IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

I'd rather be alone, just by myself [OPEN]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Spartan

avatar

Profile
Number of posts : 651
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: I'd rather be alone, just by myself [OPEN] vr 13 jan 2017 - 11:51




De zachte ochtendzon begon langzaam haar licht tussen de dennenbomen te schijnen waardoor de sneeuw lichtjes begon te schitteren, iets wat bij elk stukje dat de zon hoger stond meer mooier werd. Aldyne had zachtjes haar ogen geopend om het te zien. Ze blies een lange adem uit waarbij de rookwolkjes over de koude ondergrond gleden richting de sneeuw, waar het weer geleidelijk aan verdween. Kalm keek ze ernaar en hief ze haar hoofd een beetje verder omhoog. De kou voelde ze niet, ze had hier al te lang in dezelfde houding gelegen om er ook nog maar iets van te merken.

Wanneer de zon hoog genoeg stond voor het bos om een beetje in leven te komen en de warmte langzaam te voelen was begon de witte merrie rustig aan ook omhoog te komen. Kort bleef ze nog staan, staarde nog even naar buiten vanuit haar kleine grot waarin ze de afgelopen nachten ook in geslapen had. Ze sliep net graag in de kudde, waarom wist ze niet aangezien het aan de andere kant genoeg veiligheid zou bieden om wel in de kudde te slapen. Misschien kwam het omdat ze nog niet genoeg vertrouwen had om op de hele kudde aan te kunnen of ze wilde gewoon niet al te veel gezelschap, ze wist het zelf ook niet precies. Deze grot leek haar alleen wel veilig genoeg. Er kwam niet veel langslopen, het was erg rustig en de opening was groot waardoor ze ver genoeg naar buiten kon kijken.

Met lichte stappen waande ze zich buiten de grot naar buiten en begon ze haar spieren langzaam op te warmen van de kou en stil liggen. Ze had een lichte dorst dus ze ging het eerst op zoek naar de beek, die niet al te ver weg zou moeten zijn. Op haar heenweg kwam ze zoals gewoonlijk niemand tegen, ze had al wel gemerkt dat het in dit stukje altijd wat rustiger was, daarom kwam ze hier ook. Heel af en toe kwam ze eens iemand tegen maar vaak niet. Je moest dan maar net iemand treffen die ook hier zou zijn op dit tijdstip, aangezien ze er vaak ook niet lang was. De kudde stond vaak ergens anders, maar die zou ze later wel op gaan zoeken. Ze bleef eerst nog even haar ochtend in haar eentje lopen en dat vond ze prima.

Bij het beekje minderde ze haar vaart en zette ze kalmpjes een hoef in het ijskoude water dat uit de bergen kwam. Ze nam even diep adem en scande nog een keer haar omgeving voordat ze een slokje zou nemen waarna ze haar hoofd richting het water bracht. Zachtjes nam ze een paar slokken van het koude water tot ze wat hoorde. Snel schoot haar kleine ranke hoofdje omhoog en begon ze te zoeken naar de oorsprong van het geluid. Niet dat ze meteen wat kon vinden maar ze hoorde wel hoeven. Misschien keek ze verkeerd? Of zat diegene nog achter een boom verstopt? Haar borstkas bewoog even iets sneller op en neer terwijl haar blauwe ogen alles nauwlettend in de gaten hielden. De spanning in haar lichaam was te zien. ”Wie is daar?” Vroeg ze waarbij ze probeerde iets harder te praten maar het klonk nog steeds redelijk zachtjes..


[OPEN]


HOME DOESN'T HAVE TO BE A PLACE, IT CAN JUST BE SOMEONE WHO WILL PROTECT YOU NO MATTER WHAT



Terug naar boven Go down
Mariëlle

avatar

Profile
Number of posts : 601
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'd rather be alone, just by myself [OPEN] vr 3 feb 2017 - 23:06



Desolation comes upon the sky

Haar lange benen hadden haar naar deze plek verplaatst. Ver van haar oude gebied vandaan. Ze zou daar niet meer terugkeren -nooitmeer-. Rhaella rilt. De kou had zijn tol geëist  op het lichaam van de slanke merrie. Ze kwam niet van hier. Rhaella had haar dagen gesleten in een van de gebieden van Fallen skies. Een heet.. verwoest door vuur en vlammen leeg gebied. Angmar, de merrie dacht terug aan haar tijd daar. Angmar met zijn grote rotswanden en zwarte bodem die voor eeuwig bedekt was met een laag lava. Vele jaren geleden was de vulkaan die daar boven het gebied uit toornde uitgebarsten en had het eens zo mooie landschap totaal weten te verwoesten. Nog een bewijs dat er met de natuur niet te spotten viel.

Dit gebied was heel anders. De merrie was hier pas een aantal weken en had een hengst leren kennen met groene ogen. Eros... Ogen die haar deden denken aan een groen fleurig bos. Een koele zomermorgen waarbij de zon lichtjes door de toppen van het bladerdek heen scheen en haar rode vacht deed verwarmen en opgloeien. Even betrapt de merrie zichzelf erop dat ze wegdroomt maar al snel herpakt de merrie zichzelf weer en vervolgd haar weg door de krakende sneeuw onder haar hoeven. Het groen van de bladeren had plaats gemaakt voor een winterse wereld. Een wereld die ze tot voor kort niet had gezien.. sneeuw was een onbekend fenomeen voor haar geweest. Nog wat onwennig steekt de merrie haar donkere neus dan ook in de witte poeder en kijkt verward zodra de witte substantie haar neus binnendringt. Kort schud ze haar hoofd heen en weer om de poeder van zich af te schudden ”Pff" zucht ze zachtjes terwijl ze haar ranke lichaam in draf zet en haarzelf een weg baant door de witte substantie. Ze kon niet wachten tot de lente, tot de bloesems zouden gaan bloeien en het landschap weer zou gaan leven. Deze kou was niets voor de merrie.

Na nog enige tijd te hebben rondgedraafd dringt een onbekende geur de merrie haar neusgaten binnen. Kort rolt er een rilling over haar ruggengraat heen.. Haar eerste ontmoeting was niet bepaald goed gegaan. Een bergleeuw had haar aan weten te vallen maar een dappere hengst had de merrie weten te ‘reddden’. Iets waar ze hem nog steeds dankbaar voor was. Toch interesseert de geur haar en ze besluit het spoor te volgen. Niet veel later ontdekt ze de spierwitte merrie, die haast wegviel tegen het witte landscap. Geïntrigeerd -haast starend- bekijkt de merrie de vreemdeling vanachter haar lange wimpers aan. Ze glimlacht, haar hoofd lichtjes gekanteld. ”Hallo vreemdeling.”  Kort schud ze haar hals en de rode manen vallen warrig over haar nek heen.

But all shall fail in sadness,
and the Lake will shine and burn.






Out there in the vast ignorance of the world it festers and spreads. A sleepless malice
as black as the oncoming wall of night. So it ever was. So will it always be.

•••
Terug naar boven Go down
Spartan

avatar

Profile
Number of posts : 651
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'd rather be alone, just by myself [OPEN] ma 6 feb 2017 - 10:18




Aldyne hield er nooit van wanneer ze iemand niet kon zien maar wel aanwezigheid kon merken, dan raakte ze in een lichte paniek. Wist ze niet wat ze moest doen en voelde ze zich zeer kwetsbaar of ongemakkelijk. Het gebeurde natuurlijk vaak want ze was niet de enige in het bos, overal zaten er wel diertjes verstopt dus ze was nooit alleen. Ze kon alleen nooit wennen aan de geluidjes die ze hoorde maar waarvan ze de oorsprong niet kon vinden, al ging het maar om een kleine eekhoorn die in de bosjes nootjes aan het zoeken was. Deze keer wist ze alleen dat het om een paard ging, of het moest een hert zijn want dat behoorde ook tot de mogelijkheden.

Gelukkig duurde het niet heel lang voordat ze de oorsprong had gevonden, ze had alleen even haastig in het rond gekeken en vond al snel een andere merrie die met haar vachtkleur wel opviel in dit winter wonderland. Ze had ook nog rode manen die een sterk contrast vormde met de witte sneeuw die overal lag. Daar viel zij aan de andere kant totaal niet op in de witte sneeuw, waarschijnlijk was haar wat donkerdere neusje wel het eerste dat zou opvallen.

