IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

I will always return [&FAYLICE]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: I will always return [&FAYLICE] zo 27 sep 2015 - 16:46

v e s t i v a l

Jaren lang was ik al op de vlucht voor mezelf, altijd zoekend naar een oplossing voor dat ene probleem waar geen oplossing voor bedacht kon worden. Of nou ja, die oplossing bestond wel, maar dan zou ik mijzelf uit de weg moeten ruimen en eerlijk gezegd zat ik daar niet bepaald op te wachten. Ik was ontiegelijk veel fouten begaan in mijn leven, elk waardoor ik zelf ook beschadigd was geraakt. Ik had mijn moeder aan haar lot overgelaten, was fouten in de liefde begaan en had onschuldige zielen van hun leven beroofd. Dat laatste was overigens niet in zijn geheel mijn fout, aangezien ik in die periode compleet in de macht was van Eris. Eris. Alleen bij het horen van die naam kreeg ik al braakneigingen. Die merrie had mijn leven verwoest, me alles ontnomen wat me ooit lief was geweest en bovendien had ze me van het rechte pad gehouden. Hoe hard ik ook vocht voor mijn vrijheid, ze was me altijd een stap voor geweest. Tot enkele maanden geleden dan, voor eens was ze weg en ik had mijn kans schoongezien. Ik nam de benen en was mijn vrije bestaan tegemoet gegaloppeerd, in de hoop dat ik mijn oude leven weer kon hervatten. Helaas bleek niets minder waar. Ik was te zwaar en emotioneel beschadigd dat ik het niet kon riskeren om in de maatschappij terug te keren. Hoe graag ik het ook gewild en om gesmeekt had. Toch was er die ene drang om terug te gaan naar het land dat mij altijd had getrokken, het land van de Blauwe Maan. Ik had het goed overwogen, en zonder verder nadenken was ik vertrokken richting de plek waar ik zoveel goede en slechte herinneringen had opgedaan.

Inmiddels was mijn reis tot een einde gekomen en was ik aangekomen in BMH. De grens van Minanter kwam al in zicht. Ik snoof de verrukkelijke, zoete geur van dennennaalden op en genoot er intens van. Sinds dat ik mijn emoties weer de vrije wil had gegeven was mijn leven zoveel kleurrijker geworden, maar tegelijkertijd ook somberder. Het verdriet van een verloren liefde had ik nog steeds niet verwerkt en zou me voor de rest van mijn bestaan blijven achtervolgen. Het schuldgevoel en de spijt waren in de eerste weken keihard aangekomen, hadden me volledig verlamd na maanden van gevoelloosheid. In eerste instantie had ik er spijt van gehad dat ik mijn emoties weer in mijn systeem had gelaten, maar naarmate de tijd vorderde had ik ermee leren dealen. Ik was nog lang niet de oude al was ik tenminste op de goede weg, hoopte ik.

Ik spoorde mijn ledematen aan tot een soepele draf en overschreed de grens van Minanter met enkele minuten. Het voelde goed om weer thuis te zijn. Ook al had ik geen flauw idee wat er in de maanden van mijn afwezigheid allemaal had plaatsgevonden. De laatste keer dat ik in BMH was, was ik Faylice tegen het lijf gelopen en die ontmoeting was niet helemaal naar wens verlopen. Ik had mijn emoties uitgeschakeld en was waarschijnlijk als een monster op haar overgekomen. Na die ene middag was ik het land weer ontvlucht met de gedachte om nooit meer terug te keren. Blijkbaar kon ik me dus niet aan beloften houden, want hier stond ik dan midden in Minanter.

The scariest part is letting go

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] ma 28 sep 2015 - 23:43




De roan merrie had alles maar aangezien, toegekeken. Zoveel veranderingen in zo'n relatief korte tijd. Nieuwe leiders, waarna een nieuw rangesysteem werd toegepast met één almachtige Emperor. Er kwam een Guardian, Vondrados die ver weg langs het Orlais zijn plaats had gevonden. Een nieuwe councillor was gekomen in Rang 1. Alles was open, duidelijk, en dan waren er de schimmen, ze hield zich er meer mee bezig dan ze zou moeten doen, maar het was haar lot geworden dat ze nooit van die monsters af kwam. Haar vader had het allemaal mooi voor haar uitgelegd, de kuddepaarden waren bang voor haar, durfde haar nooit aan te spreken. Gingen haar uit de weg en gelijk gaf ze ze, het was logisch dat niemand wat van haar wilde, maar langzaam werd ze gek. Hoe lief en zacht haar aard ook was, het zou niks uitmaken, haar duistere lot zou alles beetje bij beetje opeten. Het gaf haar twee keuzes, het laten gebeuren of vechten. Eerst had ze het laten gebeuren, tot Skyfall haar tot orde had geroepen, en had laten vechten. Latere verkregen informatie had haar overvallen dat Skyfall een halfzus was. Axis had ook een grote rol gespeeld en ze was hem eeuwig dankbaar.

De wind wilde zijn aanwezigheid laten weten en blies haar lange, zware manen in de wind, die een dramatisch effect creëerden doordat ze zo achtelijk lang waren. Op een heuvel stond ze, verdoofd door alle emotisch die door haar heen hadden geraasd. De angst die ze had gehad, de woede erna. Niet alleen de schimmen hadden dit gedaan, één hengst had haar ziel gegrepen, er een stuk van meegenomen. Geen enkel ander paard zou dat nog kunnen doen, maar hij, die twee-kleurige hengst had haar het meest van alle pijn gedaan. Het had haar niet eens pijn gedaan, maar ook door haar laatste ontmoeting, toen ze hysterisch was geweest van woede.

In de ooghoek van haar wittige oog merkte ze een opmerkelijke beweging, kort daarna vingen haar neusvleugels een te bekende geur op. Het compleet negerend liet ze haar ogen verder over de horizon glijden, en stopte even toen haar vel haar vertelde dat er kleine druppels water uit de lucht vielen. Op automatische piloot liep ze richting het bos, waar onder de bomen wat beschutting te vinden zou zijn. Haar ogen waren direct scherper, haar oren alert. Het bos, ookal was het niet het bos van Vyrantium, was niet haar terrein, geen enkel paards terrein als die sterfelijk was. De blauwe kijkers konden het nu niet meer negeren, het geluid wat hij maakte was zo bekend, al maakte hij de zachtste stappen. Ze naderde om er zeker van te zijn, al wist ze precies wie deze hengst was. Vestival. Toen ze door had dat hij haar had opgemerkt bleef ze even stil. Ze wilde het niet voelen, het verdoofde was sterker dan alles, maar liet het niet merken terwijl ze zijn twee-kleurige orgen aankeek. 'Kom je mijn hart nog eens breken?' Vroeg haar zachte stem, emoties uitgesloten.



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] di 29 sep 2015 - 1:16

v e s t i v a l

Een overbekende geur drong zich op in mijn gevoelige neusgaten; een geur die ik het liefst wilde omarmen met alle liefde, maar de eigenaar nooit de mijne zou kunnen noemen. Elke spier, elke zenuw in mijn tweekleurige lichaam verstijfde abrupt toen het dansende geluid van zacht neergezette hoeven mijn gehoorgang bereikte. Mijn heterochrome ogen registreerden een blauw-paarse schim die zich voortbewoog door het dunbevolkte struikgewas. Geen van mijn hersenspinsels wilden eraan herinnerd worden dat de kans zeer sterk aanwezig was dat het háár weleens kon zijn. Ik dacht haar achter mij gelaten te hebben; ze behoorde immers tot een verleden vol passie, verdriet en verraad. Het liefst maakte ik nu meteen rechtsomkeert, maar het verlangen om nog één laatste keer te verdrinken in haar wonderschone kijkers weerhield me daarvan. Als ze me überhaupt al toestond om in haar gezichtsveld te komen, dat was nog maar de vraag.

Inmiddels had haar slanke gedaante een entrance gemaakt op de kleine open plek midden in Minanter. Toevallig evenals de plaats waar ik haar had verteld dat ik was vreemdgegaan al die jaren geleden. Hopelijk zou ze het zich niet herinneren, maar Faylice kennende kon je maar beter je borst natmaken en voorbereiden op het ergste. Mijn tweekleurige kijkers hadden ondertussen hun weg al gevonden naar haar blauwe en witte oog. Proberend om enig emotie achter de ramen van haar ziel te vinden, moest ik haar kwetsende woorden lijdzaam aanhoren. "Kom je mijn hart nog eens breken?" Haar prachtige stem verraadde niet wat ze vanbinnen precies voelde op dat specifieke moment. Ik wilde mijn mond opentrekken, maar besloot dat het beter was als ik voorlopig niets zou zeggen. Ik had tijd nodig om een goed geformuleerd antwoord te geven. Een reactie die haar niet nog meer pijn en verdriet zou bezorgen. Ik had Fay al teveel ontnomen in het verleden, en toch vroeg ik bij iedere ontmoeting toch weer om één ding. Haar liefde. De hoop dat het misschien ooit nog goed kwam, had mijn hart de moeilijkste tijden doorgeholpen. Zonder dat sprankje hoop had ik hier niet meer gestaan. In ieder geval niet als de ware ik.

Elke keer was onze ontmoeting op een negatieve manier geëindigd, nooit waren we verder gekomen dan het uitkramen van beschuldigingen. Ergens wist ik, dat als ik nu het gesprek aanging met haar, het mij waarschijnlijk enkel opnieuw een gebroken hart zou opleveren en dat we niet verder zouden vorderen. Net zoals de afgelopen twee jaar. En toch kon ik het niet over mijn ziel verkrijgen om het niet opnieuw te proberen, om toch weer te vechten voor wat er nog over was van een ooit passievolle, onsterfelijke liefde. De liefde die ik voor Faylice had ervaren, en nog steeds ervoer, was een once-in-a-lifetime. Niemand zou mij kunnen laten voelen wat zij mij liet voelen iedere keer dat ik haar zag of aanraakte. Zelfs Dahlai kwam niet in de buurt, het was gemeen om dat te denken maar de harde waarheid. Ik zou altijd zonder twijfelen terugkeren naar de roankleurige merrie. Mijn hart behoorde aan haar toe en dat zou het ook altijd blijven.

Ik had de tijd genomen om mijn antwoord zorgvuldig samen te stellen. "Ik ben hier gekomen om de schade aan je hart te repareren." begon ik, mijn stem had zacht geklonken en zonder enig teken van haat of woede. Mijn ogen keken lichtelijk nerveus naar het porseleinen gezicht van Faylice, waarna ik vervolgde: "Te beginnen met het aanbieden van mijn oprechte excuses. Ik ben ronduit een persoonlijke hel voor je geweest, en dat spijt me zo, Fay. Je had gelijk: ik ben een zwakkeling, ik had mijn emoties niet onder controle en koos daarom voor de makkelijke weg door ze uit te schakelen. Een keuze waarvan ik de consequenties niet kon overzien." De woorden waren gevuld met de waarheid die zelfs de koppige Faylice waarschijnlijk niet kon negeren. De waarheid die zo lang op zich had laten wachten en pas op het moment kwam dat alles toch al hopeloos verloren leek te zijn. "En je hebt recht op nog een waarheid. Ja, ik had gevoelens voor Dahlai, maar ze hebben nooit de alles overweldigende liefde overtroffen die ik voor jou voelde, en nog steeds voel." Zo, dat was er ook uit.



The scariest part is letting go

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] di 29 sep 2015 - 19:28



Faylice kon hem in haar ogen amper vedragen, maar haar ogen gleden als een automaat over zijn grote lichaam heen. Elk vlekje kwam zo bekend voor, haar herinneringen hadden alles nog goed onthouden. Elke minimeter kende ze, het liet haar denken aan de liefde die er tussen hen was. Nu was er weinig over van het gevoel wat er ooit zo sterk en passievol was geweest. Maar het was er, als een vloek die een draadje spande tussen de twee en ervoor zorgde dat ze elkaar altijd weer zouden aantrekken.

Zijn woorden kwamen direct aan, het was een harde waarheid en ze zou er niet omheen kunnen. Het bleef als verloren in de lucht te hangen. 'Ik hoop dat je consequenties nu wel overziet.' Waren haar zachte woorden, nog steeds zonder enig gevoel te bespeuren, zowel van buiten als binnen.

Ze draaide weg van de hengst en stapte verder het bos in, schaduwen gleden langzaam over haar lichaam waar de oude littekens zich tussen haar haren hadden genesteld. Ze lieten slechts en donkere plek achter, waar tanden in door haar vel hadden gesneden. Zijn laatste zinnen lieten Faylice abrubt stoppen waarna ze de hengst aan keek. Ze dwong haarzelf dieper te tasten, diper in haar gevoel, maar het enige wat ze kreeg was het een overwelmende verdoving die langzaam verder kroop en het langzaam over nam. 'Dus nu kunnen we samen vrolijk naar de zonsondergang huppelen?' Vroeg ze aan Vestival, haar hysterische gedrag de vorige keer was niet haar beste kant geweest, maar ze kon niet blij zijn om hem te zien. Ze kon hem niet haten, ze wist niet wat ze moest voelen en dat hielp niet. 'Ik vrees dat er niks meer te repareren valt..' Ze zweeg even voordat ze verder ging. 'Ves.' Het kwam er bijna moeilijk uit, bijna. 'Hoe valt hierop te reageren? Nog beter de vraag, hoe verwacht jij dat ik hierop zou reageren?' Haar stem was twijfelend, onzeker bij elke klank die van haar lippen of rolde. De onwetendheid was angstaanjagend, altijd had ze geweten wat ze wilde, altijd was duideijk of ze moest vechten of liefhebben, nu was het een raadsel. Ze zuchtte en draaide zich om, niet wetend wat ze van hem verwachtte.



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] di 29 sep 2015 - 21:49

vestival

The colour of my blood is all I see on the rocks


De dagen begonnen langzaamaan korter te worden, een teken dat de herfst en daarna winter weer voor de deur stond. Ik genoot met volle teugen van de laatste zomerdagen, want wie weet voor hoe lang ze nog zouden duren. De winter was altijd een seizoen van dood en verderf geweest in BMH. In mijn tijd als leider had ik maandelijks, soms wekelijks, het traumatische bericht aan de nabestaanden van een overleden kuddelid moeten vertellen. De één was ten prooi gevallen aan een hongerige schim, de ander was doodgevroren of door het ijs gezakt. Altijd was er weer een nieuw verhaal dat verteld moest worden. Godzijdank was ik geen leider meer, alhoewel soms miste ik het wel. Het was altijd fijn om de dankbare blikken van de kuddeleden na een veldslag tegen de schimmen te zien. Het gaf voldoening; een voldoening die ik nu al bijna een jaar niet meer ervoer. Ook de onsterfelijkheid die de rang met zich meebracht was een privilege die ik miste. Ik zuchtte eenmalig diep uit en focuste mijn aandacht vervolgens weer op de roankleurige merrie voor me.

“Ik hoop dat je consequenties nu wel overziet.” Na die woorden draaide Faylice zich om en maakte aanstalten om te verdwijnen tussen de hoge pijnbomen die Minanter rijk was. Een bijna onbedwingbare paniekaanval ontwaakte in mijn hart als een hellevuur. Aan de buitenkant was niks op te merken, maar vanbinnen brokkelde ik langzaam af tot puin. Was dit het dus, niets meer dan een kort antwoord? Toen alles verloren leek te zijn, keerde de merrie zich plotsklap om en keek mij recht in de ogen. Ik slikte moeizaam, niet wetend wat ik hier van moest denken of hopen. “Dus nu kunnen we samen vrolijk naar de zonsondergang huppelen?” Hadden haar woorden zonder enig gevoel geklonken. Ik was zowat met stomheid geslagen, dit antwoord had ik nooit uit haar mond verwacht, sarcasme was sowieso iets wat ik weinig zag bij Fay. Ik besloot om hier maar niet op in te gaan, bang om een eventuele hysterische reactie bij haar op te wekken.

“Ik vrees dat er niks meer te repareren valt..” Faylice viel stil voor een moment, waarna ze met enige moeite mijn naam uitsprak. “Hoe valt hierop te reageren? Nog beter de vraag, hoe verwacht jij dat ik hierop zou reageren?” Een vraag die ik niet had zien aankomen. God, ik had geen flauw idee hoe ik hierop moest antwoorden. Ik wilde koste wat het kost voorkomen dat ik het verkeerde antwoord gaf en de fragiele lijn die ons verbond nog meer ontbinden. Het enige wat ik wilde was haar, niks meer niks minder. Faylice leek in de war, ongelofelijk in de war. En dan kwam natuurlijk door mij, als ik nooit was vreemdgegaan met Dahlai dan was dit alles niet gebeurd en dan waren we nu nog happy ever after geweest.

Ik schraapte mijn keel na enige minuten van doodse stilte, enkel het zachte gefluit van vogels in de hoge bomen was hoorbaar. Voor een ogenblik keek ik naar het levendige bos om me heen, alles was zo intens vredig en in balans; in tegenstelling tot ons. Mijn tweekleurige kijkers werden weer naar Faylice gezogen, als een voorwerp die naar een magneet werd getrokken. “Ik weet het niet, Fay. Ik weet wat ik wil, maar wat wil jij?” kaatste ik de vraag net zo goed weer terug. “Ik kan en wil het niet meer om in dit grijze, onzekere gebied te leven. Er moet een keuze gemaakt worden, en niet alleen vanaf mijn kant.” eindigde ik vastbesloten. Ik was er klaar mee. Hoe graag ik Fay ook terug wilde, het kon zo niet langer. Ik wilde door met mijn leven, met of zonder haar.

the waves will break every chain on me
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] wo 30 sep 2015 - 22:21




Een briesje speelde met haar krullende haar, het liet haar dikke, zachte haar zachtjes op en neer deinen. Haar glanzenden lokken werden een voor een meegenomen door de aansterkende wind. Die aansterkende wind volgde ook haar contouren van haar lichaam, liet haar glanzende, korte vacht zachtjes meeveren. Daar direct onder lagen verscheinen lagen spieren, geen grammetje vet zat er aan haar afgetrainde lichaam. Ze had moeite moeten doen om te blijven eten en dat werd met de dag duidelijker zichtbaar, haar spieren werden met enige moeite nog onderhouden, maar vet bleef er niet aanzitten. Ribben vertoonden zich tussen haar rug en buik spieren door en leken te willen uitbreken, al deden ze dat nog niet. Evenals haar hals geen grammetje vet vertoonde en precies liet zien waar de spieren liepen.

Faylice liet een vermoeide uitdrukking zien terwijl ze de hengst aan keek. Eindelijk leek hij te spreken, seconden leken uren te duren. Haar adem stokte even, zijn directheid had haar nog altijd verbaast. Het grijze, onzekere gebied. Ze hield zich stil waar ze diep in haar ziel taste, zoekend naar emoties die hier bij paste. Die losgelaten zouden moeten worden. Een deurtje opende zich, haar hoofd hief zich fier en ze zette haar lichaam recht. Een diepgewortelde woede opende zich, had zich ontketend toen ze er zo naar snakte. Vuur sprong in haar ijzige, kille ogen. Ze wilde beginnen aan een parade hysterische woorden, zoals dat inmiddels zo bekend was geworden bij de bruin-witte hengst tegenover haar, maar slikte haar woorden in en bleef nog enkele minuten stil. De diepe verdoving trad weer toe en liet een leeg gevoel achter waar eerst verdriet had gezeten. Eindelijk begon ze met praten, haar stem zo bekend. Zo zacht als een veertje die met kleine vlagen naar de grond probeerde te reiken terwijl ze de o zo zware woorden uitsprak. '"onzekere, grijze vlak", goh, dat komt me bekend voor. Begon ze, terwijl er even een flikkering van de uitdovende woede te horen was, waarna die weer emotieloos verder ging. 'De afgelopen jaren ken ik niks anders, sinds de dag dat je mij had verraden.' Ze keek even verwart, wat uit het niks kwam en sloot haar verhaal af. 'Jaren heb ik onbewust gewacht, hoe hysterisch ik je ook wegschreeuwde, excuses daarvoor nog.' Het was alsof ze wat feitjes aanleverde op een random spreekbeurt, haar ogen legde zich weer in zijn heterochrome. 'Ben je te vertrouwen?' Vroeg ze daarna, haar stem even zacht, misschien zachter dan ooit tevoren. 'Kan ik jou vertrouwen?' Verbeterde ze zichzelf. Het waren directe vragen maar het was wat in haar op kwam en wat ze zei, veel controle daarover had ze niet. Ze draaide haar lichaam naar hem toe en keek hem indringend aan terwijl ze zijn reactie opwachtte. Klaar om zijn reactie te peilen, klaar om actie te ondernemen.



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] do 1 okt 2015 - 21:16

vestival

The colour of my blood is all I see on the rocks


Mijn sterke, gespierde lijf ervoer het genot van de felle avondwind door mijn lange, zijdeachtige manen, alsof het een kam was. Mijn tweetonige ogen, blauw en groen, waren gefocust op een onzichtbaar punt in de verte. Af en aan draaiden mijn oren van Faylice weg om vervolgens gericht te worden op de schrale, met sneeuw bezaaide bergen achter me. Pas nu besefte ik hoe erg ik de wonderschone natuur van Minanter had gemist. Na maanden, zelfs jaren, van afwezigheid waren de details van mijn voormalige leidersgebied naar de uithoeken van mijn geest gedreven. Ik kon me nog vaag herinneren hoe ik hier als jonge, onbezonnen hengst het land van de blauwe maan binnenstapte, onwetend wat me allemaal te wachten stond. Als ik mijn toekomst toen had geweten dan was ik nooit hier binnen komen wandelen. Ik had meer leed dan lief ervaren tijdens mijn tijd hier. Enkele sporen van het leed dat ik geleden had was fysiek nog goed zichtbaar. De littekens lagen her en der verspreid op mijn gespierde bruin-witte lichaam. De rijke, glanzende kleur was uit mijn vacht verdwenen, deels door de naderende winter en deels door verwaarlozing ervan. Alles aan mijn uiterlijk schreeuwde naar vergane glorie en verloren trots, behalve mijn heterochrome ogen. Mijn tweekleurige kijkers straalden nieuw vuur uit, ook al was het nog maar een kleine fonkeling. Een fonkeling die over de komende periode zou uitgroeien tot een machtig brandend, innerlijk vuur. Het leven was wedergekeerd in mijn lijf na maanden van onderdrukte emoties.

Ik draaide mijn oren aandachtig naar Faylice toen woorden uit haar mond kwamen gerold. “‘Onzekere, grijze vlak’, goh, dat komt me bekend voor.” Onderdrukte woede was hoorbaar in lichte, vrouwelijk stem. Zonder enig emotie vervolgde ze haar verhaal. “De afgelopen jaren ken ik niks anders, sinds de dag dat je mij had verraden.” Die laatste zin raakte een gevoelige snaar ergens diep in mijn al beschadigde ziel. Ik hield mijn mond, omdat ik aanvoelde dat ze nog niet klaar was. “Jaren heb ik onbewust gewacht, hoe hysterisch ik je ook weg schreeuwde, excuses daarvoor nog.” Mijn blauwe en groene ogen werden vastgehouden door de hare. “Excuses aanvaardt.” antwoordde ik en gaf haar een klein glimlachje. “Ben je te vertrouwen?” antwoordde de roankleurige merrie zacht op een vragende toon, waarna ze zichzelf verbeterde. “Kan ik jou vertrouwen?”

Ik schraapte mijn keel, bleef haar indringend aankijken met een serieuze gloed in mijn kijkers. “Ja.” begon ik kort, waarna ik vrijwel meteen erachteraan zei: “Ja, je kan mij vertrouwen, Faylice. Nu en voor de rest van mijn leven.” Ik hoopte dat de woorden geloofwaardig bij haar over waren gekomen, want ik meende ze echt. Nooit zou ik haar nog verraden, wetend dat ik dan nog harder op de blaren zou branden. Niet goed wetend wat ik nu moest doen, draaide ik mijn grote lichaam naar de langzaam ondergaande zon. De zon wierp een prachtige gloed over Minanter, kleurde alles in zachte tinten oranje en rood. Elke boom die geraakt werd door de laatste zonnestralen leek in brand te staan. In de verte kon ik het gehinnik van rang één paarden horen, en als ik mijn best deed, kon ik ook hun geuren oppikken. Zacht hinnikte ik terug, wetend dat mijn hinnik hen nooit zou bereiken over deze grote afstand. Mijn hoofd werd naar Faylice gekeerd. “Prachtig, niet waar? Zelfs het land van de blauwe maan heeft zo zijn verborgen schoonheid. Ook al ligt het in de kleine momenten verborgen.” antwoordde ik rustig, de kalmte zelf. Een zucht maakte zich los in mijn luchtwegen en verliet mijn lichaam via mijn lippen. “Het leven gaat door, ook al lijkt dat niet altijd zo te zijn. De zon komt op en gaat ’s avonds weer onder, de seizoenen veranderen. Ik denk dat het tijd is dat wij ook meegaan met de tijd.” eindigde ik. De tijd was rijp voor vergeving.

the waves will break every chain on me
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] di 6 okt 2015 - 17:49



Faylice's ogen zagen een blaadje naar de grond dwarrelen. De wind nam het mee in de deining die de lucht had gevormd. Uiteindelijk streek het blaadje neer, het was vroeg bruin geworden en had de boom verlaten. Het zou zijn rustplaats daar vinden als het langzaam weg zou rotten en uiteindelijk voedsel zou vormen voor het gras en andere bomen. De natuur zat zo effeciënt in elkaar, zo evenwichtig. Ze keek toe hoe de randen van het blaadje nog lucht wilde vatten en dacht aan het land waar ze nu al een tijd leefde. Er was een evenwicht te vinden, tussen het goed en het kwaad, alleen bracht dit evenwicht veel complexere systemen met zich mee. En er moest voor dat evenwicht gevochten worden. Evenveel paarden moesten geboren worden om het dode aantal op te klaren, maar ook andersom. Het besef had zwaar bij de roan kleurige merrie gelegen, geen enkel paard wilde dood, maar toch moest het gebeuren.

Haar vraag lag zwaar op haar verdoofde gevoel, het dwong om het los te laten, terwijl ze het zo krampachtig vast hield. “Ja, je kan mij vertrouwen, Faylice. Nu en voor de rest van mijn leven.” In zijn antwoord hadden haar blauwe en witte kijkers de zijne intens vastgehouden. Hij meende het maar er klopte wat niet. Ze doorliep zijn woorden nog eens wat een stilte met zich mee bracht, waar ze zich niks van aantrok. 'Faylice.' Begon ze zacht, direct nadat ze het zich beseft had sprak ze. 'Je noemt me altijd Fay.' Verklaarde ze zich nader terwijl ze hem nog indringender aankeek. 'Waarom?' Vroeg ze, nog lichter en zachter af terwijl ze hem gepijnigd aankeek. 'Ik geloof je niet.' Zei ze ten slotte, terwijl ze zich kleiner maakte, alsof ze bang was voor zijn reactie. Haar angst vanuit de schimmen had nog altijd haar sporen achter gelaten.

“Prachtig, niet waar? Zelfs het land van de blauwe maan heeft zo zijn verborgen schoonheid. Ook al ligt het in de kleine momenten verborgen. Het leven gaat door, ook al lijkt dat niet altijd zo te zijn. De zon komt op en gaat ’s avonds weer onder, de seizoenen veranderen. Ik denk dat het tijd is dat wij ook meegaan met de tijd.” Ergens in haar brak er wat, maar de verdoofdheid van haar zenuwen weerhielden haar van actie. Haar lichaam had zich ondertussen al iets uitgevouwen en kwam weer terug naar haar bekende houding, trots en fier. Al straalde van beiden weinig uit. Ze draaide haar lichaam naar hem toe en reikte haar neus uit naar zijn hals. Een federlichte aanraking volgde wat meer in haar deed loslaten dan dat ze wilde. Een golf van emoties trof haar als een tsunami de weerstand die ze kon bieden was als een twijgje die ieder moment kon breken. Ze trok haar hoofd in een ruk weg terwijl, zich verschuilend voor de ogen van Vestival. 'Ves, ik kan het niet.' Zei ze stil, terwijl een traan de weg langs haar gezicht naar beneden vond.




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] di 6 okt 2015 - 19:35

vestival

Don't let me go
Hold me in your beating heart


Eén voor één liet ik mijn spieren in mijn bruin-witte lichaam ontspannen terwijl ik ondertussen gespannen Faylice’s reactie afwachtte. Op de een of andere manier kon ik haar ware emoties niet peilen; haar gelaat sprak enkel boekdelen. Ik was nooit een held geweest in het herkennen van andermans gevoelens, maar de roankleurige merrie was een grote mistbank voor mij. Sinds ik mijn gave om emoties te manipuleren had ontdekt, was het voor mij makkelijker om bepaalde gevoelens en verlangen aan de kant te zetten. Toch bleef Faylice elke emotie, die ik op dat moment zo hard probeerde te verbannen uit mijn systeem, terugroepen als een baas die zijn trouwe hond bij zich roept. Ook in de periode dat ik mijn emoties had uitgeschakeld wist ze nog iets in mijn systeem overhoop te krijgen. Ik had altijd gedacht dat ik mijn gave zelf in de hand had gehad, maar momenteel moest ik eraan doen geloven dat zíj de sleutel bezat tot mijn menselijkheid. Door de hoop en het verlangen naar haar die ik nog altijd zo krampachtig omhelsde, was ik weer geworden wie ik oorspronkelijk was. Ook al was er dan onherstelbaar veel schade in mijn ziel; mijn liefde voor de Arabische merrie vulde een groot leegte in mijn hart die niemand anders ooit zou kunnen opvullen. Zelfs niet de toffeekleurige merrie waar ik eveneens gevoelens voor koesterde. Mijn gedachten sprongen van Faylice naar Dahlai, de merrie van wie ik haar hart kort geleden opnieuw gebroken had. Ik had haar nooit pijn willen doen, niet opnieuw en zeker niet om dezelfde reden als de vorige keer. Dit keer zou ze me niet meer vergeven. Ik zou nooit meer haar aanstekelijke glimlach zien en haar warme, vederlichte lippen die zich in mijn manenkam verborgen. Een zucht baande zich via mijn mond een weg naar buiten.

Mijn aandacht werd weer als een magneet naar de roankleurige merrie getrokken toen ik haar d’r eigen naam hoorde fluisteren. “Je noemt me altijd Fay. Waarom?” vervolgde ze, waarbij ze mij indringend in de ogen keek. Ik schuifelde ongemakkelijk met mijn linker voorhoef, maar ik durfde haar blik niet los te laten. “Ik geloof je niet.” eindigde de merrie. Mijn ogen lieten de hare met rust en werden gericht op de hoge, met sneeuw bezaaide bergen achter haar. Ze geloofde me niet. Een plotselinge vermoeidheid overviel me als een vloedgolf. Het leek wel alsof ik op het punt stond om deel te nemen in een eeuwige veldslag, zo ervoer ik elke discussie of ruzie die ik met Faylice hield. Het was altijd gedoemd te eindigen in niets dan stof. Ik realiseerde me dat er tegenin gaan en uitleggen waarom ik haar bij haar volle naam had genoemd zinloos was. Ik was die eindeloze discussies meer dan zat. Ze zou altijd weer een nieuw iets vinden om het vuur te laten voortbranden. Moedeloos werd ik er van. “Moet ik hier serieus antwoord op geven? Ik dacht dat ik duidelijk was geweest, maar het is aan jou of je mij wilt geloven of niet.” bracht ik afgemat op. Het vuur en de hoop leken in mijn tweekleurige ogen te doven en lieten enkel een afgrijselijke leegte achter. Mijn houding veranderde van trots en opgewekt naar uitgeput en gestreden. Ik had zojuist de zoveelste veldslag opgegeven.

Een kleine neus streelde licht als een veertje over mijn gevoelige huid, een branderig gevoel achterlatend waar haar neus een pad maakte. Een allesoverweldigende vloedgolf van verloren passie, liefde, verdriet en verlangen overspoelde me zonder enige aankondiging. Mijn onherstelbaar beschadigde hart bonkte vurig tegen mijn ribbenkast, alsof het schreeuwde om vrijgelaten te worden en één te worden met haar. Iedere keer wanneer ze een actie als deze ondernam, laaide het vuur in mijn moegestreden ziel weer op. Zij was de zuurstof die de brandende hoop levend hield, maar haar woorden namen die zuurstof evengoed weer weg. Ze kon het niet. Wat kon ze dan niet? Ze was wel in staat om haar neus tegen mijn hals te duwen en niet om een keuze te maken, om mee te gaan met de tijd? Faylice bleef een onopgelost mysterie voor mij om te ontrafelen. Maar had ik de kracht überhaupt nog wel om dat te doen? Ik wist het niet meer. Jarenlang had ik geprobeerd om erachter te komen wat ze nu precies wilde, maar tot op de dag van vandaag had ik daar nog geen duidelijk antwoord op gevonden. Ik boorde mijn felle ogen in de hare, dwong haar als het ware om antwoord te geven op mijn onbeantwoorde vraag. “Wat kan je niet, Fay?” begon ik, opkomende frustratie proberend te onderdrukken. “Want met deze onduidelijkheid schieten we ook niks op. Jij niet, en ik evenmin.”

i'm watching myself drifting away
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] vr 9 okt 2015 - 14:28


Een koel besef kwam tot haar gedachten, rustig als het zich deed aankondigen, gevaarlijk als de koelte was. Wat kon ze niet, ze dacht na, ze wist wat ze in de grote lijnen niet kon. Maar juist die kleine, dat was voor haar zelf een mysterie. Ze moest korsten opentrekken, die met zorg vast zaten, waar ze zelf voor had gezorgd. Ze keek hem aan, en liet dit keer een gepijnigde blik in haar ogen staan. Haar neus jeukten van de aanraking, en trok bijna haar hele lichaam nog eens naar de hengst om het te herhalen. Een leegte vulde haar, die aanweziger was dan dat ze in een hele lange tijd had gevoelt.

'Je kan niet van mij verwachten dat ik je in één klap vertrouw.' Waren haar woorden, bijna wanhopig, ze wilde het zielsgraag. Haar verstand maakte de blokkade die haar weerhield. Haar ogen waren opgesloten in zijn twee-kleurige ogen, verloren in hun eindeloze schoonheid. 'Fouten worden vergeven.' De emotie was weer vervlogen in haar stem, en haar stem was weer terug een zachte waas geworden. In een miliseconde draaide ze zich op en liet haar neus haar leiden. Het kwam terecht op zijn hals, dichtbij zijn hoofd. Het bracht een explosie met zich mee die niks van zich liet merken buiten haar roan paarse vel. Onbewust had ze hem gelinkt aan de trauma's die de schimmen, haar vader, hadden veroorzaakt. Ze was eenzaam geweest sinds, bang voor alles wat er zou gaan komen. Een gesmoorde snik weerklonk van de fijne merrie die haar "leap of faith" had genomen met Ves. 'Ves ik hou van je.' Klonk ten slotte van de merrie, amper hoorbaar zo zacht als ze de woorden uitsprak.




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] vr 9 okt 2015 - 19:10

vestival

Don't let me go
Hold me in your beating heart


De oorverdovende stilte die al enkele minuten tussen ons inhing, probeerde met elke voort tikkende mijn trommelvliezen meer te breken. De zenuwen die door mijn bruin-witte lichaam gierden, zorgden ervoor dat ik amper stil kon blijven staan op de plek waar ik op dat moment gevestigd stond. Ik richtte mijn tweekleurige ogen op de rijzende, blauwe maan gericht. De adem stokte in mijn keel, door alle drama rondom Fay en Dahlai was ik compleet vergeten dat de donkere dagen waren gearriveerd in BMH. Ik was niet veilig in Minanter, het was niet de thuishaven van mijn rang. Mijn leven was niet zeker zolang ik hier zou verblijven, maar ik weigerde met heel mijn bestaan om Faylice alleen achter te laten onder de bescherming van een Councillor die ik niet kende. Ik had niet meer de bevoegdheid om haar te beschermen tegen de schimmen, in ieder geval niet meer op de manier toen ik nog leider was. Bovendien, het was algemeen bekend dat schimmen dol waren op het dieprode bloed van voormalige leiders. Ik slikte moeizaam, meteen op mijn hoede, elk vreemd geluidje in de omgeving was gelijk verdacht. Ik nam een alertere houding aan dan voorheen, bolde mijn hals en liet de spieren onder mijn glanzende vacht rollen. Ik was nu voorbereid op een onverwachte aanval van een schim.

Mijn scherpe gehoor ving de woorden op die afkomstig waren uit Faylice’s mond. Ze hadden een spoor van wanhoop vertoond. Ik draaide mijn grote hoofd naar de roankleurige merrie en keek haar aan. Dat verwacht ik ook niet van je, Fay. Ik verplicht je tot niks. Het kweken van vertrouwen heeft tijd nodig, en daar heb ik alle begrip voor.” sprak mijn warme stem zacht en begripvol. Mijn heterochrome ogen bleven in haar wonderschone kijkers haken, nog niet in staat om die al los te laten. Ik deinsde ietwat achteruit toen haar zijdezachte neus zich in mijn hals begroef, in de buurt van mijn hoofd. Wat betekende dit? Fay deed me in verwarring brengen. Ik wilde haar zo graag, mijn hele ziel verlangde naar haar, maar niet door deze onzekerheid.

“Ves, ik hou van je.” kwam er uit de mond van de merrie gerold, zacht als een veertje. Mijn mond viel zowat open van verbazing, ik was met stomheid geslagen. De vier woorden waar ik al jaren op gehoopt had, waren zonet voor mijn neus uitgesproken. Als vanzelf antwoordde ik terug. “Ik hou ook van jou, zielsveel.” legde ik de woorden fluisterend in haar gevoelige gehoorgang. Ik drukte haar kleine lichaam voorzichtig tegen mijn grote, warme gedaante en verborg mijn gezicht in haar lange, krullende manen. Ik kon zo wel voor een eeuwigheid blijven staan, maar niet met de blauwe maan die onheilspellend op de achtergrond waakte. Ik maakte me met tegenzin los uit de omhelzing, waarna ik mijn blik op de hare richtte. De schimmen waren niet het enige waar ik me grote zorgen over maakte, ook het feit dat er een regel bestond die zei dat liefde tussen twee verschillende rangen ten strengste verboden was. “Het kan niet, Fay. Nog niet, althans. Zolang jij en ik niet in dezelfde rang zitten, is het strafbaar.” zei ik met grote moeite. Ik wilde haar niet verliezen, nooit niet, maar het was gewoonweg te riskant om een verboden relatie te hebben.

i'm watching myself drifting away
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] wo 14 okt 2015 - 12:56



Flauwig keken haar kijkers naar de horizon en daarboven, ze leken het amper op te merken dat de maan o zo blauw was en een blauwe gloed over het gebied strooide. Haar ogen gleden verder, de avond was ongemerkt gevallen en het gebied had een donker deken over zich heen gekregen. De warme herfstkleuren verbleekten, en liet de felrode bladeren bijna felblauw oplichten. Haar blauwe oog had exact die kleur, vererft van haar vader, al zouden die van hem gitzwart zijn. Een rilling gleed door alle weefsels te bekennen in het kleine lichaam van de roan paarse merrie. Het kille besef liet haar spieren onder haar dunne vacht opbollen. Haar ribben verdwenen onder de spieren, al was het nog steeds duidelijk dat ze geen grammetje vet had opgeslagen. Haar oogleden, die half dichtgevallen waren schoten weer wijd open. Het was de blauwe maan, het was de tijd voor chaos en paniek, pijn lijden en proberen te ontsnappen van de vreselijke schimmen. Ze blikte naar Vestival, een rang 3 paard, zo ver weg van zijn eigen kudde en veiligheid van de leiders.

De woorden die van de hengst afkwamen gaven haar een innerlijke rust, een warm gevoel verspreidde zich, diep van binnen verspreidend. Het gloeide door, via de grote slagaderen leek het zich te verspreiden als een gif. Het bereikte haar kleinste haarvaatjes, die vlak onder haar huid lagen en deed verwarmen alsof elke minimeter in vuur en vlam stond. Zijn antwoord terug op de hare versterkte dat alleen maar. Alle haartjes die in aanraking waren met de zijne strekte zich uit, alsof ze in zijn huid wilde kruipen, elk individueel anders, het ene haartje langer dan de ander. “Het kan niet, Fay. Nog niet, althans. Zolang jij en ik niet in dezelfde rang zitten, is het strafbaar.” Elk haartje leek zich nog langer te maken, om alleen maar het idee te kunnen hebben de hengst te kunnen aan te raken. De warmte werd direct afgeblust door het kille feit dat hij haar gaf. Ze moest voor een hogere rang vechten, en dat zou ze ook doen. Ze knikte afwezig terwijl ze nog eens de blauwe maan bekeek, dit keer zich realiserend in wat voor gevaar ze waren, maar vooral, Ves was, ze zou het zichzelf nooit over haar hart verkrijgen als er wat zou gebeuren. Ze liet een zachte zucht en ontwaakte uit de droom waarin ze zich bevond. Haar hoofd hief zich fier, haar houding maakte zich sterk. 'We moeten hier weg.' Ze maakte haarzelf los van de indringende blik die haar ogen gevangen hield. 'Nu!' De merrie draaide zich, weg van de bosrand waar ze zich bevonden, ver weg van de kudde die niet eens in zicht was. Ze was zich ineens bewust van het feit hoe kwetsbaar ze stonden en liet haar benen de galop vinden. Haar hoofd draaide zich naar links, alleen haar glazige oog, dat amper vindbaar was door haar volle manen, was zichtbaar voor de hengst die ze nooit meer kwijt wilde, kijkend of hij al aanstalten had gemaakt tot bewegen.



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE] wo 14 okt 2015 - 21:42

vestival

Don't let me go
Hold me in your beating heart


De dreigende aanwezigheid van de blauwe maan hoog aan de schemerende hemel liet koude rillingen over mijn nog dunne zomervel rollen. Ondanks dat de natuur van Minanter adembenemend mooi was, verbleekte al de ongekende schoonheid door de blauwe gloed die de volle maan als een haast onzichtbare deken over het landschap wierp. De lucht begon langzaam aan steeds donkerder te worden en het zou nu niet lang meer duren voordat de onvoorspelbare, gevaarlijke nacht zijn intrede zou doen. Zodra het duister zou vallen kwamen de schimmen helemaal tot leven. In het helst van de nacht waren ze compleet in hun element, geen paard die hen zag aankomen in de diepe wouden van Minanter.

Ik blikte zijdelings naar de roan merrie naast me, waarbij het mij opviel dat de spieren onder haar vacht rolden. Zij was zo te zien ook alert en op haar hoede, want tijdens de blauwe maan was geen schaduw of brekend twijgje te vertrouwen. Mijn oren werden gespitst en draaiden continue alle kanten op, voorbereid op elke onverwachte aanval van een schim die plots ten tonele kon verschijnen. Ik voelde geen angst als ik aan de zielloze moordenaars dacht; die angst was ik al jaren geleden verloren toen ik leider was van rang één. Ik vreesde niet voor mijn leven, maar wel voor dat van Faylice. Ik zou er niet mee kunnen leven als zij ooit nog in de klauwen van een schim zou vallen. In mijn tijd als leider had ik haar nooit kunnen redden tijdens de vele blauwe manen, omdat ik destijds een kudde vol angstige paarden had die ook bescherming vroegen. Maar nu dat die taak niet meer op mijn schouder rustte, zwoor ik mijzelf dat ik haar nooit meer alleen liet tijdens de meest gevreesde periode van de maand.

Mijn tweekleurige oren draaiden zijwaarts naar Fay toen ik haar woorden in mijn gehoorgang ontving en zag hoe haar lichaam aanstalten maakte om te vluchten. Ik zette eveneens mijn spieren aan het werk en kwam van mijn huidige plaats op de heuvel. Mijn bruin-witte lijf verplaatste zich met krachtige galoppassen en voegde zich in minder dan tien seconden bij Faylice. Terwijl ik voort denderde door de hoge pijnbomen en dennen, keerde ik mijn hoofd half naar de merrie. “Waar wil je dan heen? Ik ken zowat elke uithoek van Minanter en er zijn hier amper goede schuilplaatsen te vinden.” riep ik boven het geluid van de wind uit. Het Orlais had wat dat betreft meer mogelijkheden, maar aangezien we dan beiden buiten ons ranggebied waren leek het geen voor de hand liggende optie. In het Anderfels zou ik veilig zijn, maar de roankleurige merrie naast me niet. En de Ferelden was al helemaal geen goede keuze. Ik zou op Fay moeten vertrouwen, hopend dat zij een plan voor ogen had.

i'm watching myself drifting away
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I will always return [&FAYLICE]

Terug naar boven Go down

I will always return [&FAYLICE]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» The triumphant return of an old duergar
» The Return of a Hero
» Code Lyoko Return to the Past Theories
» The Return Of Runner2
» The Return (Open to all FT Members)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Minanter-
» CHATBOX