IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh wo 17 jul 2013 - 17:22




Kayleigh
576
---
eros
“… give me liberty or give death...”






Zijn woede siddert nog na, de ruzie met zijn vader was het enigste wat hem nog op de been had gehouden. De domme fouten die hij had gemaakt en het leek of hij het hem kwalijk had genomen, tenminste van het confronteren ervan. En het was geen sappige ruzie geweest, beide kokend hadden ze tegenover elkaar gestaan. Beide konden ze elkaar niet meer zien, Amor was vertrokken en had hem een richting gegeven waar hij zich kon veroorloven. Het was BMH, waar hij binnen was gestapt en hij had zijn ogen het hele gebied rustig laten verkennen. Na zich bij de rang 1 kudde gemeld te hebben vertrok hij niet veel later. Hij had geen zin in kuddes, even geen zin in paarden en na het gewaarschuw over het donkere gebied waar de schimmen zich huisden was hij erop uit getrokken. Naar de baaien van het Orlais, de rustgevende golven waren iets waar hij naar verlangde. Zijn vader had dat verteld aan hem, hij had gezegd dat het daar prachtig was voordat de ruzie hun uit elkaar had getrokken.

Een rustige, maar ruime galop zorgden ervoor dat hij meters maakte, want ergens aan de horizon zou de blauwe lijkende vloeistof moeten verschijnen, iets donkerder dan de lucht, met witte schuimkoppen. Ja, de meest prachtige verhalen werden erover verteld. Met een regelmatige tred bleef hij galoperen, het was fijn om uit te waaien en zijn manen, waar de wind meer mee begon te spelen, vertelde hem dat de wind sterker werd en dat hij dichterbij was bij de baaien van het Orlais.

Als zijn hoeven het mulle zand bereiken worden zijn longen van de lucht ontnomen, het was allemaal zo mooi, sprookjesactig hoe mooi de riffen zijn die zich net wat verder bevinden in het half ondiepe water, hoe de zon gereflecteerd word door het prachtige, diepe blauw. Hoe de golven stuk voor stuk hun eigen, witte schuimkoppen vormen en inslaan op het spierwitte, parelachtige strand wat duidelijk aangetast word door het eb en vloed wat er om de tijd op speelt. Zijn hoeven vervolgen hun weg automatisch naar over het strand waar de branding de grens tussen zee en strand aangeeft. De golven spelen met zijn hoeven, ze glijden er langs heen maar bij een sterkere golf spatten ze speels op tegen de koten van Eros. Zijn lippen krullen lichtjes op tot een glimlach als hij tot kniehoogte het water in stapt en geniet van de koelheid die het water met zich mee brengt.

In zijn ooghoek ziet hij een gestalte verschijnen, een merrie verondersteld hij na wat verder onderzoek, zijn hoofd draait er naartoe, echt heel veel zin had hij niet in gezelschap maar ze leek hem niet heel over vrolijk en dus besloot hij om haar bij hem toe te laten en niet gelijk weg te rennen. Het was een zekere maar opvallende verschijning, grijsbont met zwarte manen. Hallo daar? Vroeg zijn stem voorzichtig en niet afschrikkend, zijn hormonen speelden op en toch negeerde hij ze, daar had hij nu geen trek in. Nieuwsgierig draaide hij zijn oren naar de merrie, want eerlijk, het was een mooie verschijning. Niet dat hij dat in de eerste plek zou laten zien, nee hij zou niet zo zijn als zijn vader en zeker afwachtend houden, en haar leren kennen. Misschien kon deze merrie hem tot de volledige bekoelte brengen, misschien had hij hierin totaal geen zin in, dus besloot hij dat de tijd dat voor hem zou beslissen.








MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Pip
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh vr 26 jul 2013 - 14:19


Kayleigh


"NEE" gilde ze. Haar hart bonkte in haar keel zoals het onweer dat na galmde. Haar manen plakte aan haar hals, welke nat was door een mengeling van zweet en de regen die op haar dunne vel kletste. De zwarte ogen keken haar aan alsof ze haar uit lachte, Een valse lach gleed uit zijn mond. Een harde klap. Zijn tanden stonden vast geklemt in zijn keel. Ze zag nog even zijn ogen van angst, waarna langzaam het leven uit zijn lichaam stroomde. Het lijf van de sterke theron zakte langzaam in. Ze schoot overeind. Elke keer weer was het dezelfde droom, of eigenlijk dezelfde realiteit die haar bleef volgen. Haar hals was wél werkelijk nat, een laag zweet bedekte haar klamme hals. Opnieuw had de jonge merrie zich mee laten slepen in de tornado van de nachtmerrie.

