IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Hop - Skip - Jump [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Hop - Skip - Jump [Open] wo 7 okt 2015 - 13:12



Gelach in de verte. Geluid van hoeven die in rap tempo aan zouden stormen. Blonde lokken van manen die op en neer deinsden in de wind. Van links naar rechts, een bokkesprong, een slag met haar hoofd naar links, een sprong met vier benen de lucht in. De lange manen van de voskleurige merrie leken wel een vlammenspel. Ze gingen alle kanten op. Ze fijne bloemblaadjes van de paardenbloesem vlogen om haar heen. Ze maakte weer een rare sprong, steigerde en bleef toen opeens staan. Snoof eens diep en keek om zich heen naar de bergen die Minanter zo innig omhelsden.

Ze zette een typisch drafje in wat bij haar zou passen. Een vrolijk paard en altijd alleen te vinden eigenlijk. Ze had de kudde al een paar keer gezien maar nooit echt de moed gehad om er heen te gaan en zichzelf te introduceren. Nee. Nog niet.
Met hoog opgeheven benen en een dansende pas draafde ze door het nog redelijk hoge gras. Vanuit het niets draaide ze in een sprong om en begon te grazen. Oh ja, dit was voor haar het leven. Daydream... een vijfjarige merrie met het hart op de goede plaats. Ze was dan wel voor het leven getekend, maar ze was altijd vrolijk en zou eigenlijk nooit iemand moedwillig pijn doen. Nee, dat zou ze gewoon niet kunnen.

Haar ogen glinsterden van plezier en ze zette het op een galop. Ze leek wel te dansen door al die paardenbloesem die met tegenzin heb blaadjes verloren. Maar Daydream was vrolijk. Ze sprong en rende, ze draaide en gleed soms bijna uit. Maar de vrolijkheid was aanstekelijk. Een klein konijn waar ze langs stoof rende nu zigzaggend voor haar uit en Daydream? Die zigzagde vrolijk achter het konijn aan. Niet oplettend op haar omgeving.


After every nightmare, there will be a dream
Terug naar boven Go down
GhostAttack

avatar

Profile
Number of posts : 133
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] vr 9 okt 2015 - 21:47


Utaro
Deze ochtend was de zwarte hengst met een bijzonder zeldzaam been uit het spreekwoordelijke bed gestapt. Het eerste wat hij vandaag besloten had, was dat hij eens moeite ging stoppen in het contact met andere paarden. En als dat geen goede bui was.. Waar het vandaag kwam, daar was hij nog steeds niet over uit. Misschien dat het iets te maken had gehad met vannacht. Midden in de nacht was Utaro, omringd door de kudde die haar land vond tussen de bergen van Minanter, wakker geworden en had hij met verwondering gekeken naar de blauwe gloed die van de maan kwam. Misschien was het simpelweg omdat hij niet wist wat die bizarre kleur te betekenen had, maar het had hem een rondje om de kudde laten lopen en vervolgens was hij er middenin weer in slaap gevallen. Om de volgende ochtend met een bizar goed humeur wakker te worden.

De hele dag al was het zwarte paard aan het dwalen, steeds een andere geur volgende. Degene die hij nu volgde, werd als snel overschaduwd door die van het enorme bloemenveld waar deze heen leidde. Het zag er prachtig uit, overal kleuren.. De geur deed hem denken aan zijn jeugd, wanneer hij zichzelf vermaakte tussen de bloemen en achter de vlinders aan joeg. Hij was een erg laat veulen geweest, en de oudere veulens voelden zich te goed om met hem te spelen. Nu, op deze leeftijd, koesterde hij nog steeds wrok tegen de veulens die hem vermoedelijk aan zijn sociale problemen hadden geholpen. Maar op goede dagen, zoals vandaag, probeerde hij eens iets te doen aan die problemen. Dan zocht hij andere paarden op.

In gedachten als het paard was, hadden zijn bloedrode ogen de merrie achter hem niet opgemerkt. Hij moest een noodstop maken om niet frontaal tegen haar op te knallen, toen ze voor hem langs rende. ’Hé!’ riep hij geschrokken. ’Ik hoef niet tussen de bloemen terecht te komen, hoe mooi ze ook zijn’ greens hij naar de merrie, toen hij zichzelf weer herpakt had. Hij nam het paard in zich op, een zweetvos merrie met enorm lange manen. En het was niet te ontkennen, ze was ver van lelijk. ’Utaro, is de naam. Met wie heb ik het genoegen?’ Hij voelde de bizarre neiging om te praten. Wat was dit?

Terug naar boven Go down
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] vr 9 okt 2015 - 22:04



Daydream zag een zwarte waas in haar ooghoeken toen ze iets inhaalde, maar ze had niet door dat het een ander paard was. Ze bokte nog eens vrolijk wanneer een stem haar uit haar 'ik-ben-alleen-op-deze-wereld-dus-laat-mij' stemming trok. Ze gleed bijna uit wanneer haar voorbenen weggleden over al eerder vertrapte stengels en bladeren maar ze wist zich goed te herpakken. Ze sloeg haar hoofd rap naar achteren om te zien of er daadwerkelijk een paard was. Ze stopte nu, haar hoofd hoog in de lucht, neusgaten wijd opengesperd door het rennen en haar ogen op de zwarte hengst gericht. Haar oren schoten van achter naar voren bij het zien van de hengst, maar al snel bleef één oor naar achteren staan terwijl de andere op de hengst gericht was.

Nu begon ze langzaam een paar stappen terug te zetten. Soms kort naar achteren kijkend, haar mond een beetje geopend. Soms leek het of ze iets wilde zeggen, maar er kwam geen geluid uit haar keel. Ze liet haar hoofd nu meer zakken en bleef staan, wetende dat ze anders van de bloemenheuvel naar beneden zou glijden. Eén voorbeen bleef even omhoog staan waarna haar blauwe ogen de zwarte hengst weer opzochten. Ze slikte, duidelijk... Een honingzoete, maar zachte stem rolde over haar lippen. "H-h-het spijt me... Ik, ehm, was gewoon erg enthousiast... De bloemen zijn zo mooi en ruiken heerlijk... Ehm, ik werd er, ehem, gewoon vrolijk van." Ze had geantwoord, mijn god, ze had geantwoord. Zouden de bloemen wel zijn, dacht ze even spottend tot zichzelf. Wanneer de hengst zichzelf voorstelde wist ze haar houding te hervatten. Een zacht briesje stak op waardoor haar manen en staart zachtjes op de wind bewogen. "Daydream... Mijn naam is Daydream..." weer de zachte stem. Haar angst zou haar nooit hard laten spreken.

Nu nam ze toch even de tijd om de hengst te bekijken. Die zwarte vacht... Ze zou er bijna jaloers op worden. Zo mooi. Vroeger droomde ze van een zwarte vacht. Maar tja, vachtkleur kunnen we nu eenmaal niet kiezen. Dat zei haar moeder altijd. De rode ogen leken... Anders dan normaal... Hij was eigenlijk het totaal tegenovergestelde van haar. Het ontketende een soort nieuwsgierigheid in haar. Een zeldzame nieuwsgierigheid naar een paard, een hengst nog wel, wat ze totaal niet kende.


After every nightmare, there will be a Dream
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] za 10 okt 2015 - 1:18




Thriumph's gestalte had daar maar gestaan, in de bosrand, geduldig wachtend terwijl zijn zo ongeduldig was. Hongerig, als dat hij macht. Het moment waarop de maan zijn blauwe gloed weergaf trok die blauwe kleur uit zijn ogen. Gitzwarte poelen die amper op te merken waren in de schaduwen van de nacht, die soms een blauwe flikkering lieten zien. Zijn scherpe hoektanden waren uitgegroeid tot slachttanden. Hij likte zijn lippen af die zijn vlijmscherpe tanden tegen kwamen en geen weerstand bood, het deerde hem niks dat zijn tanden zo soepel door het zachte vlees gleed. Zijn kracht vloeide aan, hij had er nooit te weinig aan, maar de blauwe maan gaf hem de onstopbare kracht. Het kroop door zijn aderen, eerst langzaam waar de kleinste adertjes de kracht ontvingen, daarna steeds sneller steeds meer. Een zieke grijns gleed over zijn lippen, de Blauwe maan was weer begonnen...

De roanblauwe hengst vloog soepel en behendig door het dikke bos, zijn lichaam kronkelend tussen de bomen door. Zijn benen die elke pas raak in de grond afzetten, terwijl er geen greintje geluid van zijn hoeven of lijf af kwam. Hij kwam een verdwaalde merrie tegen die angstig in zijn ogen keek. Razendvlug kroop hij in de gedachtes van haar vond het een uitstekende gelegenheid om zijn gave nog wat verder uit te testen. Geen geluid graag Dwong hij de merrie met zijn manipulatie, met succes. Ze keek hem met grote ogen aan terwijl ze geluid probeerde te produceren. Een paar tellen later zaten zijn vlijmscherpe tanden diep in de huid van de merrie, die haar grote slagader in haar hals had geraakt. Niet veel later werd de merrie, die ongeroerd op de grond bleef liggen achtergelaten. Thri op weg naar zijn volgende prooi.

Met een ruk stond hij stil toen hij het "schattige" tafereeltje zag met een merrie die in de bloemen aan het spelen was. Hij haatte schattig, bloemetjes en spelen in de bloemetjes, maar dat kwam mooi uit, want zijn honger was nog bij lange na niet gestild. Hij bleef even toekijken, waar hij zich in de schaduwen had genesteld en compleet onzichtbaar was. 'Well hello dear' Sprak zijn kille, sissende stem die een speelse toon liet weerklinken. Hij besloot zich te laten zien stapte naar voren. 'Als dat Daydream en Utaro niet zijn, bevallen de bloemtjes ja?' Sprak hij gevaarlijk speels. Hij had zin in een spelletje, een dodelijke..



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] za 10 okt 2015 - 10:21


Daydream had zichzelf weten te stoppen, haar vrolijke kant kort weten te onderdrukken om zacht maar zeker de hengst tegenover haar te woord te kunnen staan. Enkel wanneer een stem, die door haar hele lichaam rillingen jaagde, uit de schaduwen vloeide was het een instinct die het over nam. Ze sprong daadwerkelijk een paar meter opzij, verder van de bosrand af. Ze stapte nu langzaam aan richting Utaro, de hengst die zich nu uit de schaduwen liet zien eigenlijk omzeilend.

Haar houding was echter duidelijk. Hoe hoog je rang ook was, je wist meteen met wat voor paard je te maken had zodra je een blik worp op deze hengst. Een schim. Blauwe maan. Natuurlijk. Het was logica en eigenlijk gedoemd te gebeuren. Maar dat instinct, diep van binnen... Samen ben je sterker. Ze kende Utaro niet, helemaal niet eigenlijk. Maar ze wist dat het één van de dingen was die ze beter kon doen. Tegen haar eigen principes in. Niet met hengsten omgaan, nooit meer. Ze had haar oren naar achteren gekanteld, bijna plat tegen haar hoofd, haar hals laag terwijl ze zich naast Utaro plaatste. Een gepaste afstand bewarend.

Haar nieuwsgierige kant drukte de kop even op waardoor ze haar oren naar voren draaide. Ze had nog nooit een schim gezien. De hengst voor hen was een imposante verschijning. Wat haar vooral opviel waren de zwarte ogen. 'Ogen zijn de deur naar de ziel' maar in zijn ogen was eigenlijk geen ziel te zien. Alsof ze het zelf al waren. Daarna de tanden die duidelijk veel bloed en huid hadden geproefd. Wederom een rilling die door haar lichaam trok. Dit was fout. Ze zette een stap opzij waardoor ze Utaro aanraakte tegen zijn flank. De woorden van de schim over de bloemen raakten haar direct op een plek in haar waardoor haar hele lichaam koud leek te worden. Ze voelde de woorden komen, woorden die ze anders nooit zou spreken, tegen geen enkel paard. "De bloemen ruiken nu heerlijk omdat ze binnen nu en een week sterven. Waarom niet van dit fenomeen genieten nu het nog kan." Haar stem was luider, zekerder, maar op hetzelfde moment gevuld met een onderliggende angst. De referentie tussen de bloemen en haarzelf. Als ze de kaarten die ze had niet goed zou spelen, als dit al mogelijk was, dan was het game over. En eerlijk? Ze gaf teveel om het leven om het nu al los te laten. "Mag ik vragen met welke schim we het 'ongenoegen' hebben? Gezien we redelijk bruut zijn verstoord in een eerste ontmoeting, kan ik u er net zo goed bij betrekken." Haar stem was moediger als dat ze zichzelf voelde. Maar ze moest wat doen. Iets verzinnen. Hopen dat Eros of een General zou komen? Ze had nog geen van hen gezien, maar hopen was goed. Al was hoop niets meer dan een uitgestelde teleurstelling. Ze zouden dus op henzelf zijn.


After every nightmare, there wil be a Dream
Terug naar boven Go down
GhostAttack

avatar

Profile
Number of posts : 133
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] za 10 okt 2015 - 12:48


Utaro
De merrie met de blonde manen kwam een stuk van hem vandaan tot stilstand en draaide zich naar hem om. De rode ogen van de hengst namen haar in zich op, terwijl de strepen op zijn achterhand bewogen toen hij zijn achterbenen weer normaal neerzette na zijn noodstop. ‘H-h-het spijt me... Ik, ehm, was gewoon erg enthousiast... De bloemen zijn zo mooi en ruiken heerlijk... Ehm, ik werd er, ehem, gewoon vrolijk van.’ Antwoordde de merrie, die nog steeds een stuk verder op stond, en de hengst knikte begrijpend. ’Het is geen probleem,’ was het enige dat hij uitbracht, zichzelf weerhoudende haar een sneer te geven. ’Utaro, is de naam. Met wie heb ik het genoegen?’ Had hij de merrie op neutrale toon naar haar naam gevraagd. En schuw als ze leek, had ze hem deze toch aarzelend gegeven. ‘Daydream... Mijn naam is Daydream...’ Antwoordde ze weer zacht, en Utaro knikte als groet even met zijn hoofd. Het witte masker vertrok iets met zijn spieren toen hij een glimlach om zijn mond trok. ’Aangenaam kennis te maken, Daydream.’ Het was het enige dat hij nog uit kon brengen toen ze werden gestoord in hun, toch al zo korte, conversatie.

‘Well hello dear,’ klonk een kille stem, die in eerste instantie nergens vandaan leek te komen. Als door een wesp gestoken draaide de gestreepte hengst zich naar de bron van het geluid, alhoewel deze op het moment nog niet zichtbaar was. En toen stond er ineens een zwarte hengst. Alhoewel, Utaro wist niet of hij het een paard moest noemen. Maar die blauwe maan van vannacht.. Er ging iets bij hem branden. Dit kon niet anders dan een schim zijn, de lange tanden, ogen als zwarte poelen en het bloed van een vorig slachtoffer nog overal te zien.. Hij zou hier waarschijnlijk niet eens levend wegkomen, besefte hij zich met een schok. Maar Daydream.. ‘Als dat Daydream en Utaro niet zijn, bevallen de bloemtjes ja?' Utaro’s rode ogen werden even groot toen de schim zijn naam moeiteloos uitsprak. Dit hier.. het kende zijn naam? Hij wist simpelweg niets uit te brengen, stond daar maar en nam het... ding in zich op terwijl Daydream de moed had langzaam naar hem toe te lopen, naast hem te gaan staan, zelfs haar mond open trok.

‘De bloemen ruiken nu heerlijk omdat ze binnen nu en een week sterven. Waarom niet van dit fenomeen genieten nu het nog kan.’ klonk haar stem, vaster dan hij had verwacht. Haar stem haalde hem uit zijn bewegingsloze trance en maakte dat hij enkele passen zette en zijn lichaam op een beschermende manier tussen de merrie en de schim plaatste. ‘Mag ik vragen met welke schim we het 'ongenoegen' hebben? Gezien we redelijk bruut zijn verstoord in een eerste ontmoeting, kan ik u er net zo goed bij betrekken.’ Utaro snoof kort, zijn ogen vernauwden zich. ’Je lijkt onze namen al te kennen. Wat heb je gedaan tot de blauwe maan, de kudde uit je hoofd geleerd? Ik neem aan dat wij dan jouw naam ook wel horen mogen.’ Zijn stem was vlak, er klonk geen angst maar vooral minachting in door. Hij had praktisch al geaccepteerd dat hij sterven zou, een tijd geleden al, en bang voor de dood was hij nooit geweest. Echter zou hij zorgen dat hij deze merrie er niet in zou meenemen. De beleefdheidsvorm die de merrie in haar zinnen gebruikte liet hij dan ook simpelweg achterwege. Ja, hij had respect voor dit paard, en nu hij het gezien had en een idee kreeg van wat ze inhielden ook voor de schimmen, maar niet op de manier dat hij ze met beleefdheidsvormen aan zou spreken.

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] za 10 okt 2015 - 14:39




Twee zwarte poelen staarden naar de merrie en keken toe hoe ze naar achteren schuifelde, tegen de andere hengst aan. Zijn sadistische grijns werd even breder. Oh hij hield van de blauwe maan, er was niks zo leuk als eindeloos jagen en spelen, zijn spelen dan, dat had een andere betekenis als die van een normaal kuddepaard. Hij had al gevoelt hoe de hartslag omhoog was gegaan, de ademhaling oppervlakkiger, vooral de merrie was duidelijk van haar stuk.

