IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Nothing burns like the cold

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Nothing burns like the cold ma 15 feb 2016 - 13:02



stilte was over het land gestreken samen met de witte deken van sneeuw. geen enkel geluid was te horen, de bomen wuifden niet in de wind maar stonden zwaar gebogen onder hun zware last aan witte poeder, De vogels floten niet aangezien ze, slim, waren vertrokken naar een warmer oord.

Zelfs zijn hoefstappen waren versmolten met de stilte om hem heen, zijn adem het enige dat hij kon horen, samen met het suizen van zijn bloed.
in wolkjes kwam zijn adem naar buiten, zijn dikke vacht her en der bezaaid met vlokken perfecte sneeuw,
maar koud had hij het niet. hij bleef in beweging, zijn spieren warm, zijn lichaam warm.

Soepel zette hij zich af, een klein, bevroren stroompje over springend, zijn hoeven een laag sneeuw mee trekkend in de lucht die weer neerdwarrelde om hem heen.

het sneeuwveld was nog nauwelijks aangeraakt hier, zijn passen de eerste afdrukken in de maagdelijke deken. hij kon zich niet herinneren dat het ooit zo vreedzaam had geleken in BMH.

zijn oren spitsten zich toen hij een hoop sneeuw zag met afdrukken erin, en zijn neus ging naar de passen. oudere stappen, de geur vervlogen. hoe lang was het geleden dat dit paard hier had gelopen? misschien uren, misschien een dag..
was het uberhaupt een paard geweest, of was het één van de zo gehate schimmen.

Roque's staart zwiepte heen en weer terwijl hij de omgeving in zich op nam, zijn oren draaiend als antennes. toen hij zo snel niks kon ontdekken, zette hij zijn weg voort, vastbesloten om warm te blijven, en om zijn rustgevende tochtje niet te laten verstoren.



"Keep breaking my heart until it opens."


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Nothing burns like the cold ma 15 feb 2016 - 16:34



Though they may hate and betray me,
I cannot help but love them.

De merrie stapte in stilte verder. Haar hoeven over de grond schrapend en zachte wolkjes sneeuw omhoog lieten waaien die vervolgens opnieuw via haar onderbenen op de grond belandde. Zo liet ze een spoor achter in de eeuwig witte landschappen. terwijl ze haar manen voorzichtig over haar schouderblad gedrappeerd had op dat deze niet nat zouden worden van de diepe sneeuw. Haar staart had ze echter al opgegeven en deze sleepte achter haar aan voor een deel haar spoor opnieuw uitvegend.

Het was niet vaak dat de merrie haar eiland verliet om terug te keren naar de wereld der levenden. Het was niet vaak dat ze zichzelf zo voortbewoog. Meestal stond ze wacht en beinvloedde ze het leven vanaf de plaats waar zij een werdt met de aarde.

Ze had alles opgegeven om te worden wat ze nu was. Vriendschap. Familie en zelfs liefde die ze eens gevoeld had. In een zekere zin was zij net zo hard en gevoelloos geworden als de schimmen waar ze zo wanhopig tegen vocht. Ze voelde geen liefde meer voor een individu of haat meer jegens een enkel wezen. Haar hoofd was versimpelt. Alles met een ziel was liefde waardig. Alles zonder zou moeten sterven. Dat was haar doel, dat was haar eindpunt. Ze zou niet sterven voor dit doel bereikt had. Tot dan zou ze voor eeuwig in dienst staan van de Guardian en hen beschermen die beschermt moesten worden.

Hoewel ze geen liefde meer kon tonen naar een enkel wezen was er niet veel veranderdt in haar gedachtegang. Ze herinnerde zich nog altijd alles dat ze had meegemaakt en zo ook een wezen waar ze voor gezorgd had. De hengst waar ze nu achteraan stapte. Hij was opgegroeid met een moeilijke jeugd maar hij was een hengst geworden waar zelfs zij vroeger trots op geweest was. En zelfs nu zou ze de emotie nog kunnen voelen. "Roque." Haar stem was zacht een speling op de wind terwijl ze hem al zag vele malen verder dan ze normaal had kunnen kijken. Er zat nog een grote afstand tussen hen in maar ze wist zeker dat hij haar zou kunnen horen. E'vesdar's zoon. Het kind dat zij had opgevoed alsof het de hare was geweest.





I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Nothing burns like the cold di 16 feb 2016 - 19:06



Zijn hoeven ploegden verder, terwijl zijn oren bleven ronddraaien, het onheilspellende gevoel in zijn lijf dat hij bekeken werd. toch leek het landschap leeg te zijn, niets dan sneeuw, enkele zwaarbeladen bomen en wat bevroren stroompjes om hem heen.een zachte zucht verliet zijn lippen, éen van pure gelukzaligheid; hetgebeurde niet vaak dat het zó stil was, zo rustig in het land van de blauwe maan.  

en toch, ook op zo'n heerlijk moment was er weinig rust in Roque's hoofd. altijd bleven daar de verhalen ronddwarrelen, verhalen van andere paarden, herinneringen van lang geleden, een vaag beeld van zijn vader, het gevoel van de zachte neus van zijn pleegmoeder, de geur van de brand in Rynthem.. al die dingen kwamen terug en dwaalden als 1 grote brei door de bonte hengst zijn hoofd.

Opnieuw bekroop hem het gevoel dat hij bekeken werd, en hij draaide om, bleef stil staan. zijn neus in de lucht geheven maar niks te ruiken, zijn oren draaiend, maar niks te horen. werd hij gek? zijn ogen gleden naar de bosrand, een flink stuk verder, half verwachtend een stel paarse ogen te zien knipperen, maar niks anders dan wat dwarrelende sneeuwvlokken waren te zien.

en toen was het  daar, een fluistering in de wind, niet meer dan een zucht, maar zeer duidelijk zijn naam. de stem, moeilijk te onderscheiden van de wind, maar een rilling van herkenning liep over zijn rug. 'Delaney' fluisterde hij, meer tegen zichzelf.

hoe graag zou hij de merrie niet mamma hebben genoemd, maar jammergenoeg was ze niet meer dan zijn pleegmoeder, en dus kon hij haar niet zo noemen; zijn echte moeder, waar hij sinds kort weer contact mee had, leefde immers nog. hij nam het Darlica ook niet kwalijk; ze had dan wel een slechte keuze gemaakt en hem niet de beste start gegeven, hij wist dat hij, dankzij Delaney, zijn beste zelf was geworden.

Nog eens draaide hij om, kneep zijn ogen samen tot spleetjes, en daar, nauwelijks zichtbaar door de schittering van de zon op het witte landschap, ver achter hem, stond ze, de prachtige ranke merrie die zo'n groot deel van zijn leven had gevormd. een glimlach verscheen op zijn lippen terwijl hij zijn lichaam weer in beweging zette, haar kant op.



"Keep breaking my heart until it opens."


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Nothing burns like the cold wo 9 maa 2016 - 13:33



Though they may hate and betray me,
I cannot help but love them.

Haar diep blauwe ogen stonden zacht toen ze hem zag. Het zag er duidelijk naar uit dat de hengst haar herkende en de naam die over zijn lippen sprak wist haar oren te bereiken. Langzaam sloot de merrie haar ogen even en haalde diep adem ze zuchte zachtjes en keek toe hoe de gevlekte hengst zichzelf omdraaide en haar richting op kwam.

Hij was als een zoon voor haar en ze had van hem gehouden alsof hij haar eigen kind was. Maar met het opgeven van haar stervelijke leven was de liefde die ze voelde voor elk individuu verdwenen. Niet dat dat betekende dat ze niet van haar kinderen hielt. Maar ze hielt van hen net zo veel als van ieder ander levend wezen dat zich in dit land bevond.

Met een zuchtje stapte ze naar de hengst toe. "Roque het is lang geleden dat ik je voor het laatst heb mogen zien." Sprak ze zacht een kleine glimlach over haar lippen glijdend terwijl ze haar neusje even tegen de zijne drukte. Hoewel ze dan wellicht niet meer voor hem kon voelen wat ze eens voolede betekende niet dat hij dat hoefde te merken aan haar. Zolang hij gelukkig was was zij dat ook.

-sorry zo kort Dx





I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Nothing burns like the cold

Terug naar boven Go down

Nothing burns like the cold

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Cold Cold Fruit
» Revenge, like a beer, is a dish best served cold. (Open)
» The Cold Rain Pirates
» Terrorist Attack in Nice! Eiffel Tower Burns!
» Supreme Ruler : Cold War - A Let's Play

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Anderfels-
» CHATBOX