Niet dat Aldyne dat echt erg vond, ze bleef namelijk liever wat gecamoufleerd rondlopen, dat scheelde weer gesprekken. De merrie was namelijk zeer verlegen en had weinig vertrouwen meer in de wereld, al zou dit aan haar vriendelijkheid niet te merken vallen. ”Hallo vreemdeling.” Zei de andere merrie met een glimlach en schudde kort haar manen waardoor ze wat warrig over haar nek vielen. Zoals gewoonlijk bleef Aldyne stokstijf stil staan en keek ze de merrie aan. Ze probeerde de rust weer terug te laten keren in haar lichaam. ”Hallo,” Zei ze zachtjes en wat bescheiden terug. Kort was er een krakend geluid achter haar te horen waardoor ze snel haar oren naar achteren draaide, om vervolgens even kort haar blik van de merrie af te halen om te zien wat het was. Het bleek alleen een roodborstje te zijn die net op een iets te zwak takje was gaan zitten en nu weer verder weg vloog. Wanneer ze dit eenmaal wist keek ze terug. Euhm, ohja sociaal zijn. ”Euhm, sorry, ik ben hier nog niet zo bekend.” Liet ze met een vriendelijke glimlach weten. ”Mijn naam is Aldyne, en jij bent?” Vroeg ze met een licht trillende stem van onzekerheid en vooral verlegenheid.



HOME DOESN'T HAVE TO BE A PLACE, IT CAN JUST BE SOMEONE WHO WILL PROTECT YOU NO MATTER WHAT



Terug naar boven Go down
Mariëlle

avatar

Profile
Number of posts : 601
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'd rather be alone, just by myself [OPEN] vr 10 feb 2017 - 12:24



Desolation comes upon the sky

Als een hert wat net haar eerste passen zette baande Rhaella zichzelf een weg door de diepere sneeuw, haar knieën hoog optrekkend richting het onbekende. Richting de witte merrie. Rhaella was van zichzelf altijd al nieuwschierig van aard geweest. Ze was dapper en ondanks haar slanke en ranke bouw wist ze zichzelf in veel gevallen goed te verdedigen. Op dat moment dacht de merrie terug aan het conflict met de bergleeuw. Misschien had ze zichzelf op dat moment te hoog ingeschat. Maar gelukkig was daar eros die haar te hulp schoot. In een waas laat ze de gedachte wegdrijven en huppelt ze richting de merrie.

Gefascineerd staart ze naar de witte vacht van de merrie die haast compleet wegviel tegen de sneeuw. De merrie was bescheiden, en misschien ietwat onzeker. Dat kon ze zien aan de manier waarop ze haar hoofd wegdraaide en de omgeving afspeurde. Je went snel aan de geluiden van het woud spark ze warm terwijl Rhaella haarzelf enkele meters bij de merrie vandaan stilzette. Ze hield gepaste afstand. Voor je het weet kijk je nergens meer van op. vervolgde ze haar woorden. Leuk je te ontmoeten Aldyne sprak de merrie opgewekt. Mijn naam is Rhaella kort knikte ze terwijl ze de omgeving bekeek. ondanks dat het groene landschap compleet was overgenomen door een wit pak sneeuw straalde het bos toch een soort van warmte uit. Dit bos had een minder beklemmende uitstraling, en minder depressief dan de bossen wat ze tegen was gekomen tijdens haar reis hierheen. Rhaella wist dat ze zich weer op de merrie voor haar moest focussen en dus deed ze dat. Wat brengt jou naar het gebied van de blauwe maan?

But all shall fail in sadness,
and the Lake will shine and burn.






Out there in the vast ignorance of the world it festers and spreads. A sleepless malice
as black as the oncoming wall of night. So it ever was. So will it always be.

•••
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'd rather be alone, just by myself [OPEN]

Terug naar boven Go down

I'd rather be alone, just by myself [OPEN]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Bite me.[[Started still open]]
» Pressure the Hinges [Cepeda, open]
» To Pour Salt Into An Open Wound...
» Of Keyblades and Heartless (Jeremi, Open)
» Help to find the Beauty in the Breaking... (Kairi, open)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Minanter-
» CHATBOX