IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Don Romero

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Don Romero za 10 okt 2015 - 23:36






D o n   R o m e r o


Oorsprong afbeelding: Stock afbeelding van Deviantart. Bewerkt door Femke en mijzelf.

Naam paard: Don Romero
Geslacht: Hengst
Karakter: Arrogant, zelf ingenomen, durfal, avonturier, charmant, introvert over zichzelf maar extrovert over anderen, asociaal, intelligent, moedig, sterk op jonge leeftijd
Verleden: Zoals elk ander paard, werd ook Don Romero geboren als veulen in Minanter. Zijn moeder was een willekeurig rang 1 paard. Zijn vader daarentegen zal enkele belletjes doen rinkelen. Aeron, de verbannen hengst. Zijn moeder was één van de vele liefjes die Aeron heeft weten in te palmen en die voor hem was gevallen.
Een kleine week na de geboorte van Don Romero is zijn moeder bij zonsopgang verdwenen. Ze heeft hem achter gelaten. Aan het lot toevertrouwd. Hierdoor heeft Don Romero nooit echt geleerd met andere paarden om te gaan. Maar dit leerde hij zichzelf door andere veulens op een veilige afstand gade te slaan. Sommigen zullen hem wel herinneren. Het zwarte veulen, een kleine bles en kol... De ‘lonewolf’ van Minanter.
Hij kreeg dan ook vaak medelijden. Sommige merries hadden hem geprobeerd op te voeden als die van henzelf. Merries die geen veulens van zichzelf konden krijgen. Maar Don Romero gaf daar geen antwoord aan. Toen hij een half jaar was verdween hij uit Minanter. Zomaar, zonder iets te zeggen, was hij weg gegaan.

Twee en half jaar lang, had niemand iets van hem vernomen. En opeens liep hij daar weer. Om de kudde van Eros heen. Kijkend naar de paarden die zich bij de kudde hadden gevoegd. Nieuwelingen, sommige herkende hij, sommige waren hem vreemd. Een paard als Eros was natuurlijk altijd te herkennen. Maar zijn vader?
Buiten Minanter is hij op zoek geweest naar zijn vader. Maar tevergeefs. Seheron is een groot gebied en Aeron kon daadwerkelijk overal zijn.
Zo nu en dan zou Don Romero zich bij de kudde voegen, de veiligheid opzoeken tijdens Blauwe Manen en bij ander gevaar. Het was niet dat hij lui was, alles behalve. Hij is zelfs één van de paarden die het gevaar wel eens op zocht. Met een bondgenootschap tussen hem en een ander paard zou hij zichzelf zelfs opofferen. ALS hij dat ooit aan zou gaan met een ander paard. Hij had in de twee en half jaar wel geleerd dat je aan het eind van de dag alleen maar op jezelf kan bouwen.

Meestal is Don Romero dan ook aan de buitenste rand van de kudde te vinden. Zijn groene ogen hard van de bitterheid die zich in de jaren van eenzaamheid had opgebouwd. Maar de hengst was jong, sterk en zeker niet dom. Al helemaal niet voor zijn leeftijd. Nee... Leider zijn is iets waar iedere hengst van droomt, maar hij? Nee, hij was niet zo dom om een paard, een tank, als Eros uit te dagen. Maar hij hield Eros altijd in de gaten. Vooral tijdens de blauwe maan... Want alleen dan is het moment daar om zichzelf te bewijzen als hengst. Als zoon van Aeron. Op bouwen naar Generaal, de andere paarden beschermen. Ja... dat was een droom waar hij naar streefde. Maar zijn ‘bad attitude’ werkte daarin altijd tegen. En zijn moeder? Zij was de oorzaak van die attitude. Want die #!@* had hem in de steek gelaten. En wanneer hij haar zou vinden, moge Eros haar dan helpen... Want daarvoor wil Don Romero wel een verbanning riskeren.

Rang moeder: Rang 1, willekeurige merrie die Aeron ooit heeft gehad.
Rang vader: Verbannen, Aeron


Be careful making wishes in the dark
Can't be sure when they hit their mark







D o n   R o m e r o


Het volledige verhaal van Don Romero

Het was een zonnige morgen in mei. De lucht was helder blauw en sommige vogels kwamen terug uit het zuiden. Terug uit de warmere oorden om in Minanter hen nest te bouwen. Een donker bruine merrie stond vredig te grazen. Ze had een grote ronde buik waaraan iedereen zou kunnen zien dat ze drachtig was van een veulen. Een veulen van een hengst waar menig paard niet eens meer aan zou willen denken.
Weeën dienden zich aan de de merrie ging liggen. Het heeft dan een paar uren geduurd, maar een gitzwart veulen met een kol en sneb werd geboren. De merrie keek even naar het veulen en stond daarna op. Likte het schoon en liet het veulen drinken, maar het was anders als anders. Ze gaf helemaal niks om het hengst veulen. Het stond daar maar op zijn wankele zwarte beentjes. Het was precies zijn vader zou de merrie hebben gedacht. Aeron the Slaugther, de zwarte hengst die zijn eigen soort vermoorde en verbannen was naar Seheron. De merrie liep weg, maar het jonge veulen bleef haar volgen. Ze wachtte net zo lang tot ze de kans zou krijgen om weg te slippen. Weg te gaan van de herinnering van de zwarte hengst en zijn nakomeling.

Het gebeurde een paar dagen later. Het veulen lag diep te slapen. Ze drukte nog een laatste keer haar neus tegen het veulen. Wetende dat het veulen zonder haar niet lang zou overleven. “Mocht je de komende tijd overleven en uitgroeien tot een volwassen paard, dan zal je Don Romero heten. Anders zal ik je niet eens een naam geven, want de dood is al naar je op zoek. We zullen zien hoe sterk je bent en hoe sterk het bloed van Aeron is.” Met die woorden liep ze het duister in, het veulen achterlatend. Maar het zwarte veulen sloeg ergens, in zijn onderbewustzijn, de naam op.
Eigenlijk is dat wel het enige wat ik me nog een beetje herinner. Het feit dat mijn moeder me achterliet in het duister, als hapje voor wilde dieren, heeft me nooit verlaten. In feite, heeft dat alles in gang gezet. Het heeft ervoor gezorgd dat ik als veulen al mijn eigen boontjes moest doppen en wist dat je het uiteindelijk allemaal alleen zou moeten doen.

De ochtend erna was ik dus helemaal alleen. Ik heb uren geroepen om mijn moeder. Maar ze kwam niet terug. Ik begon rustig wat rond te stappen en vond na een tijdje de kudde wel. Maar ik durfde er niet heen. Niemand had me nog gezien, wat als ik werd weggestuurd? Die angst was onterecht, want sommige merries hadden me gezien. Eén ervan kwam naar me toe en vroeg me waar mijn moeder was. “Ze heeft me achtergelaten. Ze is hier niet meer.” Had ik verdrietig geantwoord. De merrie was haar veulen verloren en had melk. Ze dwong me om bij haar te drinken zodat ik de strenge herfst en winter zou overleven. Sommigen zagen dat en hebben me samen met de merrie opgevoed. Maar hoe goed ze het ook bedoelden, ik bleef afstandelijk. Ik snauwde ze regelmatig af en was eigenlijk brutaal tegen ze. De eerste maanden pikten ze het nog, maar de maanden erna joegen ze me steeds meer
weg. Ze vertelden me met andere veulens te spelen.

Ik keek eigenlijk meer toe hoe de andere veulens zo blind en zorgeloos met elkaar speelden. Tot de dag van vandaag snap ik het niet. Want terwijl zij speelden werd ik uit mijn concentratie naar hen toe getrokken door geritsel tussen de bomen achter mij. Ik keek om en zag een gigantisch paard voor mij uittorenen. “Wat doe jij hier alleen?” klonk een grommende stem. De zwarte ogen en de walgelijke lucht ben ik nooit vergeten. Ik zou pas later weten dat het een Schim was. Ik raakte in paniek en rende snel naar de andere veulens toe. Op dat moment hadden meerdere merries het geroken en hen veulens beschermd. Ik stond er dan wel buiten, maar ik was veiliger als eerst. Ik hoorde dingen over de Blauwe Maan en Schimmen. Maar ik was te jong om te begrijpen dat het gevaarlijk was. De dagen erna speelde ik nog steeds in de bossen, niet bang om gepakt te worden, want de dood was mijn vriend. Of de schimmen dan ook vrienden zijn? Dat is een vraag die onbeantwoord is gebleven.

De winter trok ons voorbij en hoewel ik meestal erg koud en hongerig was, heb ik me goed staande kunnen houden. Ik werd bijna een half jaar en wist zeker dat ik dan sterk genoeg zou zijn om weg te kunnen gaan naar Seheron. Ik heb me voorbereid en alle kleine sprietjes die ik kon vinden gegeten en mezelf zoveel mogelijk rust gegund. Daarnaast hield ik de maan in de gaten. Want ik wilde tussen twee blauwe manen gaan. En wanneer dat tijdstip kwam, ging ik. In de hele periode, het eerste half jaar van mijn leven hoorde ik zo nu en dan dingen over mijn vader. Het maakte me nieuwsgieriger.
Ik heb twee jaar lang echt door Seheron getrokken. Op mijn reis kwam ik veel verbannen paarden tegen, maar geen één bij de naam van mijn vader. Aeron the Slaughter. Aeron wilde weten of hij veel op zijn vader leek, wat ze gemeen en juist niet hadden. Had hij zijn manier van denken te danken aan zijn vader of aan zijn moeder die hem zo voor dood had achter gelaten. Ik werd ouder en ouder op een gegeven moment kwamen natuurlijk de behoeftes die iedere hengst op een gegeven moment wel krijgt. Eén keer was er een merrie die hem verleidde, hem het hoofd gek maakte. Toen is er wel wat gebeurd, maar voordat het echt uit de hand zou gaan lopen werden haar ware intenties duidelijk. Ze wilde namelijk terug naar Minanter, naar de kudde. Ik heb haar letterlijk weggetrapt en het op een rennen gezet. Ze volgde me wel, maar ik was sneller en heb haar daarna nooit meer gezien. Ik heb mezelf doen geloven dat ze is gegrepen door een schim.

Ik ben mijn vader dan nooit tegen gekomen, maar ik hoop het nog steeds. Wie weet dat hij me nog wat leuke dingen kan leren over de wereld. Met twee en half ben ik terug gegaan richting Minanter. Ik heb bergen wederom overwonnen en hier en daar mijn wonden en ervaringen opgedaan. Eén er van is nog wel dat je geen beer of poema moet uitdagen. Ze pakken je namelijk echt, zonder enige genade. Eén van de dingen die de schimmen gemeen hebben met wilde dieren. Ook dat heb ik wel geleerd. Ik heb me in een handgalop en rappe draf door de bossen bewogen, in stap steile hellingen af en soms op en heb een half jaar erover gedaan om terug te keren naar Minanter.

De dag dat ik er opeens was en dat sommige merries naar me opkeken ben ik nooit vergeten. Sommigen van walging omdat ze mijn vader kenden, sommigen met ontzag alsof ik de leider was en weer anderen met soms verliefde blikken. Ja, toen ik eenmaal drie was geworden had ik nu eenmaal een flinke bos manen en staart en ik was niet bepaald ongespierd gebleven door het beklimmen van bergen en het lopen door het mulle zand in Seheron. Ik had me altijd netjes buiten de kudde gehouden. Ik heb iedereen laten weten dat ik er ben, maar ik houd me er het liefst buiten. De nieuwsgierigheid naar Schimmen en wat ze kunnen doen intrigeert me. En ik ben de geen die mijn ogen open houdt voor ze. Gewoon puur omdat ze de dood in lijve zijn, en ik vrees de dood niet. Niet meer.

Mijn moeder? Die hoef ik nooit van mijn leven meer te zien. Voor haar zal ik een verbanning riskeren. Andere hengsten? Altijd leuk om even mee te spelen maar daarna jaag ik ze graag het zweet in. Merries? Niets dan afleidingen. Al is het erg leuk om ze het hoofd gek te maken en ze vervolgens alleen achter te laten. Ja... Dat is wie ik ben.
Mijn naam is Don Romero, zoon van Aeron de Slaughter, en ik ben de hengst die balanceert tussen goed en slecht, schimmen en de kudde, blauwe maan en de zon... Ik ben de schaduw van het leven en mijn vader.


Be careful making wishes in the dark
Can't be sure when they hit their mark

Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don Romero ma 12 okt 2015 - 16:58

Geaccepteerd
Welkom op Blue Moon Horses!


I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down

Don Romero

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Sienna Romero(not done

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Inactieve aanmeldingen-
» CHATBOX