Het was opnieuw zover, opnieuw had een paard haar hart gebroken. Waarom kon ze nooit een keer gelukkig blijven. Haar ogen gleden over de jonge merrie's Aleydis en Alézna die uitgegroeid waren tot prachtige merrie's. De jonge tweeling had haar vader verloren, netals de sterke Astracan zijn vader had verloren. Het voelde voor Kayleigh alsof ze faalde. Alweer een veulen dat niet opgroeide zoals het bedoeld was.

In een vlugge draf, vol souplesse bracht ze haar lichaam voort. Haar hoeven leken de grond maar een fractie van een seconde aan te raken om haar lichaam ophoog te gooien. Haar lichaam draaide om de bomen heen.
Het was wonderbaarlijk om te zien hoe het landschap van iets moois veranderde op wat mooiers en daarna weer in wat werkelijks prachtigs. De bomen hadden plaats gemaakt voor de rotsen De zoute lucht hing al in haar neusvleugels. De zee hoorde ze al op een degelijke afstand in haar oren ruizen. Al snel maakte ook het rots plaats voor de lange parelwitte stranden. De schuimkoppen in de zee deden haar op een één of andere manier iets, iets waar ze vrolijk van werd.

Het was raar hier te zijn. Ze was hier vaak, heel vaak. Maar slechts om één rede; Theron. En nu was hij er niet. De zon die veel kracht had deed haar vacht glanzen, die nog enigszins nat was van het zweet dat opnieuw haar huid had bedekt. De zon die reflecteerde op het enorm mulle zand, maakte het haar zwaar. In een draf bracht ze haar lichaam het water in. Wilde klapte het op haar borst. De waterdruppels lagen op haar vacht als glinsterende diamantjes. Het water was koud, maar het maakte haar vrij weinig uit. "Hallo daar?" Klonk opeens een vragende stem achter haar.

Geschrokken draaide de merrie zich om. Haar ogen gleden lang de contouren van zijn lichaam. Hij was gespierd en groot. Maar wat haar het meest opviel was zijn kleur. Ze wist niet goed hoe deze kleur heette, maar het was een bijzondere verschijning met het brindle patroon erop en zijn sproetenneus en ogen. Het gaf een soort compensatie tegenover zijn sterke lichaam. Ze vroeg zich af wie het was, en waarom dit gedaante haar had benaderd. "uh, hallo" klonk haar stem vragend. Haar oren draaide onrustig in het rond. En haar manen hingen speels om haar hals. Dit was ongeveer het ergste aan het ontmoeten van nieuwe paarden. Dat van je verwacht werd dat je een goed lopend gesprek op zou starten. "gezien je het waarschijnlijk zo wel zal vragen, mijn naam is Kayleigh" klonk haar stem. het was een regel die ze al duizenden keren had uitgesproken. "En jij bent? Goldy, Macho of King?" Ook dat waren namen die zo al zo vaak had gebruikt.

Haar ogen hingen in die van hem. Ze waren blauw, zeeblauw. Op een één of andere manier kwam hij haar bekend voor, maar ze wist toch echt zeker dat ze deze verschijning dan wel had herinnerd als ze hem eerder had gezien. "eigenlijk was ik ergens naar onderweg" Loog ze. "maar als je wil mag je me komen vergezellen?" vroeg ze de hengst om beleefd te zijn en hem niet zomaar af te schrikken. Haar ogen wendde naar de horizon, de plek waar ze als veulen velen malen had geprobeerd naar toe te rennen, maar zich elke keer maar bleef verplaatsen Daarnaast werd ze ook nog is gehinderd door bewakers die haar niet verder lieten..

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh vr 26 jul 2013 - 15:30




Kayleigh
555
conversation starts
eros
“… give me liberty or give death...”