"De bloemen ruiken nu heerlijk omdat ze binnen nu en een week sterven. Waarom niet van dit fenomeen genieten nu het nog kan." Waren de eerste woorden van de merrie. Hij bewoog zijn lichaam moeiteloos om zich naar de andere flank van de merrie te bewegen, dat allemaal in minder dan een halve seconde. Hij keek de merrie recht in haar ogen aan en wierp een blik in haar gedachtes. Het was een speciale gave van hem die hij sinds kort had maar steeds beter onder controle kreeg. 'Oh maar jij kan daar zo achteraan hoor, liefje' Klonk vals richting de merrie, waarbij hij even zijn tanden aflikte. "Mag ik vragen met welke schim we het 'ongenoegen' hebben? Gezien we redelijk bruut zijn verstoord in een eerste ontmoeting, kan ik u er net zo goed bij betrekken." Het verraste hem bijna, bijna, dat ze zo beleefd was. Nieuwelingen, altijd leuk. Hij richtte zich naar Utaro en liet zijn sissende stem weer horen. 'We hebben een bijdehandje hier, en ook nog eens nieuw, wat leuk.' Hij trok zijn lip op en liet zijn lange tanden in het blauwe licht blinken, terwijl hij even grinnikten bij de woorden van de hengst. ’Je lijkt onze namen al te kennen. Wat heb je gedaan tot de blauwe maan, de kudde uit je hoofd geleerd? Ik neem aan dat wij dan jouw naam ook wel horen mogen.’ Zijn zwarte poelen richtten zich nu op de rode en wierp weer even een blik in de gedachten van de hengst. 'Wat een feest, nóg een bijdehandje, kan niet beter.' Liet hij quasi enthousiast horen terwijl hij lippen in een sadistische grijns vormden. Zo moedig, hij moest er altijd van kotsen, paarden die dachten dat ze wel even anderen zouden redden. Nee dat zou hij ze afleren.

Inmiddels was de geur gearriveerd, een doods odeur verspreidde zich als een deken die van de grond af omhoog trok. Thriumph snoof even diep en liet de geur tot ver in zijn neusgaten indringen, hij trok zijn hoofd schuin en keek de twee aan. 'Ruiken jullie dat ook?' Vroeg hij retorisch, wetend dat beiden de geur niet zouden kunnen verdragen. Elke schim bracht t met zich mee, en verklapte diens aanwezigheid. 'Nou, omdat jullie zo..' Hij keek weer richting de hengst en keek hem vals aan. 'beleefd zijn, Thriumph.' Thriumph's lichaam schoot naar de hengst en bleef hem een seconde aankijken, zijn tanden jeukend naar het vel, zijn lichaam hongerig naar het bloed, zijn hersenen hongerig naar de jacht. 'Zo, toevallig levensmoe zo weg van de kudde?' Sprak hij naar de hengst terwijl hij een van zijn tanden licht over zijn hals manuvreerde, het puntje gleed moeiteloos door de huid en liet een bloederig spoor achter.





MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] za 10 okt 2015 - 15:15


Daydream hield haar adem bijna in wanneer de schim nu ook naast haar stond. Ze had gewild dat ze nu door Otaru heen kon stappen. Haar ademhaling stopte even wanneer er een oogcontact was. Ze had nu zo graag de gave gewild om te kunnen verdwijnen. De woorden van de hengst joegen een rilling door haar heen, maar ook walging. Hoe konden dit soort wezens leven? Als het daadwerkelijk leven was. Utaro had zich tussen haar en de hengst ingenesteld terwijl de woorden van de schim door haar gedachten bleven dwalen. Een uitweg, dat was wat ze zocht tussen al de giftige woorden van de schim.

Ze waren beide bijdehand genoemd terwijl de schimmen tijdens de blauwe maan vrij spel hadden. Nieuw mocht ze zeker wezen, maar achterlijk? Nee, dat alles behalve. Ze wist heel goed dat ze in een gevecht geen kans zouden maken. Een bepaalde geur... Een rottende geur wat alles bij zich had wat een dood wezen bij zich zou dragen. Daydream zette ongewillig een stap achteruit, haar hoofd schuddend en hopend dat het tijdelijk zou zijn. Maar helaas. Haar blauwe ogen keken naar de schim wanneer hij zelfs bevestiging vroeg of de walgelijke lucht te ruiken was. Haar ademhaling was oppervlakkig, kort... In de hoop dat ze de lucht zo uit zou kunnen staan. De woorden die erop volgden lieten haar oren in de richting van de schim draaien. Triumph... Triomf... Waarom triomf? Waar had hij een triomf op? Op de vele moorden die hij zou hebben gepleegd? Eén ding was zeker. Een goed leven was het niet.

Ze schrok wanneer Triumph weer met zo'n vaart was vertrokken dat ze bijna om viel. Maar ze had zichzelf omgedraaid, kijkend naar Triumph die zich nu aan de zijde van Utaro had geplaatst. Haar ogen glommen van ongeloof wanneer hij de woorden uitsprak alsof het hen schuld was. Hen schuld dat ze nu gevaar liepen. Haar oren draaiden naar achteren. "Soms heb je tijd voor jezelf nodig, kan jij je daar niet in plaatsen als schim zijnde?" Ze hief haar hoofd van ongeloof wanneer Triumph Utaro verwondde. Ze sprong naar voren en duwde haar hoofd tegen de borst van Triumph. "Niet doen! Alsjeblieft?" Ze schrok zelf van haar actie en schuifelde in rap tempo achteruit tot ze weer gelijk stond met Utaro. Aan een verwonding zou ze zelf niet denken, maar ze wilde gewoon niet dat deze schim, Triumph, slachtoffers zou maken van haarzelf en Utaro.


After every nightmare, there will be a Dream
Terug naar boven Go down
GhostAttack

avatar

Profile
Number of posts : 133
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] za 10 okt 2015 - 22:52


Utaro
'Oh maar jij kan daar zo achteraan hoor, liefje,’ klonk de valse stem van de schim, nadat Daydream had verteld waarom ze in het bloemenveld aanwezig was geweest. De oren van de zwarte hengst kantelden naar achteren. Als het even kon zou hij voorkomen dat hij Daydream zou grijpen. Een gedachte kwam in hem op en liet hem haast in elkaar krimpen. Als hij jou eerst grijpt kun je er niets meer aan doen. Meteen verdrukte hij deze gedachte, en keek de zwarte hengst aan, waarna hij de schim uitnodigde hen zijn naam te vertellen. Als de mogelijkheid dat hij zou sterven aanwezig was, wilde hij toch in ieder geval weten door wiens toedoen dat zou zijn. 'We hebben een bijdehandje hier, en ook nog eens nieuw, wat leuk. Wat een feest, nóg een bijdehandje, kan niet beter.’ greens hij het laatste deeltje van de lange hoektanden bloot. Utaro snoof minachtend, maar besloot zijn commentaar voor zich te houden. Je wist nooit wat de ander rede genoeg zou vinden om hen écht iets te doen, toch?

'Ruiken jullie dat ook?' vroeg de zwarte schim, waarna hij zelf diep inhaleerde. En nu er over gesproken werd.. Als of er over de duivel gesproken werd drong een misselijkmakende geur zijn neus binnen en maakte dat hij liever zou stoppen met ademhalen. Alles wat het wezen tegenover hem ooit had doodgemaakt leek wel nog steeds om hem heen te hangen om hem te pesten met de geur van verrotting, alhoewel deze er zelf geen last van leek te hebben. 'Nou, omdat jullie zo..' begon hij met een valse grijns naar Utaro. ‘beleefd zijn, Thriumph.' Thriumph.. Maar waarom? Kort schudde hij zijn hoofd, het had geen zin zich daar zorgen om te maken. Kort keek hij om zich heen. Waar kon hij heen? Hoe konden ze wegkomen? Hij zag geen enkele optie buiten rennen, maar geen van hen beiden zou dit halen.

'Zo, toevallig levensmoe zo weg van de kudde?' Daydream was de eerste om te antwoorden. ‘Soms heb je tijd voor jezelf nodig, kan jij je daar niet in plaatsen als schim zijnde?’ Ondertussen liep de schim langs de zwarte hengst, waarbij hij een enkele van de twee slagtanden door het vlees van de hengst liet glijden. Hij wist waar zijn witte stippen zaten, hoe ze in een boog de aanzet van zijn manen volgden. Er was een bloedrode streep door getrokken, kleine riviertjes van bloed maakten zich los uit de vaten en stroomden langs zijn vacht naar beneden. Ze zouden goed bij zijn ogen passen. ‘Niet doen! Alsjeblieft?’ riep de merrie met de blonde manen uit. ’Daydream,’ mopperde Utaro op vermoeide toon. Ze moest de schim lekker laten doen. Hopen dat hij was uitgespeeld voor hij aan haar begon. Het branderige gevoel van de wonde was niet zo erg als deze zou moeten zijn, de tanden van de tanden van de schim waren zo scherp.. ’Thriumph dus.. De bloedrode ogen volgden de schim - voor zo ver mogelijk - elke stap. ’Hoe ben je ooit een schim geworden?’ Ja, hij wilde tijd rekken. Maar buiten dat, was hij stiekem ook geïnteresseerd in waarom, maar vooral ook hoe.

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] ma 12 okt 2015 - 14:33






Thriumph zuchtte even geïrriteerd, wat nooit goed was bij een schim. De woorden van de merrie hadden hem verveeld naar het schepsel laten kijken. Nieuw waren ze en het was aan alles te merken, altijd wilden ze alles relativeren, zich voorstellen waarom zij zoiets zouden doen. Hij was een schim en hij deed dat soort dingen, en dat moesten ze leren. Even grinnikte hij, en vond zijn dodelijke rust weer terug. 'Slechte timing dan, dear.' Sprak hij, waar zijn stem bijna zoetig klonk op het laatste woord. Ze moest nog veel leren, maar daar had hij toevallig nu alle tijd voor..

Hij keek naar Utaro, die om zich heen aan het kijken was, en ving zijn gedachten op. Het verraste hem niet, iedereen die een schim tegen kwam was aan het zoeken naar uitwegen, waar zelfs de onwaarschijnlijkste hen hoop gaf. Slim was het echter niet. 'Ik zou, persoonlijk,' Zijn ogen flikkerden even, even kwamen zijn blauwe ogen tot zijn recht waarna het weer in het zwarte werd opgezogen. 'niet gaan rennen. En jullie zielige leider is druk met andere zaken dus daar zou ik ook niet op rekenen.' Bracht hij bijna formeel, alsof hij wat feitjes op aan het dreunen was, het klonk verveeld, het waren standaard zinnen die keer op keer herhaald moesten worden. Al was het geen probleem als ze het zouden proberen, nee dat was ook niet erg. Hij zette zijn valse grijns op, de twee zaten in de val, en goed ook.

De blauw roankleurige schim schoot gelijk in actie als hij een smal neusje voelde die tegen zijn borst drukte. "Niet doen! Alsjeblieft?" Piepte ze ervoor. Ondanks dat ze weer terug, verstandig, achteruit schoot stond hij al bij haar. In een beweging schoot hij overeind om een hoef aan de bovenkant van haar hals te planten. Hij wilde nog niet haar nek breken en hield zich in toen het lichaam zich naar de grond bewoog. Hij drukte zijn hoef nog eens aan en liet de merrie even spartelen terwijl hij even naar Utaro keek, en weer terug naar de merrie. 'Dat was niet zo verstandig.' Siste hij, dit keer geïrriteerd, terwijl hij naar achteren stapte om de merrie op te laten staan. Hij stapte naar voren en liet zijn neus op haar hals blazen, waar nu een mooie hoefafdruk stond. 'Ahh, wat schattig, wil je niet dat hij au au krijgt?' Waren zijn valse en sarcastische woorden. Hij keek even naar Utaro, uitdagend en speels, hij was wel in voor een spelletje.

Thriumph stapte, dit keer rustig, weer terug, de witte strepen op zijn vacht gloeide bijna op in het maanlicht terwijl ze flets afstaken op zijn roan blauwe vacht, die nu nog blauwer leek. ’Thriumph dus.. Hoe ben je ooit een schim geworden?’ Hij keek naar wederom naar de bloedrode ogen. De hengst wilde tijdrekken, dat trucje kende hij tegenwoordig ook al. De vraag negerend liet hij zijn ogen weer naar de merrie glijden, dit keer hongerig. Een grijns verscheen op zijn gelaat, slijm vermengd met bloed droop op zijn eigen, trage tempo naar beneden. 'Let's play a game, shall we?' Siste hij terwijl hij een speelse toon liet doorkomen. Thriumph had door dat Utaro wilde dat de merrie het zou overleven, en dat eventueel met zijn eigen dood moest bekopen. De merrie daaraantegen had het niet zo op hengsten en wilde sowieso geen verwondingen. Wat een heerlijke situatie. 'Één van de twee krijgt een bezoekje van mijn tandjes.' Hij keek beide aan, wetend dat ze zijn zin op zoveel manieren konden interpreteren, zijn grijns werd breder toen het even stil bleef. 'Wie bied?' Het gespierde lichaam kwam in beweging, en drukte zich naar de zijkant van de hengst waar hij even stilstond, waarna hij naar de merrie schoot. 'Anders kies ik.. beide.' Siste hij tenslotte terwijl zijn ogen wederom even flikkerden en zijn neus een weg baande door de inmiddels dodelijke sfeer richting de rug van de merrie en zijn tanden alvast een beginnetje maakte.




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] ma 12 okt 2015 - 16:48





Daydream had nog nooit zoveel rillingen tegelijkertijd door haar lichaam voelen schieten. Utaro deed niks meer met haar angst in tegenstelling tot de schim die tegenover hen stond. Ze werd er kwaad om, maar op hetzelfde moment wist ze dat woede niets uit zou halen. In tegendeel...

Haar actie door de schim tegen te houden zou ze betalen, dat wist ze al, maar niet hoe. Wanneer ze een zwarte vlek naast haar omhoog zag gaan wist ze genoeg. Ze sloot enkel haar ogen om de daarna verdovende pijn van de hoef te voelen. Ze bezweek onder het gewicht waardoor ze zich liet vallen. De extra druk na was overbodig geweest, ze opende haar mond om via die manier nog wat lucht binnen te krijgen. Pas wanneer Triumph naar achteren stapte durfde ze het aan om op te staan. Voorzichtig. Dat wel.

Dit was het punt waarop haar moed haar in de hoeven zonk. Haar hoofd zakte naar beneden terwijl ze Triumph enkel nog met haar ogen volgde. Wanneer hij naar Utaro stapte die een vraag stelde maar vervolgens zijn blik op haar liet rusten. De grijns liet Daydream haar ogen kort sluiten en haar hals alleen maar meer zakken. Die woede die van binnen begon op te borrelen... ze moest het onder controle krijgen. Een gevecht zou ze nooit winnen. Op zijn minst zou ze dan vechtend ten onder zijn gegaan. Maar ze bleef liever leven. "Kleine kans" beet haar onderbewustzijn haar toe.

Die woorden, of ze een spel zouden spelen lieten alle alarmbellen afgaan in Daydream haar hoofd. En het zou snel duidelijk worden waarom. Van het ene moment dat hij bij Utaro stond, stond de schim al bij haar. Een snerende pijn trok door haar rug. Een reflex maakte dat ze haar achterhand naar de andere kant trok waardoor de tanden alleen maar dieper zouden gaan. Ze draaide haar om en zette een paar sprongen van hem weg, haar hoofd laag terwijl ze naar Utaro keek. Triumph was als een poema, ontzettend snel, intelligent en bloedlustig. Haar blik was wel duidelijk... Ze wist dat het niet goed zou aflopen, en diep van binnen wilde ze opgeven. Ze stapte naar Utaro toe, drukte haar hoofd voorzichtig tegen zijn hals, haar ogen gesloten. "Ik heb liever dat het eindigt, als een speeltje te zijn van iets wat niet eens een naam verdient." In haar hoofd waren die woorden haar afscheid van haar leven, van al wat ze kende. Ze keek nu naar Triumph. Angst had een down-side aan alles. Angst kon omslaan naar woede. Haar oren waren naar achteren gericht, haar hoofd geheven. Maar aanvallen zou ze niet doen. Ze bleef passief.


After every nightmare, there will be a Dream



Terug naar boven Go down
GhostAttack

avatar

Profile
Number of posts : 133
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] ma 12 okt 2015 - 19:36


Utaro
Hoe? Utaro had geen flauw idee, maar de schim had direct door dat hij tijd wilde rekken, dat hij zocht naar een uitweg en overwoog om te rennen. ‘Ik zou persoonlijk,’ begon hij met kort flikkerende ogen, 'niet gaan rennen. En jullie zielige leider is druk met andere zaken dus daar zou ik ook niet op rekenen.' De zwarte hengst liet bijna zijn mond open vallen van verbazing. Was het mogelijk dat schimmen gedachten konden horen? Of maakte hij zichzelf dingen wijs en was hij simpelweg te makkelijk te raden?

Daydream had de schim tegen de borst geprobeerd te duwen toen deze Utaro in de hals sneed met zijn lange tand, maar natuurlijk had het niet kunnen baten. Nog voor ze goed en wel weer op haar oude plek stond, stond het zwarte ding al naast haar en duwde hij haar, zo zag het er uit, haast zonder kracht te zetten met een hoef op de grond. 'Dat was niet zo verstandig.' Siste hij. ’Laat dat!’ snauwde Utaro, echter zonder een poging te doen tussen beiden te komen. Hij kon toch niets. De schim stapte naar achteren, kennelijk om de merrie op te laten staan. Vervolgens stapte hij naar voren en liet zijn neus op haar hals blazen, waar nu een hoefafdruk stond. 'Ahh, wat schattig, wil je niet dat hij au au krijgt?' Utaro kon hem enkel met verachtelijk dichtgeknepen ogen aankijken.

‘Let’s play a game, shall we?’ klonk de valse stem van de schim, in plaats van antwoord te geven op de gestelde vraag. 'Één van de twee krijgt een bezoekje van mijn tandjes.' Klonk het weer, terwijl het ding naar de zwarte hengst toe liep. ‘Wie bied?’ Twijfelend bleef Utaro staan. Hij wilde niet sterven, absoluut niet zelfs. ‘Anders kies ik... beide,’ en de schim zette zijn tanden al in de achterhand van de vosse merrie. Hij wilde naar voren stappen, zijn stem verheffen, zich.. Daydream maakte zich los uit de tanden van de schim, en kwam naar hem toegelopen. Hij voelde haar hoofd tegen zijn hals rusten. ‘Ik heb liever dat het eindigt, als een speeltje te zijn van iets wat niet eens een naam verdient.’ klonk haar stem naast zijn oor, waarnaar ze met geheven hoofd naar voren stapte en daar bleef staan.

’Nee!’ De hengst schudde kort zijn hoofd, zette zijn gedachten op een rijtje. Van binnen schreeuwde een stemmetje dat hij rennen moest, ze had er immers zelf voor gekozen. Maar zijn trots zei hem dat hij een merrie redden moest, zeker nu ze schijnbaar bereid was hetzelfde voor hem te doen. ’Nee,’ klonk hij opnieuw, op rustigere toon. Twee, drie korte galopsprongen brachten hem enkele meters van de merrie vandaan, waarna hij stil bleef staan. ’Ik bied,’ klonk zijn stem haast grommend, terwijl zijn rode ogen verbeten de schim in de gaten hielden.

[/b]
Terug naar boven Go down
Mariëlle

avatar

Profile
Number of posts : 601
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] ma 12 okt 2015 - 20:44



A FIRE SHALL BE WOKEN



In een beweging zet de grote hengst zijn lichaam over in een volle rengalop. Zijn spieren rollen onder zijn vacht door en hij had het gevoel alsof hij nog nooit zo hard had gerent als nu. Schimmige beelden schieten door Reducto zijn hoofd heen. beelden van leed, duisternis, en de blauwe maan die het gebied; die zíjn gebied helder deed verlichten. Schreeuwen, krijsen en vechtende paarden Reducto zag het allemaal in een flits weer voor zich, het was niets nieuws voor de hengst. Hij had de blauwe maan al vaak genoeg meegemaakt, eerst als kuddepaard en nu als leider. Het waren geen nieuwe beelden voor hem, en toch kromp zijn maag ineen wanneer hij terug dacht aan al die nachten die hij al had meegemaakt. Dit leed wilde hij zijn land met zijn kudde besparen en ook deze blauwe maan deed de zwarte hengst er alles aan om wie dan ook te beschermen.

En ook nu, hoorde hij stemmen die om hulp vroegen. Ook nu moest en zou hij hen te hulp schieten. De hengst baande zijn lichaam door het begroeide gebied. Red zette zijn lichaam uiteindelijk in draf en bekeek het gebied met zijn groenkleurende ogen. De kudde was nerveus, zenuwachtig en bang.. er moest een schim in de buurt zijn. Na nog enkele minuten gelopen te hebben ziet hij dan ook het groepje ver van de kudde verwijderd. Reducto twijfelde dan ook geen moment en springt over in galop zodra hij dichtbij genoeg is brult de hengst "ik zou het maar niet proberen!". snuivend zet hij zijn lichaam in stap.

"Triumph, maak dat je hier weg komt... verdwijn uit dit gebied. Jij hebt hier niks te zoeken." Reducto zette enkele passen richting hen en drukte zijn lichaam tussen de schim en de andere twee paarden in. kort richt hij zijn blik op ze  ik hoop niet dat hij jullie te erg heeft toegetakelt, . Zuchtend draaid hij vervolgens weer zijn blik weg naar Thriumph.


"We were king’s men.."





Out there in the vast ignorance of the world it festers and spreads. A sleepless malice
as black as the oncoming wall of night. So it ever was. So will it always be.

•••
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] di 13 okt 2015 - 14:54




Thriumph grinnikte even toen de merrie achteruit schoof en steun zocht bij de hengst die op zijn beurt heldhaftig naar voren sprong. 'Ahhh wat..' begon hij op zijn inmiddels bekende sissende toon als zijn linkeroor een denderend geluid op ving. Met een ruk keek hij om naar de zwarte hengst die in een rengalop tussen hem en het stel kwam. Nijdig keek hij naar de zwarte hengst tegenover hem terwijl hij geen minimeter voor hem week. "ik zou het maar niet proberen!" Reducto was onaantastbaar, maar dat zou niet betekenen dat hij geen pijn kon lijden, al zou het een stuk minder leuk zijn als met de hengst en de merrie. 'Wat een eer.' Klonken de sarcastische klanken van zijn stem in de zware sfeer die hier hing. 'Komt de grote Emperor jullie zomaar redden.' Hij glimlachte even terwijl hij naar de zijkant schoot, wetend dat hij Reducto uit aan het dagen was. "Triumph, maak dat je hier weg komt... verdwijn uit dit gebied. Jij hebt hier niks te zoeken." Hij blikte recht in de ogen van de hengst, en keek hem uitdagend uit. 'En wat nou als ik er geen zin in heb,' Hij krulde zijn mondhoeken licht op. 'oh gróte Reducto.' Sprak hij sarcastisch terwijl zijn ogen naar de twee paarden blikte waarna ze omhoog vlogen naar de blauwe maan die voor een gedeelte bedekt werd met wolken die blauw uitsloegen. 'Oh ik heb hier vanalles te zoeken.' Merkte hij zoetig op terwijl hij zijn ogen weer op de groene richtte.



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] di 13 okt 2015 - 15:53





Daydream vreesde dat het game over was totdat Utaro zich naar voren drong. Ze keek hem verbaasd aan. Waren ze soms gek geworden? Beide dood te willen gaan voor een paard dat ze niet eens kenden. Haar hele lichaam was gespannen en ze voelde hoe het bloed van de wond op haar rug tussen haar haartjes door een weg naar beneden baande. Het kriebelde een beetje. Haar oren draaiden zich verschrikt naar achteren om wanneer ze een paard hoorde aankomen. Eerst dacht ze dat het een andere schim was, eentje die Triumph wel zou helpen met het verslinden van hen.

Maar in plaats van een andere schim was het een paard waar ze pas als laatste aan zou denken. Reducto. Ze kende hem alleen van verhalen binnen de kudde, maar sommigen waren waar. 'Als je hem ziet zal je hem herkennen'. Daydream zette voorzichtig een paar stappen naar Utaro en duwde haar neus tegen zijn hals aan. "Dank je, al was het erg gevaarlijk." Ze glimlachte even en zocht de veiligheid van Utaro op, terwijl Triumph Reducto zwaar aan het uitdagen was.

Haar ogen schoten heen en weer tussen de twee. Ze wist dat zij geen enkele kans zou maken tegenover een Schim. Reducto was een ander verhaal. Nu snapte ze pas waarom alle paarden naar rang 4 wilden komen en het liefst zo snel mogelijk. Haar ogen glommen van bewondering. Maar de woorden van Triumph raakten haar telkens weer. 'Oh ik heb hier vanalles te zoeken.' Die woorden raakten haar nog wel het meest. Haar ogen gleden naar de blauwe maan en daarna naar Utaro. "We moeten de veiligheid van de kudde opzoeken." Ze keek daarna naar Reducto, zoekend naar bevestiging of dat inderdaad verstandig was of dat ze bij hem zouden moeten blijven. Want eerlijk was eerlijk, van één, naar twee naar drie hengsten, zonder een andere merrie? Het maakte haar onrustiger als Triumph.


After every nightmare, there will be a Dream
Terug naar boven Go down
GhostAttack

avatar

Profile
Number of posts : 133
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] vr 16 okt 2015 - 22:32


Utaro
De zwarte hengst stond klaar. Hij zou zich niet verzetten, zou er niets tegen doen.. Even sloot hij zijn ogen. Het geluid van hoeven op steen maakte dat hij zijn ogen weer opende, en vluchtig om zich heen keek. Nog een schim? Was het nog niet genoeg, wat hen hier werd aangedaan? Een grote zwarte hengst wrong zich tussen ertussen. De schim aan de ene kant, Daydream en hij aan de andere. En in een flits herkende hij de hengst. Hij had de verhalen gehoord, maar dit paard was een uitzondering. Hij overtrof zijn verhalen. De Emperor van BMH; Reducto. Er viel een deel van de last die daar ongemerkt al een tijdje lag, van zijn schouders. Misschien was dit hun redding. Waren ze veilig. Konden ze nu naar de kudde, naar een soort veiligheid.. Alhoewel hij het liefst bij dit paard in de buurt zou blijven. De macht die hij uitstraalde.. "Triumph, maak dat je hier weg komt... verdwijn uit dit gebied. Jij hebt hier niks te zoeken. ik hoop niet dat hij jullie te erg heeft toegetakelt,” . Utaro schudde kort zijn hoofd. ’Niets aan de hand,’ sprak hij terwijl hij steeds verder naar achter stapte. ’Ik kan niet anders dan U enorm bedanken,’ mompelde hij net hoorbaar, niet wetende wat hij anders moest zeggen.

Daydream kwam zijn richting ingelopen, legde opnieuw haar hoofd even tegen zijn hals. Hij moest toegeven, het was geen onprettig gevoel. ‘Dankje, al was het erg gevaarlijk,’ sprak ze tegen hem. Kort schudde hij zijn zwart-met-witte hoofd, zijn bloedrode ogen stonden zachter dan normaal. ’Het doet er niet meer toe. Het is goed nu,’ sprak hij. Natuurlijk, hij zei het om de merrie wat te kalmeren. Maar eigenlijk vooral omdat hij het zelf nog niet geloofde. Hij zag de schim Reducto uitdagen, keer, op keer, op keer. Maar de schim kwam er niet langs. Nog niet in ieder geval. ‘We moeten de veiligheid van de kudde opzoeken.’ Utaro knikte kort, staarde nog even naar de andere zwarte hengst. Was dat wat ze moesten doen? Ze konden hier niet helpen. Daar waren ze simpelweg te zwak voor. Dus was terug de enige optie. Reducto kon zijn werk veel beter doen als hij niet langer twee kuddepaarden hoefde te beschermen omdat ze te zwak waren om het zelf te doen. ’Je hebt gelijk. Jij eerst.’ Hij gebaarde met zijn hoofd dat Daydream voor moest gaan.

Terug naar boven Go down
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open] za 7 nov 2015 - 9:48





Daydream keek even naar Utaro, onzeker of ze eerst moest gaan. Ze keek naar hem en draaide om op haar achterhand. Ze bleef even staan, heen en weer trappelend en kijkend of Reducto het zou redden. Ze sloot haar ogen even, slikte en strekte haar hals naar voren. Op dat moment galoppeerde ze weg van de omgeving, zich beseffend hoeveel geluk ze eigenlijk had gehad. Haar ogen wendden zich af naar Utaro, kijkend of hij achter haar aan kwam. Ze strekte haar benen maar ging weer snel terug naar draf. Ze keek om, kijkend of ze de wond kon zien. Ze draafde door en wachtte een op Utaro, ze was ver genoeg om veilig te zijn, maar ze wilde Utaro gewoon mee hebben. Ze wilde er zeker van zijn dat hij ook veilig was.

((OOC: Volgende stuk word beter, I promise))


"Quote"



Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Hop - Skip - Jump [Open]

Terug naar boven Go down

Hop - Skip - Jump [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Wild West Jump (open)
» Fallout: Jump City (Open)
» To Pour Salt Into An Open Wound...
» Work of Art (open to all)
» Shonen Jump through the Ages

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Minanter-
» CHATBOX