IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

May the odds be.. never in your favor [Pilgrim]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] di 29 dec 2015 - 22:07





Een zucht ontsnapte aan zijn neusgaten, als een zwaardere adem die zijn perfecte ritme onderbrak. Zijn borstkas die groter werd in omvang en zo lucht inademde, om daarna de lucht te vangen en de zuurstof ervan te eisen. Waarna het weer vrij werd gelaten om een nieuwe ronde lucht te kunnen pakken. Zo efficiënt, flawless. Hij was bezig gegaan met het perfectioneren van de kleinste dingen, alle processen waar de kleinste haken en ogen aan zaten moesten beter. Het moest altijd beter, hij moest altijd zijn perfectie bereiken, en zijn schim bestaan zou nog een lange weg tegemoet hebben. Maar voor nu was het observeren wat er moest gebeuren, en zo deed hij dat.

Thriumph’s blauwe ogen flitsten nogmaals over alle gebieden, waar zijn hersenen de nieuwe informatie deden registreren. Zijn geheugen was altijd al haarscherp geweest maar had een boost gekregen vanaf het moment dat Avanti, zijn leider, zijn tanden in zijn hals had gezet. De kleinste veranderingen, de kleinste details werden opgenomen, niks zou hem ontgaan. Maar er was onrust in de kuddes, zijn oren spitste zich naar de kant terwijl hij aandachtig luisterde. Er gingen veel verhalen rond over paarden die giften hadden gekregen en hij wilde er het fijne van weten, al zou dat niet makkelijk zijn.

De twee blauwe ogen gleden langzaam terug naar het Orlais, waar zijn dochter regeerde. Er waren nieuwe Generals gekomen voor de eerste ranken en hij was benieuwd of hun wel het verschil konden maken. Dat dachten ze allemaal, stuk voor stuk, totdat ze aan flarden werden gescheurd op het moment dat ze hadden gefaald als leiders. Uiteindelijk hield geen enkel paard het vol en ze zouden de kudde over zich heen krijgen, en als ze dan eindelijk ontzien werden door te vluchten. Nou wel dan zouden de schimmen hun pleziertje hebben. Hij greens even donker, er was nog een paard die dat tot nu toe ontkomen was. Vestival, oud leider van de laagste rang, nu in rang 3 waarvoor hij uit het land was geweest, ja dat had hij tactisch op het juiste moment gedaan. Maar nee, ook hij zou niet ontkomen.

Het was al laat in de schemer, de zon was weggezonken achter de wolken en het was niet zeker wanneer het voorbij de horizon zou zakken. Het liet een hopeloos landschap achter. Alle paarden waren hopeloos, niet ze dat al waren, maar voor dit seizoen leken ze het zich ook echt te beseffen. Het seizoen was dan ook troosteloos, het was het beste seizoen, gezien het weer altijd lief meedeed met de plannen die hij trok. Het roanblauwe lichaam kwam in beweging, traag omdat de kille kou beslag had gelegd op zijn spieren en gewrichten. Ze kraakten even voordat hij soepel in galop schoot. Stil en onhoorbaar zoals hij altijd was, flexibel als hij zich om de bomen vouwde die dicht op elkaar stonden in Vyrantium. Zijn hoeven lieten vier plekken achter, uitgehouwen op de plek waar hij altijd stond.

Er was niet veel tijd verstreken voordat Thriumph het Orlais had bereikt, er was een deken van sneeuw over het land heen gelegd. Hij voelde de sneeuw licht onder zijn hoeven kraken al was het onhoorbaar. Zijn hoeven lieten een bruinrood spoor achter, van Vyrantium waar geen sneeuw te vinden was. Het winterwonderland waagde zich niet aan de dikke, warme sfeer die zich in het hart van Blue Moon Horses bevond. Er was een eeuwige modder gevestigd die elk teken van wit wat er al kwam vermorzelde. Zijn lichaam vond zich in een stap terwijl hij de grillige duin rij had gevonden. De General van het Orlais was dit keer zijn doel, en deze had hij met succes gevonden.

Zijn lichaam stapte nog gestaag door tot op enkele meters van de hengst. Hij had geen moeite gedaan met het verbergen van zijn lichaam, het had geen rede en hij had er simpelweg geen zin in. De blauwe ogen staarde kil maar haast verveeld naar de horizon achter de hengst. ’Pilgrim.’ Klonk zijn stem, door de kalme stilte heen snijdend. De zoon van Vestival en nog tamelijk nieuw met dit land. Hij was verveeld, maar misschien zou de hengst hem wel precies voorzien in wat hij nodig had.





MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] wo 30 dec 2015 - 22:16

pilgrim

The line between what brings us pain and what sustains us
is thinner than you’d imagine


De bomen vlogen aan zijn gezichtsveld voorbij, voor enkele seconden vastgepind aan zijn netvlies en daarna weer loslatend door de hoge snelheid die zijn lichaam bereikte. Het hart en de longen van de jonge hengst werkten zich een slag in de rondte om zijn spieren en organen van zuurstof te kunnen voorzien. Lichte dampwolkjes kwamen uit Pilgrim’s opengesperde neusgaten. Ook al galoppeerde hij al minstens meerdere tientallen minuten op dit tempo voort, toch vertoonde zijn lijf nog geen verschijnselen van vermoeidheid. Zijn levervoskleurige lichaam was erop gebouwd om intensieve prestaties te leveren op lange afstanden. Bovendien, Pilgrim vond het heerlijk om de wind langs zijn oren te horen suizen en de prille ochtendzon te voelen op zijn gevoelige huid.

Pilgrim’s hersenen seinden zijn benen tot stilstand, terwijl zijn blik over Orlais en de kudde, die in de diepte van het dal rustig aan het grazen was, gleed. Hij hinnikte een keer luid om zijn aanwezigheid aan hen te tonen en draaide zich daarna om en zette koers richting het dunbevolkte naaldenbos dat achter hem in de schaduwen verscholen lag. Dit keer hield hij zijn passen rustig en beheerst, zoals die van een ervaren General. Intussen stegen dampwolkjes op vanuit zijn bezwete wintervacht, waarna ze vervolgens oplosten in de koude ochtendlucht. Zijn jonge lichaam kon de kou goed verdragen, in tegenstelling tot sommige oudere kuddeleden van rang twee, die duidelijk moeite hadden om de barre wintermaanden door te komen. Ergens had de hengst medelijden met hen, maar aan de andere kant vond hij dat ze zelf hun boontjes maar moesten doppen. Zijn taak was heel duidelijk: het beschermen van de kudde tegen de schimmen, niet meer en niet minder. Zo simpel was dat. Natuurlijk was er ook nog een andere taak, of beter gezegd missie, die hij moest volbrengen. Het uitroeien van zijn vader Vestival. Bij de gedachte aan de tweekleurige ex-leider ging Pilgrim zowat over zijn nek van walging en afschuw. De haat jegens hem zat diep in zijn hart en ziel geworteld, en het werd nog sterker aangewakkerd doordat Vestival ook in het land van de Blauwe Maan verbleef. De levervoskleurige General schudde zijn grote hoofd en verzette zijn aandacht naar een ander onderwerp, alles beter dan de gedachte aan zijn vader.

Een stem vanuit de diepte van het naaldenbos sprak zijn naam uit, de toon waarom was zowaar verveeld. Pilgrim draaide zich abrupt een kwartslag naar rechts en blikte in de zielloze, blauwe kijkers van een onbekende hengst. Alarmbellen in zijn hoofd gingen af, dit was geen gewoon paard. Nee, dit was een schim. Pilgrim stond oog in oog met een levensechte schim. Zijn hart bonkte woest in zijn keel en de adrenaline schoot door zijn aderen. De hengst legde zijn oren plat in zijn nek en ontblootte zijn witte tanden, waarbij hij een vijandige houding aannam. “Wat moet je van me?” snauwde de jonge General naar de nog onbekende schim voor hem.

vengeance is mine
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] wo 30 dec 2015 - 23:13



Thriumph liet zijn ogen even naar de hengst glijden, van de dikke leverkleurige vacht kwamen wolkjes stoom, vocht dat zich losmaakte van het lichaam van de hengst om zich in de lucht te laten verdwijnen. Hij vroeg zich af welke capaciteiten deze hengst voor hem had, die hem interessant genoeg maakte dat hij tot General benoemd was. Zo op het eerste opzicht was er niks wat hem interesseerde.

De mondhoeken van de schimmenhengst krulden even op toen de hengst zich abrupt omdraaide, het liet zijn verkorte maar vlijmscherpe tanden even zien. Inmiddels was het vlees aan de binnenkant van zijn lip weggetrokken, zodat zijn hoektanden meer ruimte kregen. De blauwe ogen keken recht in de ogen van Pilgrim, waar hij zich inmiddels gemakkelijk tegoed deed aan de gedachtes van de hengst. Hij, een General had nog nooit eerder een schim gezien, hoe was het mogelijk. ’Wauw, wat een eer.’ Klonk zijn kille stem, met het sarcasme wat van de woorden af droop.

Hij keek toe hoe de hengst nadacht over de plotselinge verassing die zijn aanwezigheid met zich meebracht. Pilgrims hartslag was aanzienlijk gestegen, waar het nu waarschijnlijk woest de adrenaline door zijn aderen pompte. Zijn verveelde blik draaide naar geamuseerd, Thri had wel zin in een spelletje. ’Wat moet je van me?’ Snauwde de leverkleurige hengst naar hem. Een zieke grijns verscheen op het gelaat toen de hengst zijn tanden ontblote. ’Wat een vijandelijkheid.’ Zuchtte zijn stille stem, de hengst was arrogant, maar dat zou wel goed komen.

Het roanblauwe lichaam zette zich in een stap terwijl hij dichter naar de hengst toe stapte. Waar hij zijn neus naar het oor van Pilgrim bracht. ’Ik vroeg me af hoe het met je pappie ging.’ De schim had zijn huiswerk gedaan, had nauwkeurig toegekeken hoe de beloftes werden uitgewisseld en had daarbij genoeg informatie verzameld.
Zijn lichaam vervolgde zijn weg, rondom de hengst. ’Pilgrim, vertel mij eens.’ Begon hij met zijn vraag, terwijl hij de verleiding niet kon weerstaan om een van zijn tanden even soepel door zijn vacht te laten glijden. De kleine kras die het veroorzaakte maar een minuscuul beetje bloed maar zijn tanden hadden het opgevangen. ’Hoe zo’n hengst zoals jij.’ Ging hij verder, waar de minachting tot diep in zijn stem te horen was. ’Zich ooit in een General positie heeft weten te wringen?’ Het lichaam stopte weer voor de hengst, terwijl hij zijn blik af liet glijden naar de lucht, om daar een vogel te volgen.




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] vr 1 jan 2016 - 21:57

pilgrim

The line between what brings us pain and what sustains us
is thinner than you’d imagine


Pilgrim vertrouwde deze hele situatie voor geen ene meter, voornamelijk omdat hij oog in oog stond met een vooralsnog onbekende schim. Argwanend liet de jonge General zijn blik los op de schimmenhengst, iedere centimeter nauwkeurig in zich opnemend, zoekend naar eventuele zwakke plekken. Dat laatst genoemde vond hij echter niet in zo’n kort tijdsbestek, omdat de roankleurige schim kil woorden in zijn richting mikte. “Wauw, wat een eer.” Sarcasme was meer dan duidelijk aanwezig in zijn gesproken zin. Pilgrim was weinig onder de indruk en rolde zijn ogen in zijn oogkassen. De jonge hengst bespeurde een ziekelijke grijns op het gelaat van de schim. “Wat een vijandelijkheid.” vervolgde hij zuchtend. Nog steeds viel er weinig emotie te bespeuren bij de levervos General, niks behalve pure verveling. Stiekem had hij gehoopt dat een eerste ontmoeting met het meest gevreesde organisme van heel BMH wat spectaculairder zou zijn geweest. In plaats van een epic gevecht van leven op dood, was hij verstrikt geraakt in een wel érg gezellig theekransje. “Had je dan wat anders verwacht?” sprak Pilgrim op een cynisch toontje, waarop een spottend glimlachje volgde. De hengst stond hier zijn tijd te verdoen. Het liefst wilde hij dit onderonsje zo snel mogelijk afhandelen en verder gaan met de taken die hem wél interesseerde, en bovendien, iets opleverde. Zoals het zoeken naar zijn vader of het beschermen van de kudde. Skyfall had hem niet voor niets aangenomen.

Net toen Pilgrim dacht dat het nog saaier kon worden, kwam de schimmenhengst met een zeer interessante mededeling. “Ik vroeg me af hoe het met je pappie ging.” Bij het horen van zijn woorden grijnsde de General grimmig, maar vanbinnen voelde hij de haat weer opborrelen dat weerspiegelde in zijn intens groene ogen. “Wist ik het maar, dan had ik je het met alle liefde verteld.” Zijn kijkers spuwden ondertussen vuur, niet zozeer omdat de schim een gevoelige snaar had geraakt, maar meer omdat hij nu gedwongen werd om over de persoon te praten die hij het meest verafschuwde en haatte. Pilgrim kon het echter niet laten om door te gaan over het onderwerp, aangezien deze schimmenhengst er duidelijk meer over wist. “Wat ik wel weet, is dat hij momenteel met ene Faylice uit rang één een relatie heeft. Het is niet heel moeilijk om aan die informatie te komen, sinds hun liefdesdrama beroemd is in BMH. Niet dat het jou wat interesseert.” Een duivelse twinkeling weerspiegelde in zijn heldere kijkers. Spelletjes spelen zoals deze was een van zijn dirty, little secrets.

De hengst hield de schim nauwlettend in het oog terwijl hij rondom zijn lichaam cirkelde. “Pilgrim, vertel mij eens.” startte hij, waarna zijn vlijmscherpe tanden over Pilgrim’s wintervacht gleden. Een irriterende pijnscheut, zo klein dat hij het amper waarnam, schoot door zijn zenuwen. Zonder te kijken wist hij dat er schram was ontstaan door de slagtand van de schim. Het deed hem echter niet veel, hij was veel nieuwsgieriger naar wat de roan hengst hem te vertellen had. “Hoe zo’n hengst zoals jij.” stopte de schim weer, waarbij minachting zeer aanwezig was in zijn stem. “Zich ooit in een General positie heeft weten te wringen.” eindigde de schimmenhengst, terwijl hij ondertussen voor de neus van Pilgrim tot stilstand was gekomen, maar zijn blik ergens anders op had gefocust. Dit gaf de General de tijd om een antwoord te formuleren. “Dat is voor jou een vraag en voor mij een weet.” gaf hij de schim als reactie op zijn vraag. Liefjes glimlachte hij naar de roankleurige schim. “Maar, vertel mij eens. Wat is je naam? En hoe goed ken je mijn lieve pappie?” vroeg Pilgrim, waarbij afkeer en nieuwsgierigheid als twee onafhankelijke fronten met elkaar samenspanden.

vengeance is mine
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] vr 1 jan 2016 - 22:59




Thriumphs kille kijkers stonden gefocust op de horizon, hij had honger, en dat druppeltje bloed dat zijn tong zojuist had opgevangen was op zijn zachts gezegd veel te weinig. Het liefst had hij jonge merrie’s, of veulens. Alsof hun onschuld in hun bloed was te proeven. Zijn tanden zouden door het malse heen snijden terwijl zijn hoef op de zijkant van het hoofd stond, zorgend dat zijn maaltijd met geen mogelijkheid zou wegkomen. Een druppel speeksel gleed van zijn tanden af waar het zijn weg vond naar beneden om in de zompige grond te zakken. Zijn ogen gleden terug naar de hengst als hij zijn stem weer te horen was, maar richtte zich op zijn hals. Hij kon zijn ader binnen enkele moment zien zitten, kloppend van levendigheid als het verscholen lag onder enkele spierlagen. Met iets meer focus wisten de ogen zijn hart te bereiken die dieper in het centrum zich verstopte. Ook de lekkerste stukken vlees werden uitgekozen door de blauwe ogen terwijl de drang om aan te vallen gevaarlijk groot werd.

Het was jammer dat de hengst überhaupt niet dood kon, en veel te belangrijk was voor zijn leider, Avanti. Hij had zich in te houden en zijn ding te doen, maar een paar snipjes zo af en toe was nooit verboden. Pilgrim was brutaal, een arrogant karakter die zou denken dat hij hem aankon, het hielp niet mee met zijn honger en de hengst had het al na een paar zinnen voor elkaar gekregen om hem degelijk te irriteren. ’Wist je dat paarden met een grote waffel er meestal achter komen dat dat niet zo heel verstandig is?’ Vroeg hij zich bijna hardop af, meer naar zichzelf toe terwijl hij duidelijk irritatie in zijn stem liet doorschijnen.

Een grijns verscheen op het gelaat van Thriumph, zijn pappie had de leverkleurige hengst exact de kant op gestuurd die hij wilde. Zijn houding was veranderd, de groene ogen schoten vuur terwijl hij zijn eerste zin sprak. Interessant, Generals wisten niet alles, alleen hun eigen rang. De eerste informatie werd al vergeven zonder dat de hengst het zelf doorhad. “Wat ik wel weet, is dat hij momenteel met ene Faylice uit rang één een relatie heeft. Het is niet heel moeilijk om aan die informatie te komen, sinds hun liefdesdrama beroemd is in BMH. Niet dat het jou wat interesseert.” De ijsblauwe kijkers keken nu naar de groene ogen, verbaasd. Niet dat hij elke beweging al had waargenomen, en al lang, maar hij hield van spelletjes en zo te zien Pilgrim ook. ’Nee maar, echt?’ Klonk kil met een onwetende toon, terwijl hij zijn hoofd even schuin draaide.

De schim liet zijn ogen weer verveeld afdwalen, naar een tak die zachtjes mee schommelde op de wind. “Dat is voor jou een vraag en voor mij een weet.” Het begon vervelend te worden hoe de zelfverzekerheid zich had gevestigd bij de leverkleurige hengst. Maar hij besloot het “spelletje” mee te spelen, later zouden zijn spelletjes wel aan de beurt komen, en die zouden minder in de smaak vallen. “Maar, vertel mij eens. Wat is je naam? En hoe goed ken je mijn lieve pappie?” Thriumph liet zijn ogen naar de groene ogen staren, en bespeurde een zekere nieuwgierigheid. ’Oh maar nieuwsgierigheid is zo gevaarlijk..’ Hij zweeg even en grinnikte even. ’leuk.’ Het was exact de juiste hoek om te werk te gaan. ’Goed, ik zal beginnen. Mijn naam is Thriumph, al zou je dat als General al lang moeten weten.’ Sprak hij kil waar hij de stilte even tussen hen liet. ’En die ene Faylice mocht toevallig mijn dochter zijn.’ Sprak hij op diezelfde toon, terwijl hij naar de hengst toestapte. Zijn blauwe ogen grepen in de groene van de leverkleurige hengst terwijl een lichte grijns op zijn lippen verscheen. Zijn gave kon nu dankbaar gebruikt worden en dat was precies wat in zijn plannen lag. ’Well, nu jij.’ Begon hij terwijl hij de mind van de hengst manipuleerde. ’En niet liegen graag.’ Het lag vast voor de hengst, en doet zou maar het begin zijn van de informatiebron die hij net had aangebroken. Zelfgenoegzaam stapte hij nogmaals om de hengst heen, wachtend op de antwoorden die de General zou brengen.




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] zo 3 jan 2016 - 23:15

pilgrim

The line between what brings us pain and what sustains us
is thinner than you’d imagine


De schimmenhengst begon Pilgrim met de minuut meer te intrigeren en tegelijkertijd ook meer te irriteren. Het gesprek was van gezellig, onschuldig theekransje veranderd in een gesprek waar de leverkleurige General nog weleens slecht uit zou kunnen komen, maar hopelijk wel rijker aan informatie dan voorheen. Het was meer dan duidelijk dat de schim zijn vader kende, of had gekend op z’n minst, dat wist hij niet zeker. Pilgrim spitste zijn ranke oren bij het horen van de schim zijn kille stem. “Wist je dat paarden met een grote waffel er meestal achter komen dat dat niet zo heel verstandig is?” Pilgrim barstte bijna in lachen uit, zo hilarisch was de roan schimmenhengst. De zelfverzekerde General was maar al te geamuseerd door de ietwat domme vraag van de schim. Blijkbaar konden schimmen dus ook nog lachwekkend zijn, zeker als ze het zelf niet eens in de gaten hadden. “Ja, dat wist ik. Maar ben je er zelf al achter gekomen, vriend?” sprak de jonge hengst sarcastisch, zeker bij het woord ‘vriend’. Onbewust gilde een stemmetje in zijn hoofd dat hij te ver ging, een grens overschreed en als hij niet gauw zou stoppen, op de blaren zou branden.

“Oh maar nieuwsgierigheid is zo gevaarlijk..” De schim zweeg voor een kort moment, waarop hij er nog achteraan plakte: “leuk.” Pilgrim onderdrukte de neiging om een cynisch-getinte opmerking zijn kant op te gooien. Hij wist dat hij nu beter zijn mond kon houden, aangezien de schim waarschijnlijk nog meer te vertellen had. Zijn voorgevoel kreeg algauw gelijk, toen hij de hengst zijn lippen van elkaar zag bewegen en woorden zag vormen. “Goed, ik zal beginnen. Mijn naam is Thriumph, al zou je dat als General al lang moeten weten.” begon de schimmenhengst op kille toon. Auch, daar had hij een punt. Pilgrim had beter moeten weten door zijn research te doen op het gebied van de schimmen en diens namen. Maar ach, fouten maken was menselijk, of paardlijk in dit geval ( :’D ). Na een korte stilte ging de roanblauwe schim verder met zijn verhaal: “En die ene Faylice mocht toevallig mijn dochter zijn.” Wat leuk, Thriumph was dus theoretisch gezien zijn stief-grootvader. Had hij toch nog een soort van familie hier in het land van de Blauwe Maan, ge-wel-dig.

“Well, nu jij. En niet liegen graag.” eindigde de schim zijn deel. Nu was het aan Pilgrim om te antwoorden. Een raar gevoel, dat hij niet goed kon beschrijven, overviel hem nadat de hengst zijn woorden aan hem had voorgeschoteld. Het leek wel alsof de woorden voor hem werden uitgekozen en hij er niet de volledige controle over had. “Wel, zoals je al weet heet ik Pilgrim en ben de zoon van die verraderlijke hengst Vestival. Leuk trouwens dat we stief-familie zijn, hè stief-opa.” grinnikte de leverkleurige hengst duister om zijn eigen, domme grap. Op het moment zag de hengst overal de humor van in, zelfs nu hij gevaar voor eigen leven liep. “Oh ja, wist je al dat Skyfall en Reducto een dochter hebben? Spectre heet ze. Misschien dat je daar iets mee kunt.” vervolgde Pilgrim nonchalant zonder er echt bij na te denken. “En nog een dingetje, ik hoor de leiders er soms over praten. Eén of ander eiland met een geheim, maar meer weet ik niet.”


vengeance is mine
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] ma 4 jan 2016 - 20:54




Dat de jonge hengst nog deed leven was een wonder te noemen, de arrogantie steeg hem duidelijk tot ver boven zijn hoofd. Daar dacht hij dat Generals onaantastbaar waren, onoverwinnelijk. Meestal kregen ze met de Councillors het ook voor elkaar om zonder veel kleerscheuren door het leven te gaan, maar de meeste waren ook verstandig genoeg om een schim niet tot zoverre uit te dagen. “Ja, dat wist ik. Maar ben je er zelf al achter gekomen, vriend?” Hoe was het mogelijk? Thri zijn mondhoeken gleden omhoog, zijn irritatie had zich langzaam opgebouwd en had hij netjes bij zich gehouden. Maar de spot drijven met een schim? Nee dat kwam hem duur te staan.

Even bleef zijn lichaam doodstil staan, terwijl zijn ogen het beste moment uitkozen. Binnen milliseconden schoot zijn behendige lichaam naar voren, zijn blauwe poelen gericht op zijn precieze doel. Er was een bepaald gedeelte van de hals die makkelijk om zou slaan, die zijn nek zou knakken maar niet breken. Daar was hij nog te belangrijk voor. Zijn hoef bereikte de leverkleurige vacht en sleurde het zonder moeite mee naar de kille grond die het gure weer had veroorzaakt. De schimmenhengst die nu met twee benen op de hengst stond keek minachtend naar beneden. ’Spot drijven met een schim loopt meestal niet goed uit, vriend.’ Kaatste hij kil terug terwijl hij één hoef op luchtpijp zette. ’Zie,’ Begon hij terwijl hij de adem afsneed van de leverkleurige hengst. ’dat je onsterfelijk bent, betekend niet dat je onaantastbaar bent.’ Ging hij verder terwijl hij zijn hoef iets oplichtte om Pilgrim even naar adem te laten happen voordat hij zijn luchtpijp weer afsloot. ’En soms, is de dood veel zachter als blijven leven.’ Waarschuwde hij, al was het onvoorstelbaar dat hij een General les aan het geven was.

De twee ijsblauwe poelen gleden verder terwijl hij zijn hoef van de leverkleurige hengst af haalde, maar hield de hengst aan de grond met zijn andere. Het vereiste wat mentale kracht om niet een nipje jonge hengst te nemen, die waren o zo mals. Na een paar seconde stapte hij terug, Pilgrim zou de komende tijd wel een mooie aandenken hebben aan zijn hals waar nu een hoefvormige verdikking op stond. En ookal zou hij snel herstellen, de stijfheid van het gewricht zal nog wat langer blijven steken.

Tevreden keek hij toe hoe de hengst gemanipuleerd werd. Hij deed gewillig wat hij vroeg en zorgde voor een triomf. Bij zijn grap draaide hij zijn ogen even weg, nee hij werd te belangrijk om nipjes van te nemen. “Oh ja, wist je al dat Skyfall en Reducto een dochter hebben? Spectre heet ze. Misschien dat je daar iets mee kunt. En nog een dingetje, ik hoor de leiders er soms over praten. Eén of ander eiland met een geheim, maar meer weet ik niet.” Thriumph zijn interesse was gewekt, zijn oren draaiden even naar voren terwijl hij dichter naar de hengst toe stapte. ’Oke my turn.’ Sprak hij killetjes, als hij zo zijn spelletjes kon spelen zou het eerlijk doen, ookal ging het o zo vaak niet zo. ’Ik kan al jou gedachten lezen.’ Sprak hij deels de waarheid, want waarom zou je 100% eerlijk zijn? De schim had zijn intense ogen weer in die van Pilgrim gehaakt terwijl hij in zijn gedachten kroop. Hij trok er dieper in, bekeek hoe de hersenvezels in elkaar zaten. Hoe de verbindingen liepen, daar kon hij manipuleren. Hij boog om wat hij om moest buigen, nieuwe verbindingen creërend. ’Your turn.’ Sprak hij kil terwijl er een kleine grijns verscheen over zijn lippen. ’Ik wil alles weten over dat eiland met een geheim, alles wat je hebt gehoord. Maar dat wil je wel toch?’ Zo beleefd als hij kon, wetend dat hij nooit zou kunnen verliezen.




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] do 7 jan 2016 - 20:22



Though they may hate and betray me,
I cannot help but love them.

Eenmaal lopend was ze ook niet meer gestopt. Er was nooit een einde geweest of een begin, ze stond stil in de tijd die men kende als het leven.. Ze was niets meer van de merrie de ze eens geweest was. Het fragiele leven leek ver achter haar te staan. Ze had geen naam meer voor zichzelf. Ze was een wezen geworden met godskrachten maar daarmee was ze alles kwijt geraakt wat haar origineel haar had gemaakt. Er miste een deel in haar ziel dat ze vrijwillig opgegeven had. Het was niet dat ze haar persoonlijkheid ooit echt getoont had. Ze was altijd al collectief geweest maar tegenwoordig voelde de merrie nieteens het nut om haarzelf te uiten. Er was geen nood voor. Het enige waar ze voor leefde was het beschermen van dit gebied. Het leven voor andere levens. Zij was het levende bewijs dat er een schitterend wonder was in het land van de blauwe maan tussen alle dood en verdoeminis door. Zij was de Guardians Warrior.

Delaney the nameless Warrior. Het was altijd al ironish genoemd hoe ze een naam had waar nameless in zat. Maar nu maakte het meer en meer duidelijk. Ze hoefde geen naam meer te hebben en ieder die haar niet bij haar naam kon uit een ver verleden zou haar enkel zien als de Guardians Warrior. Of in sommige gevallen werdt ze zelfs aangesproken als de guardian zelve. Niet dat ze ooit diens schoonheid en kracht zou kunnen bezitten. Goddelijke krachten zoals de hare waren tot daar aan toe. Een god zelve.. Nee dat zou nooit haar wil zijn om te bezitten. Haar lichaam zou het niet aankunnen, haar lichaam geboren uit een stervelijke merrie zou verbrokkelen onder de inmense krachten en haar ziel verwoesten.

Toch had ze genoeg krachten in haar lichaam. Ze stond in verbinding met elk levend wezen, van elke boom en plant tot de grootste vogels hoog in de lucht. Ze voelde elke geboorte als een golf van geluk en elke dood alsof haar eigen veulen stierf. In het begin had ze dit niet aan gekund. Had ze geschreeuwd van geluk en tranen verloren die ze zee hoger leken te brengen. Maar ze had er mee leren leven. Ze had haarzelf terug gevonden, anders dan vroeger. Haar diep witte vacht had meerdere aftekeningen verkregen en haar manen, haar trots van haar leven hadden een zacht pastel roze verkregen. Het was het teken dat ze haar stervelijkheid verloren was en haar nieuwe leven was begonnen.

Behalve het contact met moeder aarde kon ze zichzelf transformeren in de verschillende dieren vormen van de wezens die deze aarde bewandelde op dat ze contact kon hebben met elk wezen en die kon beschermen op elke manier mogelijk. Doch was het haar verplichting de natuurlijke gang van leven en dood in tact te laten. Het was niet aan haar om te bepalen wie stierf en wie leefde. Wel was het aan haar om onterecht uitvoeren van de regel van leven en dood tegen te gaan. En dan in het belangrijkst.. De schimmen, de wezens van de nacht waar zij een licht op diende te werpen. Hen terug dringen van hun hongerige zoektocht. Al was het maar tot de guardian genoeg kracht had om duivel te vernietigen. Of al was het voor de rest van de eeuwigheid. Delaney zou het doen. Delaney zou vechten voor het leven van ieder onschuldig wezen dat het land van de blauwe maan bewandelde.

Dit was ook vandaag haar taak. Haar blauwe ogen strak gericht op het uitzicht dat ze had. Pilgrim de General van Orlais  en Thriumph een van Avanti’s ‘elite’ schimmen. Een monsterlijk wezen dat diep in de gedachten van anderen kon kruipen om hun duisterste geheimen omhoog te halen. Werkelijk een schrikbarende gave. Toch was dit niet rede voor haar om terug te kruipen. Sterker nog, juist meer rede om hem te stoppen terwijl de hengst verder vroeg. Geheimen die hem te boven zouden gaan vroeg hij op. Maar geheimen waar Avanti de wereld mee zou kunnen vernietigen. Niet dat Pilgrim zijn vraag kon beantwoorden. Niemand wist wat zich schuil hielt op het eiland voor de kust van Orlais. Niemand behalve zij. Het was haar thuis, het heilige land van de Guardian. "Schaduw toch.. dat zijn gevaarlijke dingen om te vragen weet je dat niet?" Haar stem was zacht maar luid genoeg om haar aanwezigheid aan te tonen terwijl de witte schoonheid door de bosrand stapte en haar hoofd half optrok om hem recht aan te staren. "Nieuwsgierige geesten zijn soms beter af met niet de gehele waarheid weten Thriumph.." Lievelijk warm sprak terwijl ze zijn richting op stapte en even naar Pilgrim staarde. "General." Mompelde ze met een klein kniktje en een glimlach vloog over haar lippen voor deze opnieuw vervaagde bij het zien van Thriumph.





I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim] ma 15 feb 2016 - 20:45

pilgrim

The line between what brings us pain and what sustains us
is thinner than you’d imagine


Pilgrim wist dat zijn sarcastische opmerkingen en bespottingen richting de schimmenhengst hem uiteindelijk de kop zouden gaan kosten, maar wanneer de druppel die de emmer doet overlopen zou komen, wist hij niet. In ieder geval zou het niet heel lang meer op zich laten wachten. Nog voordat de leverkleurige hengst die gedachte in zijn brein had kunnen bedenken, voelde hij hoe een immense kracht hem richting de harde grond smeed. Hij voelde hoe de miljoenen, molecuul kleine zandkorreltjes zich in zijn huid boorden, maar hij was te verdwaasd om erop te reageren. Twee hoeven hielden het lichaam van de General op zijn plaats, er was geen mogelijkheid om hemzelf vrij te worstelen, de schim was simpelweg te sterk. “Spot drijven met een schim loopt meestal niet goed uit, vriend.” Waren de woorden van Thriumph, waarna hij de luchtpijp van de levervos dichtkneep door er met zijn voorhoef op te drukken. Pilgrim onderging een zwakke poging om los te komen, maar door het gebrek aan verse zuurstof lukte het hem nauwelijks. Hij voelde zich langzaamaan steeds lichter in zijn hoofd worden en het zou niet lang meer duren voordat hij zijn bewustzijn zou verliezen. Sterven kon hij niet, maar dat nam niet de opkomende angst voor de roan hengst weg. Hij en zijn mooie praatjes ook altijd, het beste was geweest als hij zijn snep had gehouden. Dan lag hij nu tenminste niet te spartelen onder de machtige hoeven van dit wezen. “Zie, dat je onsterfelijk bent, betekend niet dat je onaantastbaar bent.” Thriumph verslapte zijn greep op Pilgrims luchtpijp, hem kort de kans gevend om naar adem te snakken. “En soms, is de dood veel zachter als blijven leven.” eindigde de schim zijn preek, waarbij hij de General na enige tijd ook weer liet gaan en hem zijn vrijheid teruggaf. De adrenaline die zonet nog opgekropt in zijn hypothalamus had gezeten, kwam nu als een ware explosie in zijn lijf vrij. Het gaf Pilgrim de kracht om op te staan, ondanks de pijnlijke messteken die door zijn beurse hals sneden. “Message received.” Was zijn korte antwoord, meer zou de hengst niet geven aan de schim. Zijn ego was geschaad doordat hij zonet door Thriumph onderuit was gehaald en hij de voorafgaande signalen volkomen had gemist. Dit zou hem geen tweede keer meer gebeuren.

Nadat Pilgrim de schim over Spectre, Skyfalls dochter, had verteld, kreeg hij een zeer interessant antwoord terug. Thriumph kon dus gedachten lezen. Dat verklaarde een hoop, o.a. het vreemde gevoel dat hij ervoer als de schim hem diep in de ogen keek. “Your turn. Ik wil alles weten over dat eiland met een geheim, alles wat je hebt gehoord. Maar dat wil je wel, toch?” Op de één of andere manier wist de schimmenhengst elk detail van de waarheid uit hem los te peuteren. Hoe of wat wist hij niet, maar dat het gebeurde had Pilgrim dondersgoed door. Het had vast en zeker te maken met het feit dat hij zijn gedachten kon peilen. “Helaas kan ik je weinig vertellen over dat eiland. Ik weet enkel dat het een gerucht is, maar of het ook daadwerkelijk bestaat, dat kan ik je niet vertellen.” sprak de jonge General oprecht, ondanks dat hij onder invloed was van Thriumphs gave. Hij kon de schim niet geven wat hij blijkbaar zo graag wilde: roddels. Daarvoor moest hij bij één van de Councillors wezen. “Ik kan wel een afspraak inplannen bij Skyfall als je zo nodig meer over dat eiland wil weten.” hapte Pilgrim op sarcastische toon, maar wel met mate zodat hij niet nog eens door de schim naar de grond gewerkt zou worden.

Plotseling, als vanuit het niets, verscheen er een spierwitte merrie ten tonele. Verbaasd richtte Pilgrim zijn aandacht op de woorden van deze mysterieuze merrie, ook al waren ze niet aan hem gericht. “Schaduw toch.. dat zijn gevaarlijke dingen om te vragen, weet je dat niet?” Na haar woorden stapte het wezen op de schim af. “Nieuwsgierige geesten zijn soms beter af met niet de gehele waarheid weten, Thriumph..” Haar stem had warm geklonken, iets dat de jonge hengst niet volkomen begreep, omdat hij geen sarcasme of spot kon bespeuren. Ondertussen had de witte dame haar aandacht op de General gevestigd, hem kort begroetend met een knik en een algauw vervagende glimlach. Wie deze vreemdeling ook mocht wezen, het was beter als ze nu onmiddellijk rechtsomkeert zou maken uit belang van haar eigen veiligheid. “Neem me niet kwalijk, madame. Maar als ik jou was geweest dan was ik tegen de tijd dat ik mijn zin heb afgemaakt allang met de noorderzon vertrokken. Niet om onbeleefd te zijn, maar ik neem aan dat je zonder kleerscheuren hier vandaan wilt komen, neem ik aan?” zei Pilgrim, waarna hij zijn lichaam beschermend tussen dat van de schimmelmerrie en de schimmenhengst in plaatste ter bescherming.


vengeance is mine
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: May the odds be.. never in your favor [Pilgrim]

Terug naar boven Go down

May the odds be.. never in your favor [Pilgrim]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Eli Mattson - He's Got Talent!
» Male cleric of Lloth in faerun
» ISTP FAQ and Common Advice
» Against All Odds
» Small Break Por Favor?

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX