IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Sing a song for the death, sing a song for the hopeless.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. za 7 sep 2013 - 18:50


‘Don’t be afraid.’, zijn stem trilde door de zware geladen lucht van Vyranthium. Hier lopen was altijd een extra druk, zo leek het althans. Voor een schim kwam dat niet op die manier over maar voor anderen leek het vaak alsof er duizenden kilo’s op je rug drukte. Alsof iedere ziel van een verloren lichaam hier rond scharrelde en bleef hangen. Hij kon hun kreten bijna horen, het gegil als geruis van de wind door de bomen. Ze probeerden zo wanhopig anderen te waarschuwen, te zeggen hoe verschrikkelijke de dood was die hij hen kon geven. De wind stak fel op, blies al de geuren van dood en verderf in een andere richting. Maar het joeg ook zijn geur naar de gebieden ver buiten Vyrantium, naar zijn slachtoffers, als een stille waarschuwing voor zijn komst. ‘Don’t be afraid.’, zijn stem klonk laag en bijna zangerig terwijl zijn met bloed besmeurde neus zich dieper duwde in zijn prooi. Zijn scherpe tanden trokken de ruggengraat door en zette zich vast in het verse vlees en bloed. De warmte van deze verloren ziel stroomde door zijn lichaam, liet de kilheid even verdwijnen onder een deken van genot. Zijn hoef duwde harder tegen de hals waarmee hij zijn prooi niet langer zinvol mee op de grond duwde. Iedere slok, iedere hap maakte hem sterker. Zijn gitzwarte hoeven, voorbenen en neus zaten onder het warme verse bloed.

En uiteindelijk was er niets meer over buiten dat ene kenbare iets, het hoofd. Alles lag verscheurd voor zijn hoeven buiten het hoofd, de expressieve angstige ogen die het donker in keken. ‘Stervelingen.’, hij snoof en staarde naar het wit rond de zwarte oogbollen. ‘Ik benijdt jullie.’, dat hij tegen zichzelf sprak was niet nieuw, het kwam gewoon veel vaker voor. Avanti was verveeld en dat had een verkeerde input op hem. En een verveelde schimmenleider had een hoop narigheid nadien. ‘Jullie denken alles te kunnen veranderen. Het slechte stoppen dat al veel langer voor jullie geboren was verwekt.’, zijn hoeven zakten weg in de modder toen hij zijn gewicht verplaatste en vlak voor het doodse hoofd ging staan. ‘Alles tegenhouden ookal weten jullie dat er niets sterkers is.’, er kwam een geruisloze lag uit zijn keel. ‘Sush beautifull creatures.’, zijn tanden maalden bedenkelijk op elkaar. Wat zou hij hiermee doen? Het naar de kudde brengen of eerder aan familie schenken. De spelletjes begonnen hem te vervelen, hij had er genoeg van. Hij wou iets om hoeven hebben.

De stijfheid die door zijn lichaam had gegleden vlak na de blauwe maan van gisteren was verdwenen. Enkele een groot gapend gat in zijn buik maakte kenbaar dat iemand hem had gekwetst maar evenals was gestorven onder zijn ongeduld. ‘Wat zullen we doen?’, hij hield zijn hoofd schuin, zijn paarse ogen boorden zich door iedere boom terwijl hij de geluiden in zijn omgeving opving. Uiteindelijk verdween hij geruisloos en zonder nog een woord te zeggen. Hij keerde terug naar het hart van Vyranthium, de grote rotsformatie onthulde zich in het weinig licht dat er was. Er was normaal niemand die de gegijzelden bewaakten, meestal waren ze te zwak om te vluchten of wisten ze de weg niet. Bij toeval was er nu wel iemand die zijn rust nam. ‘Tri.’, zijn stem sneed door iedere vezel door. Het zwarte lichaam, getekend door ontelbare littekens baande zich een weg langs de jonge hengst de grot in waar twee jonge hengsten lagen. ‘Hebben ze nog iets gezegd?’, vroeg hij met een blik terug naar buiten waar Tri, zijn trouwen linkerhand, hem ongetwijfeld kon horen. Hij bewoog naar de twee hengsten toe, ze bibberde, waren amper in staat iets de doen. ‘Zie wat ervan komt als je solliciteert voor een baan als leider.’, plaagde hij hen bijna lieflijk. De ene leek amper nog in leven, de andere snoof angstig. ‘Wat zullen we doen?’, stelde hij opnieuw de vraag aan zichzelf terwijl zijn paarse ogen de grote iets wat leken te verlichten …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. za 7 sep 2013 - 23:53


T h r i u m p h
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

Zijn hoeven stonden op de plek waar ze altijd rust hadden gevonden, waar ze zijn lichaam hadden gedragen. Het bloed drupte nog van zijn lippen af, zijn tanden hadden het werk mogen doen afgelopen tien dagen van de blauwe maan. Voldaan maar toch niet tevreden had hij die afgesloten, er waren nog veel te veel domme, naïeve paarden die niet geloofden in schimmen of er gewoonweg niet bang van werden. Dom, zo dom en ze mochten het weten ook. Hij had zijn plek weer ingenomen, het bloed had gespild en nu mochten de kuddeleiders hun paarden tellen, registreren in hun zielige hoofden welke er dood waren, welke het niet hadden gered, welke onder zijn, of de andere schimmen hun hoeven waren gekomen. Maar geen enkel had geen pijn geleden, in ieder geval, daar had hij voor gezorgd. Allemaal hadden ze hun eigen, zielige dood, lang, pijnlijk, met de schreeuwende klanken die zijn oren deden strelen. Maar een ding was hem opgevallen, één leider, die overigens alleen was, had zich daarmee niet, of nog niet bezig gehouden. Hij was bezig geweest met zijn merrie, Thri's nageslacht, en Thri zelf had zich kostelijk vermaakt. Hij had nieteens hoeven te manipuleren, het enigste wat hij had gedaan was kijken en gedult hebben. Hij zag Vestival de fout in gaan met een andere merrie terwijl Faylice in de grotten half lag te verrotten. Hij had het haar ingefluisterd, maar ze had hem niet geloofd en dat maakt het alleen nog maar meer lachwekkend.

Achter hem waren wat gesmoorde kreten van de twee hengsten te horen. En weer dat strelende gevoel wat zijn oren omhulden, heerlijk vond hij dat, terwijl hij de show bekeek zie zich honderden kilometers verder afspeelden met wat kreten op de achtergrond leek zijn honger naar bloed te stillen en de atmosfeer om hem heen leek zich te vullen met wat genot, ook al duurde dit maar enkele secondes. Zijn blik viel op de twee hengsten achter hem die hij nog net kon zien, twee hoopjes over elkaar heen gedrapeerd half bewusteloos. Te zwak om ook maar één been te bewegen, nee hij stond hier niet om de wacht te houden. Avanti wist ze altijd zo te verzwakken dat ze de grot niet meer uit kwamen. Zowiezo, al zouden ze het kunnen, ze houden hier de weg nooit terug kunnen vinden in dit doolhof. Dit duistere doolhof waar Thri elk weggetje wist te vinden. Ergens verder van het hart van Vyrantium hoorde hij een angsvallige kreet. Avanti. Zijn leider, zijn heer en meester, onder geen andere leider zou hij zo goed functioneren. En nu, als linkerhand mocht hij zich aan de linkerflank van Avanti vestigen. Even strelen de kreten zijn oren weer, waarna het uitsterft, de trillingen die zich razendsnel en uitstervend verspreiden en misschien zich nog net laten horen aan de kudde als waarschuwing en bevestiging dat er nog eentje de dood heeft bereikt.

Geruisloos bereikte Avanti het zicht van Thriumph, en hij bleef zich verbazen hoe stil de hengst kon zijn, jarenlange ervaring, vanaf jongs af aan zou hem dat geleerd hebben. ‘Tri.’ zijn lichaam had al plaats gemaakt voor de ingang van de grot, hij was gearriveerd. Met zijn stem waar zelfs hij nog respect voor had zou hij elk paard, zonder ook maar het zicht te hebben tot op het bot verkrampen van schrik. ‘Hebben ze nog iets gezegd?’ zijn blauwe ogen vestigen zich in de paarse en een grinnik verlaat zijn mond "Alleen wat angstkreten." Waren zijn woorden, kil, niet meer dan nodig. Hij was nooit een prater geweest, en sinds hij tot het land van de schimmen was getreden was die stilte een sterk punt van hem geworden. ‘Zie wat ervan komt als je solliciteert voor een baan als leider.’ De aanwezigheid van Avanti had de twee hengsten nog meer laten trillen en de woorden van hem gleden langzaam door merg en bot heen. Thri voelde het, laat staan de hengsten. Een grinnik van zijn kant was niet te stoppen, het was al een klein genot opzich om er alleen al aanwezig bij te zijn. Hij had het gedaan met Faylice, had het spel alleen maar groter gemaakt, gezorgd dat het een vizieuze cirkel werd, waar ze nooit meer uit zou komen. Zieke spelletjes, uiteindelijk zou hij haar toch wel de hals doorsnijden. ‘Wat zullen we doen?’ Ving hij op, luisteren was ook sterk van zijn kant, evenals het horen dat het geen vraag voor hem was. "hmmm." mompelde hij bijna onhoorbaar, zijn blik had zich alweer afgewend naar het schouwspel van zijn nageslacht, zijn plannen door aan het nemen voor Faylice, ze was te gelukkig, te sterk geworden voor het makkelijkste. Axis had veel gedaan met de merrie, mij hij zou er persoonlijk voor zorgen dat ze verder zou leven in haar miserabele leventje. Met zijn oren gericht op de grot, hij wilde niks missen van de plannen van Avanti.



815 van mijn favje voor jouw favje xD <3


MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. zo 8 sep 2013 - 11:45

Jennifer schreef:

‘Tuurlijk.’, prevelde hij om Tri’s woorden. Dat was het enige wat die wezens deden, roepen om hulp. Alsof ze na al die jaren nog steeds niet wisten hoe het eraan toe ging tijdens of na een blauwe maan. En dan zou je denken dat ze slim waren die kuddepaarden. Avanti moest hen toch dringend eens bijschaven over hoe je moest overleven en wanneer je de hoop opgaf … wel meestal wanneer een schim voor je neus opdoemde was het niet langer nodig om te lopen gillen. En die twee hengsten probeerden het nog steeds. ‘Jullie worden wanhopiger met de dag, hoe komt dat?’, hij hield zijn hoofd bedenkelijk schuin en keek de twee halfdode wezens aan in het donker. Het was geen vraag, meer een veronderstelling die hij maakte tegenover zichzelf. Avanti was altijd tegen zichzelf bezig, beetje krankzinnig misschien. Hij wist hoe het kwam, hij wist het maar al te goed hoe het kwam. Er werden nieuwe leiders gekozen, altijd een moment van intense chaos tijdens een blauwe maan. ‘Jullie hebben geen idee meer wie jullie trouw moeten zijn. Er is geen orde meer.’, het ene paard kreunde pijnlijk, Avanti keek gefascineerd toe hoe het zijn lichaam in de juiste bochten wrong om een betere positie te vinden … die was er niet.

Buiten de grot stond Tri noch steeds, de jongste schim van de groep maar degene die ongelofelijk gegroeid was door de dagen. Al gaf Avanti geen dergelijke complimenten, voor hem waren het nog steeds een soort van slaven, buiten Ayana dan, dat lag een stuk ingewikkelder. ‘Dat probleem heb ik niet.’, hij schoof zijn paarse ogen weg van de ene hengst naar de andere. ‘Je bent ziek.’, schorde de hengst. ‘Ziek?’, vroeg Avanti geamuseerd. ‘Zijn we ziek Tri? Volgens mij zijn we kerngezond. Beter nog ik krijg een geniaal idee.’, ‘Jullie zijn krankzinnig.’, haperde de hengst met de laatste adem die hij kon vinden. ‘Dat misschien.’, stemde Avanti in. Hij liet het dier achter en begaf zich terug de grot uit. Tri stond nog steeds op dezelfde plaats, gehoorzaam en stil, zoals Avanti het veel vaker zou willen hebben. ‘Ik heb geen idee welk deel van hun brein niet functioneert maar volgens mij zijn zij de krankzinnige met hun eeuwige wisseling in leiders.’, hij zweeg, het was weer meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders. Avanti was redelijk ver afgedwaald. Hoe langer je schim was hoe meer de duivel aan je ging vreten. Andere schimmen hadden daar minder last van, ze waren niet zo nauw verbonden met hel als Avanti was. Zijn ziel was al half opgevreten, zijn aandacht ging nog maar naar één ding. Er was geen plaats meer voor onderhandeling of plannen smeden. Het ging hem enkel maar om het aantal doden en het weghalen van de plannen. Familie ruïneren en geesten verminken. Hij wou hoofden brengen, bloed zuigen, vlees proeven. Het waren de enige begrippen die in hem omgingen en dat maakte hem inderdaad misschien wat krankzinnig. Avanti was net als Tri de niet zo spraakzaamste, tegenwoordig praatte hij meer dan gewoonlijk … tegen zichzelf dan wel.

‘Heb je iets van informatie kunnen krijgen afgelopen dagen? Plannen? Potentiele leiders?’, hij keek scherp opzij naar Tri. ‘Sappige roddels?’, er kwam een onweerstaanbare donkere grijns op zijn lippen. Het warme bloed was inmiddels kou en plakkerig geworden tegen zijn zwarte met littekens bezaaide huid. De kudde was één grote chaos geworden, er was niets meer duidelijk. Avanti had aan de bosrand gestaan en toegekeken maar alles was zo onduidelijk geworden dat het hem zelf niet lukte er iets uit op te maken. En hoe frustrerend was dat voor de hengst die alles wou weten …. Heel frustrerend. Maar dat korte lont van hem maande de paarden wel wat aan er vaart achter te steken aangezien hij veel meer doden nam dan eigenlijk nodig was. Achter hen in de grot klonk weer een angstvallige kreet. ‘Oeps. Sorry!’, hij stopte de impulsieve beelden in zijn hoofd van dood en verderft dat hij hen ook doorstuurde. Hij moest het meer onder controle zien te krijgen. Ze moesten nog even in leven blijven, hij wou hun lichamen gebruiken voor meer experimentele doelstellingen. Die gedachten deden hem terugkijken naar Tri. ‘Waar zit Xariv?’, vroeg hij bijtend en arrogant. Hoe kon Tri dat nu weten … Avanti zocht met zijn geest, Ayana wist hij gemakkelijk te vinden, ze waren zo nauw verbonden. Hij volgde het draadje dat leidde tot de witte hengst en vond hem bij de rand van de kudde, observerend en in gezelschap van een paard. Dat sloeg meteen zijn hele humeur om, wat hadden de anderen toch steeds met die normale paarden…




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. zo 8 sep 2013 - 18:03


Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

Zijn mondhoeken krullen op, het was net een shouwspel om te zien, Faylice die over de kop gaat, Vestival die daar weer achteraan loopt, de kudde alleen latend... Domme keuze, hele domme. De kudde was altijd belangrijker dan een enkeling, vooral al zo'n kansloos geval als Faylice, die al verdoemd was door haar lot. Maar waarom een leider zo blind kan vallen voor een merrie, oorzaak: liefde. Liefde was net zo kansloos, want het was nooit eerlijk, het zou zelfs een duivels element kunnen zijn. Met liefde kon je zoveel smerige spelletjes spelen, voor de ogen van een hengst zijn geliefde merrie langzaam en pijnlijk vermoorden, met zo veel mogelijk geluid en drama als op dat moment mogelijk was. Liefde is zo leuk, maar eens zal het je verraden met alle gevolgen van dien, sommige worden depressief, sommige zijn metaal zo gebroken dat hij als schim bij wijze van spreken nog maar een zuchtje hoefde te doen voordat die helemaal in zou storten. Thriumph deed ook niet alleen Faylice "pesten" maar was veel meer bezig om de leider van rang 1 ook daarbij neer te halen, en ook al had hij dat nooit laten zien aan die naïeve kuddepaarden. Hij zelf kon met zijn ogen alleen al die luchtbel doorprikken. En zoals verwacht kijkt de hengst niet terug om naar zijn kudde, iets wat hij op slaat, weet dat hij ze daarop zou kunnen pakken, gaat pakken, zijn hersenen malen door, zijn plannen vormen zich. Zacht knarsen zijn tanden op elkaar, hoorbaar maar niet stoorbaar. Hij zou het niet zeggen maar als er naar gevraagd werd had hij zijn antwoord kwijt.

‘Tuurlijk.’ Waren de prevelende woorden van Avanti, het was een verspilde woorden van Thri's kant geweest, maar wat deed het er toe? Hij had er van genoten, misschien deed dat het. Geduldig liet hij zijn oor bij de grot, Avanti was weer met de hengsten bezig en hij leerde er veel van, hij kopiëerde niks, en hij kon zelf ook flink wat martelen, maar toch bleef hij leren, streven, Avanti had iets van hem nodig, hij had een goede schim nodig, sinds dat Thri een goede leider nodig had, of in ieder geval eentje die het wel waard is, had hij dat gezien als compromis. Hij vond het heerlijk om in de leidersspanne van Avanti te staan, hij kon zijn eigen ding doen maar niet voordat hij niet meer nodig was. Zijn dagen buiten de blauwe maan bestonden uit heel veel observeren, veel kijken, zijn extreem gevoelige oren in de bomen leggen, waar de paarden dachten dat ze veilig waren en gewoon domweg kijken, alles waarnemen, plotten bedenken en ze uitwerken zodat ze zonder fouten waren. Faylice bijvoorbeeld was een resultaat van een goede uitwerking, ze kan geen kant op en trekt ongewild Vestival zich daarin mee. ‘Jullie worden wanhopiger met de dag, hoe komt dat?’ De grijns gleed weer over zijn lippen, zijn tanden lichtelijk ontbloot, hij had niet lang geleden nog een paard aan zijn tanden gehad, niet zijn voorkeur maar genoeg om de drang klein genoeg te houden, voor nu. Thri merkte op dat Avanti meer naar zichzelf ging praten, niet iets waarop hij wat aan te merken had, niet dat hij dat überhaupt wilde, maar het leek een nog grotere angst te veroorzaken bij de 2 hengsten. 1 amper in leven en de ander er half overheen, sukkels, denken dat ze de schimmen aankunnen, de gedachte er alleen al aan was fout #1. ‘Jullie hebben geen idee meer wie jullie trouw moeten zijn. Er is geen orde meer.’ Dit was deze keer wel heel duidelijk naar de hengsten gericht, er heerste chaos nu, in de tijden van het nieuwe leiderschap was altijd veel te doen, vooral omdat er extra bloed gespild kon worden, ouder leiders konden te grazen genomen worden en vooral werden de potentiële hengst zo ver mogelijk uitgeroeid. ‘Dat probleem heb ik niet.’ Een grinnik verliet het keelgat van de jonge schim, Avanti had sinds dag 1 al gezorgd voor Orde, het was simpel, volgde je niet de regels dan was je dood, werd je als zielloze uit de kudde gezet of werd je gestraft. Hijzelf had dat meegemaakt, iets wat nooit meer voor zou komen, de gedachte was uit zijn hoofd verbannen, en dat was ook maar beter ook, het had ervoor gezorgd dat hij nog preciezer was, en hoe gestoord het ook klonk, het had hem een betere schim gemaakt. ‘Je bent ziek.’ Hoorde Thri de hengst voor het eerst, na alle kreten die hij had uigekraamd, normaal zeggen. Het liet de jonge schim een tik naar links kijken zodat hij het schouwspel wat er zich erbinnen afspeelde nog net kon meebeleven. ‘Ziek?’ Waren de geamuseerde woorden, het was fascinerend om te zien hoe hij het allemaal zo makkelijk maakte, zo sarcastisch en toch ook gevaarlijk dodelijk. ‘Zijn we ziek Tri? Volgens mij zijn we kerngezond. Beter nog ik krijg een geniaal idee.’ "Volgens mij liggen jullie op de grond te rotten." Bracht hij sarcastisch maar sissend naar de hengsten uit, hij speelde graag de spelletjes mee, hij hield ervan, ze uit te spelen. ‘Jullie zijn krankzinnig.’ Sputterde de hengst uit, waarna nog een, wat gemenere grinnik zijn rode lippen verliet. Hij kon ze geen gelijk geven, maar wie waren er nou eigenlijk krankzinnig? De kuddepaarden werden aan hun zielige waslijntjes met hoop en vrede gehouden,terwijl hun zelf wel beter wisten.

‘Ik heb geen idee welk deel van hun brein niet functioneert maar volgens mij zijn zij de krankzinnige met hun eeuwige wisseling in leiders.’ Bracht Avanti wederom naar zichzelf, nadat hij de grot had verlaten. Hij kon het op een of andere manier herkennen, hij had geleerd te herkennen wanneer het niet naar hem gericht was, hij had stilte gehouden als het niet het geval was maar antwoord gegeven was het wel zo. ‘Heb je iets van informatie kunnen krijgen afgelopen dagen? Plannen? Potentiële leiders? Sappige roddels?’ Zoals deze zinnen naar hem waren, en dat herkende hij niet alleen aan het feit dat de paarse ogen naar hem toe stonden. "Geen leiders op dit moment bij 1, Vestival is te druk bezig met Faylice." Bracht hij naar Avanti, verder wist hij niet meer, dus hoefde hij dat ook niet te melden. Zo simpel was dat. Na zijn zinnen gleed er heel onopgemerkt ook een smerige grijns op zijn lippen, maar verder was het aan hem niet om te beslissen of hij er op dit moment wat mee ging doen. ‘Oeps. Sorry!’ Werd in zijn oren gestreken nadat een angstige kreet de grot verliet, vast een van de illusies die Avanti kon verspreiden. ‘Waar zit Xariv?’ Was de bijtende vraag, en op het moment dat hij het vroeg schoten de gedachten door zijn hoofd heen. Hij had hem al een tijdje niet meer gezien, of wacht! Nee.. net nog, aan de bosrand had hij een paar witte stukjes gezien, tussen de donkere bomen maar hij wist niet niet zeker. "Moest ik dat weten?" Was zijn stem bijna vertwijfeld, hij wist dat Avanti niks had aan een onzeker antwoord, dus dan gaf hij ze ook niet.




ehhh niet schrikken 1186


MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. zo 8 sep 2013 - 19:24


Het geweldige droge antwoord van Thri deed Avanti bijna in het lachen uitbarsten … moest hij immers weten hoe je lachte. Bij hem was er enkel maar die half ziekmakende grijns en that’s it. Maar de opmerking was zo mat gezegd dat het grappig was. Thri kon heel verrassend uit de hoek komen. Toen Avanti hem net hengst gemaakt had was het een pure soort van aanvulling geweest. Maar de hengst had zich ontwikkeld op een rare maar goede manier. Hij was een perfect gehoorzame volgeling die deed wat hij moest doen maar niet op zijn mond gevallen was. Avanti dwong respect af maar hij wou geen slaafse onderdanen … eigenlijk wel maar ze moesten hun vuur, hun ziel nog hebben ookal had hij het voor een stuk afgenomen en in zijn macht. Thri was daar het perfecte voorbeeld van, geen bedreiging, een goede kracht en hier en daar zijn eigen mening. Hij was van allemaal waarschijnlijk de meest loyaalste schim. Naast Ayana dan, Ayana was een hele andere wereld voor hem. Xariv … die was klaar voor de vleeshoop. Over een echte nutteloze hengst gesproken. En dan was er Achilles geweest, Avanti’s tanden knarsten zich automatisch over elkaar. Als die hengst zich ooit nog zou tonen op BMH dan wist hij niet wat sneller zou werken, zijn verstand of zijn tanden. Zijn verstand zei dan ook weer twee dingen, het goede en het slechte over de gigantische ex-schim. Avanti grinnikte en schudde kort zijn hoofd om de opmerking die Thri had gemaakt. Een schim met humor, zelf dat was bij Avanti vervlogen, alles wat hij zei meende hij op de één of andere manier. Het ging hem om hoe je het bekeek, Avanti stak zijn humor in de dood. Hoofden naar de kudde brengen was voor hem humor … naderhand gezien was het pure verveling.

In informatie die Thri hem nadien bracht duwde zijn oren nog dieper in zijn hals. ‘Faylice wat is er zo bijzonder aan haar?’, siste hij. De naam proefde bitter aan op zijn tong. Wat was het toch met die merrie en iedereen rondom haar. Hij wist dat Xariv ook zijn zinnen op haar gezet had, Avanti had veel zin om zelf eens te gaan kijken wat er zo speciaal was aan die dochter van Thri. ‘Hoe kan ze het iedere keer weer overleven, door een leider?’, Hij lachte kort, bruut. Wat hij daarna zou doen was allemaal de schuld van wie met haar optrok, hij hoorde de naam teveel, hij ergerde er zich aan. En als Avanti zich ergens aan ergerde dan wilde hij daar het liefst zo snel mogelijk vanaf. ‘Ik wil die naam niet meer horen, het bezorgd me een hele diepe drang om het speelgoed van een ander af te nemen.’, zijn stem donderde, was scherp en dreigend. In plaats van zijn woede de uitvaart te laten nemen richtte hij zijn aandacht om iets helemaal anders … namelijk de onbewaakte kudde. ‘Onbewaakt.’, het kwam er weer uit zonder dat hij erover had nagedacht. Zijn paarse ogen bleven op oneindig staan. ‘Dan denk ik dat we eens creatief gebruik moeten maken van onze half doden en eens gaan kijken wat de kudde te bieden heeft op dit vroege uur.’, alhoewel, Avanti deed het niet graag. Zijn ziel in een ander paard steken en zichzelf hierbij achterlaten. Daarvoor had hij eigenlijk Xariv nodig, die kon op hen letten. Niet dat hier ooit een paard kwam maar net als hij krankzinnig was waren ook de leiders dat als ze dachten om even een invasie te doen op Vyranthium.

Thri wist Xariv niet zijn. ‘Als schim hoor je alles te weten.’, hij gaf de jonge hengst naast hem een veelbelovende blik. ‘Ik zit eraan te denken Xariv binnenstebuiten te halen.’, hij zweeg en snoof verbitterd. ‘Misschien doe ik het wel.’, mompelde hij tegen zichzelf. Hij draaide zijn lichaam en knikte Thri hem te volgen. ‘Heb je het al gedaan? Een ander lichaam bezeten?’, vroeg hij bijna praktisch. Er was niets praktisch aan Avanti. Hij zat alleen maar vol met hatelijke gedachten en dat zorgde altijd voor narigheid. Voor zover hij zich kon herinneren had Thri het nog nooit gedaan, mooi, kon hij voor leermeester gaan spelen. De ene hengst was al dood, Avanti keek naar de andere. ‘Ga je nog sterven of moet ik je een handje helpen?’, hij stapte op de hengst af die huiverde en weg probeerde te kruipen. Hij moest opletten geen belangrijke botten te breken want anders kon hij straks niet functioneren. Dus deed hij het clean en snel. Hij pinde zijn tanden door de hals, recht de slagader in. Het dier zoog zijn laatste adem in en stierf. Het was niet bepaald het mooiste zich, twee hengsten met verwondingen en bloed overal maar iedereen liep momenteel op dezelfde manier door de kudde…




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. ma 9 sep 2013 - 17:57


Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

Hij had er voldoening aan dat zijn opmerking in de smaak viel, niet dat hij dat zo goed kon merken, maar hij reageerde er heel iets op door een grijns te laten zien. Het was genoeg voor Thri, meer had hij niet nodig. Hij hoefde niet op te vallen, dat was ook vrij kansloos als het ging over leiderschap van Avanti, in Thri's geval deed hij op vallen doordat hij dat juist niet deed, hij was stil, had extreem scherpe oren en kreeg daarin alles mee. Lette op, observeerde zijn hele omgeving, plande meer dan dat hij uitvoerde. Liever één goed uitgebreid plan dan een paar die gedoemd zijn te mislukken, natuurlijk gingen niet alle paarden volgens zijn 'planning', verreweg van. En natuurlijk gingen er wel meerdere paarden aan dan die waar hij zijn spelletjes mee in gedachte had. Het was complexe structuur, maar welke structuur was dat niet? Met als perfect voorbeeld de chaos die geschapen is door de leiders zelf, meestal zorgden de schimmen het er zelf voor maar toch bleef het bijzonder en uiteraard soms zelfs veel aantrekkelijker hoe de leiders er zelf zo voor konden zorgen, waarschijnlijk wisten ze zelf ook maar amper wat er stond te gebeuren, en hoe die leiderwissel voor een bloedbad zal gaan zorgen. De leider bijeenkomsten werden ergens gehouden waar het uit het oog was van zijn ijskoude blauwe ogen. Het knaagde aan hem, hij wilde weten wat er nu exact gebeurde, maar op dit moment heerste de chaos zo erg dat de knoop niet uit elkaar gehouden kon worden.

Zijn gedachten schieten weg als Avanti met zijn zin begint ‘Faylice wat is er zo bijzonder aan haar?’, Klonk sissend. Hij wist dat hij uit moest kijken, maar wat er nou precies zo bijzonder aan zijn dochter was? Eigenlijk was het puur spelen, spelen met Vestival, natuurlijk met de merrie zelf en de ervarenheid die het met zich mee bracht. "Speeltje." Beantwoorde hij kort, naar de waarheid. Meer woorden had hij hieraan niet te verspillen, zijn stem klonk emotieloos, geen extra dingen die dit duidelijk maakte, alleen het antwoord. ‘Hoe kan ze het iedere keer weer overleven, door een leider?’, Met een brute lach, het was best bijzonder hoe ze iedere keer weer uit dat diepe gat klom nadat Xariv en hij het haar zo moeilijk hadden gemaakt. Toch stond ze elke keer weer, zonder zelfmoordneigingen, maar voor hem bleef dat spelletje dan maar wat langer door gaan. ‘Ik wil die naam niet meer horen, het bezorgd me een hele diepe drang om het speelgoed van een ander af te nemen.’, Was de stem, scherp en dreigend, en hij wist dat het geen grapje was, niet dat Avanti grapjes maken, maar het was maar beter dat hij haar van zich af zette. Niks was privé en daar was hij het zich maar al te goed bewust van, geen gepieker erover, geen blikken ernaar, misschien heel soms heel even, maar hij wilde haar behouden als speeltje. Ook al was hij het speeltje nu kwijt.

‘Onbewaakt.’, Deelde Avanti zijn gedachte met hem, het was zeer voordelig. Tussen de chaos door zouden ze niet opvallen, en hij wilde wel eens weten wat er allemaal te horen was over die leiderswissel. ‘Dan denk ik dat we eens creatief gebruik moeten maken van onze half doden en eens gaan kijken wat de kudde te bieden heeft op dit vroege uur.’, Het liet hem even opkijken, in een ander lichaam gaan, die bezitten en zo de ultieme camouflage vinden. Het leek hem niet fijn om zijn eigen lichaam achter te laten, zijn sterfelijkheid was terug, in de zin van iemand anders dan Avanti of de zon kon hem doden, en hij moest wat nieuws leren. Maar hij deed alles voor Avanti, hij zou zich voor een leider neergooien als dat Avanti zijn orders waren, dus dit ook. ‘Als schim hoor je alles te weten.’ Klonk veelbelovend naar de jonge schimhengst toe. Zijn hoofd knikte bevestigend, wetend dat hij dit zal onthouden, en de volgende keer ook daar op zal letten. Het was zo, het waren cruciale punten voor een perfecte schim, waar hij naar deed streven. ‘Ik zit eraan te denken Xariv binnenstebuiten te halen.’, Hierover had hij niet te oordelen, maar de schim had zich de afgelopen tijd niet laten zien, en wat hij deed was hem niet helemaal duidelijk. ‘Misschien doe ik het wel.’, Het was mompelend, maar hoorbaar voor hem, en wederom duidelijk niet naar hem toe. Hij liet de opmerking voor wat het was, maar hij wist wat er speelde en hij zal niet verrast zijn als hij opgeroepen werd voor dat geval. Thri volgde Avanti wanneer hij dat naar hem gebaart en wegdraait. Gehoorzaam liep hij mee, zijn pad zal vast naar de grot toe zijn, waar de gijzeling plaats vond. ‘Heb je het al gedaan? Een ander lichaam bezeten?’ Thri dacht terug, hij had een paar keer getwijfeld om het te proberen, maar hij had het niet gedaan, hij vertrouwde niet alle schimmen. Achilles was zijn vriend die tijd al helemaal niet geweest, en het leek hem geen super ervaring. "Nooit." Sprak hij, wederom kort en krachtig, hij had de rest van die dingen al eens ervaren, zich laten wegzakken in de omgeving zo vaak, eens hij dat onder de knie had was het makkelijker dan ooit, nu hoefde hij er nieteens meer bij na te denken en het ging vaak vanzelf wanneer hij een beetje stil stond te observeren. ‘Ga je nog sterven of moet ik je een handje helpen?’ Bracht Avanti naar Thri toe, waarna hij het niet kon laten om gelijk erna nog een opmerking te maken "Vandaag nog graag." Sissend naar de hengst, Avanti had zijn humor ook nog, het ware zieke, haatvolle maar toch ook droge manier. Het sarcasme was iets wat, in zijn opzicht, het allemaal nog een tikje verschrikkelijker maakte voor de slachtoffers, en toch wat leuker voor hem zelf, ermee kunnen spotten, heerlijk...




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. wo 11 sep 2013 - 19:53


De laatste adem teug en zijn lichaam gleed naar hel, vloog over het meer naar zijn gebied bij de duivel. Avanti maakte een kort knikje, iets wat hij wel vaker deed. Het was zijn plicht als schimmenleider om de duivel, zijn leider, zijn heer te voorzien van de zielen op aarde. Al wie onder zijn toezicht of dat van de andere schimmen stierf rees weg naar de duivel. Naar het land van vuur en lava, althans zo gingen de verhalen. Avanti kon zich er wel iets bij voorstellen, hij herinnerde zich nog de eerste keer dat de duivel zijn lichaam aanstelde tot leider van het leger op aarde. Zijn lichaam had gebrand tot in de laatste zenuw, de pijn was fel en heersend geweest. Avanti had lijdzaam voor vier dagen gebrand en toen het allemaal weg was kreeg hij zijn eerste blauwe maan. Merries vergaten snel de pijn bij een geboorte eens ze hun zoon of dochter zagen, wel, Avanti vergat algauw de pijn eens hij de krachten van de blauwe maan door zijn lichaam voelde kriebelen. Dus elk paard die hij kon vermoorden was een dank betuig aan zijn meester in het andere deel van deze wereld, het hiernamaals, hel.

‘Moge hij rusten in vrede, in hel.’, prevelde Avanti. Hij staarde naar de twee dode lijken en blikte kort opzij naar Thri. ‘Daarvoor doen we het.’, mompelde hij. Hij snoof de geur in van dood, van lijdzame verdwijning van zijn ziel en hij knikte bijna tevreden. Avanti genoot altijd intens van de laatste seconden voor een paard stierf evenals de eerste seconden dat hij dood was. Het leek bijna alsof hij de ziel kon zien zweven naar boven. Deze grot had al meer doden op zijn geweten dan eender welke andere plaats in Vyranthium. De grijze stenen waren rood gedrenkt, bloed dat nooit meer zou verdwijnen.

Thri had nog nooit een ander lichaam bezeten, goed, kon hij voor leermeester gaan spelen. ‘Trek je ziel los en plaats het in dat lichaam.’, hij knikte naar de dode die al een lange tijd dood was. Dat was zijn les, Avanti hield er niet van om even vrolijk vol details te gaan vertellen hoe je een ander lichaam moest innemen. Hij wist dat het de eerste keer wat moeilijker ging en dat het pijn deed maar dat ging hij mooi niet gaan zeggen. Hij sloot zijn paarse ogen en duwde zijn ziel naar het dode paard voor hem, het koste hem maar een tweetal seconden. Zijn zwarte friezenlichaam bleef precies op dezelfde plaats staan terwijl hijzelf recht sprong in het lichaam van de hengst. Het was wel altijd even wennen, Avanti kende zijn lichaam zijn krachten beter dan wie dan ook, hij voelde zich er dan ook nooit goed bij om een andermans lichaam te gebruiken. Meestal was Ayana er om zijn oorspronkelijk lichaam te bewaken nu was er geen paard die hier zou komen na de blauwe maan van net. ‘Probeer.’, commandeerde hij met een knik naar het andere lichaam …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. vr 13 sep 2013 - 20:30


Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

‘Moge hij rusten in vrede, in hel.’, Waren de woorden van de prevelende woorden van Avanti, zijn verleden vertelde hem dat er een plek was naast de hel, de hemel. Waar elk paard in wilde komen. Toch had niemand er ervaring mee, niemand die kon zeggen; Ja daar was het echt goed. Allemaal zonnestraaltjes, geen geweld niks, realiteit was echter dat dat theoretisch gezien nooit zou kunnen. Volgens Thri. Zonder macht heerste er sowieso chaos, en dan zeggen ze dat er één macht was, maar waar macht in het spel kwam, kwamen de oneerlijkheden des te sneller, waar de oneerlijkheden waren, waren de opstanden daartegen, en hé, daar had je het geweld. Zinloos, de paarden die het hoopte, eeuwig geluk kon er nooit zijn. De hel daarintegen, dat was een feit, hij had er zelf contact mee gehad, zelf had hij de machten boven hem ervaren, het was daar duidelijk, netzoals hij zijn kudde en leider deed waarnemen. Extreem duidelijk, deed je iets buiten de regels dan had je te doen met je hogere macht, in zijn geval was dat Avanti, hij was hetgene wat ertussen contact had, vertegenwoordiger? Misschien was hij de duivel zelf wel. In het begin was hij de onderdaan, het nieuwste lid en iedere schim boven hem kon hem wat maken, want als hij ertegen vocht volgde er meestal spoedig een roep van Avanti om op het matje te komen. Hij had het vanaf dat begin al begrepen en gerespecteerd, had zich gek laten maken door Achilles, die hem blijkbaar toen als soort speeltje zag, en had het getollereerd, geduldig dat hij was. En kijk waar hij nu stond, zijn geduld had hem beloond, hij mocht aan de linkerzijde staan, maar het betekende een veelbelovende verandering wat een linkerhand met zich mee droeg. Hij deed ook regels handhaven, besprak plannen met Avanti en besliste mee over de schimmen die onder hem stonden, al wist hij dat de stem van Avanti nog altijd de doorslag gaf. Hij wist dat er macht in zijn handen kwam te liggen, al was het een verassing dat hij dat nog best veel mocht hebben, hij had er nooit om gevraagd, evenals dat hij er echt naar deed verlangen. Maar nu hij het had beviel het hem uiterst goed, en hij was niet van plan dat weg te geven, evenals het naar zijn hoofd laten stijgen, nee er bleef hier één leider op BMH en dat was Avanti.

‘Daarvoor doen we het.’, Ving de jonge schim op, ook hij deed er van genieten. Alsof hij even gewichteloos was door het pure, en zuiverste genot wat je kon hebben. Een paard waarvan zijn ziel uit zijn lichaam gedreven werd, hij voelde elke miliseconde wat er gebeurde, en hij merkte verschil tussen elk paard. Bij sommige dreef hij er uit, meestal waren die de meest ver weg gezakte paarden, die al gebroken waren, die niet heel veel in het leven zagen. Opgevers. En dan waren er nog paarden waarvan de ziel eruit gerukt werd, leek wel, de vechters, de leukste om het leven te nemen, die vechten tot de allerlaatste seconde, tot hun allerlaatste adem. Bij deze werd de ziel eruit gedreven, met wat aansporing maar niet meer de levenslust die hij ervoor leek te hebben. Dit was het, hij zou zodadelijk zijn eigen lichaam verlaten voor de minkukel erachter, hij had al vermoedens dat Avanti de sterkste zou nemen, wat maakte het ook uit? Ze konden elk moment terug, en hij moest het toch leren. ‘Trek je ziel los en plaats het in dat lichaam.’, Kwam kortweg naar Thri toe gedreven, verder had hij geen benul hoe of wat, maar het zou toch moeten, Avanti was niet van de woorden, en ergens had de schim wel door dat hij slim genoeg was om dat zelf uit te vogelen. Hij had het al gedaan met de onzichtbaarheid, het was simpelweg een ervaring. ‘Probeer.’, Commandeerde Avanti hem, en zo deed hij dat. Zijn felblauwe ogen worden bedekt door zijn oogleden wanneer hij zich concentreerd op het paard achter de hengst die zojuist was gestorven. Trek je ziel los en plaats het in dat lichaam galmde in zijn hoofd, waarna hij zich eerst probeerde te focussen op het losmaken van zijn eigen ziel. Echter leek die vastgeplakt te zitten, een gevoel wat zich raar gedroeg. Redelijk snel vallen er gaten los, waar Thri aan lijkt te rukken, en prettig was het niet, maar alles voor Avanti, hij zou de meest helse pijn doorstaan, dus dit ook. Eenmaal los richte hij zich op de hengst waar zijn ziel bestemd voor was, die als een hoopje botten met vel eroverheen en misschien wat spieren erbij op de grond lag. Langzaam maar zeker verplaatste hij zijn ziel, moeilijk als het ging en moeilijk alsof het handen had en krampachtig vastklampten aan zijn eigen lichaam. Eenmaal in het lichaam stond hij razend snel overeind. Zijn ogen de andere hoek van de grot verkennend, zijn eigen lichaam stond als een standbeeld, zijn ogen dicht, zijn manen licht bewegend in de bries die door de donkere wouden heen bewoog.

Het was enorm wennen om dit zwakkere lichaam te bezitten, maar gaf hem een heel ander beeld over zijn eigen. In zijn spieren zat zo enorm veel kracht opgeslagen en hij was er simpelweg aan gewend aan geraakt. Dit was toch een verbittering, een paar botten waren gebroken maar hij kon met de pijn leven. Hij kon het makkelijk afkoppelen, het interesseerde hem niks of het nog goed zou functioneren na zijn bezoekje eraan. Zijn hoofd draait zich stijfjes naar de hengst die Avanti bezit, zijn blik veelbelovend naar Avanti toe gericht, terwijl hij zijn benen even deed strekken en wat bewegingen maakte mijn zijn hals om het kleinste beetje soepelheid te verkrijgen, waarna zijn lippen zich vervormen tot een dodelijke grijns...




968 Very Happy


MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. za 14 sep 2013 - 10:23


Avanti voelde met tegenzin zijn nieuwe lichaam aan. Alles wat ook maar in zijn macht lag was weg, dit was al even gevaarlijk als in zijn andere gedaante de kudde tegemoet gaan. Als ook maar iemand door had dat het schimmen waren dan konden ze beide even gemakkelijk sterven. Niet alleen het zonlicht van straks zou hen verzwakken maar ook hun snelheid en kracht lieten hen in de steek. Daarnaast moesten ze werken met de gebreken van de lichamen waar ze inzaten. Avanti voelde de gebroken botten, de pijn sneed langs zijn ziel maar niets kon ooit een zekere grens van pijn overschrijden. Het was zo eenvoudig, enkel het knopje omdraaien en de pijn was weg. Hun dodelijkheid was weg, hun onsterfelijkheid ook want ze wisten beide dat het een zekere dood kon worden. Het enige wat Avanti nog steeds in zijn macht was waren zijn gaves om illusies op te wekken. Hij kon nog steeds de paarden om de tuin leiden. Het enige wat ze hadden te doen was de leiders vermijden want zij konden in een oogopslag zien wat slecht en niet slecht was. Het zou ook een hoop vragen opwekken om twee gehaverde paarden uit de bossen te zien komen. Zelden overleefde een paard de kracht van een schim. Dus hij zou zijn illusies zeker nodig hebben. En Thri eveneens want hij gaf het zelf toe. Zo goed in communiceren en maskeren was hij niet. Hij zou zichzelf verraden door bot en gemeen over te komen enkel en alleen omdat het in zijn aard lag. Thri kon veel beter toneel spelen dan Avanti, daar was hij eerlijk in.

Hij keek toe hoe Thri zich concentreerde op het bezitten van het andere lichaam. Zijn doorzetting en loyaliteit zou op een dag het leven kosten bij Thri. Hij zou zijn leven durven geven voor Avanti te behagen en Avanti zou hem gewoon koelbloedig de dood insturen omdat hij wist dat hij er gebruik kon van maken. Zo werken de tandwieletjes nu eenmaal bij Avanti, voor hem waren ze niets meer dan hulpmiddelen. Hij was niemand leven verschuldigd, enkel Ayana zou hij beschermen, gelukkig genoeg wist ze zichzelf behoorlijk goed te redden. Dat ging niet zeggen dat Thri geen meerwaarde had in zijn kudde, zeker wel. De hengst had zich op alle vlakken bewezen om een waardige schim te zijn. Dat had hem beloond met een plaats links van Avanti. Dus het zou nog heel lang duren voor Thri in een positie als bovenstaand zou komen waarin hij gedwongen zijn leven moest afgeven. Toen het lichaam op de grond in actie kwam gleed een zelfvoldane glimlach over Avanti’s lippen. Hij hield zijn blik op Thri gericht, hoe hij het nieuwe lichaam met evenveel tegenzin verkende als Avanti. Het was geen pretje om plots zou machteloos te zijn. Zijn blik gleed naar de twee lichamen die doodsstil stonden, naar zichzelf. Het zwarte compacte lichaam dat bezaaid lag met wonden en littekens. De geklitte manen en dodelijke tanden. De paarse ogen die levenloos voor zich uit staarde en het bloed dat overal zat. En nu zat hij in een lichaam dat niets van dat had … ja wonden die hijzelf had toegebracht en waar hij nu even gedwongen mee moest functioneren. Maar dit was een goede dekmantel om even de zaken op te snuiven vanuit de kudde.

Hij bracht het hengstenlichaam naar buiten. De zwakke spieren onder zijn voskleurige vacht rolden stijf verder. Hij voelde hoe krampachtig het lichaam zich kronkelde tegen de wil van Avanti in. Zijn blik gleed omhoog, de bomen in. ‘Bewaak ons.’, een stel donkere groene ogen keken vanuit de bomen toe. Er sprong een elegante zwarte panter naar beneden, ze was daadwerkelijk prachtig. Haar vacht glansde, haar staart bewoog sierlijk heen en weer. De klauwen ploegde bij iedere stap de aarde om. Haar tanden kort zichtbaar, de ogen het enige herkenningspunt van haar ziel. En hij zag de lichte humor erin, hij zag er ook de humor van in om in zo’n lichaam te zitten terwijl hun macht zat opgeslagen in de grot achter hen. Avanti greens en keek Ayana in haar andere gedaante na richting de grot. Nu was hij gerust, wetend dat zijn merrie voor altijd, zijn strijdpartner voor altijd er was om hen in de gaten te houden. Avanti richtte zijn ogen naar Thri en gaf hem een veelbelovende blik. ‘Laten we even link gaan doen.’, bracht hij er droog uit. Hij bracht het vreemde lichaam in een krampachtige draf. Het was echt komisch te voelen hoe ongehoorzaam het lichaam was. Avanti had zijn manier van bewegen, Thri ongetwijfeld ook en nu moesten zij zich aanpassen aan een ander. Avanti had liever dat iedereen zich aanpaste aan hen maar hier was dat helaas geen optie. ‘Ik denk dat Minanter en Orlais de meeste informatie bezitten.’, zijn stem klonk merkwaardig anders. Niet zo dodelijk, niet zo gemeen. Wat een tegenvaller was dit nu weer. ‘Jij voert het woord als het erop aankomt.’, hij schonk Thri een veelbelovende gemene blik. ‘Ik ben niet zo goed in toneel spelen.’, grapte hij er praktisch achter. Deze keer had Thri de leiding en Avanti was zeker dat het een enorm machtsgevoel moest opwekken bij de jonge hengst. Hij kwam van onderaan de ladder, had zichzelf bewezen en zat praktisch bovenaan op een hele korte tijd. Dit was hem gegund, ookal zou Avanti het nooit met zoveel woorden duidelijk maken. De stukken bos werden minder dicht, het ochtenlicht liet zon door op hun vacht. Avanti voelde merkwaardig snel de energie uit zijn lichaam glijden. Ze waren kwetsbaar, voor een keer moesten ze echt gaan opletten. Hij hield halt bij de bosrand, net buiten het zicht van de kudde. ‘En nu hopen dat ze ons niet doorkrijgen. Laten we ons eens inleven in het kuddeleven.’, verzuchtte hij gedeprimeert. ‘Hoe heten we eigenlijk?’, vroeg hij dan luidop. Hij schudde zijn hoofd, het deed er niet toe. ‘Ga je gang Thri, voor één keer heb jij de leiding.’, hij knikte kort naar de kudde en liet Thri het voortouw nemen …




1008! =P



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. di 17 sep 2013 - 9:22



Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

Zijn ogen glijden door de grot heen, erbuiten ziet hij zijn eigen lichaam staan, zijn spieren die om zijn hals zijn gedrapeerd, zijn enorme spiermassa in zijn hals en op zijn achterhand, zijn lange manen met lichte, zilverachtige plukken erin, zijn manen die tacties over zijn ogen gewaaid zijn met nog een klein stukje te zien van zijn blauwe ogen die net zo blauw waren als de blauwe maan haarzelf. Evenals de blauwe gloed die over zijn vacht lag, en zowat opgloeide tijdens de blauwe maan. Nu hij zich in dit huidige lichaam bevond was hij er bijna jaloers op, ook al was het van hem zelf. Dit lichaam had zo weinig te bieden in vergelijking met zijn eigen. Deze trip buiten hun gedaante was bijzonder riskant, ze konden zich geen leiders permitteren. En natuurlijk moesten ze zich door hun grootste vijand heen wanen; Zonlicht. Hij had een buitengewoon hekel aan het zonlicht, niet alleen zorgde het ervoor dat al hun energie weg dreef en hun krachten in een straal weg waren, het gaf die zielige kuddepaarden hoop. En overal waar hoop was, waren er paarden die dachten dat ze ons, schimmen konden verslaan. Hij walgde simpelweg van die paarden, het was niet zo, ze konden het gewoon niet onder normale omstandigheden, maar dat leken ze zich niet te beseffen. Het huidige lichaam vertelde hem dat er meerdere botten waren gebroken, Avanti had deze hengsten buitengewoon vakkundig gedood, met de pijnlijkste botten die gebroken werden, de pijnlijkste kneuzing die uitgevoerd werd. Maar het was niks vergeleken met het schim worden, het smeult tot op de dag van vandaag nog na. Niet dat hij er nog wat om gaf, maar het was zeker iets wat zijn pijngrens had weggenomen. Hij had zijn straf doorstaan zonder ook maar één greintje van pijn te laten zien. Zijn ogen waren gefocust geweest op zijn enigste heer een meester.

De voskleurige hengst stapte weg, waarbij Thri zijn lichaam ook in beweging zette, het lichaam zelf hevig protesterend. Schokkerig en haperend wist hij zijn eerste stappen te zetten, het was moeilijk om zich aan te passen aan een ander loopje, een andere pas, want ook hij had zijn eigen ontwikkeld. Daarnaast deed het lichaam niks vrijwillig, de jonge schim concentreerde zich nog een tandje beter op het lichaam en zorgde ervoor dat die stijf maar zonder schokken voor bewoog. Het lichaam wilde van alle kanten niet en daarnaast leek zijn ziel ten alle tijden terug naar zijn eigen lichaam te willen. Zo wist hij ook dat hij in een miliseconde terug kon naar zijn eigen lichaam, aangezien zijn ziel op zijn lichaam aantrok als een magneet. Hij moest zich zelfs opsluiten, om zich echt te kunnen concentreren op wat er voor hem lag te gebeuren. ‘Bewaak ons.’, Bracht Avanti naar Ayana toe, die als de zwarte panter in de bomen lag verscholen, alleen twee groene ogen waren zichtbaar. Thri keek haar kort aan als teken van respect en liet zijn blik daarna varen om het daarna weer op Avanti te richten. In zijn ooghoek zit hij Ayana naar beneden springen, wetend dat ze de grot met haar leven zou bewaken voor Avanti. ‘Laten we even link gaan doen.’, Waren de droge woorden van Avanti, Thriumph had zijn grijns nog wat breder gemaakt en liet ook de zwarte hengst draven. Het lichaam was helemaal niet van plan om zich te laten leiden door zijn ziel en liet wat merkwaardige schokken zien voordat het zich in een korte draf waande. Het was bijzonder raar om te voelen hoe anders het draafde en hoeveel tegenzin een lichaam kon hebben, het liet Thri even kort grinniken. ‘Ik denk dat Minanter en Orlais de meeste informatie bezitten.’, Kwam van de voshengst, de stem was zo normaal. Het was bizar om een schimmenleider als Avanti, die door en door gevult was met sadistische gedachten, met duivels en pure slechtheid in zich zo normaal kon klinken zodra die een andere hengst bezat. Op dat zelfde moment besefte hij zich dat zijn stem ook normaal zou zijn, en het viel het hem niet in de smaak. Zijn hoofd maakte een korte knik, wat nog zeker wat meer overtuigingskracht koste doordat het lichaam niet aan hem gehoorzaamde. ‘Jij voert het woord als het erop aankomt.’, Wederom gaf de schim een knikje, al was de veelbelovende blik iets wat Thri even van zijn stuk bracht. Hij had daar de macht voor in handen, hij kon het verpesten, maar hij kon zich ook extra bewijzen. En dat laatste viel bij hem in de smaak. ‘Ik ben niet zo goed in toneel spelen.’, Grapte Avanti, waarbij Thri een kleine grinnik liet horen. Al hoewel hij zich een tikje vreemd voelde. Het vos en het zwarte gestalte deden de dunnere gedeelten van het bos bereiken en het felle licht streek neer op gedeelten van de bebloede vacht. Zonlicht. Hij haatte zonlicht, het zoog al zijn overige energie die hij had in zijn ziel zitten als schim wegsijpelen. Als een gat in zijn verdedigingslinie, en nog kwetsbaarder voelde hij zich eronder. Als Avanti vlak buiten het zicht van zijn lichaam tot stilstand bied laat hij zijn lichaam ook stoppen, welk abrupt stopt. . ‘En nu hopen dat ze ons niet doorkrijgen. Laten we ons eens inleven in het kuddeleven.’, Kwam gedreprimeerd van de voskant. Hij kon zich nog herinneren toen hij zich in de kudde bevond. Wat de truckjes waren wat elke hengst daar deed, hij wist hoe je paarden om kon krijgen, hij is en was altijd al een macho en kon dat in dit patroon toch perfect toepassen. ‘Hoe heten we eigenlijk?’, Vroeg Avanti waarna hij zijn hoofd schudde, het was geen onbelangrijk punt, maar hij zou er wel achter komen. ”Komen we snel genoeg achter.” Grinnikte hij, een kuddepaard zal hen vast wel herkennen, en als excuus zouden ze achter de hand hebben dat de schimmen hun hadden verandert –wat normaal ook het geval is-. ‘Ga je gang Thri, voor één keer heb jij de leiding.’, Liet Thri zijn conclusie dat zijn oren niet gelogen hadden, hij mocht de leiding hebben, wat zou betekenen dat hij voor een keer de leider was van de schimmen. Zijn hersenen gingen de woorden nog eens zorgvuldig na. Hij kreeg de macht, en het machtsgevoel wat daarbij hoorde. Het liet hem even een moment staan, stilstaan om het te verwerken waarna zijn ogen waarnemen dat Avanti het toch echt bedoelde omdat zijn hoofd een knik naar de kudde maakte. De kudde van het Minanter, en zo stapte hij vol het ochtendlicht in.

Zijn verleden leek omhoog te komen, waar hij nu handig gebruik van kon maken, zijn oude gewoontes, zo ver weg gezakt, maar nog net niet helemaal. Zijn hoofd knikte wat naar boven, zo spande hij de juiste spieren aan in zijn hals wat zijn hals groter, aantrekkelijker maakte. Al gauw hadden hij en Avanti een stel ogen getrokken van nieuwsgierige paarden, bij het aanzien ging hij expres iets hinken, zo trok hij makkelijk het medelijden. Een merrie voor hen voelde zich aangesproken en kwam bezorgd hun kant op ”Oh! Wat zien jullie er uit!” klonk de hoge stem van bezorgdheid. Hij liet de merrie dichterbij komen om de wonden nog wat beter te inspecteren. ”Verdomde schimmen.” Sprak hij kwaad, maar toch met een vleugje opluchting, ze zouden oorspronkelijk nog maar net ontsnapt zijn, alhoewel dat onmogelijk was, voor vele was die hoop daar en konden ze dat makkelijk aannemen. ”Jullie wonden moeten gespoeld worden!” bracht de merrie in lichte stress uit, haar lichaam bewoog zich al snel naar het bekende riviertje en Thri kon alleen maar volgen, zijn ziel trad toe in de hersenen, de naam van de zwarte moest zich hier toch wel ergens ingenesteld hebben? Na nader onderzoek kwam hij tot de conclusie dat de hengst officieel “Helios” heette, handig voor straks. Verder zocht hij nog naar de hengst die Avanti bezat, hij was wijs genoeg dat hij ook het voor hem makkelijker moest maken aangezien Avanti helemaal niks gewend was van het kuddeschap. Hij kon nog wat vanuit het verleden oprakelen, deed dat ook, maar hij was hier vooral niet om zichzelf, Avanti had ook zijn dekking nodig, en hij voelde zich er verantwoordelijk voor. Nog vers in zijn geheugen, twee kennissen waren ze van elkaar, beide elkaar gevonden vanwege hun zelfde doel om de schimmen te bestrijden, een ziekelijke lach kan Thri nog maar net onderdrukken. Met de naam “Amos” keert hij tevreden terug uit de hersenen van Helios. Zorgzaam liet hij zijn ene been net iets hinken, zoals hij dat in het begin had gedaan, geen detail mocht overgeslagen worden om niet op te vallen tussen de kudde, want dat deden ze al genoeg met hun terugkeer vanuit Vyrantium. Aangekomen bij het riviertje besefte hij zich dat het normaal wondenspoelen niet fijn was voor een paard, dus fakete hij die ook wanneer hij in het water stapt en snel het bloed van zich af liet spoelen, de merrie deed zeker mee en probeerde te helpen. ”Je zou verzorgster moeten worden.” Bracht hij naar de merrie toe, hij had er moeite mee om zich echt op een presenteerblaadje voor te doen, maar met wat zieligheid aan zijn kant had hij tenminste zijn reden. Hij keek toe hoe de merrie zich er ongemakkelijk bij voelde en hem bedanken. ”Sorry, Helios is de naam, en deze hengst,” Hij draaide zijn neus, die nog steeds even stijf was, naar de voskleurige hengst. ”heet Amos, hij is diep getraumatiseerd.” Dekte hij Avanti, met een treurige stem en een enorm masker voor zijn ogen gezet. Zijn blik was treurig, alsof het een geweldige hengst was, verpest door de schimmen. Dit was de uitgelezen kans om nog wat extra angst erin te wrijven, als bijzaak. De merrie sprak op net zo’n spijtige toon wat naar hem toe, wat hij niet helemaal mee kreeg. Verdomd! Zijn perfecte gehoor lag nog verscholen in zijn eigen lichaam, waardoor hij de helft minder hoorde, wat uiterst irritant was aangezien hij zijn scherpe gehoor zo gewend was, maar goed, er was veel meer waar hij aan gewend was wat hij ook niet kreeg in het lichaam van een schijnbare Helios. ”Zeg eens, wat me meteen opmerkte was de enorme chaos in de kudde, is er wat gebeurt?” Sprak hij op, voor zijn doen, ultra nieuwsgierige toon, wat waarschijnlijk voor de merrie gewoon normale taal was. Terwijl hij zijn lichaam uit het water laat glijden en de warmte van de zon op zijn rug voelt gloeien, zijn gezicht laat zien dat hij er van houd, ook al doet hij daar enorme moeite voor. Zijn hele drama-stuk was al moeilijk genoeg voor hem, al was het altijd al een sterk punt van hem. De merrie laat Avanti en hem weten dat er een blauwe maan was, dat het waarschijnlijk daardoor nog kwam. Met andere woorden, deze merrie wist het niet. ”Bedankt voor je hulp, ik zal je nog wel eens tegenkomen denk ik. Wij gaan onze bekende opzoeken.” Bracht hij, aangezien dat het enigste antwoord was dat de merrie hun los zou laten. Het zou verrassend moeilijk worden om de verleiding te weerstaan, al die paarden gewoon te laten lopen, zonder meteen door hun vacht te kijken en alle vitale slagaders te zien liggen, al de sappige spieren op zijn plaats laten liggen, maar zodra hij zijn toneelstuk verder zou starten, zou hij er geen oog meer hebben, en zich concentreren op zijn gesprek, anders zou het niet geloofwaardig genoeg zijn. Hij voelde zich ongelofelijk sterk, ongelofelijk machtig en krachtig, ook al was hij dat totaal niet, en hij liet dat zeker het voortouw niet nemen, dat zou dom zijn. Dat zou zijn macht weggooien, nee dan was hij sowieso ten dode opgeschreven.

Terwijl hij stijfjes en een beetje hinkend weg van de merrie stapte, draaide hij stijfjes zijn hals opzij om de beoordelende blik van Avanti te bekijken, vragend zoals zijn blik was, even dat dikke masker van zich af schuddend en even zijn gezicht uit de plooi om zich op te laden voor het volgende gesprek. Aan een buitenstaande merrie hadden ze niks, ze hadden een bekender paard nodig die iets van de situatie af wist nodig, wat natuurlijk meer risico met zich mee bracht. Avanti zou blij zijn of niet blij zijn met zijn toneelstukje van net, en het was voor hem cruciaal om te kunnen beoordelen of hij zo verder kon, of dat hij zijn tactieken moest aanpassen. Dit was de uitgelezen kans, nog redelijk ver van de kern van de kudde af, om het allemaal aan te scherpen, zodra ze er binnen zaten konden ze nog maar een weg, de weg naar voren.



Keep scrolling and scrolling and scrolling, geen hartaanval krijgen 2119


MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. di 17 sep 2013 - 20:23


Avanti is in zijn hele onsterfelijke leven veel meer tegengekomen dan wat hij nu deed. Voor hem was het dus bijna zo gemakkelijk als ademen en leven. Het zonlicht benam hem de kracht waar hij voor werkte, het lichaam ontnam hem zijn zekerheid maar als je diep in het binnenste keek dan zag je nog steeds die duivel zitten. Ze zeggen dat het oog je raam naar je ziel is … dat je door een oog alles kunt zien wat er verscholen ligt. Dan was in zijn geval één blik genoeg om duisternis te ontdoen van het onschuldige lichaam waar hij zich in bevond. En net zo snel hij was gekomen kon hij terug weggeraken. Onsterfelijkheid had één groot voordeel … je stierf niet en je leerde meer en altijd maar opnieuw. Avanti wist alles, wist meer dan ieder paard hier op BMH want geen van hen was hier langer dan hem … buiten Axis. Die was evenals hem onsterfelijk, een geschenk dat ieder vierderangs paard kreeg eens ze hun eed aflegde bij de hoogste leider. Hoelang speelden ze dit kat en muis spel nu al … Axis vertegenwoordigde goed met zijn kennis, Avanti slecht met zijn macht. De gedachten aan de halve Shire hengsten brachten hem diep weg in zijn ziel, op plaatsen waar hij zelden ging en dat bracht hem bij een ander onaangenaam punt, zijn broer. Het was zijn schuld geweest dat Avanti zoveel werk had want zonder Axis zouden de nieuwe wetten in de kudde er niet zijn. Hij was degene geweest die leiders introduceerde en vernieuwde. Het leek al zover weg dat het amper te registeren was. Avanti had al heel wat jaren dat kleine zwakke punt in hem kleiner gemaakt en uiteindelijk proberen uitroeien. Terwijl hij in de verte staarde naar de kuddes wetend dat Thri zijn afwezigheid zou opmerken dacht hij na over het tweetal, zijn broer en Axis. Misschien moest hij ze beide een bezoekje brengen. De ene zou hij verlossen de andere verdoemen en dat omdat het Avanti’s plicht was te doen. Aan het einde van de rit zou hij de enige paarsoog over zijn en hij zou ook de enige zijn die ze zou neerhalen.

En heel die gedachtenstroom was in die enkele seconden gepasseerd en uiteindelijk verbannen. Zijn blik ging terug naar de kudde voor hij Thri de opdrachten gaf die moesten vervaardigd woorden. In bijna een fractie van een seconden kreeg het lichaam dat hij bezat de pijn die het hoorde te hebben, de uitstraling van angst en uitputting. Enkel zijn ogen en woorden zouden niet mee liegen in dit spel, daarom dat Thri het woord moest voeren. Avanti was al niet goed met woorden, zeker niet om vriendelijk over te komen. Thri was de jongste schim, hij stond het dichts bij de kudde qua tijd. Hij merkte het wel, hoe onwennig Thri omging met zijn lichaam, hoe onwennig hij omging met het idee dat hij de leiding moest nemen. Avanti wou nog niet mompelen “stel me niet telleur” maar dat liet hij achterwege. Niemand stelde hem telleur, ze kende de gevolgen. Net als hem had Thri even in stilte gekeken ongetwijfeld herinneringen opgehaald van zijn tijd als gewoon dom kuddedier. Thriumph had het mentaal ook wat lastiger met de stap te zetten naar zonlicht, weinigen van hem kwamen uit de bossen bij zonlicht. Avanti had het vaker gedaan, in zijn eigen gedaante en dat van een ander maar dat kwam grotendeels omdat hij te roekeloos was. Zijn wraak op de hele wereld kon soms zijn eigen leven in gevaar brengen. Op de één of andere manier was hij altijd met Ayana verbonden en zij had bevel over de rest dus zo onveilig was hij nu ook weer niet. Hij verplaatste zijn lichaam zodat het volle zonlicht over zijn voskleurige met bloed besmeurde lichaam gleed. Er kwam een minachtende glimlach op zijn lippen, alsof iets hem zou kunnen stoppen. Thri dacht er hetzelfde over en stapte richting de kudde. Avanti flankeerde hem mankend, hij probeerde de pijn terug in te schakelen en de overhand te laten nemen. Zijn bewustzijn drukte hij achteruit, hij deed de beste moeite om zijn oren niet plat te gooien en gemeen over te komen. Hij was gewond, aangevallen door … schimmen. Ach wat jammer.

De merrie die hen als eerste opmerkte deed Avanti bijna onopgemerkt reageren. Hij liet zijn hals hangen probeerde zijn donkere ogen wat in de schaduw te brengen van Thri’ zwarte lichaam. Wat je moest doen voor wat informatie, het ging gemakkelijker met spionnen. Al waren die veel te traag, Avanti had dan ook besloten om het op zijn eigen tempo te doen. De merrie sprak haar bezorgdheid uit, zoals de meesten deden. Hij snapte nog steeds niet waarom paarden soms zo bekommerend konden zijn om vreemdelingen. Thri’ antwoord was een ongezouten mening over het kwaad. Weeral die schimmen, altijd die schimmen. Die stomme vieze monsters vanuit Vyranthium! Ze waren misschien vieze monsters maar wie was er één stap voor op de kudde? Wel nuja, die stomme vieze monsters … zo dom waren ze toch niet. Thri volgde net als ieder ander net aangevallen kuddepaard de merrie. Avanti zuchtte bijna hoorbaar en volgde op hetzelfde slakkentempo. Zijn ene been sleepte praktisch mee in de trage gang richting de rivier. Was hij zo zwaar gewond om schoongespoeld te worden? Urgh. “Je zou verzorgster moeten worden.”, hij aapte de woorden geruisloos na en stopte toen Thri dat ook deed. “Hij heet Amos en is diep getraumatiseerd.”, Avanti wachtte tot de merrie wegkeek en gaf Thri een korte blik. ‘Ik ben al mijn hele leven getraumatiseerd, hoe zou dat komen.’, kwam er amper hoorbaar uit. De merrie had het amper gehoord, Thri ongetwijfeld wel. De merrie wist niets zoals hij had verwacht, Avanti wist precies welke paarden je moest aanspreken om informatie te krijgen. Hij verdroeg de blik van de merrie over zijn lichaam en liep dan weg met Thri. ‘Was je altijd zo’n slijmbal?’, vroeg hij met een bijna geamuseerde ondertoon. ‘Je zou verzorgster moeten worden. Hoe lief.’, het sarcasme droop ervan af. Zijn ogen zochten in tussentijd naar de juiste paarden die ze nodig hadden. ‘Over echte plannen zullen de leiders het niet hebben met de kudde maar er iets zoiets als roddels en die bevatten meestal de waarheid.’, mompelde Avanti tegen zichzelf terwijl zijn blik naar een forse hengst glijdt die hun kant opkijkt. ‘En hij wil alles weten over onze ontsnapping.’, siste Avanti voor hij zich terug trok in zijn schulp en het weer helemaal aan Thri over liet …





ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. do 10 okt 2013 - 20:33


Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

Terwijl ze weg van de merrie liepen rolde hij even met zijn ogen, voor een opwarmertje niet heel slecht, maar het was zeker niet super goed en het ws heel basis gedaan. De standaart tekst voor de macho hengst, hij liet zijn concentratie weer naar de hersenen glijden, hij moest nog eens kunnen vinden wat het karakter was, het was meer iets van het bewustzijn. Maar hiij had toegang tot alle kennis van de hersenen. Misschien kon hij dit alleen maar als hij andermans lichaam ook daadwerkelijk bezat, misschien kon hij dat in alle situaties. Hij merkte hoe het lichaam nog steeds deed protesteren maar hij leerde zeer snel en had al gevonden hoe hij op die bepaalde manier het toch bijna volledig kon onderdrukkken, hoe? Dat wist hij niet, maar hij wist wel dat het vanzelf was gegaan, misschien was dat ook de reden waarom het hem was gelukt, een natuurlijke ondertoon van hem die het misschien automatisch was, en eigenlijk kon het hem in deze situatie niet heel erg schelen. Hij vond niet superveel, het was een standaart profiel van stoer paard, of in ieder geval wat de kuddendieren stoer vonden, wat veel deed om wat roem te krijgen. Een macho paard. Typisch. Dom genoeg om zo maar even Vyrantium in te rennen en te denken dat ze zomaar even de schimmen konden aanvallen. Nou fout gedacht van ze, maargoed, handig voor op dit moment, hij was vroeger zelf ook wel altijd een macho geweest.

'Was je altijd zo'n slijmbal?' Vroeg Avanti aan hem, het deed Thriumph grinniken, hij had het bijna extreem overdreven, maar het werkte. 'Je zou verzorgster moeten worden. Hoe lief.' Wederom grinnikte hij, het geslijm hielp wel, al met al dan. "Ik pakte elke merrie in." Grapte hij half, verder kijkend naar het volgende paard, welke geinteresseerd in hen was. Verder liet hij de pijn weer opkomen, niet dat het hem iets deed, maar het liet het lichaam vanuit zichzelf mank lopen, wat alweer een zorg minder was, zeker nu hij leiding had, en dat zeker niet gewend was. Hij vond het een super kans, maar hij wilde het goed doen, en desondanks, het gaf hem een geweldig gevoel. 'Over echte plannen zulen de leiders het niet hebben met de kudde maar er is iets als roddels en die bevatten meestal de waarheid.' Momempelde Avanti tegen zichzelf, maar Thri hoorde het, hij zag het als een kleine hint, die hij op dit moment nodig had. Hij was zo nieuw, maar als hij het niet zou kunnen had Avanti hem nooit de leiding gegeven. Maar hij kon het op dit moment ook grandioos verpesten, en dan zou Avanti niet zoetjes zijn. Bovendien wilde hij zijn leider niet terleurstellen. 'En hij wil alles weten over onze ontsnapping.' Siste Avanti ten slot tegen hem, waarna de jonge schim direcht koers zette naar de forse hengst. Het was een bonte hengst die veel toonde en aan de paarden om hem heen, bij hem in de buurt dan, kon hij al merken dat het niet de minste hengst was.

Nu volgde hun plan over de ontsnapping, hoe zou een enkel paard ooit zonder hulp kunnen ontsnappen aan Vyrantium? Goede vraag.. Nooit is het antwoord. Maargoed, zoals de jonge schim had geconstateerd wist hij dat de meeste paarden wel degelijk deden geloven in een ontsnapping omdat ze simpelweg het stomme woord hoop in hun kop hadden gestamd, maar ach op dit moment was het wat makkelijker, maar hoe? Hij zou wel wat verzinnen. De forse hengst had zijn aandacht al gevestigd op hen twee en Avanti volgde zijn flank, hij liet zijn ogen vermoeid staan, vermoeid van de lange tocht vanuit Vyrantium, vermoeid en geteisterd door de wonden die Avanti had aangebracht. Wederom sprak de forse hengst zijn bezorgdheid uit. 'Ik zie dat jullie betere tijden hebben gekent.' Brengt de hengst ietwat voorzichtig uit. "Die verdomde schimmen." Liet Thri moeizaam van zijn lippen af komen. Hij liet de hengst een blik over zijn lichaam geven en sprak daarna "Het gaat." Op de vraag die waarschijnlijk zou gaan komen, hier had hij niet eens de gedachtelezing voor nodig, het was een toneelstukje die hij bij bijna ieder paard kon uitvoeren, soms wat verschillende versie's maar blijkbaar werkten ze allemaal hetzelfde. 'Zeg me, hoe noemen jullie?' Vroeg de hengst, waarschijnlijk alleen maar om beleefd te zijn. "Helios is mijn naam, en dit is Amos." Zei Thri, op dezelfde toon, alsof zijn stem was aangetast, hij blikte even naar Avanti toe, hij wist dat de vraag zou koken die Avanti had verwacht maar hield zijn aandacht bij de bonte. 'Hoe zijn jullie uit dat zwarte gat gekomen?' Vroeg de bonte verwonderlijk waarop Thri even opkeek, hij had in de weg erheen zijn verhaaltje al opgemaakt, niet dat het mogelijk zou zijn, maargoed, het bracht waarschijnlijk de meeste hoop, en was waarschijnlijk het meest geloofwaardig. "Wij werden vastgehouden in een of andere grot, gemarteld, geteisterd met hun woorden. We waren, denk ik, bewusteloos geweest want toen ik wakker werd waren ze even weg, ik had de weg erheen onthouden, we zijn stil weggeglipt en we hebben ons zo snel mogelijk uit de donkere bossen bewogen. En nu staan we hier." Op dezelfde toon had hij zijn zinnen geformuleerd, maar hij liet tussendoor zijn stem wat wegvallen, zorgt voor dramatisch effect. En nog wat stukjes liet hij merken dat hij er moeite mee had om het zich te herrinneren het was natuurlijk de kunst om het zo echt mogelijk te laten klinken. De bonte leek het te geloven, een verwonderlijke blik werd naar het stel afgevuurd, en hij blikte nog eens naar Avanti. "Amos zegt trouwens bijna niks meer na deze dagen." Waren zijn woorden, die tragisch klonken. Hij wist dat de bonte alleen maar een blik met medelijden zou geven, maar zich verder niet zou afvragen waarom hij zo weinig deed zeggen. 'Tragisch, maar fijn dat jullie weer bij de kudde zijn.' Waarop Thri een knik gaf. "Zeg, ik had wat dingen gehoord, over de Leiders, maar ik had het niet helemaal goed meegekregen." Bracht hij, subtiel de hint gevend. 'Ik weet het ook niet precies, maar ik had gehoord dat er meerdere leiders kwamen, en een hele grote, die over het algemeen zal leiden, maar geen idee verder.' Zei de hengst bedenkelijk, "Ja! Dat had ik ook gehoord, ik ben benieuwt." Zoog hij zo uit zijn duim, hij had even een roddel moeten bedenken en zo kwam hij bij de volgende, en zo zou hij steeds meer informatie verkrijgen. 'Ik ook, het zou de kudde veel meer veiligheid geven eens het is ingevoerd, van wat ik heb gehoord' Zei hij daarna, waarop Thri zich even moet inhouden maar zich snel hersteld en niks laat zien aan de bonte. "Ik denk dat ik mijn familie ga opzoeken, die zullen wel ongerust zijn." Loog hij waarop de bonte een verstandige knik gaf. Thri strompelde met de knik weg en gaf hem nog een laatste knik als dank. Hij zou de volgende blauwe maan wel aan de beurt zijn.

Weer op veilige afstand van de meeste gaf hij zijn aandacht aan Avanti, en hoopte dat hij dit gesprek wat meer zou waarderen. Het was duidelijk dat hij het geslijm maar niks vond, duurde waarschijnlijk gewoon te lang. Hij kon het ook niet korter maken dan dit afgelopen gesprek, paarden zouden dan verdacht gaan kijken en dan zou alles in de soep kunnen lopen. "Hij is de volgende maan aan de beurt." Grinnikte hij, met zijn duistere gedachten even los latend, waarbij hij Avanti hoopvol aankijkt.



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. zo 13 okt 2013 - 13:20


De humor van Thri was nooit vervlogen, zelf in de meest oncomfortabelste situaties … konden die er wel zijn voor schimmen? Zelf dan zou Thri er iets van doms of grappigs tussen steken. Avanti had nooit echt iemand geweest die zich richtte tot merries, hij was eerder voor het bloed, de jacht en de dood dan voor het plezier dat een merrie kon schenken. Hij zag niet in waarom dat plezier was, meestal deed hij het voor mentaal te kraken. Een veulen van een schim geven … dat zorgde vaak voor de verkeerde emoties en gedragingen. Fascinerend wat een veulen wel niet kon doen met een moeder en diens familie. Er kwam een slechts zwakke glimlach op de lippen van Avanti terwijl hij naar al de rest van dit verzonnen verhaaltje staarde. Hij staarde de merrie na en bleef haar lange tijd nakijken tot ze ongemakkelijk over haar schouder keek. Hij kon het niet laten vals te glimlachen waardoor ze enkel sneller ging gaan wandelen. Ach … die paarden … die verwende stakkers, ze wisten niet wat goed en slecht voor hen was. Hier zijn was in ieder geval niet goed maar toch kwamen er iedere keer weer paarden over de grens, onwetend en later gevangen in een vloek waar ze niet konden uit ontsnappen. Avanti vroeg zich af wat er zou gebeuren moesten ze allemaal wegtrekken uit bmh en diens blauwe maan. Gegarandeerd dat de duivel voor een deal kon zorgen om hen ook mee te krijgen. Maar niemand ging omdat er iets was dat hen hier hield en de laatste tijd waren er wel veel buitenaardse krachten aan de gang. Dat was het tweede waar Avanti zich druk om maakte, wat gaf hen de kracht te blijven en vechten. Ze konden niet allemaal zo nobel denken als de leiders en rang vier paarden met hun definitie: “Het moet, het is onze plicht” Avanti moest iedere keer weer lachen als hij dat zinnetje hoorde vallen.

Zijn hoofd draaide zich en hij slenterde gedwee achter Thri aan, als een slaafde volgeling. Het gedacht stond hem verre van aan maar het was de plaats die hij nu moest innemen. Zijn manke been sleepte mee met de rest van het gehaverde lichaam naar de forse hengst die ook hun kant uit kwam. Zijn ogen hadden verschillende vragen, vragen die Avanti meteen de das wou om doen met iets van zijn dodelijke kracht. Maar hij liet het aan Thri over, hij was trouwens toch de getraumatiseerde hier. Dus liet Avanti zijn blik eindeloos in de verte staren, getraumatiseerd in zijn beste vorm. “Die verdomde schimmen”, ja zeg dat wel, die monsters namen alles af. Het binnenpretje om vanuit de kudde over schimmen de denken was gewoon geweldig. Avanti probeerde al het slechte op te noemen door wat er nog rondslingerde in dit levenloze lichaam. Zwarte gat? Avanti draaide gelijk zijn hoofd en staarde naar de bossen, hij hield zijn hoofd wat schuin en probeerde het slechte te zien van een stel onschuldige bomen. En terwijl Thri zijn uitleg deed staarde Avanti naar de hengst, keek of hij ermee zou weg zijn. Bij het stuk over bewusteloos zijn, wakker worden en vluchten haakte hij af maar hij zweeg. Zijn lichaam werd waakzamer en alerter, hij voelde dat het niet goed zat. Misschien moest Avanti hier maar ter plekke doodvallen en zijn ziel terugsturen naar zijn echte lichaam, misschien zou hij het dan geloven. Maar dan zou Thri hier alleen staan … niet dat het hem kon schelen. “Niemand vind de weg terug uit Vyranthium volgens verhalen.”, sprak de forse hengst correct. ‘En het zijn net die verhalen die je moet gaan geloven. Welke verklaring is er anders?’, hij kon gewoon zijn mond niet houden, typisch. Thri had net gezegd dat hij niets tot weinig zei en daar was hij dan met zijn woorden. Ze klonken zwak en onsamenhangend. De hengst keek hem gelijk aan en knikte praktisch onzichtbaar en ging verder. Avanti hield hem de hele tijd nauwlettend in de gaten terwijl Thri het één en ander probeerde los te krijgen, tevergeefs.

“Een hele grote, die over de hele kudde zou heersen.”, Avanti stapte weg van de hengst met dat in zijn achterhoofd. Toen ze op veilig afstand waren liet Avanti zijn zwakke schild zakken. ‘Een Emperor, ze hebben het eerder gedaan en het is mislukt waarom denken ze dat het nu wel zou lukken.’, mompelde hij luidop. Hij keerde onwillekeurig terug naar de bossen, misschien moest hij de vergetenen een bezoekje brengen, die wisten vaak ook iets al waren ze zo leeg en dom om het te beseffen. De opmerking van Thri deed hem vals glimlachen. ‘Ga je gang.’, prevelde hij terwijl zijn gedachten nog steeds naar het nieuwe idee ging van de kudde. Wat kon één grote leider doen? ‘Ik ga een oud bekende bezoek brengen, gelukkig kan dat met ons gewoon lichaam.’, hij zweeg even terwijl hij tussen de bomen slingerde terug naar Vyranthium. ‘Wie is capabel genoeg om de grootste leider van BMH te worden?’, hij keek Thri even bedachtzaam aan …





ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. zo 13 okt 2013 - 16:10


Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

‘En het zijn net die verhalen die je moet gaan geloven. Welke verklaring is er anders?’, Met die woorden had Avanti hem aangevuld op moment van twijfel. De forse hengst was zeker een paard die twee vreemdelingen zo snel deed vertrouwen en toch bezat hij wat informatie die zeer interessant was. Hij had stiekem even gekeken, maar hij had het druk met het huidige lichaam onder controle te krijgen. Meer dan wat die hengst verteld had wist hij niet, het waren alleen maar roddels, die meestal werden verbogen, er zat dan een waarheid in maar het volledige eerlijke verhaal werd nooit volledig herhaald. Maar ach, op dit moment konden ze alle beetjes gebruiken, en deze was dan ook redelijk waardevol. Hij sloot het gesprek af en liep door, richting de bosrand, maar bleef op het open veld. Het begon donker te worden. Nu al. Het vertelde Thri dat het richting winter ging, het seizoen waarin hij gefascineerd kon kijken naar hoe de paarden wilden overleven, sommigen hadden niet eens de hulp nodig van de schimmen, sommige net dat zetje. Alle paarden waren in hun nadeel, in alle seizoenen maar zeker in de winter. Thri had niet veel last van de kou, zijn spieren hielden hem wel warm en zijn spieren hadden brandstof nodig. Die brandstof waren de kuddepaarden hen zelf. En waar zou nooit een tekort aan komen? Juist.

‘Een Emperor, ze hebben het eerder gedaan en het is mislukt waarom denken ze dat het nu wel zou lukken.’, Mompelde Avanti waarop Thri even vals grinnikte. Het was meer dan fascinerend om te zien hoe het plan zou mislukken, zeker wel meer bloed, meer slachtoffers, meer leedvermaak, gewoon om het ze erin te wrijven. Niet dat dat normaal zo zou zijn, hun eigen genot ging voor, naast het leiderschap van Avanti, maar dat was een basis, dat zou een extraatje zijn. Een "bloody mistake". ‘Ga je gang.’, Waren de valse woorden van Avanti, waarop Thri ook zijn lippen vals liet opkrullen. Hij met nog veel anderen, behalve Faylice dan, nee hij zou zichzelf niet in de vingers snijden, hoe aanlokkend ze ook was. ‘Ik ga een oud bekende bezoek brengen, gelukkig kan dat met ons gewoon lichaam.’, Het liet Thri geïnteresseerd opkijken, het was altijd leuk om oude bekenden op te zoeken, maar hij wist dat dit geen gewone was, maar een zeldzaam verschijnsel.

Het lichaam vond de grens van Vyrantium, waar de schaduwen de zon deden overheersen. De lucht was dikker, zwaarder, de sfeer doodser. Het was de harde realiteit, de zon daar, die creëerde een waanbeeld, leek wel. Het liet de paarden gelukkig zijn, het gaf ze hoop, het was een roze bril. Een bubbel die hij gemakkelijk en met plezier deed doorprikken. De zon maakte de lucht lichter, maar eenmaal wat kilometers erboven was het drie keer zo zwaar. ‘Wie is capabel genoeg om de grootste leider van BMH te worden?’, Terwijl Avanti Thri even bedachtzaam aankeek. Het was zeker een goede vraag. Hij moest veel in huis hebben om volgens de kuddepaarden het te kunnen zijn. Sterk, volgens hun dan, machtig, zorgzaam maar autoritair, en desalniettemin het gevoel van ultieme leiderschap kunnen hebben en ermee overweg kunnen gaan. Maar ook eerlijk, wat al bijna helemaal onmogelijk is, en vooruit kunnen denken. Een onmogelijke opgave voor een normaal paard. "De kandidaten verdienen zeker een bezoekje." Bracht hij vals naar Avanti toe, mochten er paarden zijn die tot de volwaarde volstaan, stond hij er niet tegen om die paarden te ontmoedigen door er zelf een stokje voor te steken.

Het lichaam wat hij in bezit had viel levenloos neer op de modderige grond door al de regen, veel meer paarden hadden er hun laatste zucht uitgeademd. Net zoals deze. Zijn ziel vond maar al te makkelijk zijn bloedeigen lichaam terug. Zijn blauwe ogen openden zich bij waar hij die gesloten had bij het concentreren op het andere lichaam. Felblauw dat ze waren verschenen ze onder zijn dikke voorpluk die hij voor zijn ogen weg schudde. Het was geweldig om zijn eigen lichaam weer te voelen, de kracht die opgeslagen was, de algemene energie die het had. Alles leek weer op zijn plaats te vallen, het was bijzonder om mee te maken hoe eigen een lichaam kon zijn, hoe het een ziel deed reflecteren. Hij blikte naar Avanti toe, en bleef geduldig wachten op zijn volgende handeling terwijl zijn gedachten terug gingen naar de seizoenswisseling. Sneeuw zou nou een van de beste dingen zijn, het vermoorde paarden zonder hun hulp en zou alle sporen van dood en verderf achter laten en tonen. Weldra zou het witte sneeuw rood kleuren..



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless. zo 17 nov 2013 - 18:28


De kracht die zijn lichaam uitstraalde trok als een magneet aan zijn ziel, smekend voor de terugkeer van zijn meester. Avanti zou ieder lichaam kunnen beheersen, mocht dat nodig zijn. Maar zijn lichaam was gekend, de witte lange lelijke littekens werden herkend, de zwarte bebloede benen werden herkend maar vooral de paarse emotieloze ogen waren gekend. De twee lichtjes in het duister van je dromen. Avanti liet het lichaam varen waarin hij voor even in gehuisd had en keerde terug naar de vertrouwde bron van kracht. Ayana lag op één van de grote in haar gedaante van een grote zwarte panter. Haar groene ogen keken toe vanuit het donker die er altijd heerste. Zelf als de zon zo hard zou schijnen dan nog zo geen zon ooit de grond kunnen raken. Dat zorgde ervoor dat alles er dood bij lag. Ook Thri keerde terug naar zijn eigen lichaam, de opluchting zal er zeker geweest zijn. Een ander lichaam bezitten voor de eerste keer is niet gemakkelijk, het is een kunst om je lichaam te negeren waarnaar je ziel smeekt of omgekeerd. Na veel oefenen lukte het uiteindelijk om alles los te laten en het te vergeten.

Zijn hoeven kwamen bijna gelijk in beweging en hij wandelde in de vertrouwde nonchalante tred de grot uit. Inderdaad, de kandidaten zouden zeker een bezoekje mogen verwachten. Wie er capabel is voor een kudde zo groot als die van BMH te leidden wist hij niet maar het zou gauw genoeg ter oren komen. Het koste hem slecht enkele uren van kijken naar de kuddes om het te weten. En meestal had je maar te kijken naar rang vier en daar waren volgens Avanti maar drie hengsten. De huidige leider Serano, Axis en de jonge zoon Leventian. Ze waren alle drie capabel Emperor te worden. Zijn gedachten dwaalden weg en zijn hoeven kwamen in beweging richting Seheron. Of Thri zou meegaan wist hij niet, het kon hem ook weinig schelen.

Seheron stond zelden op zijn lijst om een bezoek te gaan brengen. En als hij het deed was het in de onzichtbare gedrangen van zijn schaduw. Alle ex-schimmen en verbandelingen waren onwaardig om aandacht te schenken. En nu zou hij gaan … om hen te bespotten vanwege hun keuzes of om simpel weg dat ene te zoeken dat jaren geleden nog dierbaar was geweest. Het zand vanuit de verlaten woestijn lag diep in het bos verspreid, een aankondiging dat je er bijna was. Avanti staarde naar de schrale kudde mislukkelingen. Bijna allemaal ex-schimmen zonder emoties of leven. Ze konden niet sterven want dat was een te goede dood dus bleven ze leven omdat Avanti het zo wilde. Zijn paarse ogen bleven hangen op een even gelijk lichaam als dat van hem. Het enige verschil was dat alle sterkte, dominantie en haat verdwenen was en dat hij erbij stond als een zwak ding klaar om te sterven. Zijn littekens staken fel af in de woestijn van Seheron. Net als zijn paarse ogen en zwarte vacht dat deden. ‘Mijn tweelingsbroer …’, zijn stem stierf weg. ‘Alvaro …’





ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Sing a song for the death, sing a song for the hopeless.

Terug naar boven Go down

Sing a song for the death, sing a song for the hopeless.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» The Song of the Lioness series by Tamora Pierce
» Earth Kingdom :: Ba Sing Se - Lower Ring • Rubies & Diamonds
» Sing a Song with your Potion
» Sing to me sweet angel of music!
» What song do you thing fits each character?

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX