voordat haar eigen geur bijna het hele bos in zijn ban had. De geur verspreidde zich vliegensvlug en ongegeneerd zwierde ze nog wat vrolijk met haar staart op en neer, bijna geamuseerd om de fury in de hengst los te laten. Op zich kon het haar bitter weinig schelen, als ze toch zou afzien kon ze het beter ook wat amusant maken voor zichzelf - op voorhand toch.
Na enkele minuten keerde ze zich vliegensvlug om, behendig als een vos krulde ze haar lichaam om vervolgens haar ogen op die van Avanti te leggen; dit keer onbeschaamd en onbevreesd, bijna uitdagend. 'Oh het spijt me,' poeslief krulde Vulpes' zwarte lippen zich omhoog en pienter trok ze haar wenkbrauwen op maar vernauwde haar ogen bijna meteen weer om hem beter te kunnen onderscheiden van de schaduwen. 'Ik had je bijna niet gezien.' Bijna.

Vliegensvlug trok ze zich terug in de schaduwen, want zo zwart als Avanti, zo zwart was zij. Al was het voor hem waarschijnlijk een stuk makkelijker om haar te onderscheiden van de rest van de omgeving. Behendig zigzagde ze om de stammen heen en huppelde als het ware een twintigtal meters verder. Daar bleef ze weer staan, haar zintuigen op scherp maar volledig open voor de eventuele verrassing die zou kunnen volgen. Heel even volledig de zijne.

Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: These streets are crowded with cowards disguised as men ma 15 apr 2013 - 20:26


Don't worry about life, you're not going to survive it anyway.


Zomer … De hitte schroeide over het gras en verorberde al het kleine leven in de grote waterpoelen en kleine beekjes. Wat in de winter depressie uitstraalde was nu een overmannende vrolijkheid. Het was ziek om naar te kijken, wat een beetje warmte en gras kon doen met een paard. Ze gooiden alle theorieën overboord omdat de zon scheen en de vogeltjes hun liedjes zongen. Vaag was er een hersenspinsel in hun achterhoofd die hen bleef waarschuwen voor het nakende gevaar vanuit de bossen. Maar zo naïef ze waren, zo dom waren ze om dat spinseltje te vertrouwen. Nee, want nu waren er andere dingen veel belangrijker. Lopen showen voor de hengsten, het zogen van veulens, het dartelen en spelen met onbekende en het flirten met het fout. Avanti werd er misselijke van, dat was één van de vele dingen waarom hij deze tijd van het jaar zo verafschuwde.

Hij was nochtans een slecherik, hij hoorde gebruik te maken van de speelsheid die merries vertoonden op deze tijd van het jaar. Maar hengstigheid was één van de vele dingen die Avanti het minst van al interesseerde. Je moest natuurlijk geen merrie voor zijn neus plaatsen want dan liep het meestal verkeerd af. Bloed ging bij hem voor op alle andere dingen en dat was nog steeds het enige wat hem deze moment scherp hield. Zijn humeur stond op onweer want al de vrolijkheid en het plezier was hem gewoon te veel om naar te kijken. En misschien het feit dat de aandacht niet de angst was op hun hoofden, de aandacht was het plezier dat de veulens brachten. Oh wat had hij zin om ieder veulen langzaam maar zeker te stropen. Hun kleine hart uit te rukken en het leven uit hen te zuigen voor hij ze achterliet bij gebroken ouders. Dat wou hij doen, het was een goede therapie tegen de depressie die deze periode hem bracht.

En de enige veiligheid tegen al die verleidingen waren zijn diepe donkere kerkers. Het hart van Vyrantium, de kracht van zijn leven. Zijn neusgaten sperren zich kort, de geur van merrie drong langzaam binnen. Merrie in volle bloei. Helaas ging de geur ook gepaard met herkenning. Ieder woord van hun eerder gesprek gleed door zijn hoofd. Voor één veulen een hoop informatie, een hoop voordelen en een uiterst zwakke deal, of net sterk. Zijn oren gleden plat en zijn lichaam komt langzaam in beweging. Hij was al in zo’n rotbui en dan kwam ze nog eens showen met haar vrouwelijkheid, dat beloofde niet veel goeds. Toen zijn paarse ogen haar waarnamen bleef hij staan. Langzaam gleden ze over haar lichaam tot ze weer naar haar blik schoten. Haar woorden raakte hem tot diep in zijn ziel en het maakte hem … nijdig. Hij reageerde amper en toen ze weg dartelelde rolde hem geërgerd met zijn ogen. Hij schoot weg, geruisloos en razendsnel en kwam precies vlak voor haar in een nanosecond terecht. ‘Speel het spel niet te gevaarlijk Vulpes, tegenwoordig is mijn drang om alles te vermoorden groter dan de drang om te spelen.’ Waarschuwde hij haar met een diepe donkere stem …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: These streets are crowded with cowards disguised as men di 16 apr 2013 - 0:36



Met enige ergernis zuchtte Vulpes lang gerekt. Fijn. Dacht je er wat plezier aan te hebben, moet ze haar 'puurheid' weggooien aan de 'erop en eraf'-gang van zaken. 'Flauw.' Met een neutraal, oppervlakkig hoofd wentelde ze om haar as totdat ze in een rechte lijn tegenover de hengst stond. Een flauwe, nietszeggende grijns speelde rond haar lippen, een scheve mond uit ongenoegen. Prima dat hij de chagerijnige zak wou uit hangen. 'Er op en er af dan, zoals u wenst.'

Geen wonder dat hij er chagerijnig bij liep. Minder denken, meer doen. Wat was er leuker dan een impulsief leven? Niemand verplichtte hem te kijken naar de veulens, of in de zon te lopen. Niemand vróeg hem om het geluk in zich op te nemen. Vyrantium was het Vyrantium dat het altijd was geweest; even kil, koud en donker. Het was zijn eigen fout dat hij het zich zo erg aan trok.
Ze trok opnieuw een wenkbrauw op, niet echt wetende wat ze nu moest doen. 'Dusseum, wil je nu, of?' Wat ongemakkelijk zette ze haar achterste been op rust en kantelde haar ranke hoofdje, haar parelzwarte ogen dit keer onbevreesd in de zijne kijkend. Niet dat ze er wat achter zocht, uiteindelijk zouden ze elkaar toch meer aanraken dan haar eigenlijk lief was in deze situatie. Dan kon ze zich beter heel even helemaal laten gaan en de kans nemen hem volledig te onderzoeken - hetgeen dat ze vorige keer half-half had staan lopen ontwijken.

Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: These streets are crowded with cowards disguised as men zo 21 apr 2013 - 18:24


Don't worry about life, you're not going to survive it anyway.


Flauw, ze noemde het flauw. Avanti was een hengst van een breed spectrum aan definities die liggen onder dat ene woord flauw. Hij vond het niet flauw, ze was gevaarlijk bezig, voor zichzelf weliswaar. Ze dacht dat eender welk gesprek je voerde met hem een blijvende impact had. Ja, de eerste keer dat ze elkaar hadden gesproken had hij helemaal niets gedaan. Hij had haar gebruikt en dat was hij nog steeds van plan, ze was ermee ingestemd en op die woorden kon je niet meer terugkeren. Maar nu lag het anders … wat toen net na een blauwe maan was besproken viel nu net voor een blauwe maan. Avanti had een hele maand gehunkerd achter het bloed, de tirateintjes in de kudde deden geen goed aan zijn humeur. En je kon zeggen wat je ervan wilde, of hij nu in het bos bleef of niet, hij hoorde hier te zijn om iedere stap ieder paard te begeleiden daar een meer angstaanjagendere toekomst. Slechts één blik van zijn ogen was goed, één gedacht van het zien van zijn lichaam was genoeg om hen te laten denken. Om hen er even aan te herinneren wie hier nu precies nog steeds de macht had … en dat waren veulentjes plots niet meer zo rooskleurig.

Het kwam erop neer dat hij het liever zijn manier speelde, Avanti wou altijd macht dat zou hij nooit ontkennen. Haar laten weghuppelen en er zelf achter dartelen was niet de definitie van spelen voor hem. En hij wist dat hij het bij Vulpes niet zou krijgen want ze was niet bang te krijgen. Ze zou de pijn verdragen en hem laten doen. Of tenzij … Er kwam een duistere glimlach op zijn lippen en zijn humeur leek wat op te klaren door de ideeën om haar geest binnen te dringen en illusies op te werpen waar ze zelf bang zou van worden. De deal speelde zich af in zijn hoofd, niet dood dat was haar eis geweest. En die zou hij gehoorzamen maar voor de rest moest het toch wel een beetje lijken alsof hij er echt was geweest. Angst was een moeilijk facet om na te bootsen, om over te liegen, hij kon haar dat facet geven zonder te hoeven liegen.

‘Laten we het spelen om mijn termen.’ Sprak hij zoet. Zijn scherpe verkorte hoektanden dropen van het speeksel terwijl hij langzaam op haar afwandelt. ‘Mijn prooi voor nu.’ Siste hij. Haar gedachten waren helder en geordend in tegenstelling tot vele van de slachtoffers die hij had gemaakt. De illusie die hij plante was simpel, ze kende een zekere angst, zo’n onderbuikgevoel voor iets of iemand dat niet juist zat. Niet meer en niet minder, ze zou behoedzaam worden en hem proberen afstoten omdat hij misschien wel degene was die haar kon pijn doen. Zijn scherpe hoektanden gleed langs haar hals en maakte een dun lijntje van bloed. ‘Ren.’ Prevelde hij. ‘Ren voor je leven.’ Hij grinnikte donker en likte langs zijn lippen. Haar bloed samen met de zoetigheid van haar hengstigheid hield hem scherp, laat het spel beginnen …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: These streets are crowded with cowards disguised as men di 7 mei 2013 - 13:40



Ergens had Avanti een belangrijk punt gemist. Het was niet haar keuze om geen angst te hebben, het was haar afwijking die daar voor had gekozen. Haar voorouders hadden haar dat mee gegeven. Welke oerkrachten er ook door haar aderen vloeiden, welke draden in er hersenen het ook waren die niet degelijk aan elkaar waren gegroeid, het maakte uiteindelijk niet zo veel uit. De conclusie bleef hetzelfde: angst was pure fantasie. Een fabeltje, een verhaal. In haar ogen slechts een excuus van anderen om niet toe te geven dat ze gewoon zwak van aard zijn. Natuurlijk was dat frustrerend voor Avanti, en gevaarlijk voor Vulpes, maar ze ging blindelings door het leven, angstloos.

Aan de andere kant besefte ze dat het Avanti kon ergeren en van binnen zuchte ze eens diep in en uit, in gedachten, om de lichte ergernis niet te laten doorschijnen. Binnenmonds mompelde de merrie iets onverstaanbaars, haast nors, en in en fractie van een seconde veranderde haar blik van een vastberaden, pientere naar een oplettende, systematisch begon ze ietwat zwaarder in en uit te ademen. Het buikgevoel was natuurlijk duidelijk aanwezig, maar angst was ver te zoeken. Op haar hoede, voorzichtig.
Instinctief zette ze een aantal passen naar achter. Misschien omdat haar buikgevoel dat zei, of misschien gewoon omdat ze wist dat dat in een angstsituatie werd gedaan. De spiertjes rondom haar kaken spanden op en ontspanden weer. Uiteinelijk wentelde de ravenzwarte merrie zich om haar as en zette een galoppas in. Ze had nauwelijks een route uit gekozen, eigenlijk dartelde ze wat onwillekeurig van schaduw naar schaduw waar ze praktisch onzichtbaar was door haar ravenzwarte vacht, maar natuurlijk onmiskenbaar te ruiken viel.
Avanti verdween uit het zicht en het enige wat ze ongeïntereseerd kon bedenken, was iets in de aard van 'come out come out, wherever you are'. Maar ach, zou ze er voordeel uit halen om dat hardop te roepen? Natuurlijk niet.
Adrenaline kwam genadeloos vrij, eerder door het amusement dan door de angst. Op momenten als deze kon je duidelijk zien dat Vulpes inderdaad een paar misgegroeide hersenkronkels had, want welke nuchtere ziel zou hier plezier uit kunnen halen? Maar zij, zij hield wel van de jacht, of zij nu het slachtoffer moest spelen, of de jager was. Either way had zij de touwtjes in handen. Een goede jager op zij die zwakker waren, een goede toneelspeler voor hen die sterker waren. Graag zou ze naar hem roepen 'JE HEBT HET HELE VERHAAL VERKEERD BEGREPEN DENK IK', en hem duidelijk maken dat zelfs de grootste illusies haar nauwelijks zouden raken. Nooit helemaal, in ieder geval. En niet vrijwillig, want ze rook het gevaar van de hele situatie van mijlenver, maar gewoon omdat het niet ging. Omdat ze het niet kon.

Na enkele minuten hield ze terug halt, luisterde naar de naderende hoeven van Avanti en ongemakkelijk draaide ze haar oren op en af. Wat verwachte hij nu? Wat kon ze doen? Toneelspelen? Avanti zou een van de enigen zijn die dat meteen door zou hebben. Geen toneel spelen en de roekeloze merrie zijn die ze werkelijk was? Dat was minstens even gevaarlijk, al dan niet gevaarlijker. Besluitloos stapte ze verder, uiterst langzaam, nadenkend. Maar er was geen juiste beslissing in deze situatie. Hoe dan ook zou Avanti zich enkel nog kwader maken en haar ravenzwarte lichaam besmeuren met littekens - en het was aan haar om te hopen dat die bloedrood werden, en niet hels wit als de ogen van een blinde.

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: These streets are crowded with cowards disguised as men

Terug naar boven Go down

These streets are crowded with cowards disguised as men

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» ~The Shop that Rocks~
» 12/xx/13-01/xx/14 On the streets of the city.
» There ain't no home like the Streets, Right? (Open to all)
» The takeover of Springfield part 2: Terror in the streets

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX