IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Oh, The Damn Bloodlines [Skyfall]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Oh, The Damn Bloodlines [Skyfall] wo 14 okt 2015 - 17:46




Het roanlichaam had zich in de bosrand gevestigd. Binnenkort zal het naar de eeuwige stranden schieten, om iemand speciaal te begroeten. Vanaf het moment dat hij het nieuws had gehad waren zijn tandwielen gaan draaien. Talloze opties vonden hun weg in het bewustzijn van de schim, maar uiteindelijk had één hem tot dusverre aangesproken. Hij dacht aan Faylice, waar hij inmiddels al een tijdje niet was geweest. Hij had haar zielige leven miserabel gemaakt, was ingespeeld op haar zwak en had haar op zijn hand gekregen. Helaas had Avanti, zijn grote leider, het ontdekt en geen loze waarschuwing gegeven. Alsnog had hij altijd een schuin oog op haar gericht, nu geïrriteerd dat het zo goed met haar ging, veel te goed met die oudleider. Misschien zou hij haar maar eens een bezoekje brengen.

Een bijzonder gestalte maakte plaats in zijn gezichtsveld, zijn ogen blinken even naar de maan, waarna ze weer hun kleur verloren. Alsof die werd weggezogen door het gitzwarte dat nu heerste in zijn dodelijke poelen. Hij zou zijn gave kunnen gebruiken, hij kon in gedachten kruipen, ze manipuleren. Het was heerlijk en gebruikte het maar al te graag. Soms alleen al om een levensmoe paard tóch voor zijn leven te laten vechten, ja dat had hij graag. Hij zette zijn lichaam in beweging, zijn hoeven die vooruit schoten en zijn weg door de modderige weg ploegend. Zijn voorbenen die zich bijna elegant naar voren strekten om zijn lichaam op te vangen. Zijn achterbenen iedere keer ver onder zijn buik door schuivend om de grote, krachtige sprongen te kunnen maken.

Ondanks de kracht die bij elke galopsprong werd uitgeoefend was er geen minuscuul geluidje te horen. De enige golven die gecreeërd werden waren die van de wind, die een blaadje liet opvliegen. Midden in zijn pad stond een verstrooide merrie, een paar seconden later was het een merrie van het dode soort. Zijn grote hoektanden hadden zich zonder enige moeite een weg door haar sappige vlees gebaand, had een fatale slagader geraakt al had dat weinig uit gemaakt. De klap van de snelheid waarmee Thriumph kwam aangeschoten had de merrie de nek al gebroken. De smaak van zoetig bloed liet hem een miliseconde twijfelen, zijn lichaam schreeuwde naar hem om te blijven staan, de eeuwige honger die heerste. Zijn mind had echter andere plannen, de vertraging van tempo dat was ingezet door zijn lichaam werd overruled door de kracht van zijn hersenen.

De merrie kwam dichtbij, geruisloos sloop hij terug in een stap om daarna met stille stappen zich dichterbij te wanen. Hij deed verder geen enkele moeite om te verdwijnen, dat spelletje zou zijn dochter vast al wel kennen. 'Skyfall.' Liet hij van zijn lippen af glijden, als de zachtste fluistering van de wind. 'Oh Skyfall...' Kwam bijna zangerig stil bij de merrie aan, dit keer nog steeds zacht maar hoorbaar voor de merrie. Hij verwachtte dat ze uit zou vallen, hij had gezien dat ze temperament had en was benieuwt wat ze op hem zou doen.



MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Oh, The Damn Bloodlines [Skyfall] wo 21 okt 2015 - 18:32




"i will do what queens do...


"I will rule.."



Het was een relatief rustige dag voor haar. Rustig in de zin van geen idioten om haar hoofd heen die haar geheel gestoord maakte op elk moment van de dag. Nee de kudde leek eindelijk even voor zichzelf te kunnen zorgen wat haar een seconde gaf om eigenlijk adem te kunnen halen. Want ja er was veel gebeurd in haar leven. Reducto was harder dan ooit terug gekomen in haar leven. Haar compleet over genomen en eigenlijk maakte het haar misselijk om te bedenken dat een enkele hengst zo veel macht over haar zielige leven zou kunnen houden als hij. Maar toch was het hem gelukt en had ze hem met alle liefde haar harde door training en oorlog kapot gemaakte hard geschonken.

En dat terwijl Sky nooit een merrie was geweest om zichzelf weg te geven. Ze had altijd de zelfde hardheid en kilte bezit die ze verkregen had door menige trainingen. Maar mentors naam Aeron. dezelfde hengst die voor haar komst verbannen ws uit het land van de blauwe maan. Met een klein grimasje bedacht ze zic hdat het waarschijnlijk haar broer Theron was geweest die dit voor elkaar had gekregen. De grote paint hengst op wie Aeron het ook had geprobeerd zijn trainingen te uitten maar Theron was een hippie geweest en het nooit toe gelaten. Hij was vertrokken nog voor hij wat geleerd had de idioot. Sky was slimmer geweest. Had de trainingen geaccepteerd hoeveel pijn ze haar dan ook gedaan hadden. MAar ze hadden haar sterker gemaakt. Sterk genoeg om alles dat haar kant op gesmeten ozu worden aan te kunnen.

Sterk zijn. Dat was iets dat haar altijd had geobsedeerd. En iets dat ze nooit los zou kunnen laten. Het was haar leven geweest. Veel te lang..

Een vreemde stem sprak haar naam. Het leek aan te waaien op de wind en meteen spitste de ros bruine merrie haar oren en draaide haar hoofd bij. Zoekend naar waar haar naam vandaan was komen drijven. Wie de oorsprong gelegd had maar bleef bedrogen achter niemand vindend. Zodra haar naam echter een tweede keer uitgesproken werdt vond ze de oorsprong en haar oren gleden in haar nek. Kil staarde ze naar de schim die haar naam uitgesproken had en deed een stap zijn kant op haar bouw groter makend. Ze was een niet al te grote meid maar haar woorden en daden maakten het meerendeel goed. "Thriumph ik zou maar heel snel terug glijden naar dat hel hol van jullie dat je een thuis noemt. Of heb je je verslapen, de blauwe maan is al over." Siste ze koelbloedig de schim aanstarend met haar donkere blik hem absoluut niet vertrouwend.




I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down

Oh, The Damn Bloodlines [Skyfall]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» "Pass the damn ham, please." || open
» Ghost Town
» Heroes Journey, Chapter One: Big Damn Heroes
» Damn these gears
» A cheese wheel. I have to protect. A damn. Cheese wheel. [Exam]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX