IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

The truth behind lying ~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: The truth behind lying ~ ma 4 nov 2013 - 21:29



Mijn sterke, gespierde lijf ervoer het genot van de felle avondwind door mijn lange, zijdeachtige manen, alsof het een kam was. Mijn tweetonige ogen, blauw en groen, waren gefocust op een onzichtbaar punt in de verte. Af en aan draaiden mijn grote oren van de kudde in het dal naar de schrale bergen achter me. Zoals gewoonlijk had ik mijn vaste plek op de glooiende heuvel weer ingenomen. Sinds de leider van rang één compleet spoorloos leek te zijn, had ik – een soort van – haar positie op me genomen, al zou ik bèta blijven tot zij me voor een andere rang geschikter vond. Iedereen had zo nu en dan weleens een korte (of lange) break nodig. Een zucht vormde zich diep in mijn longen, verliet via mijn luchtpijp en door mijn lippen mijn lichaam. Op een stil en vredig moment als deze, met enkel het gezang van vogels en af en toe het gehinnik van een paard in het diepe dal, ervoer ik pas hoe erg ik haar miste. Faylice. Ik zuchtte nogmaals, haar uit mijn geest proberend te krijgen. Het was over, en hoogstwaarschijnlijk ook voorgoed, alhoewel niet als het aan mij lag.

Argh, ik werd soms echt compleet gestoord van mezelf! Ik wilde haar, verlangde naar haar, meer dan ooit, maar ik had de moed niet om na die fikse ruzie haar op te zoeken en mijn excuses aan te bieden. Ves, je bent de lafste lafaard in de geschiedenis van de lafaards. Mijn hoofd schudde geërgerd, waarna een ongewilde tinteling in mijn benen me van mijn positie aftrok. Automatisch begonnen mijn spieren in werking te komen, me ergens naartoe brengend, en ik wist zo 1-2-3 niet waarheen. Onbewust wist ik dat natuurlijk allang. Ik moest haar zien, Madalyn aka de merrie waarvoor ik ongewild was gevallen als een blok. Ze was zo jong en blijkbaar trok jong vlees me erg aan, kuch.

Ik stak de grens van Minanter over en stapte al dravend het Orlais binnen, wetend dat ze hier rond zou hangen. Als ik haar eenmaal gevonden zou hebben ging ik het recht zetten, haar vertellen dat we het beste vrienden konden blijven en bovenal dat het me speet voor wat ik haar had aangedaan. Ik wist dat de kans bestond dat ik een veulen bij haar verwekt had, al ging ik daar natuurlijk niet vanuit. Het was mijn grootste angst om een zoon of dochter te krijgen waar ik waarschijnlijk nooit naar zou omkijken, simpelweg omdat ik deze nare periode in mijn leven zo snel mogelijk de rug wilde toekeren.

Mijn heterochrome ogen vonden de slanke gedaante van een bekende merrie. ‘Hey, Madalyn. How are you?’ Mijn blik kruiste de hare, waarna ik een warme maar afstandelijke glimlach rond mijn lippen liet zweven. Mijn lichaam hield halt, mijn blik onlosmakelijk verbonden met die van de jonge merrie. Nu alles eruit was, voelde ik me minder schuldig om me in haar gezelschap te bevinden dan voor de break-up met Fay. ‘Ik moet je iets vertellen, en je gaat het niet leuk vinden.’



Voor Madalynnn
De liefde hoeft trouwens niet van twee kanten te komen, zoals bij Ves en Dahlai was.
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: The truth behind lying ~ zo 17 nov 2013 - 22:10


M a d a l y n

~
Let's make the most of the day like we're gonna die young




Haar zicht stond strak gericht naar voren, haar fiere manen die om haar hals heen krulden werden weggehaald door de wind. Ze schudde even wanneer de wind een van haar zijden lokken voor haar ogen blies. Ze genoot van de serene rust die er heersde. Geen blauwe maan, geen ouders, geen hengsten, geen gezelschap, alleen maar de merrie zelf en het geluid van de eeuwige stilte. Het was een bijzonder verschijnsel, dat ze genoot van de stilte, ze hield er niet van, was graag in gezelschap en kon nooit stil staan. Ze was nog steeds net zo jong en roekeloos als ervoor, maar toch had haar veulen haar de andere kant laten zien van het leven, hoe mooi het kon zijn, maar ook hoe mooi de rust erna was. Het hengstje was snel zelfstandig geworden en net zo roekeloos als haarzelf, hij was er op uit getrokken, ze hadden een afscheid gehad en hun levenswegen waren van elkaar af getrokken. Ze gaf wel degelijk om hem, maar ze wist dat het een sterke hengst was die zich prima zelf zo redden. Nee, bij sommige merrie's was het zo dat een veulen hun leven compleet veranderde, dat ze constant bezorgdheid hadden. Echter Madalyn had al geleerd om los te laten, het zou alleen maar irritaties opleveren zo niet. Uit eigen ervaring. De manier waarop was iets wat haar nog steekte, een vreemde hengst waar ze toen haar praatje me gehouden had, totdat ze hengstig werd. Hij kon zich enigszins niet meer houden. Het was niet vrijwillig gebeurt, maar echt protest had ze nooit getoond, te beleefd ofzo? Nee zo was ze niet, het was een geblurt moment geweest, was het de avondgloed dat haar week maakte? Nee. Ze zou daar nooit week van worden, maar wat maakte het ook uit? Het was gebeurt, en oké, het was niet vrijwillig gebeurt, maar Vestival had dat nooit gemerkt, dus was het haar eigen fout. En deze gebeurtenis bracht vaak trauma's met zich mee, veel merrie's pinden zich eraan vast en het bleef terug komen. Bij haar niet, ze had het geaccepteerd, als haar eigen fout beschouwd en is doorgegaan met haar leven. Wat eigenlijk alleen maar mooier werd.

Haar lichaam stond fier, haar hoofd omhoog, de algemene trots waaraan ze zo overduidelijk te herkennen was. Ze had het in haar genen zitten, arabier. Maar toch waren veel Arabieren niet zo trots, ineengezakt en gebogen. Wat ze zich nog meer af vroeg was wat de schimmen deden, wat ze aanrichten. Een paard die meegesleurd werd in dat hol, en er uit kwam -wat al een heel bijzonder verschijnsel was-, waren altijd zo veranderd. Een heel ander paard kwam eruit, te bang om te knipperen, met trauma's en verschrikkelijke herinneringen meeslepend. Wat deden ze aanrichten? Haar denkstroom werd onderbroken door een paard die haar naderde. Ze keek om en stak haar staart omhoog als herkenning dat ze hem zag. De geur van hem maakte al duidelijk dat het Vestival was, maar ook zijn ogen en vachtkleur lieten haar niet verrassen. Maar het was duidelijk dat hij niet in zijn tophumeur was, verreweg van. Haar ogen blinkten even op van bezorgdheid, maar daarna stonden ze weer als normaal, als dat herkenbaar voor haar was. Als levensgenieter. 'Hey, Madalyn. How are you?' Klonk anders dan dat ze gewend was, een soort van gemaakt warm en vriendelijk en op afstand. Een wantrouwige blik verliet haar ogen, ze had haar lichaam niet gedraaid en stond met haar achterhand naar Ves toe, niet agressief bedoelt, maar ze nam gewoon de moeite niet. Het voelde ongemakkelijk, al liet ze dat niet merken aan de hengst tegenover haar. 'Ik moet je wat vertellen, en je gaat het niet leuk vinden.' Kwam er haast moeizaam uit bij de hengst, het onderwerk lag vast zwaar. "Oh, wie zegt dat?" Sprak ze, bijna beledigd, maar nog steeds elegant en sierlijk. Ze keek hem serieus aan, hij moest het vertellen, wat het ook was.





659 woordjes met Madje Very Happy


MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down

The truth behind lying ~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» the truth but in lies.
» Two smashed bodies are found lying outside of Shadowdale
» Truth Or Dare
» Zulu. The truth behind the film.
» Truth or Dare【CLOSED】

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX