IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

If you start me up, I'll never stop [Delaney]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Romy

avatar

Profile
Number of posts : 355
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: If you start me up, I'll never stop [Delaney] do 5 nov 2015 - 17:15

De geur van het strand was hem welbekend gebleven, maar de velden van Anderfelds hadden zijn geheugen verlaten. De herfst had zich over het gebied bekommerd, het was duidelijk te zien aan het blad dat verschillende donkere kleuren had aangenomen en de duisternis die nog heerste op deze vroege ochtend. Vanmorgen was hij vroeg wakker geworden, om het gebied beter te verkennen. Hij was hier nog maar een aantal dagen en hoewel hij het meeste nog herkende van vroeger, was dit gebied hem vreemd gebleven. Rustig liet hij zijn donkere ogen vallen op de verschillende dieren die rustig uit hun slaap ontwaakte, nog even en dan zou de winter aanbreken. Dat betekende dat veel dieren hun winterslaap in zouden lassen, iets was hem ook wel wat leek. Even een pauze. Met het koude, grillige weer die de winter met zich meebracht had hij ook niets, hij zou het als kiespijn missen. In de verte drong het geluid van een stromende rivier zijn oorschelp in. Hij besloot zijn weg voort te zetten daarnaartoe, om zijn dorst te lessen en het gebied verder te verkennen.

Zijn grove, zwarte benen bewogen zich wat langzaam over het gras. De appels die zich van de bomen hadden losgelaten werden zonder genade verpletterd onder zijn enorme hoeven. Even stond hij stil bij de gedachte dat hij een belangrijk voedselbron aan het ruineren was, maar bij nader inzien waren de appels die uit de bomen waren gevallen toch nooit zo smakelijk. Hij zette zijn logge lichaam stil voor een appelboom, om een van de weinig overgebleven appels te verorberen. Zijn zwarte lippen omsloten de voedselbron en wat smakkend werkte hij de zoete appel naar binnen. Een waterige glimlach verscheen op zijn gelaat, waarna hij zijn weg weer vervolgde naar de rivier.

Naast het geluid van de kolkende rivier, plantte ook het geluid van fluitende vogels zich in zijn oorschelp. Terwijl hij zijn lichaam in een sukkeldrafje zette, vormde hij zijn lippen tot een o-vorm en begon vrolijk mee te fluiten met de vogels. Imiteren was een van zijn beste eigenschappen en dat maakte het ook mogelijk om met verschillende dieren te communiceren die niet zijn soortgenoten waren. Van genot sloot hij zijn ogen voor een paar seconden. Toen hij ze weer opende, was het riviertje dichterbij dan hij gedacht had. Rustig verlangzaamde hij zijn passen, waardoor hij precies voor het stromende water tot stilstand kwam. Gulzig nam hij enkele slokken uit de rivier, om zijn enorme dorst te lessen. Energiek bracht hij zijn hoofd weer omhoog, terwijl hij zich omdraaide. Zijn lippen maakte nogmaals een o-vorm, om nu het geluid van een nachtegaal na te bootsen. Uit concentratie sloot hij even zijn ogen, nam een diepe teug adem en liet enkele noten uit zijn mond komen. Bij het horen van geritsel van het gras, opende hij verward zijn ogen. Hij had verwacht alleen te zijn, maar niets was minder waar. Met zijn donkere ogen zag hij een ander paard al vrij dicht bij hem. Wat ongemakkelijk schuifelde hij wat naar achter, waardoor hij onhandig met een been in het water stapte. Van schrik deed hij weer een aantal passen naar voren, terwijl hij tegelijkertijd zijn hoofd schudde uit schaamte. ”Hallo daar, vreemdeling.” Sprak hij zachtjes met een onzekere ondertoon in zijn stem. Langzaam bracht hij zijn hoofd naar beneden, om zijn onderdanige positie aan te tonen.

Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: If you start me up, I'll never stop [Delaney] za 7 nov 2015 - 20:02

delaney
Fear is not evil. It shows you your weakness so you can become stronger.

Diep blauwen ogen hielden de wacht. Rose manen sloegen op de wind. Een parelmoer wit lichaam dat in het vreemde licht op marmer leek. Het uiterlijk van Delaney was altijd al een misterie geweest maar sinds ze haar wacht onder de Guardian was begonnen had ze enkele veranderingen doorgemaakt. Zo waren enkele aftekeningen op haar lichaam verschenen die zacht licht gaven en waren haar ooit witte manen een zacht rose geworden. Ook de lengte van haar manen was verbazingwekkend langer geworden en lagen over haar schoft gevouwen.

Ooit was ze een lustobject geweest voor menig hengst. Nu was ze onaantastbaar. Haar hart en ziel aan de guardian gegeven. Vondrados was alles wat zij bezat in haar hart en ziel. Elke dag leefde ze voor het land van de blauwe maan en voelde ze al diens inwoners. Van de kleinste insecten tot de grootste vogels in de lucht. Zij was het levende bewijs dat Vondrados nog altijd over dit land waakte. En zij zou waken voor hem.

Zo had zij al een tijdje de donkere hengst gevolgd. Zijn naam kende ze. Zijn verhaal niet. Hoewel ze verbonden stond met elk levend wezen in het land van de blauwe maan was het ook voor haar teveel om elk dier tot in detail te kennen. Ze kon snelle trekken vluchtige herinneringen meer niet. Meer was ook niet nodig. Een zachte glimlach gleed over haar parelmoer witte lippen zodra de hengst haar leek te zien en zijn reactie liet haar zacht grinnikken. "Hallo daar." Haar stem was helder. Duizenden bellen die samen in een spel weerklonken terwijl ze een stap op hem af zette. Haar lange manen over de grond slepend. "Wat een wonderlijk genoegen jou hier te mogen ontmoeten."


I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Romy

avatar

Profile
Number of posts : 355
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: If you start me up, I'll never stop [Delaney] di 10 nov 2015 - 20:56

Voor de verschijning die op dit moment in zijn gezichtsveld was gekomen kon hij nauwelijks woorden vinden die haar op de geschikte manier zouden beschrijven. Het was bijna alsof er een magisch wezen zich op deze aarde genesteld had en nog onbeschadigd door het leven vol moeilijkheden ging. Haar roze manen die over de grond sleepten, de diepblauwe ogen die hem zonder aarzeling aan leken te kijken, haar witte vacht waarop enkele lichtgevende aftekeningen plaats hadden genomen. Zijn adem stokte even bij het zien van al deze kenmerken. Wanneer ze sprak leek het alsof een zwerm nachtegalen over de lucht boven hen vlogen en de woorden via haar spraken. “Hallo daar.” Nog steeds was hij wat afwezig bij het horen van haar stem, maar haar volgende woorden ontwaakte hem uit zijn gedachtegangen. “Wat een wonderlijk genoegen om jou hier te mogen ontmoeten.” De woorden stroomden zijn oorschelp in, als een aangename stroom aan vogels die een van hun liederen zongen. Zijn donkere, bijna zwarte ogen vestigde zich op de merrie, ditmaal op haar witte hoofd waarin twee veelzeggende, diepblauwe ogen waren verborgen onder haar lange manen. Misschien was het haar opgevallen dat hij lang naar haar gestalte had gestaard, maar ze was het vast gewend. Ondanks deze gedachte schaamde hij zich toch wat voor zijn gedrag wat hij eerder had vertoond, het was niet helemaal netjes om een lichaam zo te bekijken.

Rustig schraapte hij zijn keel, om ondertussen enkele woorden in zijn hersenpan te laten stromen waarvan hij dacht dat het een goed plan was om ze over zijn lippen te laten rollen. “Wel, vreemdeling..” Begon hij wat stamelend, nog steeds onder de indruk van het gestalte dat voor hem stond. “Ik wil eerst even mijn excuses aanbieden voor het feit dat ik mijn blik niet van je kon afwenden. Het is eveneens een wonderlijk genoegen om jou te mogen ontmoeten, ik heb werkelijk waar in mijn hele leven nog nooit een verschijning zoals jou gezien, om eerlijk te zijn.” Ondertussen waren zijn woorden al wat helderder geworden, minder onzeker. Echter klonken ze nog altijd wat gebrekkig en met verschillende intonaties van verschillende wezens die hij ontmoet had. Hij had zich over het feit heen gezet dat zijn spraak niet op hetzelfde niveau lag als alle andere paarden, maar dat compenseerde hij met de doordachte woorden die hij over zijn lippen liet rollen. Onzin kraamde hij niet graag uit, liever filosofische vraagstukken of interessante kwesties.

Kort schudde hij zijn hals, waarbij zijn lange, zwarte manen zich van zijn plek bewogen. Zijn voorpluk bracht zichzelf voor zijn ogen, waar hij het niet echt mee eens was. Het beperkte zijn zicht van de merrie. Nogmaals schudde hij zijn robuuste hoofd, waarbij zijn voorpluk ditmaal wel op de goede plek kwam te liggen. De vogels die in de kale takken van de bomen zaten inspireerde hem om kort zijn lippen tot een o te vormen en een liedje te tjilpen. Tot zijn genoegen hoorde hij een enkele seconde later de vogels hetzelfde liedje zingen. Een welgemeende glimlach verscheen op zijn zwarte lippen. Beheerst zette hij nog een minuscuul stapje naar voren, om zijn interesse te tonen in de merrie die voor hem stond, maar haar geen bedreigend gevoel te geven. “Is er een rede dat je zulke prachtige kenmerken hebt? Als ik zo vrij mag zijn om dat te vragen?” Nieuwsgierig liet hij deze woorden uit zich komen. Hij hoopte niet dat hij wanhopig en opdringerig opkwam, maar het liefste kwam hij alles over iedereen te weten. Puur interesse, daarbij was hij nooit oud genoeg om te leren en wilde hij goede eigenschappen van een ander zichzelf ook aanleren.

Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: If you start me up, I'll never stop [Delaney] wo 11 nov 2015 - 14:40

delaney
Fear is not evil. It shows you your weakness so you can become stronger.

Haar diep blauwe ogen weerspiegelde de lucht boven hen waardoor het leek alsof er wolken rond dwaalde in haar blauwe kijkers. Een glimlach lag op haar ivoor witte lippen terwijl ze de donkere verschijning voor haar aankeek. Veel had ze gehoord over deze hengst en het was eindelijk aan haar om aan te horen of de woorden die haar oren hadden bereikt de waarheid spraken of niet. Zijn stem liet haar even haar ogen sluiten terwijl de glimlach breder werd en ze naar hem toe stapte. Zelfs de kleinste bewegingen die ze bracht vol gratie als een balet danceres op een podium. Zo was ze wel eens vergeleken met haar eeuwige schoonheid. "Excuses zijn overboden." Opnieuw was haar stem zacht en nauwelijks meer dan een zucht op de kalme wind.

Je zou kunnen zeggen dat Delaney werkelijk verbaast was. Tenminste zo voelde ze zich wel al bracht haar uiterlijk daar niets van aan het oppervlak. Het moment dat hij samen met de vogels zong draaide ze enkel met haar oor maar vertoonde verder geen emotie richting het shouwspel voor haar neus. In stilte luisterde ze genietend van zijn zachte geluiden en de vogels die met hen mee zongen.

Zijn vraag liet haar echter even met haar hoofd draaien om haar witte lichaam te bekijken. "Jouw vraag is net zoals vragen waarom vogels zingen en paarden daarop mee zingen." Mompelde ze zacht een iet wat speels grijnsje naar hem sturend haar lichaam rechter brengend en haar nek uitrekkend. "Ik heb niet altijd deze tekens op mij gedragen. Ze zijn mij geschonken. Als teken dat ik in dienst sta van de Guardian van het land van de blauwe maan." Mompelde ze langzaam en keek hem aan afvragend wat hij nu dacht.


I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Romy

avatar

Profile
Number of posts : 355
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: If you start me up, I'll never stop [Delaney] wo 11 nov 2015 - 21:21

De rust die op dit moment over zijn zwarte gestalte was gevallen gaf hem een heel voldaan gevoel. Het deed hem denken aan een ontmoeting die hij kort geleden had gehad met de zwart-witte merrie. Dat was allesbehalve rustig en ontspannen. Zijn hartslag verlaagde in tempo, waarbij tegelijkertijd een rilling over zijn ruggengraat liep. Een glimlach sierde zijn zwarte lippen. “Excuses zijn overboden.” Hoorde hij uit haar mond komen, met dezelfde oase van rust die er nu tussen hen heerste. Hij was blij dat ze het gestaar van hem niet als een negatieve handeling had ervaren, ondanks dat hij het zelf nog steeds een beetje onbeleefd vond. Nieuwsgierig liet hij zijn zwarte oren weer haar kant op draaien, bij wijze van spreken hing hij aan haar lippen om de woorden die ze uit zou brengen zo goed mogelijk in zich op te kunnen nemen. “Jouw vraag is net zoals vragen waarom vogels zingen en paarden meezingen.” Het antwoord dat zij gaf op zijn vraag boeide hem, hij kon eruit opmaken dat ze zojuist het schouwspel tussen hem en de vogels had bewonderd en dat ze in filosofische woorden sprak. Dat laatste vond hij een van de mooiste eigenschappen die een persoonlijkheid kon bezitten, in filosofische vraagstukken denken, om vervolgens woorden daardoor een weg te laten banen.

Nu ze haar lichaam wat rechter maakte en haar hals uitrekte, verminderde de ruimte tussen de twee lichamen. Kort baande een gevoel van ongemakkelijkheid door zijn gemoedstoestand. Uit ervaring wist hij dat merries van hun persoonlijke ruimte hielden en daar had hij ook van zijn afstand op aangepast. Hij moest ook eerlijk toegeven dat hij door die aanpassing ook erg gesteld was op zijn eigen persoonlijke ruimte, ondanks dat hij niet wantrouwig was en er was ook geen sprake van dat de merrie hem aan zou vallen. Daar leek het niet op, tenminste. “Ik heb niet altijd deze tekens op mij gedragen. Ze zijn mij geschonken. Als teken dat ik in dienst sta van de Guardian van het land van de blauwe maan.” Haar woorden zorgde ervoor dat hij weer uit zijn gedachten getrokken werd en hij zich geen zorgen meer maakte over de minuscule afstand die plaats had genomen in zijn persoonlijke ruimte. De woorden kwamen langzaam en mompelend uit haar mond, alsof het de normaalste zaak van de wereld was om als zo’n persoonlijkheid door het leven te gaan. Hij bewonderde haar nuchtere houding ten opzichte van hem, hij was tenslotte nog steeds een paard dat mindere vaardigheden had qua spreken dan andere paarden. Er waren momenten geweest dat paarden op hem neergekeken hadden, maar ook momenten dat paarden hem hadden bewonderd voor zijn persoonlijkheid.

Guardian.. Hij herhaalde die hoorde in zichzelf en moest toegeven dat hij de betekenis van dit woord niet in zijn vocabulaire kon vinden. “Guardian, zei je..” Op een zachte, vriendelijke en bovenal geïnteresseerde toon rolde deze woorden over zijn lippen. Een briesje als teken van ontspanning ontsnapte daarna uit zijn mond. “Wat houdt dat in? Het moet een bijzondere functie zijn, als je zo’n verschijning wordt geschonken.” Ietwat verlegen sprak hij deze woorden uit, zijn hoofd keerde hij even van haar af terwijl er een lichte blos op zijn wangen op zijn wangen ontstond. De woorden waarmee hij sprak waren altijd nog wat gebrekkig en soms moest hij ook wat langer nadenken hoe hij een klank of lettergreep uit zijn keel moest krijgen, maar het lukte aardig. “Heb je zin om een wandeling te maken, Guardian? Ik zou dolgraag meer over jou en de functie de je uitvoert te weten willen komen.” Glimlachend keek hij in haar heldere ogen, hopend dat ze op zijn verzoek in zou willen gaan. Aarzelend zette hij alvast een klein stapje, maar wachtte totdat ze bevestiging –of juist niet- had uitgesproken.

Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: If you start me up, I'll never stop [Delaney] zo 15 nov 2015 - 16:25

delaney
Fear is not evil. It shows you your weakness so you can become stronger.

Haar diep blauwe ogen bleven gericht op de donkere hengst. Elk miniscuul detail van hem in haar opnemend. Ze zocht altijd naar meer detail achter iemands handelingen. Zelfd de kleinste bewegingen brachten trillingen door die zij voelde. Het was de gift die de Guardian haar gegeven had. Ze stond verbonden met elk levend wezen in het land van de blauwe maan. Van de kleinste insecten tot de grootste hengsten in de kuddes. De schimmen vielen daar echter niet onder wat een kleine sprank van telleurstelling bij haar had opgebracht het moment dat ze er voor het eerst achterkwam. Echter had ze de telleurstelling snel achterwegen gelaten.

Er was geen ruimte voor persoonlijke gevoelens meer in haar leven. Wat betekende dat ze haar gehele familie achter had moeten laten. Alle vrienden die ze gemaakt hadden was ze kwijt geraakt. Of ze hadden dit land verlaten of ze hadden har afgestoten. En toch voelde ze er niets voor. Ze miste niemand. Nou ja.. Bijna niemand Er bleef nog een naam in haar gedachten die ze er nooit uit zou kunnen schrappen.
Die van haar eerste en beste vriend.

Er lag een zeker verdried in haar ogen terwijl ze deze langzaam afwendde. Pas later beseffend dat de hengst gesproken had en ze draaide haar hoofd naar hem toe. "Oh nee. Ik ben niet de Guardian zelf. Ik ben enkel diens.. held kan je zeggen." Ze grinnikte zachtjes. "De Guardian is de beschermer van dit land.. Het licht in de duisternis. Ik sta in verband met elk levend wezen en het is mijn taak om deze te beschermen." Sprak ze zacht met een glimlach op haar lippen en knikte naar hem terwijl ze langzaam naast hem begon te lopen. Ze hielt zich verder stil. Wachtend op het eerste antwoord van de jonge hengst.


I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: If you start me up, I'll never stop [Delaney]

Terug naar boven Go down

If you start me up, I'll never stop [Delaney]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» I would very much like to start my own Sburb session
» How to Join a Crew or Start One
» Where Does the Magic Start?
» Igneon and Sindy come to start a herd (ALL HORSES WELCOME!!)
» Miya, A young wolf ready to start / join a pack

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Anderfels-
» CHATBOX