IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

the time known as life cannot be rewound {Thri & Av}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av} zo 16 maa 2014 - 20:51








Feliciano

How fine you look dressed in rage. Your enemies are fortunate your condition is not permanent. You're lucky, too. Red eyes suit so few.



"It's not about whether or not you're  great or an small. We're all living beings and we have to do what is right. I'll be right beside you. There's nothing to be afraid of."

De donkere henst slofte voorwaarts. Zijn hoeven leken bijna te begeven onder zijn lichaam en zijn ogen waren dof en uitgeput. Waarom hij ooit aan deze tocht begonnen was kon je je afvragen maar een antwoord kon de stille hengst niet geven. Er waren geen antwoorden in zijn leven. Enkel vragen.

Hij schudde zijn lange manen uit zijn gezicht en keek even omhoog naar de lichte sterrenhemel. "How long till I see your face.. dad.." mompelde hij en zuchtte. Wanneer zou zijn zoektocht over zijn..

-gawdflut-





I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av} ma 17 maa 2014 - 13:15



Het bos had zonlicht nodig, het had iets nodig dat zijn grond kon voeden, zijn leven kon uitbreiden met nieuwe bomen, nieuw gras en nieuwe bloemen. Leven dat zo belangrijk was om de longen te vullen van ieder dier op deze aarde, om voedsel te voorzien voor de sterfelijken. Ieder straaltje zonlicht was een bron van hoop, het vocht zich door de bladeren heen naar de grond, bestraalde het met zijn warmte en levenskracht. En in die kleine cirkel van zonlicht ontsprongen dan jonge bomen, klein gras, zacht mos en kleurrijke bloemen. Die zorgden op hun beurt voor nieuw zuurstof zodat overleven gemakkelijker ging. Soms leek het bos een veel lastiger leven te leiden dan de meeste dieren hier in BMH. Veel zon kreeg het niet, het moest overleven op ieder sprankeltje licht dat het kon krijgen. Er was amper water dat zijn gronden voedde, er was amper licht die het warmte schonk en als er dan plaatsen waren waar er genoeg zonlicht was om leven te schenken dan was er het proces van de natuur, dieren kwamen alles kaal grazen en bouwden er nesten …

Of er was hem … zijn gitzwarte lichaam vertrappelde al het leven die het zonlicht schonk terwijl hij verder slenterde door het bos. Hij vaagde de kleur weg van de weinige bloemen die er groeiden en drukte al het leven de grond in door zijn zwarte bebloede hoeven erop te zetten. Zo weinig betekende het leven voor hem, zo weinig zin had het om zonlicht in het bos toe te laten. De stralen verlichtte zijn zwarte vacht, de witte littekens kronkelde over zijn lichaam. Zijn manen zaten in één dikke knoop over zijn hals geklit, zijn paarse ogen staarden levenloos voor zich uit, zijn oren lagen plat tegen zijn nek gedrukt … casual Avanti, verveeld om ieder sprankeltje leven, gehaat door ieder levend wezen. Meester in de illusies, meester in het moorden en martelen. Krankzinnig, machtshebberig, koelbloedig en vol haat. De vrees van iedereen maar tegelijk geliefd en aanbeden door anderen.

Zijn lichaam bewoog gestaags en met alle zelfcontrole verder door Vyranthium … tot de zon onder ging en de maan op kwam. De sterren schitterde aan de hemel, niets was zo waardeloos dan sterren. Hij hield stil en kantelde zijn zwarte hoofd toen een stem heel ver van hem iets fluisterde. Het was niet zijn sterkste kant om ieder paard te kunnen bestempelen met een naam, ras en leeftijd. Maar hij kon wel heel gemakkelijk bloedbanden onderscheiden, zijn neus sperde zich en langzaam verdween zijn lichaam in het volledige duisternis. Geen tak, geen blad liet merken dat hij aanwezig was toen een zwarte hengst opdoemde. Zijn paarse ogen waren het enige lichtpuntje in het bos. “De vaders zijn vaak de grootse telleurstelling.” Merkte hij zo stil op dat het slechts een fluistering was. Zijn paarse ogen staarden naar de hengst, niets meer dan levenloos en zonder emoties. “Geen idee waarom paarden er de moeite voor doen om ze te zoeken. Het is verspilling van energie, energie waar je veel grotere dingen kunt mee doen.”



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av} ma 17 maa 2014 - 20:05


Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

Zijn absurt blauwe ogen streken neer op de merrie die hem schaapachtig aankeek. Ze was aan het wachten op de volgende bevelen die hij haar zou geven, iets nieuws aan zijn gave. Het bleek dat het veel uitgebreider was dan dat hij had gedacht van tevoren, dingen die alles veel interessanter maakte. Ervoor had hij haar aangekeken, gezorgt dat ze zijn aandacht had en gezegt dat ze niet mocht schreeuwen, gillen, of geluid maken. Niet dat ze ooit gehoord zou worden, maar dat zou zo'n irritante zoem zijn in zijn oor, eentje waar hij geen zin in had. Gemakkelijk, lui zou je het bijna kunnen noemen, maar dat was hij niet, de merrie was slechts een speeltje, daar zou hij niet teveel moeite voor doen. Ze was een tussendoortje, een vermaak-item waar hij in deze rustige tijd zijn verveling deed onderdrukken. Thri kon zichzelf prima onderdrukken, maar verveling was toch iets wat listig in zijn systeem slipte. Hij wenkte haar mee in een van de grotten, waar ze al een tijdje had gezeten, ze kon nog lopen al ging het niet met harte. "Schiet op." Beet hij haar toe, waarna ze braafjes in tempo versnelde. Als de merrie eenmaal in de grot staat schiet hij naar voren waarna zijn hoektanden gemakkelijk in haar hals glijden, en nog geen paar seconde later stapt Thri weer uit de grot. De merrie verzwakt liggend op de grond achter latend. "Wees braaf en ga niet uit de grot, wil je?" Klonk zijn sarcastische stem terwijl zijn ogen de merrie volledig in hun greep hadden.

Op zijn plek stond hij, zijn ene been op rust maar toch was geen enkele spier in zijn lijf ontspannen, zijn ogen gleden over het gebied, zijn hoeven stonden in de aarde, in contact met de grond, de allerkleinste trillingen zouden merkbaar zijn. Zijn oren stonden naar achter al wel niet geheel in zijn nek, maar net open genoeg om alles te kunnen horen. Zijn lichaam gleed tussen de bomen door, geruisloos, stil, ontzichtbaar hoe hij met het ritme van het leven door de bossen van Vyrantium heen ging. Hij staakte zijn beweging een meter achter Avanti, rechts, en liet zich in de schaduwen glijden. Avanti zou hem al opgemerkt hebben, worden waren daarom niet nodig, verspilling van de moeite om zijn bek open te trekken vond hij dat, maar dat was al bekend. “De vaders zijn vaak de grootse telleurstelling.” Klonk een stille fluistering. “Geen idee waarom paarden er de moeite voor doen om ze te zoeken. Het is verspilling van energie, energie waar je veel grotere dingen kunt mee doen.” Sprak Avanti erna, het was heerlijk om het sarcasme weer te horen, te kunnen meegenieten van het spel wat hij speelde, en er waarschijnlijk in mee te doen. Geduldig wachtte hij de reactie af van de zwarte hengst...



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av} do 20 maa 2014 - 21:21








Feliciano

How fine you look dressed in rage. Your enemies are fortunate your condition is not permanent. You're lucky, too. Red eyes suit so few.



de donkere hengst draaide langzaam zijn hoofd iets om. Ergens hoorde hij geluiden maar kon ze niet helemaal plaatsen. Zijn staart speelde op de avond wind en zijn groene ogen knepen langzaam samen. "Vaders inderdaad teleurstellingen, net zoals een slechte gesprekspartner." Sprak hij langzaam en sloot zijn ogen proberen te achterhalen waar de stem vandaan was gekomen maar hij leek op de wind gedragen te zijn en het irriteerde hem. "Het zoeken is niet alleen naar een vader, maar ook naar een herkomst. Iedereen zoekt diens gehele leven, naar erkenning, warmte, liefde.. macht.." Zijn stem was duidelijk en langzaam stapte hij door. Nog een.. Er was er nog een. Onbewust kroelde hij even aan zijn schoft en duwde zijn donkere manen over het vachtje van de witte kitten. Hopeloos ding dat het nog leefde. Toc hliet het hem glimlachen en draaide hij zijn hoofd terug. [b]"Sta ik op het punt om het land van de blauwe maan te betreden?" Sprak hij op de wind en snoof diep ergens ver weg een geur van rotting onderscheiden maar vond niet veel meer als kaal stof dat in zijn neusgaten kriebelde.
-gawdflut-





I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av} do 20 maa 2014 - 21:47



Avanti was niet alleen … Thri was bijna een aanhankelijk hondje die hem overal volgde om van dienst te zijn. Het had wel een zekere handigheid om Thriumph altijd bij de hand te hebben en net zoals alle andere keren zou Thri precies weten waar zijn plaats is en wat hij wel en niet mocht doen. Deze keer was hij samengesmolten met de schaduw en keek hij stil toe naar de zwarte hengst. Avanti stond ook in het duister, weliswaar vaag te onderscheiden van de bomen, zijn paarse ogen het enige aanhalingspunt van zijn lichaam. Het amuseerde hem dat het wezen voor hem er behoorlijk rustig onder bleef, maar rust was zelden het goede … op een bepaald punt zou de stank van dood, de dreiging van Avanti’ woorden en de waarheid van zijn verleden hem doen huiveren. Niemand kon zonder vrees zijn, iedereen was wel ergens bang van. En Avanti had de gave om illusies op te werken, het was een koud kunstje om die angst te achterhalen.

Er kwam een oprecht geamuseerde lach uit zijn lichaam gerezen toen de hengst hem zo wees op vaders en gesprekspartners. ‘Goede gesprekspartners zijn moeilijk te vinden, ik ben het niet, zal het ook nooit zijn. Ik ben hier slecht omdat jouw bloed me …’ Hij zweeg en keek het donker in, precies naar de plaats waar Thri stond. ‘Aanspreekt.’ Besloot hij uiteindelijk. Hij kwam langzaam in het kleine beetje licht gewandeld van de maan en verscheen voor de hengst terwijl hij sprak. Avanti knikte enkel maar ongeïnteresseerd terwijl hij ieder facet van de hengst in zich op nam. De vraag deed Avanti opkijken, hij lachte bespottelijk en schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Je betrad het land van de blauwe maan al dagen geleden. Nu betreed je gewoon mijn persoonlijke ruimte.’ Siste Avanti. Uiteindelijk bleef hij staan, op twee meter voor de hengst, vlakbij Thriumph. ‘Ik had geen idee dat hij een zoon had van voor …’ Hij zweeg en hield zijn hoofd een beetje schuin. ‘De job aannam.’ Zei hij uiteindelijk. Hij draaide zijn hoofd en keek naar Thri. ‘Wist jij dat hij een zoon had?’ Vroeg hij aan Thri. Uiteindelijk draaide hij zich terug naar de hengst. ‘De waarheid is niet altijd zo rooskleurig, ik denk dat het niet eens een goed idee is dat je ernaar zoekt, naar je verleden. Het zou je wel eens kunnen inhalen en opeten.’ Dat laatste met een vleugje van zijn verdoemde humor …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av} za 22 maa 2014 - 23:15


Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

Geduldig en geruisloos stond hij, met zijn scherpe, blauwe ogen op de zwarte hengst gericht. Het was zeker interessant om te zien hoe angstloos hij zich voordeed. Hij zou gemakkelijk zijn hoofd kunnen binnendringen, kijken wat hij echt dat, hem dat laten uitspreken, maar hij deed het niet. Nee, dat zou zeer onverstandig zijn met Avanti tegenover hem, en dom was hij niet. De verleiding was er, bestond er, maar Thri bestede er geen sprankeltje aandacht aan, zoals hij wel met meer dingen deed. Zijn eigen familiebanden bijvoorbeeld, nee de boodschap van Avanti was duidelijk genoeg. De woorden van Avanti die hem deden grijnzen waarna de paarse ogen zijn lichaam aanstaarde waren nog interessanter. Zijn blauwe ogen lieten de zwarte hengst even met rust om naar zijn leider te kijken. Bij de volgende woorden van Avanti krullen de mondhoeken van Thri even op, al zou het voor de zwarte hengst alleen maar onaangenamer worden. Interessant, zo kon hij dit noemen, dus Achilles had een zoon. Het kwartje was vrij snel gevallen, al neemt dat het kleine sprankje verassing niet weg. Als de paarse ogen hem wat vragen, kijkt hij even intens terug waarna hij zijn blik weer op de hengst neerlegt. "Nooit gezien." Antwoorde hij, bijna speels, terwijl zijn hoofd zich schuin draait. Een grinnik kan hij niet achterwege laten bij de dodelijke humor van Avanti.


sorry guys, deze is echt flut D:


MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av} zo 23 maa 2014 - 15:13








Feliciano

How fine you look dressed in rage. Your enemies are fortunate your condition is not permanent. You're lucky, too. Red eyes suit so few.



De donkere hengst interesseerde het niet al te veel. Al wat hij wou was het land binnen komen en uitrusten van zijn dagenlange wandeling. Hij wou water drinken en wat vers gras op zijn tong proeven voor hij zijn lichaam ten rustte legde en ontspande. Hij had gewoon weg behoefte aan de rust die de stem hem niet wou geven.

Langzaam keek de donkere hengst op. "Mijn bloed zegt u." Mompelde hij simpel en glimlachte. "Ahh I see." Mompelde hij zacht. "Dus mijn vader is werkelijk hier.." Hij glimlachte zacht maar keek naar de donkere verschijning. "Het land van de blauwe maan zegt u.. Dus mijn reis is eindelijk ten einde gekomen." Mompelde hij maar stapte niet dichter in de buurt van het donkere wezen en zijn oren trokken. Ja hij had de tweede hengst gevoeld maar het verraste hem wel. "En u kent mijn vader.." Hij glimlachte even. "Het .. geluk of wellicht ongeluk." Hij grinnikte even en schudde zijn hoofd waardoor de lange zwarte manen wapperde. Hij draaide zijn hoofd naar de andere stem en grinnikte even. "Wellicht omdat mijn vader niet van mijn bestaan weet." Sprak hij simpel en glimlachte. "Opeten?" Sprak hij simpel en grinnikte. "I'm willing to take some risks."

-ugh flut-

[/b]





I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av} za 29 maa 2014 - 11:37


Avanti keek met een onrustwekkend gevoel voor humor en krankzinnigheid toe hoe de hengst ieder puzzelstukje op de juiste plaats legde. Iedere klank die hij uitte, ieder woord die hij vormde klonk amusant. Hoe zonen hun vader opnieuw opzochten, hoe groot de drang was voor kinderen om naar hun ouders te vragen, hun afkomst te weten. Avanti had het honderd keer gezien, en honderd keer werden die in een bepaalde manier weer teleur gesteld en steeds weer had hij erop gekeken, om gelachen. Maar de kleinkinderen van de blauwe maan hadden die extra drang en druk om meer te weten over hun ouders. Ondanks dat dit geen veulen was van een schim maar van een schim voor hij schim werd deed er niet toe. Ieder bloed dat uit een schim kwam maakte iets los bij het veulen, ze zouden altijd op zoek gaan naar hun vaders. Hij mocht dan misschien niet het bloed dragen van een schim maar toch was er iets dat hem naar hier had getrokken, of het waren de roddels en verhalen van Avanti en zijn maan of het was de drang, het verlangen voor hun vader.

‘Je bloed verraad je afkomst meer dan je denken zou, het is ook je bloed die je duwt, je de drang geeft uit te vinden wie hij is …’ Avanti’ stem drijft langzaam weg terwijl hij de hengst opnieuw in zich op neemt. ‘Het land van de blauwe maan handhaaft de wetten van de sterkste, de vraag is of je sterk genoeg bent de waarheid te dragen.’ Weer zweeg hij, zijn stem zo zacht en stil als de nacht zelf. Langzaam stapt Avanti naar voor, zijn paarse ogen twee levenloze poelen, zijn scherpe hoektanden nauwelijks zichtbaar over zijn lippen. De laatste woorden doen hem geamuseerd lachen, een diepe harteloze lach vol haat. ‘Je reis is ten einde gekomen evenals je leven hier zijn einde zal kennen. Het is mijn taak erop toe te zien dat iedereen word op de hoogte gebracht van de juiste …’ Hij zweeg en keek kort opzij naar Thri. ‘Informatie.’ Hij zweeg en glimlachte donker. ‘Niet voor mijn eigen wel weten want het interesseert me helemaal niets wat er door je bloed stroomt maar eerder voor de gebeurtenissen die dit zal mee dragen.’ Er kwam iets uitdagends op Avanti’ lippen te liggen. ‘You already take the risks.’ Siste hij langzaam. En plots was al dat dreigende weg uit zijn lichaam, alle woede, haat en opgekropte frustratie verdween in een klein bolletje diep van binnen. ‘Wat wil je weten?’ Vroeg hij geheel optimistisch. De arme hengst had geen idee in welk spelletje hij verwikkeld zat, Avanti’ verlangen daar verwoesting nam meer en meer van hem dan nodig was. Hij deed er alles aan op chaos te veroorzaken, problemen te zaaien, onrust te wekken …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: the time known as life cannot be rewound {Thri & Av}

Terug naar boven Go down

the time known as life cannot be rewound {Thri & Av}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» And I had, the time of my life! ~Travelling Topic~ Back to Konoha!
» The secret life of Fairies book 1 Banished
» Kovu: Life of Scars
» Post yourself in real life!
» Life isn't so bad

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Minanter-
» CHATBOX