IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] za 25 mei 2013 - 11:47


Het pluizige witte staartje wiebelde heen en weer over het gras. De schaduw van zijn moeder gaf hem een zekere geruststelling, hij was niet alleen op deze wereld. De zomer had een late intrede gedaan waardoor het nu behoorlijk lang warm bleef, ookal kwam de herfst dichter bij. De koele ochtendwind streek vanuit Orlais naar het gebied van rang vier. De stilte maakte het mogelijk geluiden te horen die zo volmaakt perfect waren. Het was de enige manier waarbij Leventian een zekere rust vond. Hij was nog maar zo klein, drie weekjes oud maar vanaf de eerste tel had hij om de natuur gegeven. Het ritselen van de oude eik waar de leiders altijd onder stonden, het langzame gescheur van gras dat zijn moeder verorberde, de zachte vlucht van vogels en het gekraak van paarden die door het bos liepen … wacht eens … paarden door het bos. Zijn lijfje kwam meteen recht zitten. Hij was wit geboren maar de kleur droeg langzaam die van zijn moeder, meer crème dan wit. Hij spitste zijn oortjes naar het bos. Als een natuurlijk instinct die hij van zijn vader had meegekregen keek hij toe naar de bosrand. Hij wist welke gevaren er waren, hij wist wat er daar schuilde.

Zijn oogjes gleden naar de kudde, amper een kudde te noemen. Papa stond bij de grote oude eik, mama was vlak naast hem aan het grazen. De grote shire hengst Axis stond niet veel verder van zijn vader en dan was er Roque, de tweede leider in rang. Hij stond het dichts bij de bossen, waakzaam en krachtig. Leventian hoopte op een dag ook zo te worden, het was zijn doel om voor andere te willen zorgen. Een plicht waar een veulen van zijn leeftijd helemaal niet aan mocht denken. Hij moest genieten, spelen met anderen en rennen met de wind. Alleen … er waren geen anderen, hij was alleen dus dat dwong hem in de positie van leren.

Hij stak zijn lange benen onder zijn lijfje en kwam recht gewipt. Het had hem twee volle weken gekost om dat onder de knie te krijgen. Nu kon hij vrijuit galopperen, stoppen en wenden, waar hij meteen trots op was. Hij bleef even staan en keek naar de bossen en dan naar zijn mama. ‘Mag ik naar Roque?’ Vroeg hij op een vederlicht lief toontje. Serah stopte het grazen en keek van haar zoon naar Roque. Hij wist dat ze overbezorgd was en hij alles moest vragen, de enige reden waarom hij ook alles vroeg, omdat ze ermee zou instemmen uit het geweten dat hij tenminste iets vroeg. Ze knikte en drukte haar neus tegen hem aan in een lief gebaar. Hij vleide zich langs haar lichaam en stapte dan kordaat en zelfzeker naar de grote hengst. Hij stond het dichts bij het bos en zijn ouders waren te veraf om het gesprek te volgen. ‘Ze zijn daar is het niet? Ze kijken naar ons.’ Zijn ogen gleden met een grote onschuldigheid langs de bomen…




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] zo 26 mei 2013 - 11:33


ROQUE
Try not to become a man of success,
but rather try to become a man of value.

De blauwe lucht en de felle zomer zon zorgden dat de donkere plekken op zijn lichaam leken te koken. Behendig zwiepte zijn lange staart heen en weer, vliegen wegjagend, terwijl zijn oren en ogen zich opvulden met alles dat om zich heen gebeurde.

de prachtige bergen die hoog opstuwden uit het niets, de bomen op de zijkanten schuin groeiend, de toppen bedekt met sneeuw. Bloemen markeerden de rand van ferelden, terwijl erachter een licht bos begon, met vele paden en stroompjes erin.

Alhoewel hij altijd een zwak zou hebben voor Orlais, en dat ook altijd zijn lievelingsgebied zou zijn, was hij langzaam aan begonnen te houden van Ferelden. De geheimzinnige paadjes, de prachtige uitzichten, maar vooral; de rust. De kudde was klein, iedereen kende elkaar ,wat wel anders was in Minanter waar zoveel doorstroom was, en het gebied was zo groot dat je elkaar dagenlang kon ontlopen als je het wilde.

En dat was wat Roque vaak genoeg deed. Dan zocht hij de glooiende heuvels op die kaalgebrand waren, Rhyntem, waar vandaan je uitzicht over het hele gebied had. bijna niemand wist van de plek, of iniedergeval had niemand behoefte de plek te bezoeken. Het was een ideale plek om tot rust te komen, om na te denken. Het was nooit zijn bedoeling geweest om zo jong al zo’n grote rol te hebben, maar het was hem gelukt en hij was er intens gelukkig mee. Het was het bewijs dat hij de genen van zijn vader had, en niet die van zijn moeder.

vandaag had hij echter gekozen bij de kudde te blijven. Niet alleen zat de blauwe maan er weer aan te komen, ook had hij gewoon behoefte aan een rustig dagje. Even niks doen. dat was echter iets dat de jonge hengst niet kon. Opnieuw waren zijn oren strak naar de bosrand gericht, zijn ogen tegenstribbelend volgend. De schimmen hadden altijd zijn aandacht, bij elk ritseltje in de schaduw van de bomen was zijn aandacht getrokken.

Natuurlijk wist de jonge hengst ook wel dat hij niet iedereen kon beschermen, daarvoor waren er simpelweg te veel schimmen. Ookal was er maar een klein clubje van de hellewezens, hijzelf kon nooit op meerdere plaatsen te gelijk zijn, net zo goed als de andere leiders dat niet konden, en daardoor zouden ze niet iedereen beschermen. Hij wist het dondersgoed, maar toch stak het ergens diep in hem, om te weten dat er altijd slachtoffers zouden vallen, hoeveel leiders er ook tegen de schimmen op zouden staan.

Zijn aandacht werd getrokken door beweging in de kudde. Het kleine veulentje van Serah en Serano, Leventian, was omhoog gekomen van zijn luierende positie, en stond tegen zijn moeder te smiezen. Roque brieste, een klein glimlachje op zijn lippen.

De kleine palomino was een prachtig kind om te zien, heerlijk eigenwijs ook, en zeker net zo slim, of misschien wel slimmer, dan zijn ouders. Ooit zou het kleine veulentje uitgroeien tot een grote hengst, met veel verantwoordelijkheden.

het stak hem, de jaloersigheid voor het kleine veulen. Het was niet eerlijk, dat dit veulen zijn beide ouders had, liefde, verzorging en bescherming, nergens hoefde hij zich druk om te maken, hoogste rang bij geboorte.. een droom van vele paarden, en hij kreeg die in zijn schoot geworpen.

Natuurlijk gunde hij het Leventian, zijn ouders hadden er hard genoeg voor gewerkt, maar hij wilde gewoon dat hij dit ook had gehad. Niet eens die rang, maar simpelweg liefhebbende ouders. Ouders, en dus niet een vader die zo’n hoge rang had dat hij er negen van de 10 keer niet was, en een moeder die je mishandelde.

hij schudde, in gedachten verzonken, kort zijn hoofd en wilde zijn aandacht net weer terug naar het bos verzetten, toen hij Leventian zijn richting uit zag komen. Hij werd er een beetje zenuwachtig van. Veulens vond hij moeilijk mee om tegaan, vooral omdat hij zelf nooit een echt veulen had kunnen zijn. Hij snapte hun belevingswereld simpelweg niet.

zonder een begroeting kwam de kleine man gelijk tot de kern, wat Roque heel even zijn oren in zijn nek laat schieten, terwijl zijn ogen over het bos glijden en weer terug naar Leventian. Ergens was het niet goed dat het kleine mannetje, amper een maand oud, al over dit soort dingen nadacht. Hij had dus net zo goed geen echte onbezorgde veulentijd als Roque zelf.

’Daar hoef jij je helemaal niet druk over te maken.’ zei hij rustig, terwijl hij kortstondig zijn neus tegen de hals van het veulentje drukte. ’ga jij maar lekker spelen. Druk maken doen pappa en ik wel.’ voegde hij toen nog toe.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] zo 26 mei 2013 - 13:38


Roque had gelijk. Het was zijn zorg niet, alles wat zich in de bossen roerde was niet zijn last om te dragen. Maar het zou ooit zijn last zijn … Het ondragelijke gedacht dat die wezens de kudde wouden overnemen was te groot. Hij kende amper iets van hen, Axis was de enige die zo vrijuit sprak over de schimmen en vader wist het dus was hij er steeds weer om Axis van woorden te beperken. Leventian was klein en kwetsbaar maar dat wilde niet zeggen dat hij niet wilde weten wat ze waren. Hij had een sterke drang diep vanbinnen om te leiden en om lief te hebben. Serah probeerde hem het onbekommerde veulen te houden en Serano gaf hem de subtiele lessen van het leven. Maar Leventian wou meer weten, hij wou zich verdiepen in de wereld. Maar dat kon hij niet want hij zat in een ballon hier in Ferelden. Hij wist dat er nog vier andere rijken waren, het slechte inclusief maar nooit had hij ze aanschouwd. Het voelde rot aan, het voelde alsof hij het doel dat hij had opgesteld nooit zou halen. Voor nu was het simpel, hij wou groot en sterk worden. Maar met de dag dat hij ouder werd wou hij meer.

Hij had Serano horen praten met Axis terwijl zijn moeder onrustig en ongelofelijk beschermend over hem werd. Iets van een blauwe maan maar meer niet. Hij wist dat het connectie had met het gevaar in de bossen … die schimmen zoals ze werden genoemd. Ook Roque wees zijn nieuwsgierigheid af met een korte tik tegen zijn schouder. ‘Ik kan niet spelen.’ Antwoordde hij nukkig met een blik op het landschap, hij had geen andere veulens om mee te spelen, noch iets om zijn aandacht op te richten als “veulen”. Hij bleef naast Roque staan die boven hem uittorende en keek mee naar de bossen. ‘Roque …’ Hij zweeg en keek aarzelde opzij naar de grote gevlekte hengst. Hij paste goed naast zijn vader, ze waren beide gevlekt. ‘Waarom zijn hier zo weinig paarden?’ Weer een rechtstreekse vraag maar Leventian vond het lastig als ze hem erbuiten hielden. ‘Er zijn meer paarden toch? Andere veulentjes? Waarom zit ik hier en zij daar?’ Zijn blik was intens en ging met een zekere regelmaat terug naar de bomen. ‘Ik werd wakker omdat ik me bekeken voelde. Kijken ze naar ons?’ Hij was veel te nieuwsgierig voor zijn leeftijd. Hij zou moeten genieten maar hoe kon je dat wanneer je in zo’n kleine kudde leefde en ze hoorde praten over dingen die te gruwelijk waren voor woorden. Hij sliep niet altijd als de andere dat dachten, soms luisterde hij en hoorde woorden die niet voor zijn oren bestemd waren … schimmen … moord … blauwe maan … martelingen … de huiveringen streelden zijn kleine lijfje.




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] zo 26 mei 2013 - 20:38


ROQUE
Try not to become a man of success,
but rather try to become a man of value.

Natuurlijk zou het onmogelijk zijn voor alle veulens die in blue moon werden geboren, uit welke rang dan ook, om lang in die veilige bubbel te leven waarin er geen schimmen bestonden. Een bubbel waarin alleen ouders, speelmaatjes en leuke dingen bestonden was onmogelijk heel te houden in een roerige wereld vol kwaad.

Roque liet zijn ogen van de bossen afkomen en bekeek Leventian eens goed. Het veulen was simpelweg te wijs voor zijn leeftijd. Kort blikte hij opzij, waar Serah uit haar ooghoeken hen in de gaten hield. Hij schonk haar een glimlach en een knikje, en richtte toen zijn aandacht weer op haar zoon.

’Je kan niet spelen?’ hij schudde zijn ranke hoofd terwijl zijn lach over de vlakte bulderde. Roque had als jong veulen ook weinig te spelen gehad, maar hij wist als geen ander hoe je rotzooi moest trappen, lol moest maken.. hij was tenslotte zelf ook niet veel ouder dan 5jaar.. ’Iedereen kan spelen, Leventian..’ hij bracht samenzweerderig zijn hoofd ter hoogte van dat van het veulen. ’en anders wil ik het je wel leren..’ hij brieste, bijna een giechel, terwijl hij zijn hoofd met een ruk weer omhoog bracht alsof hij niks had gezegd.

de aarzelende uitspraak van zijn naam liet hem opnieuw zijn aandacht op het veulen richten, en hij knikte kort om hem door te laten praten. De vraag verbaasde hem niet, en hij was niet van plan te liegen. Hij zou het simpelweg wat makkelijker uitleggen dan anders. ’Hoeveel heeft je vader je verteld?’ vroeg hij, terwijl zijn ogen geïnteresseerd terug schoten naar Serah, aangezien Serano een heel eind verderop stond.

De andere paarden stonden ver genoeg om zeker te zijn dat ze de 2 jongste hengsten uit de kudde niet konden afluisteren, wat een opluchtig was voor Roque. Hij wist dat Leventian’s ouders hem in het ongewisse lieten, hem niet meer vertelden dan absoluut nodig was. Roque dacht er echter anders over. Als het veulen zo slim was, zo ‘volwassen’ dat hij zelf met vragen kwam, dan verdiende hij ook de antwoorden.

’Je hebt het geluk, en tegelijkertijd de vloek, dat je in de hoogste rang bent geboren, Leventian.’ hij glimlachte mismoedig terwijl zijn blauwe oog schitterde in de volle zon. Zijn lichaam ontspande zich langzaam, wetend dat er in de bossen het dichtst rondom hen toch niks was. ’de andere kuddes zijn verder weg.. als je wat groter bent zal een van je ouders je vast wel meenemen.’ hij grinnikte, terwijl hij kort zijn glimlach liet zien. ’En anders neemt ome Roque je wel mee.’

het geratel van het veulen, op de hak van de tak springend met onderwerpen, maakte dat Roque moeite had hem bij te houden, maar hij deed zijn best. Alhoewel hij van te voren erg kritisch was geweest, een veulen van de hoogste rang, van de hoogste hengst.. Leventian wist zelf niet half hoe erg de schimmen hem zouden willen vermoorden, of kidnappen, als hefboom voor zijn ouders.. Het was niet moeilijk om te zien hoe gek Serano op zijn zoon was, en dat zou problematisch kunnen zijn.

Toch was zijn mening langzaam aan het bijstellen. Het springerige veulen had ook zijn ijskoude hart gestolen, en natuurlijk zou hij simpelweg zijn leven geven om hem te beschermen, net als hij voor ieder ander kudde paard zou doen. Serano, Serah en Leventian lieten hem zien wat hij zo graag wilde; een familie. Als hij Luna nog maar had..

gelukkig haalde Leventian hem uit zijn deprimerende gedachten met een nieuwe vraag. Kijken ze naar ons.. hoe moest hij hierop reageren? ’uhh.. zijn gedachten, afgedwaald naar Luna, hadden moeite om over te schakelen op veulens, en schimmen, waardoor zijn stem hakkelde terwijl hij probeerde een uitleg te vinden. ’ja.. de herten enzo.. ze kijken altijd wel naar ons.’ antwoordde hij, bijna als een vraag, zijn stem een octaaf hoger dan normaal.

Roque’s ogen schoten heen en weer tussen het bos, en de kudde, plotseling wensend dat ze dichterbij stonden zodat een van de anderen hem uit dit ongemakkelijke gesprek kon redden. Hij wierp een zenuwachtige glimlach naar Leventian, terwijl hij een stap naar voren zette, zodat hij tussen het veulen en het bos in stond. ’Maar als jij hen niet kunt zien, kunnen zij jou ook niet zien..’ zei hij toen, zijn grootste leugen ooit.

Daar gingen zijn voornemens om het veulen te vertellen wat hij wilde weten. Geen enkel veulen verdiende het om uit de bubbel gehaald te worden die zijn speel-tijd zou opslokken, en zou veranderen in een aaneenschakeling van angstige momenten en oplettendheid. Leventian zou echter alles uit zijn ‘ome’ roque kunnen peuteren met zijn lieve glimlachje, hij moest enkel de juiste vragen stellen..




Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] zo 26 mei 2013 - 21:17


‘Ik kan niet spelen.’ Herhaalde hij zeker. Niet zoals een veulen dat zou moeten. Hij wist niet veel … hoe kon het ook hij was amper drie weken oud. Maar wat hij wist was het instinct dat als een moederziel gevoel onderaan zijn buik roerde. Dat instinct gaf hem de drang naar bepaalde dingen. Zoals het drinken van melk bij mama, het na-apen van de gedragingen van zijn vader … maar er was ook die drang om te spelen. Niet met grote paarden al probeerde hij het wel vaker. Maar hij wou vooral spelen en leren samen met leeftijdsgenoten. Andere veulentjes. Het zou veel gemakkelijker zijn voor hem om alles te negeren wat rond hem gebeurde. Het zou dragelijk zijn het gevaar links te laten liggen als hij zijn aandacht onbegonnen op rennen en spelen met soortgenoten te richten. Hij wist dat hij in de hoogste rang zat, dat hij in een zekere zin veilig was maar Leventian had geen idee of hij daarmee veilig was voor zichzelf. Een veulen hoorde niet te denken over wat er in het bos gebeurde, hij hoorde te spelen. Al was het ook zijn instinct die aanmaande achter meer te vragen, dat had hij waarschijnlijk van zijn vader. ‘Ik zie geen andere veulens en jullie hebben andere dingen aan je hoofd.’ Merkte hij slim op. Wat Roque zei verbaasde hem dan weer. Zijn oogjes verwijdde en fonkelde vol ondeugd. Zou Roque willen spelen?

Zo snel Roque zijn hoofd naar beneden had gebracht zo snel dat hij het ook weer naar boven deed. Naast zijn ouders waren er enkel Roque en Axis, soort van ooms voor hem. Roque was een spiegeling van zijn vader, een jongere versie, uiterlijk dan. Leventian was niet zo slim om innerlijke aspecten te aanschouwen. Leventian was graag bij zijn kuddegenoten, zeker bij Axis want die vertelde meer dan nodig was. Hij vertelde verhalen over zijn tijd als veulen, verbloemde ze, ja dat wist Leventian. Dus eigenlijk had hij niet te klagen, toch miste hij een leeftijdsgenootje om onbekommerd mee rond te rennen.

Toen Roque vroeg wat Serano hem al allemaal had verteld keek het veulen snel naar zijn pappie. ‘Niet veel. Ik hoor veel dingen als ik “slaap”’ Hij glimlachte onschuldig bij de nadruk op dat laatste. ‘Hij zegt dat ik niet naar de bossen mag, het is er gevaarlijk. Ik mag niet uit mijn moeders gezichtsveld verdwijnen.’ Eigenlijk vertelde Serano hem geen feiten, het waren meer subtiele hints die leidde tot Leventian intelligentie. ‘Maar hij leert me dingen. Over de zon, over de dieren en planten. Dat hoor ik toch niet te weten?’ Het was niet echt een gerichte vraag voor Roque, meer een veronderstelling. Het waren dingen die hem noodzakelijk in leven hielden als hij in gevaar was dat Serano hem leerde. Dus des te meer vragen die bij Leventian naar boven kwamen. ‘Axis verteld me wel dingen.’ Hij wist niet zeker of hij Axis hier wel mocht bij betrekken. ‘En wat ik van jullie hoor is over wat er bij de andere paarden gebeurt, wat er in de bossen gebeurd. Schimmen? Blauwe maan?’ Hij keek aarzelend op naar Roque.

Stil luisterde hij naar Roque zachte heersende stem. Het was aangenaam om naar hem te luisteren, zou hij ook wilde verhalen vertellen zoals Axis? Het zou leuk zijn ze te aanhoren. ‘Oom Roque.’ Herhaalde hij stilletjes, gevolgd door een brede glimlach en een neusje tegen Roque schouder. ‘Wat is een vloek?’ Vroeg hij dan plompverloren, als een dommie. Hij keek nieuwsgierig naar Oom Roque op. De schitteringen in zijn oogjes was niet te missen, vol geluk en vrolijkheid, vol onbekommerde veulenkriebels. ‘Herten?’ Herhaalde hij domweg. Nee, het waren niet de herten die naar hem keken. Hij had herten gezien en het gevoel was anders. Het gevoel dat hij net had was alsof iets veel krachtiger en gevaarlijks hem gaande sloeg. De laatste woorden van Roque deden hem snuiven en heftig zijn hoofd schudde. ‘Ik voel me bekeken Roque en ik ben bang omdat ik niet weet wat naar me kijkt.’ Hij zweeg en keek met al zijn zieligheid op. Maar hij meende het, hij was bang omdat hij geen flauw idee had van wat hem aankeek. ‘Papa zegt dat je je angst niet onder ogen kan komen voor zolang je niet weten wat die angst inhoudt. Ik heb dat ook.’ Hij zette een stap richting de bossen en keek strak tussen de bomen door. ‘Mama is onrustig en gisteren zei papa iets van een blauwe maan.’ Hij zweeg en keek met een scherpe blik opzij voor hij weer een stap naar achter zette. ‘Axis sprak over schimmen, ze zijn gevaarlijk en de blauwe maan ook. Roque …’ hij zweeg en keerde zich weg van de huivering die de bomen hem gaven. ‘Is het beter dat ik het weet of niet? Ga jullie voor me zorgen als het kwaad komt, anders hoef ik het niet te weten.’ Zijn ogen knipperde heftig. Ze hoefden het niet te zeggen als Leventian er niet klaar voor was maar dan rekende hij wel op meer informatie over andere dingen, die hij wel mocht weten …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] di 28 mei 2013 - 11:12


ROQUE
Try not to become a man of success,
but rather try to become a man of value.

Ookal zou het voor het veulen makkelijker, en eerlijker zijn om te spelen, te geinen en niet na te denken over gevaar, Leventian was nou eenmaal een veulen met een toekomst. Even gleden Roque zijn ogen onopvallend naar Serano. De leider van hun kudde was een sterke hengst, maar los daarvan; hij werd ook ouder.

Hoelang zou het nog duren voor Leventian zijn plek in zou moeten nemen? Tot Serano in een moment van onoplettendheid gegrepen zou worden door de tand des tijds, of voordat hij simpelweg zelf zijn ambt zou overlaten aan iemand anders? Natuurlijk was het nu nog niet aan de orde, Serano was niks dan goed voor de kudde, maar Leventian moest voorbereid zijn.

Roque’s gedachten waren een maalstroom van tegenstrijdigheden. Aan de ene kant wilde hij de kleine hengst niet uit zijn bubbel halen, hem jong laten zijn, omdat hij zelf maar al te goed het gevoel van een gemiste jeugd kende. Maar aan de andere kant wist hij dat Leventian door zijn afkomst nou eenmaal sneller zou moeten opgroeien, en als hij zelf vragen stelde.. hij had het recht dingen te weten, over de kudde die hij misschien wel zou gaan leiden.

’Dan wij andere dingen aan ons hoofd hebben wil niet zeggen dat we nooit ontspannen.’ bromde hij in antwoord, terwijl hij zijn ogen even langs de kleine kudde liet glijden. Serah blikte nog steeds stiekem opzij, maar blijkbaar had ze genoeg vertrouwen in haar zoon, en in Roque, om ze te laten doen.

Grijnzend schudde hij zijn hoofd, de manen rond zijn hals slaand. ’Oh oh, jij smiecht!’ lachte hij zachtjes, doelend op Leventian die de paarden afluisterde als hij hoorde te slapen. Ge-wel-dig. Deze kleine hengst ging echt nog wat worden later, als hij nu al zo vastbesloten was om dingen te ontdekken en te begrijpen.

’De bossen zijn ook gevaarlijk, Leventian.’ hij knikte naar het veulen, terwijl hij even zijn ogen naar het bos liet glijden, om ze toen weer terug op hem te richten. ’En geen enkel veulen mag uit zijn moeders ogen verdwijnen.’ glimlachte hij toen kort. Hij vond het moeilijk om nu nog door te praten, want hij wist dat hij zo dadelijk cruciale info ging weggeven als het veulen door zou vragen.

’Het is toch goed dat je vader je dingen leert?’ vroeg Roque, terwijl hij een paar passen opzij deed, zijn staart naar wat vliegen aan het slaan. ’Ik wou dat mijn ouders dat hadden gedaan!’ voegde hij toe, een grijns op zijn lippen terwijl hij probeerde te verbloemen wat hij echt voelde. Zijn verpeste familie was niet iets waar Leventian zich mee hoefde te bemoeien.

Met een heldere lach op zijn lippen liet hij zijn ogen op Axis vallen. Natuurlijk zou Axis wel dingen vertellen. Hij was altijd een behulpzame hengst geweest, en met de komst van een veulen was hij helemaal in zijn element; vertellen, beschermen, en beleren.

de volgende vragen, die achter elkaar kwamen in een spraakwaterval, lieten Roque even fronsen. Dan zucht hij diep, zichzelf inwendig slaand omdat hij dit ging doen. maar Leventian verdiende antwoorden, en als hij die niet kreeg van iemand anders, dan zou Roque ze geven.

’Een vloek.. dat is wat de schimmen hebben, die dingen in het bos.’ hij keek even naar Leventian, of hij het begreep.

’het betekend dat ze slecht zijn Leventian, monsters, dingen die je niet tegen wilt komen..’ hij hield zijn mond weer, schudde zijn hoofd en tuurde door het halfduister van de bomen. Hij kon het veulen niet meer vertellen, want als zijn ouders hadden gewild dat hij alles zou weten, hadden ze het hem al verteld. En eigenlijk had hij nu al veel te veel verteld.

’Hee!’ brieste hij verontwaardigd, terwijl hij zijn grote neus tegen het kleine wangetje van de palomino drukte. ’Natuurlijk zorgen wij voor je, dat weet je toch wel?’




Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] wo 29 mei 2013 - 19:53


De drang van bekeken te worden viel weg. Hij keek naar de bossen maar zag niets, zoals eerder. Ergens kriebelde het om een kijkje te gaan nemen, om te zien waar over werd gepraat. Waren er echt wezens die slecht waren … Maar hij had het volste vertrouwen in zijn pappie want hij was de leider en hij kon ze wel aan. Hopelijk van wel. Hij knipperde met zijn oogjes toen hij iets zag ritselen maar het was al even snel weer stil. Er flitste iets paars en een hert sprong uit de bomen, in paniek. Leventian zijn oortjes schoten naar voor terwijl hij aandachtig toekeek hoe het hert wegrende en alles weer stil werd. Was het zijn verbeelding? Hij keek snel even opzij naar Roque, naar zijn gedrag en zijn reactie. Het was niet de eerst keer dat hij een paars oog zag, Axis had er eentje maar hij had er nog nooit achter gevraagd.

‘Is ontspannen niet slapen?’ Hij keek opzij, in zijn ogen was ontspannen een lang dutje doen bij mama in de buurt. Spelen was actie al viel er niet echt veel te spelen. En Leventian had nog veel te leren. Hij keek opzij naar Roque die zo comfortabel in ruststand stond. Hij keek naar zijn eigen hoefjes en zette ze keurig naast elkaar een probeerde zijn ene achter hoef op rust te zetten. Het voelde vervelend aan maar iedereen leek er hier zo gemakkelijk bij om te gaan. Hij probeerde zijn andere hoef maar dat ging ook moeilijk. Gefrustreerd zette hij zijn hoefjes weer op een gemakkelijkere positie.

‘Gevaarlijk, oke.’ Sprak hij neutraal. Hij zou niet eeuwig blij zijn, op een dag zou hij het allemaal te weten komen. Vannacht misschien al want er zou een blauwe maan zijn. Hij kon wachten, het geduld zichzelf. Hij haalde diep adem en greens weer op zijn eigen speels ondeugende manier. ‘Ja.’ Antwoordde hij op de vraag waarna zijn overactiefheid het weer even over nam. ‘Wist je dat de zon daar altijd op komt.’ Hij wees richting het oosten. ‘En dat als je de weg kwijt bent water moet volgen of dieren, vooral hier in de bossen.’ Hij zweeg en ademde langzaam weer uit gevolgd door een brede grijns. Maar die vervaagde toen Roque beaamde dat zijn ouders er niet waren geweest om hem dingen te leren. ‘Nee? Waar waren ze?’ Vroeg hij nieuwsgierig. Hij wist niet in hoe ver hij kon gaan, dat was typisch Leventian, hij had het nog te leren. Hij keek in stilte voor zich uit tot Roque weer sprak, deze keer over monsters en gevaarlijke wezens. Hij verstrakte en keek snel opzij voor hij naar de bossen keek. ‘Monsters? Daar?’ Hij slikte. Axis had hem verteld over wezens die anders waren, was het over hen? ‘Weet ik.’ Zei hij snel. Hij glimlachte en keek terug naar de bossen. ‘Wat doe jij heel graag hier?’ Vroeg hij nieuwsgierig …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] vr 31 mei 2013 - 19:46


Roque's lichaam schoot opgepompt omhoog, in reactie op het plotselinge teken van leven uit het bos. een hert kwam de bossen uit geschoten, en hij brieste, zijn hart weer tot bedaren brengend terwijl de adrenaline door zijn aderen schoot. even hield hij zijn ogen strak op de bosrand gericht, maar toen hij niks verontrustends kon vinden richtte hij ze weer op het kleine, pure veulen voor hem.

'Vergeleken met het werk dat wij doen, is al het andere ontspanning.' mompelde Roque als antwoord, terwijl hij met zijn gedachten nog bij het bos was. wat was de reden dat het hert zo plotseling, paniek in zijn ogen, het bos was uitgekomen, op klaarlichte dag? dat gebeurde niet vaak.. toen hij echter niks kon ontdekken in de rand van het bos, en in de zwarte dieptes daarachter leek zich ook niks te roeren, bracht hij zijn volledige aandacht weer naar Leventian, wat hem meteen aan het lachen maakte.

Het kleine veulen probeerde onhandig zijn lange stelten in een aangename positie te brengen, met zoveel concentratie op zijn koppie, dat zijn tong nog net niet uit zijn mond hing. Roque's lach bulderde over de vlakte, waardoor de ogen van de kleine kudde opnieuw op hen gericht waren voor korte tijd. 'Blijven oefenen, Leventian, dan lukt het vanzelf.' glimlachte hij hem toe.

Toen Leventian nogal neutraal antwoordde op zijn woorden over het bos, let hij zijn hoofd zakken zodat hij op ooghoogte met het veulen was, terwijl hij hem recht aan keek, zijn blauwe oog schitterend in de zon terwijl zijn donkere oog serieus als altijd was. 'Ik meen het, het is écht gevaarlijk, geen plek om te spelen.' zei hij, zacht, serieus. hij hoopte maar dat het veulen de woorden in zijn oren zou knopen.

de spraakwaterval begon opnieuw, en de bonte hengst lachte, zijn hoofd schuddend. 'Dat zijn goede dingen om te weten.' beaamde hij. de nieuwschierige vraag van Leventian kwam niet onlogisch, het was te verwachten dat hij zoiets zou vragen, vooral aangezien zijn ouders er altijd waren. Roque dacht kort na, maar beantwoordde hem toen eerlijk.

'Mijn vader was bijna nog belangrijker dan die van jou, hij wierp een korte blik op Serano, die een eind verder alles in de gaten hield. 'Hij was bijna nooit bij mij, en mijn moeder leefde ergens anders. ik heb nooit met mijn moeder samen geleefd.' een weemoedige glimlach zwierf over zijn lippen, terugdenkend aan de kleine momenten waarin hij wél met E'vesdar was samen geweest.

gelukkig haalde het hoge stemmetje van het veulen hem terug naar de werkelijkheid, voor zijn gedachten konden afdwalen naar minder aangename plekken, vooral die gedachten waarin zijn moeder nog bij hem was.

hij glimlachte naar hem, bemoedigend. 'Monsters, ja. zijn ogen gleden kort naar het bos. 'Daarom dat jij je best moet doen om groot en sterk te worden, zodat je de paarden die dat niet zijn, kunt beschermen.' hij grinnikte kort om zijn eigen woorden. 'Zoals pappa, Axis, de leiders van de andere kuddes, en ik doen.' voegde hij er toen aan toe, terwijl zijn ogen terug gleden naar Leventian.

'Ik ren graag.' grijnsde hij, terwijl zijn staart heen en weer zwiepte in de overdadige zon. 'en het liefst ga ik naar het gebied verderop, Rhyntem, waar je alles kunt zien.' hij brieste opgelaten, terwijl hij glimlachte. 'Of naar Orlais, om de zee te zien.' hij liet zijn oren naar de zijkant draaien, daar waar je, als je héel goed luisterde, het stromen van de zee kon horen. 'En jij dan, wat doe jij het liefst?'


roque Every flight begins with a fall


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] vr 31 mei 2013 - 20:41


Ha! Roque had de bewegingen in het bos ook waargenomen. En hij zou zo niet reageren als het de normaalste zaak van de wereld was om een hert uit het bos te zien schieten. Leventian speurde mee de bossen in maar nergens zag hij beweging, en dat stelde Roque gerust. Hij had verhalen gehoord van Axis, verhalen over de dieren die verdwenen … samensmolten met hun schaduw. Zouden die schimmen dat kunnen. Zijn blik bleef waakzaam naar het bos gaan maar net als hij ergens anders niet lang zijn concentratie op kon houden deed hij dat nu ook niet en blikte hij algauw weer op naar oom Roque. ‘Wat doen jullie dan voor werk? Jullie zorgen voor ons, jullie beschermen ons. Maar zijn er ook andere paarden, ja toch? Hebben zij ook paarden als jou en pappie en Axis?’ Hij keek nieuwsgierig op. Hij wist dat er achter deze bossen andere gebieden waren met andere paarden. Misschien wel heel wat meer paarden dan hun kudde. Als hij groot genoeg was zou hij die andere kuddes willen zien, hij wilde ze tonen wie hij was geworden en wat hij wilde bereiken. Dat wist Leventian al, hij wilde groot en sterk worden en leider zijn zoals zijn vader. Hij zou de schimmen verslaan en zorgen voor oneindig veel speeltijd voor de veulens.

Het feit dat hij nog veel had te leren frustreerde hem. “Geduld is een gehard element van je ziel. Handhaaf het en sta versteld van de resultaten.” Had zijn vader hem eens gezegd. Dus focuste Leventian zich op de diepste zenuwen van zijn lichaam tot het deed wat hij wou, op rust staan. Hoe kon Roque dat zo lang volhouden? Hij stopte absurd toen Roque hem zo rechtvaardig en gemeend aansprak over de bossen. Ze waren gevaarlijk, dat wist hij al. Er lag geen ondeugd in Oom Roque zijn ogen, enkel ernst. ‘Ik zal er niet heel gaan.’ Sprak hij eerlijk. Nu althans nog niet, hij zou het ooit doen, dat wist hij gewoon. De hele boel trok hem aan als een magneet. Maar hij moest eerst groot en sterk worden zoals mama altijd zei. Zijn gedachten gang stopte bij meteen en hij keek lange tijd naar Roque toen hij vertelde over zijn vader. ‘Leefde je papa hier?’ Zijn ogen gingen bijna onwillekeurig rond alsof hij zocht naar dat ene specifieke paard. Maar er was niemand buiten hem en de anderen. Leven zonder moeder, hoe zou dat zijn? Zijn mama was er altijd, ze had ook zo’n lekkere melk. Hij zou niet kunnen leven zonder mama.

Hij klaarde helemaal op toen Roque zo bemoedigend sprak. Zijn borst zwol en hij keek statig rond met zijn kleine oortjes alle kanten op. ‘Dat zal ik doen! Ik zal zorgen dat andere veulentjes als mij veel kunnen spelen en melk drinken en dat die monsters ze niet aanraken.’ Hij sprak snel maar zelfzeker. Ja, dat zou hij doen. Toen Roque zei dat hij graag rende keek hij meteen speels opzij, rennen! Leventian rende graag. Hij luisterde aandachtig en zijn ogen werden langzaam groter. ‘De zee …’ Hij zweeg en keek dromerig voor zich uit. ‘Axis verteld veel over de zee. Ik wil er eens heen.’ Sprak hij beslist. De vraag werd terug gekaatst en Leventian huppelde ter plaatste. ‘Ik ren ook graag. Ik ben vast wel sneller dan jou.’ Hij knipperde in een lief gevaar en schraapte zijn hoefje over de grond…



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque] do 6 jun 2013 - 20:46


Ietwat beschermend bracht Roque zijn lichaam naar voren, waardoor hij tussen de bosrand en het veulen in stond. Ookal kon hij niks waarnemen, de schimmen waren nog altijd meesters in het verbergen van hen zelf, en daarbij, het kleine veulen stond naar zijn mening veel te dicht op de onbeschermde bosrand.

Zijn bonte lichaam kon best flink lijken, als hij zich zo opstelde dat zijn spieren rolden, bijna op zijn tenen staand. Een perfecte mix tussen het pony-achtige, sierlijke lichaam van zijn moeder, en het enorme, gespierde zwarte lichaam van zijn vader.

‘Je geeft zelf al antwoord op je vraag.’ Bevestigde hij voor Leventian. ’de andere kuddes hebben ook leiders, ja.’ antwoordde hij vriendelijk. Praten met het nagenoeg onwetende veulen bleek veel leuker dan gedacht. Roque begon er plezier in te krijgen om hem de uitleg te geven die hij zo graag wilde.

’Goedzo.’ beantwoordde hij Leventian met een twinkeling in zijn ogen, terwijl zijn neus opnieuw tegen zijn lichte hals drukte. Hij hoopte maar dat het veulen zich er aan zou houden, en het niet in zijn eigenwijze, jonge hoofdje zou halen om eens een ontdekkingstocht te houden.

’Mijn pappa was overal en nergens. Hij had het overzicht over álle paarden in álle kuddes hier in de buurt.’ een lichte trotse aanwakkering van zijn stem schemerde door, terwijl hij de bewegingen van Leventian nauwgezet volgde met zijn ogen.

Het nonchalante antwoord van Leventian liet Roque in lachen uitbarsten. Ervoor zorgen dat de veulens konden spelen.. was het maar zo simpel. Hij schudde zijn hoofd, terwijl hij een paar passen opzij zette, in de richting van de kudde. Hij draaide zijn lichaam behendig rond het veulen, en draaide toen zijn hoofd terug.

’De zee is prachtig, zeker.’ de glimlach rond zijn lippen zei genoeg. ’Volgens mij wordt jij later een wereldreiziger, met al die plannen van je!’ grinnikte hij erachter aan, voor hij zijn neus uitstak en tegen het veulen zijn voorhoofd duwde.

’Jij bent hem!’ riep hij vervolgens jolig. Zijn lichaam draaide zich lenig om, en in een drafje ging hij op de kudde af, niet al te hard, zodat Leventian hem makkelijk kon bijhouden, terwijl Roque’s oren gespitst stonden op alle geluiden om hen heen.


roque Every flight begins with a fall


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque]

Terug naar boven Go down

Dream as you will live forever, live as you will die today. [Roque]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» 'Twould be a grand adventure, to die... But a grander one to live. (Tag: Nergal)
» 110716 Seohyun’s Paris Diary – Behind the Scenes of SMTOWN LIVE in PARIS
» 110725 SNSD to participate in ‘K-POP All Star Live in Niigata’
» 110901 ‘SM TOWN LIVE in TOKYO’ to be shared worldwide via Facebook
» Assassin's Creed: Live By The Creed, Die By The Creed

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX