IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Every voice that cries inside my head, forever drives [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Romy

avatar

Profile
Number of posts : 355
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Every voice that cries inside my head, forever drives [Open] do 12 nov 2015 - 19:29

O F F   A L L   T H E   T H I N G S   I   L O S T   ,   I   M I S S   M Y  M I N D   T H E   M O S T

Het herfstblad dat zich losgelaten had van de bomen kraakte onder haar smalle hoeven. Haar bijna witte lichaam liet zich dansend over de vlaktes bewegen, zo lichtvoetig mogelijk als ze kon. Op dit moment bevond ze zich aan de rand van het land van de Blauwe Maan, Minanter. De afgelopen dagen had ze Seheron gepasseerd, maar de zandvlaktes hadden haar weinig goeds gedaan. Door de ultieme oase van rust waren haar gedachten gaan dwalen door haar hoofd, een verschijnsel waar ze zelf niet goed mee om kon gaan. Langzamerhand was ze wel gewend geraakt aan het idee dat meerdere stemmen soms de overhand namen in haar rusteloze hoofd, maar het was nog altijd enorm vermoeiend. Bij het zien van enige groene beplanting van Mintanter maakte haar hart een sprongetje, het leek alsof ze weer in de bewoonde wereld terecht kwam. “Yes!” Luid liet ze de kreet over haar lippen rollen, in een vlaag van enthousiasme dat haar gemoedstoestand had veroverd. Voor hoelang ze deze stemming aan kon houden was nog steeds een raadsel, maar ze genoot in ieder geval de paar seconden dat een vrolijke gedachte een weg baande door haar hersenspinsel. In een minuscule seconde liet ze haar lichaam in een snelle galop wegspurten. Haar ranke lichaam baande zich een weg over de vlaktes van Mintanter, terwijl haar blauwe ogen de omgeving inspecteerde op enige verdachte zaken.

Ondertussen had ze al enkele kilometers afgelegd en was haar hartslag verhoogd tot het maximale. Hijgend verlangzaamde ze haar passen, om uiteindelijk in een rustige stap het gebied verder te verkennen. Een enorm brede glimlach sierde haar roze lippen, haar benen dansten over de herfstbladeren. De winter naderde, maar tot nu toe was het weer zo zacht geweest dat je nauwelijks had gemerkt dat het al herfst was. De bomen lieten echter niets aan de verbeelding over, ze hadden veel van hun bladeren al laten vallen en bloemen waren ook nergens meer te bekennen. Deze gedachte maakte haar lichtelijk beduusd, de koude dagen, de korte dagen, het waren dagen waarvan ze eigenlijk niets moest hebben. Haar stemming was vooral bepalend door externe factoren, waardoor het vaak voorkwam dat er in de winter niets met haar te beginnen was. De duisternis maakte haar droevig, verdrietig en tegelijkertijd dreef ze zichzelf tot waanzin, omdat ze graag vrolijk wilde zijn maar dat niet lukte. “Niet aan denken, Monster. Misschien is deze winter anders. Vrolijk zijn moet niet zo moeilijk zijn, je ziet het iedereen doen. Waarom zou jij het dan niet kunnen?” Ze perste de woorden mompelend uit haar mond, daarbij besefte ze na al die jaren nog steeds niet dat het niet normaal was om in de derde persoon tegen jezelf te praten. Ze deed het nog altijd en veel te veel. Het was een manier geworden om een van haar hersenspinsels tot rust te brengen, maar als ze het ene weer bevredigd had, kwam een andere gedachte van haar weer opspelen. Er was geen eind.

Haar heldere, blauwe ogen richtten zich weer op de bewoonde wereld. Soms was ze zo erg in haar eigen gedachten verdwaald dat ze uren liep zonder op te letten. Dan was ze opeens ergens beland waarvan ze niet wist waar het precies was, wat haar enorm paniekerig kon maken. Nu wilde ze het anders doen, ze ging een nieuw gebied in, nieuwe soortgenoten en dat betekende een nieuw begin. Niemand zou haar hier kennen, niemand zou weten dat ze zichzelf tot waanzin dreef. Bij het zien van een ander paard, besloot ze gelijk haar woord bij daad te voegen. Alsof ze een balletdanseres was, draafde ze sierlijk aan. Haar neusgaten waren uit enthousiasme opengesperd en haar oren hadden zich helemaal naar voren gedraaid om alle geluiden op te kunnen vangen. Vlak voordat ze het andere paard bereikt had, bracht ze haar crèmekleurige lichaam tot stilstand. “Hallo daar!” Riep ze, misschien op een iets te hoog volume, maar haar stem bezat een tikkeltje verleiding, gemengd met enthousiasme, wat het niet onaangenaam maakte. “Wie ben jij?” Haar nieuwsgierigheid had al vanaf de eerste seconde de overhand genomen, ook al wist ze dat het misschien niet een van de betere plannen was. Echter namen haar gedachtes haar op dat moment weer helemaal over, waardoor ze niet nadacht over de woorden die over haar lippen rolden. De ongecontroleerdheid die ze bezat zorgde ervoor dat ze meteen weer chagrijnig op zichzelf werd. Kort stampte ze met haar hoef, “verdomde stemmingswisselingen.” Fluisterde ze zacht, vrijwel onverstaanbaar, tegen zichzelf.


Terug naar boven Go down
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Every voice that cries inside my head, forever drives [Open] ma 16 nov 2015 - 22:10




Phantom
When we scream, our lips don't make a sound. We march with feet on solid ground. We walk, where no one wants to go... On this untraveled road.

Het was vroeg in de ochtend toen de hengst de kudde verliet. Hij stapte rustig naar de rand van de bossen waar hij genoot van de rust en de stilte die het hem elke ochtend weer aanbood. Zijn zwarte benen droegen hem altijd al overal heen sinds hij normaal kon lopen. Als veulen had hij zijn been gebroken en het heeft een tijd geduurd voor hij de kudde bij kon houden. Nu waren ze een stuk sterker, nog steeds een zwakte, maar ze konden alles aan. Net zoals nu, een klim de berg op. Zijn zwarte manen lagen verdeeld over zijn schouders en zijn hals. Sommige plukken lagen zelfs over zijn rug. Zijn zwarte staart sleepte als een kleed over de grond. En dan zijn vacht. Het was een vale valk kleur die redelijk uniek was. Een lichtere variant van valk zouden sommigen wel zeggen. Maar hij was zichzelf. Eén van de dingen die het meest zouden opvallen was waarschijnlijk zijn aftekening. Mensen hadden ooit drie witte strepen aangebracht op zijn neus. Dat maakte hem niet uit. Ook de hand die op zijn rechter bil was gezet maakte hem niets uit... Het maakte hem gewoon, hem. Wederom zichzelf. Maar dan het gene wat niet door een mens aangebracht was, een soort witte aftekening die sprekend leek op een masker. Hij ging daardoor ook door het leven met de naam Phantom.

De donker blauwe ogen van Phantom keken naar de bomen die nagenoeg al hen blad hadden verloren. Hij stapte langs de bomen en stapte over een omgevallen boom heen. Het was een jonge boom. Zijn neus snoof even diep in. De lucht vulde zijn longen en hij schudde zijn hals even waardoor zijn manen verspreid naar beide kanten lagen. Hij hief zijn hoofd wanneer hij wat hoorde. Het waren hoeven, maar hij had niemand anders het bos in zien trekken. Zijn oren draaiden overuren met het naar alle kanten draaiden. Hij bleef zelf staan, keek om zich heen. Wanneer hij een ander paard op zich af zag komen draaide hij zijn ogen naar achteren. "Wat is dit?" dacht hij bij zichzelf. Wanneer ze dan voor hem tot stilstand kwam keek hij haar aandachtig aan. Haar woorden lieten hem zijn oren naar voren draaien. "Ook een goedendag." sprak hij rustig. Zijn houding was licht gespannen. Normaal kwamen er geen paarden van de andere kant van het bos rennen. Het was een vreemd schouwspel. De vraag wie hij was lieten zijn hoofd een beetje kantelen. "Phantom... Wie ben jij?" vroeg hij met dezelfde kalmte als eerst. Wanneer ze met haar hoef stampte keek hij haar verbaasd aan. "Je bent nieuw hier, niet waar?" vroeg hij daarna, weer rustig, maar dit keer met een beetje nieuwsgierigheid in zijn stem.
Terug naar boven Go down
Romy

avatar

Profile
Number of posts : 355
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Every voice that cries inside my head, forever drives [Open] di 17 nov 2015 - 20:09

O F F   A L L   T H E   T H I N G S   I   L O S T   ,   I   M I S S   M Y  M I N D   T H E   M O S T
De rust die hij uitstraalde liet haar voor een paar luttele seconden ook weer kalmeren. De kalmte waarmee hij de woorden over zijn tong liet rollen wekte haar interesse, de reden waarom kon ze eigenlijk niet echt plaatsen. Misschien omdat de kalmte haar op dit moment aantrok, haar warrige hoofd had het hard nodig om even een rustmoment te pakken. Of misschien omdat alles wat ook maar een minuscuul beetje interesse in haar toonde, ze als een positieve ervaring beschouwde. “Ook een goedendag,” de woorden die hij sprak vlogen haar gehoorgang in, waarbij haar hersenen al snel de associatie maakte dat ze meer woorden uit zijn mond wilde horen. “Phantom.. Wie ben jij?” Kort liet ze haar gedachten een mening hierover vormen, maar bij de eerste paar seconde dat ze dat probeerde raakte ze al lichtelijk in paniek. Wie was ze? Wist zij veel. Ze was Monster. Maar Monster was veel te makkelijk om een ander paard mee te pleasen, het was veel interessanter om een karakter te verzinnen en in die rol op te gaan. Gelukkig haalde zijn volgende woorden haar uit haar ingewikkelde hersenspinsels, “je bent nieuw hier, niet waar? Een glimlach vormde haar lippen bij het horen van deze woorden, blijkbaar was ze zo enthousiast Minanter in gegaloppeerd dat het wel als feit gezien kon worden dat ze hier niet vandaan kwam.

Tergend langzaam schraapte ze haar keel, terwijl ze haar enorme, licht blauwe ogen op de grote hengst voor zich richtte. Haar ranke benen begonnen een beweging in te zetten, langzaam maar o zo sierlijk liep ze een rondje om de hengst heen, waarbij ze een stuk dichter in zijn persoonlijke ruimte eindigde dan ze eerst stond. “Phantom..” Het woord kwam fluisterend over haar lippen, met enige verleidelijke tonen erin. Haar blik was nog steeds niet van hem afgeweken had, wat misschien lichtelijk gestoord over kon komen, maar daar hield ze geen rekening mee. In een oogwenk schoot ze opzij en dartelde ze vrolijk nog een rondje om hem heen. Ondertussen rolde een harde schaterlach over haar tong. “Wie ben ik?” Riep ze vrolijk tegen de hengst, alsof ze de vraag aan hem stelde en er zelf geen antwoord op wist, wat in werkelijkheid ook zo was. De stemming had zich van beminnend naar een vrolijke, dartelende puppy veranderd. “Ik ben.. mijzelf. Alles wat zich hier in dit zakje van cremellokleurig vel, organen en botten bevindt, ben ik.” De ietwat lugubere uitspraak deed haar voor een paar seconde verbazen over haar eigen gedachtegang. Zei ze dat nou echt? “Maar om je verder te informeren over mijn identiteit, mijn naam is Rebel.” Loog ze, maar ondanks dat ze niet de waarheid sprak was er een volmaakte, gemeende glimlach op haar gelaat verschenen. Haar neus bracht zich dichter bij die van hem en raakte die even kort aan, als enige vorm van kennismaking, of iets wat daarop moest lijken. Ze kon er niet echt bij of dit sociaal geaccepteerd was, maar ze besloot gewoon te doen wat goed voor haar voelde. “Ik ben een beetje nieuw hier, ik bedoel.. De bomen, de bloemen, het gevallen herfstblad, ik heb het allemaal al een keer gezien, maar niet op deze locatie. De eigenschappen die de herfst heeft, laat hij overal op de wereld zien, dus ik voel me al wel thuis hier. Het is alsof ik hier al een keer geweest ben, maar toch ook weer niet, zie je..” De stroom van woorden kwam raadselachtig over haar lippen, alsof ze zelf niet eens begreep welke woorden ze nou uitsprak. Ondertussen kwam ze erachter dat ze nog steeds als een malle om hem heen aan het dartelen was, abrupt staakte ze deze beweging. “Jeetje mineetje, ik moet echt de controle over mijn lichaam krijgen.” Grapte ze wederom weer bijna onverstaanbaar tegen zichzelf. Haar aandacht richtte zich weer op de hengst voor zich, terwijl er een brede glimlach op haar mond te zien was.


Terug naar boven Go down
Shyvana

avatar

Profile
Number of posts : 182
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Every voice that cries inside my head, forever drives [Open] di 17 nov 2015 - 20:26


Phantom
When we scream, our lips don't make a sound. We march with feet on solid ground. We'll walk, where no one wants to go... On this untraveled road.


Wanneer ze een rondje om hem heen begon te stappen volgde Phantom haar met zijn ogen. Waar was ze nu eenmaal mee bezig? Ze gedroeg zichzelf als een roofdier op deze manier. De manier waarop ze zijn naam uitsprak liet hem zijn hoofd heffen en eens diep snuiven. Ze schoot opeens opzij en Phantom schrok ervan. Hij keek haar nu aan met opgetrokken wenkbrauwen, voor zover dat mogelijk was, en volgde haar terwijl ze dartel rondjes om hem begon te rennen. "Wat... de..." mompelde hij terwijl hij naar haar woorden waterval luisterde die na slechts drie woorden kwam. Phantom hief één van zijn voorbenen en volgde haar. Langzaam aan begon hij zelfs duizelig te worden. Ze sprak eindelijk haar naam, na een reeks van redelijk vreemde woordvattingen. Rebel... Het leek bij haar karakter te passen. Wispelturig, verleidelijk naar vrolijk als een veulen. Het verbaasde hem wel redelijk. Maar, hij mocht haar wel. Ze bracht leven in de brouwerij en eerlijk was eerlijk. Het kudde leven kon soms dodelijk saai zijn. Ze bracht haar neus dichter naar de zijne en om de één of de andere reden schoof hij de zijne ook lichtjes uit waardoor ze elkaar even raakten.
Wederom rolde er een woorden waterval over haar lippen en hij keek haar rustig aan, volgde haar nog een keer met zijn ogen maar keek daarna voor zich uit. Zuchtte een keer zelfs. Ze stopte opeens en dat liet hem zijn hoofd weer heffen. Zijn hoofd en hals kantelden rustig en hij glimlachte vriendelijk en welgemeend en op hetzelfde moment een beetje moeizaam.

"Het is meer dan duidelijk dat je voor het eerst hier in het gebied bent Rebel. Ik hoop dat je een veilige reis hebt gehad." Sprak hij rustig. Hij schudde zijn hals even waardoor zijn manen zich wederom verspreidden over zijn hals. Zijn duizeligheid van het gedartel om hem heen zakte langzaam aan een beetje af. Hij keek haar rustig aan en sloeg met zijn staart een paar keer heen en weer. Hij snoof eens diep in en keek haar daarna vragend aan. "Ben je door Seheron gekomen?" vroeg hij daarna opeens en rustig. Zijn ogen keken naar het hoopje zand wat op haar billen was verspreid door waarschijnlijk haar geren of gedartel.
Langzaam draaide hij zich om en hij stapte even een eindje van haar vandaan om vervolgens stil te blijven staan en om te kijken naar haar. "Kom, ik zal je laten zien waar je zometeen de kudde kan vinden wanneer je er klaar voor bent." sprak hij daarna rustig. Zijn hele houding bleef kalmte houden. Hij was nu ook immers niet bepaald één van de paarden die zich druk maakte over kleine dingen. De enige keer dat hij zich druk maakte was met de Blauwe maan.

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Every voice that cries inside my head, forever drives [Open]

Terug naar boven Go down

Every voice that cries inside my head, forever drives [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» The loneliness inside.
» Random little stories that pop in my head at random moments
» NWN 1 Veteran pokes head thro doorway to say hello
» HEAD CANON!
» A Head on a Pike at the Edge of Cormanthor Crossroads

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Minanter-
» CHATBOX