Zijn blik werd ontrokken aan een klif, die een paar honderd meter verderop stond te rusten in de felle zon. De golven beukten er machtig tegen aan maar toch hield de grote rots stand en met alleen maar het allerfijnste weg te geven aan de golven, waardoor de rots heel langzaam ten onder zou gaan. Zijn vader had dat hem geleerd, en bij die gedachte verlaat een luchtstroom woest zijn neus. Maar hij weet zijn kalmte te bewaren, hij wilde niet de merrie voor hem afschrikken, ze was vrij nat en dat niet alleen door het zoutige zeewater wat haar vel had doordrongen maar ook door het zweet. Het was mooi om te zien maar iets in haar vertelde een ander verhaal. Niet dat hij daarover zou beginnen, waarschijnlijk wilde de merrie dat zo ver mogelijk wegstoppen. "uh, hallo" Bracht de merrie stem hem, vragend. Intussen gleden zijn ogen over haar lichaam en inspecteerde haar vlekken. Grijsbont, zwarte manen en groene ogen. Hij begon bij haar achterhand, zag hoe de planten haar benen omcirkelden en omhoog kropen en gleed door naar haar ogen waar hij ze ook gelijk inhaakte. Hij had geen zin een "mooi-weer" gesprekje te starten, ze waren altijd zo oppervlakkig en oppervlakkig was iets wat Eros niet voor omkeek. "gezien je het waarschijnlijk zo wel zal vragen, mijn naam is Kayleigh" Zijn lippen krulden op tot een glimlach, waarschijnlijk zou zij op dezelfde hoogte zitten kwa gesprekstof, maar dat moest de tijd hem nog leren. "En jij bent? Goldy, Macho of King?" Nu kon hij een grinnik niet meer inhouden. Zijn halshouding was zoals altijd hoog, trots en fel, maar deed hem wel degelijk laten zakken als dat nodig was, of hij dat nodig vond. Nu hield hij zijn hoofd hoog en liet zijn oren het werk doen om alle geluiden in de lucht op te sporen. "Eros." Sprak hij kort zonder woorden te verspillen. En voordat hij verder kon gaan hoorde hij haar zachte klanken weer in de lucht en hield zijn woorden voor zich. "eigenlijk was ik ergens naar onderweg" Hij liet hij hoofd iets zakken en liet zijn halsspieren even zijn werk doen. "maar als je wil mag je me komen vergezellen?" Zijn hoofd maakt een zachte knik en heft zich daarna weer omhoog. "Waarnaartoe zou je reis gaan?" Vroeg hij, nieuwsgierig maar toch ook wilde hij weten waarnaartoe hij dan ook zou gaan. "Het zou me een genoegen zijn om mee te gaan, met zo'n prachtige verschijning." Voegde hij toe, om de merrie zich meer gerust te stellen, hij wilde niet dat ze bang zou worden van hem, alhoewel dat hoogstwaarschijnlijk niet zo zou zijn.

En in een flits is hij terug, terug daar op de plek waar hij geboren was, waar hij met zijn vader was opgegroeit en waar hij het toneelstuk op de eerste plek kon bekijken, zijn vader, die iedere keer ingepakt werd door de meest verschrikkelijke merrie's. Ja, dat had zijn ogen doen openen en deze merrie zou zich niet zomaar in zijn hart vestigen om het daarna te kunnen verscheuren. Amor zag nooit ergens kwaad in, nooit deed hij een poging om een merrie weg te sturen of gewoon niet te verleidelijk te zijn. Nee, hij zou niet zo worden als zijn vader, en kiezen voor de juiste merrie.







MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Pip
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh vr 26 jul 2013 - 18:25


Kayleigh


De klif trok haar aandacht. De klif waar ze met Theron had gestaan bij hun eerste ontmoeting. Uren lang. Waar hun liefde was overgesprongen. Het was een bijzondere plek. het was alsof de zonsondergang daar nog mooier was en de wind nog koeler. Ze glimlachte zachtjes naar de charmante hengst. Zijn hoofd was mooi geheven. Trots. Het klonk misschien raar, maar ondanks het niet zo extreem vrolijke karakter van het dier, gaf het haar een soort positieve energie. "Eros" klonk zijn stem. Ze was alweer vergeten dat ze om zijn naam had gevraagd. "hmmp" mompelde ze zachtjes. Misschien nieteens hoorbaar voor de knappe hengst.  "Waarnaartoe zou je reis gaan?" waarnaartoe zou haar reis gaan. Haar ogen gleden opnieuw naar de zee. Ze was even stil. Nog voordat ze antwoord gaf ging de hengst verder. "Het zou me een genoegen zijn om mee te gaan, met zo'n prachtige verschijning." langzaam gleden haar mondhoeken speels omhoog. "Atlantis" klonk haar stem. Geen woord meer, geen woord minder.

Opeens sprintte ze naar voren, terug het water in. De zweet op haar hals was langzaam op gedroogd en had haar hals vies gemaakt, plakkerig en hard. In grote galopsprongen dook ze het water in. Haar hoofd hoog en sierlijk en de lucht. En haar ogen een beetje dicht geknepen, om het zoute water in haar ogen te voorkomen. Opnieuw legte het water diamantjes op haar vacht. Een laagje water werd bij elke pas over haar heen gegooid. Haar rug stond nog net niet onder water toen ze stopte met lopen. In een soepele draai draait ze zich om. Achter haar liep Eros nog steeds, dichter achter haar zelf dan ze had gedacht. "niet slecht." was het enige wat ze zei.

Haar ogen gleden opnieuw naar de klif, de rotsen. Welke nu veel kleiner waren geworden, door de afstand die ze het water in hadden afgelegd. Theron. Opeens kreeg ze zin om in elkaar te zakken. Leven en laten leven zeggen ze toch altijd!? Ik had het laten leven. Ze woorden galmde nog na in haar oren. "Volg me niet, het komt wel goed". Uiteindelijk hád ze hem gevolgd. Het beeld stond op haar netvlies getatoeëerd. Ze had hem tegen moeten houden. Nu had ze niemand weer. Niemand waarmee ze haar pijn kon delen, en haar leed op tafel kon leggen. Allen Aleydis, Alézna en Astracan, die haar al hielpen door er enkel te zijn. Ze wilde geen verhalen met ze delen. Ze wilde niet vertellen hoe of wat. Zeker de jonge tweeling niet. Ze waren nu dan wel volwassen, en als ze vroegen 'waar is papa?' vertelde ze niet 'papa is even weg'. Maar 'papa komt niet terug.  Beloof me dat je uit de problemen met schimmen blijft?' waarna ze dan weg liep, met tranen in haar ogen. Leven en laten leven" mompelde ze zachtjes. Niet zo zeer in de richting van Eros bedoeld. Ze wist nieteens of hij haar wel verstond.

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh zo 28 jul 2013 - 11:10




Kayleigh
696
Thunder and Lightning
eros
“… give me liberty or give death...”






Het was niet te beschrijven, maar zij deed wat met hem, zij kalmeerde hem op een of andere manier, liet de rest van de woede die door zijn lijf sidderen tot het minimale afnemen en bracht positieve energie. Hij wist het niet wat het was, was het een merrie die hem probeerde te veroveren? Nee, dat was ze niet, zij gedroeg zich al zo anders dan de merries die rond zijn vader heen hingen, die waren zoveel directer, dringden zich op en lieten zijn vader zich opdringen. Op een of andere manier hing er een andere sfeer, hij had een kudde gezien, gezien hoe de leiding was. Ervaren, toen zijn vader er een had gevormd, maar die was uit elkaar gevallen, of het door een merrie was of gewoon door dit landgoed wist hij niet precies.

De groene, blinkende ogen van de merrie halen hem uit zijn gedachten, hij liet zijn blauwe hangen op de hare maar wendde zijn blik af om die vervolgens te vestigen op het bos dat achter het strand ligt, ondanks dat het zonnetje zich vol laat zien en de zon fel weerkaatst word door het water liggen zware, donkere wolken in het zich. Wat weerlichten laten zich zien maar nog geen gedonder te horen. Bliksemflitsen zullen hun krachtige ladingen los laten op de aarde of die overspelen op de andere wolken, de knallen van de donders zullen erna volgen. Onweer. En toch was de kans niet eens zo groot dat het werkelijk in de buurt van het strand zouden komen. "Atlantis" Klonk haar stem, de stilte onderbrekend zodat dat deze heel storend was. Ze spurtte weg en Eros kon alleen maar volgen, met krachtige galopsprongen merkt hij wat voor een kracht hij had opgebouwd, echter ging Kayleigh nog sneller dan hem in haar elegante passage. Zijn achterhand zet aan en hij laat de grote spieren rollen onder zijn vacht terwijl hij versnelt. Zijn galopsprongen vergroten zich aanzienlijk en kunnen haar weer net bijkomen. Waterdruppels rezen tot boven zijn oren als zijn hoeven keer op keer het water raken en in het diepere water vormt zijn borst een boeg voor het water wat graags langs de kanten uitwijkt.

Als de merrie voor hem stopt en zich in een keer omdraait laat hij het water de tegenwerking geven zodat hij kan stoppen, het gaat vanzelf en snel op deze diepte, het water golfde op tot zijn borst en halverwege zijn buik. "niet slecht." Een glimlach krult zich op, waarschijnlijk had de merrie verwacht dat hij niet zo snel zou zijn. "Toch kan ik jouw snelheid niet tippen." Klonk zijn machtige stem, maar toch uiterst zacht, ondanks dat alle paarden die op het strand zouden staan het nog konden horen.

Wanneer zij haar ogen weer vestigt op de klif zoals hij dat gedaan had, betrekt zijn gezicht. Het leek haar pijn te doen, een slechte herinnering zou haar misschien teisteren. Zijn neus vind zijn weg naar de hare en drukt zich zachtjes tegen haar wang aan, wat het ook was, hij wilde haar er niet mee lastig vallen, niet nu, hij was nog een volkomen vreemdeling voor haar, behalve zijn naam. "Leven en laten leven" Het was amper hoorbaar maar het was genoeg voor de hengst om de merrie de ruimte te geven, vooralsnog verzette hij zijn lichaam en ging naast haar staan, op een gepaste afstand, hij wilde zich absoluut niet opdringen voor haar. "Zo is het." En hij moest zich inhouden om niet te vragen naar wat het was wat haar stoorde, wat haar minder gelukkig maakte. In zijn ooghoek ziet hij de dreigende lucht, nu toch wel dichtbij hen komen. "Zullen we een droge grot opzoeken?" Was zijn vraag dan ook, dit keer op dezelfde machtige maar zachte manier bracht hij de klanken aan de merrie. Zijn hoofd richt zich weer trots op, zijn halsspieren deden zijn werk en kwamen op onder zijn champagne vacht en zijn hoofd draaide weer naar de bossen. Ergens was een donder te horen van het natuurgeraas dat zich verderop begon te vormen en de eerste spatten begonnen te vallen. Niet dat hij het erg vond, maar de kracht van de bliksem mocht niet onderschat worden.










MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Pip
Editor
avatar

Profile
Number of posts : 2407
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh zo 28 jul 2013 - 22:03


Kayleigh


Schimmen. Haar gedachtes vlogen ineens over van het een naar het ander. Van het slachtoffer naar de misdadiger. Die ogen van Avanti die zo emotieloos maar ondertussen vol vreugde stonden wanneer hij in zijn nek beet. De ogen zoals elke schim. De ogen die ook Triumph, de vader van twee haar zonen, met zich mee droeg. Ze kon het nog steeds niet geloven hoe erg die lieve hengst had kunnen zinken om zo ver door te draaien. Maar nog minder kon ze geloven wat er was gebeurd die ene avond. Waarom ze door het bos was gelopen. En waarom ze op die manier had gereageerd, haar lichaam had gereageerd. Het was niet vrijwillig geweest. Maar eerlijk is eerlijk, iets in haar had altijd nog van hem gehouden. Al kon ze nu open zeggen dat dat sprankje liefde op slag verdwenen was. Ze hield van Salvador. Ze zou hem niet meer kwijt willen. Maar als ze had mogen kiezen was hij er niet geweest. Haar tweed veulen van Triumph, haar tweede 'verkrachting'.

Ze voelde een laagje water over haar ogen gelegd worden. De wind was koud. Het begon steeds harder te regenen.De regen klatste op haar huis. En de wind sneed in haar neusvleugels. Op de achtergrond klonk gedonder. Slecht een halve seconde na ze een oogverblindende flits zag. Het noodweer was toegeslagen. Ze genoot ervan. Toen ze zijn stem hoorde als reactie op de woorden die ze in gedachte had uitgesproken keek ze verrast op. "zo is het". Nee zo was het niet. Als het zo zou zijn zou haar leven geweldig zijn geweest. Als alles goed kwam als je het gewoon laatte. "denk je.." klonk haar stem zacht. Niet wachtend op een antwoord. Haar benen waren ondertussen slap geworden. Een soort van verlamd door de kou van het water. Maar het deed haar niets. Het voelde net alsof het weer haar stemming overnam. Maar eigenlijk klopte het niet. Ze was niét boos of chagrijnig. Ze was in haar eeuwige rauw. Als ze door de ene heen was leek de andere weer te beginnen.

"Zullen we ergens een droge grot opzoeken?" Klonk de stem van de grote hengst weer. Een zwakke glimlach sierde haar lippen wanneer ze goedkeurend naar hem knikte. Ze bracht haar lichaam in beweging. Ze leek haar benen inmiddels al niet meer te voelen. Ze wilde in een draf eruit draven. Maar het water gaf haar teveel tegenkracht voor een makkelijke draf. Ploegend door de kracht van het water bracht ze haar lichaam richting het strand. Het mulle zand was inmiddels nat geworden en liep niet lekker. Kayleigh wist waar ze heen liep. Ze liep zwijgend langs de kant van het water. Het zand maakte plaats voor rotsen. En de grotten waren in zicht.

Rustig liep ze naar binnen. Het was er vochtig maar niet koud. Schemer brak langzaam aan. Ze volgde oplettend elke beweging die de hengst maakte. Maar ondertussen hingen haar ogen op de horizon waar langzaam maar toch erg snel de zon achter verdween. De lucht was een kleurenfestijn. Blauw liep over in paars en paars maakte weer plaats voor roze, oranje en rood. Het was een prachtig gezicht. Het gezicht waar ze bijna elke avond van genoot, met Theron. "Schoonheid is niet altijd even schoon" murmelde ze. Kayleigh had een rare interesse voor zinnen, zinnen die mooi waren, wat zeiden maar niet perse iets bepaalds aanduidden.

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh zo 28 jul 2013 - 23:17




Kayleigh
1.071
Caves
eros
“… give me liberty or give death...”






Er was wat opgevallen van de merrie, en wat het precies was wist hij niet. Ze was volgens hem niet superoud maar toch leek haar ziel meer geschaafd te zijn dan in de nachtmerries van andere paarden. En op dit moment wenste hij dat hij haar ziel kon kijken, kon zien wat er mis was, wat er was gebeurt en hoe hij haar zich beter kon laten voelen. Als dat mogelijk zou zijn dan zou hij dat proberen, maar hij wist niet of hij zich in de juiste positie zou bevinden om dat mogelijk te maken. En hij dacht verder, verder hoe de rest zich zou perfectioneren, als paarden zich open stelde, wat er heel veel deden, maar ook zoveel niet. En sommige zouden zichzelf ermee gek maken, die zouden doordraaien en zich wellicht bij de schimmen proberen te wringen. Toch waren er maar weinig die door de selectie van Avanti door kwam, had hij zich laten vertellen en in zijn observatie hier op BMH had hij dat deels zien gebeuren. Nee deze merrie had trauma's, tenminste, daar leek het op. En hij wist niet dat tot in hoeverre hij stond om dat te kunnen beoordelen, hij was jong maar ondanks de ruzies met zijn vader was hij, naast die listige merries, een wereldvader. Hij had hem zoveel geleerd, over hoe sommige dingen werkte, over hoe stormen ontstonden en zoveel over het leiderschap op dit landgoed. En hoe de schimmen werkten, hoe zij de leiders haatte, en hoe hij moest oppassen nadat hij van zijn leiderschap was onttrokken.

"denk je.." Bracht ze uit, niet zo zeer naar hem toe maar tegen de lucht, of misschien toch wel naar hem, wat maakte het uit? Maar het gaf hem een aanwijzing tot het gene waarom ze, zo op het leven verkeken was. Leven en laten leven Galmt weer door zijn hoofd, en op de manier waarop ze het uitsprak kon je merken dat het niet zo was. Of tenminste dat ze iets oneerlijk had gevonden. Want er is zo veel oneerlijk, misschien een vorige hengst, een moeder of vader, of een van haar -mogelijke- nakomelingen die dit leven was gepasseerd. Was vertrokken, vrijwillig of onvrijwillig door de schimmen, zou een voorbeeld kunnen zijn. Evenals dat het een goed voorbeeld zou zijn als een van hen het leven niet meer waardig vond en zo zich van een klif af gegooid zou hebben. Er zijn talloze doodsmogelijkheden en vele zou je niet moeten uitsluiten. Zoals een onweersstorm. Een windhoos, waterhoos of een simpele blikseminslag op een boom of wellicht een paard zou voldoende schade kunnen aanrichten, fataal of niet zou dat zou het lot, of wat er ook boven hen zou gelden beslissen.

Op zijn vraag knikt ze alleen maar en kiest zelf al zo duidelijk haar pad dat hij alleen maar doet volgen, soms laat hij zijn neus iets over haar rug glijden terwijl zij zelf zo duidelijk en vastberaden het water opzij duwt, tegen zijn borst maar dat maakte niks uit. De stroming werd sterker en hij zou er zijn als ze naar zou storten, hij zal haar proberen te helpen, zodat de zee haar niet in de macht zou kunnen krijgen, maar ergens weet hij dat deze merrie zijn hulp daarin niet nodig had. En toch was had ze ergens een blok liggen, ze was niet boos of hatelijk, het leek alsof ze het plezier van het leven kwijt was, weggeraakt in, waarschijnlijk, een van haar trauma's, of stukje bij beetje. Te vaak afgestraft voor de hoop die ze had, maar waar stond hij om dat te oordelen? Het waren aannames en aannames waren verkeerd, evenals dat vooroordelen dat waren. Er waren verwanten van de schimmen, zonen, dochters, en die schijnen toch niet heel veel kwaads in zich te hebben, maar wel te worden door al die vreselijke aannames en vooroordelen.

Een strand had zich gevormd onder de hoeven van de machtige hengst en natuurlijk onder de buitengewoon elegante en fiere merrie ook. Ook het begin van de stenen die uit de grond leken te steken waren verschenen. En daar was een grot, de merrie kwam tot stilstand bij de rand, zodat de regen haar nog niet kon raken, zodat alle regendruppels apart op verschillende plaats en verschillende tijden neer zou komen, slechts een enkeling zou zich op exact dezelfde plaats zich vestigen. En zo zag hij alle paarden, alle paarden hadden hun eigen plek in de "wolk", alle paarden waren van hetzelfde soort maar toch waren ze allemaal uniek, allemaal waren ze anders en allemaal zouden ze ergens anders terecht komen. Geen enkel paard stond op exact dezelfde plek als dat een dat ervoor had gedaan. Zijn ogen worden terug naar de prachtige lucht gelokt, de felrode kleur lijkt zich als inkt door de lucht te verspreiden. Zijn blik glijd verder naar de grot zelf waar hij een nog iets prachtigers vind, verder in de ruime grot, waar hen twee makkelijk zouden in passen, maar met vier toch wel lastig zou worden, aan de achterwand en de achterkant van het plafon waren edelstenen en kristallen, en in alles werd de lucht gereflecteerd, het zorgde ervoor dat bijna de gehele grot gevuld werd door het avondrood.

En terwijl de tijd de zon onderschepte waardoor die deze kant van de aarde verliet en verdween achter de horizon werden de restanten van de zonsondergang bedolven onder de machtige en dikke wolken die de storm met zich mee bracht. Felle, lichtblauwe flitsen vervulden het wolkendak boven hen. Zware donders volgden. "Schoonheid is niet altijd even schoon" Bracht ze uit, voor hem had het wat meer als gewoon een uitspraak, maar weer een aanduiding, misschien zonder dat ze het doorhad, misschien was het een spel die ze speelde. Hij wist dat niet, maar wilde de merrie niet in de steek laten. "Dat zijn de gruwels, echte schoonheid is toch vrij weinig te vinden." Was zijn uitspraak, wetend dat hij vrij oppervlakkig was, maar ach, zijn hersenen waren al veel verder voor, alleen wilde hij dat de merrie niet laten weten. "Wat is er gebeurt? Wat deze wonderschone merrie zo verbitterd naar het leven laat kijken?" Was zijn volgende vraag, een treffende vraag en misschien ook de verkeerde, maar hoe zou hij dat kunnen weten? Hij draaide zijn grote lijf zodat hij naast de merrie kwam te staan en drukte zijn neus tegen haar wang en daarna jukbeen. Zijn ogen hakend in de felgroene van Kay.









MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh

Terug naar boven Go down

The Moments That Takes Our Breath Away ~ Kayleigh

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Nyan cat takes over!
» Breath Dial
» S4 Episode 8 - Rarity Takes Manehattan
» Dumb Blonde Moments!
» Wind Breath Jutsu

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX