IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Black Rain.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Kerensake

avatar

Profile
Number of posts : 27
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Black Rain. zo 11 maa 2012 - 14:46



B _ L _ A _ C _ K _ _ _ R _ A _ I _ N

Een zwarte merrie, met een ruige friese bouw betrad voor de eerste maal in lange tijd een gebied dat haar niet onbekend was. Hoewel haar ranke lichaam reeds jaren was verdwenen uit dit vervloekte gebied was ze nu terug. Haar gracieuze passen brachten haar door het gebied dat haar ooit zoveel liefde maar ook zoveel miserie had berokkend. En op dit eigenste moment, waar bij iedere pas, herinneringen door haar hoofd schoten en pijnscheuten door haar maag raasde, twijfelde ze of deze keuze wel de beste was. Had haar leven van rondreizen en anonimiteit niet zoveel meer voordelen?

Wanneer een beekje haar weg kruist vertraagt ze haar passen om halt te houden met haar voorste hoefjes in het koude stromende water. Haar lippen gaan langzaam naar het water en met gulzige slokken lest ze voor het eerst in twee dagen haar dorst. De weg was lang geweest, en het water en voedsel waar ze zich mee had moeten stellen was schaars. Toch had ze er vrede mee genomen dat wanneer er niets is, men moest leven van datgene wat men krijgen kon. Haar paarse oogjes turen in de verte, over het beekje tussen de bomen door. Ze vroeg zich af hoe het er uit zou zien. Wie er nog leefde, en wie gescheiden was van zijn eigen lichaam maar nu waakte vanuit de hemel over wie achtergebleven was.

Wanneer ze haar zachte lippen losmaakt van het water heft ze haar zwarte hoofd weer op. Met voorzichtige twijfelende passen brengt ze haar zware lichaam door het beekje heen. De stroming trekt aan de lange haren op haar poten alsof ook het water weet welk onheil op haar wacht wanneer ze het gebied weer betreedt. Toch tegen beter weten in beslist ze de dierbaren die ze zonder enige waarschuwing had achtergelaten weer op te zoeken. En misschien, als ze zichzelf voldoende teruggevonden heeft staat ze wel open voor nieuwe paarden in haar leven. Toch was ze niet meer wie ze ooit geweest was. Wanneer ze schuin achter haar een takje hoort kraken draait ze zich vliegensvlug om. Als het wantrouwige paard dat de tijd van haar gemaakt had heft ze haar zwarte hoofd op en kijken twee paarse ogen dreigend naar het paard dat zich zonet achter haar begaf.

Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. zo 11 maa 2012 - 18:51


Leader Rank 4

Macht krijg je niet zomaar als een geschenk ... je moet het verdienen en ervoor werken. Axis heeft vanaf zijn geboorte uitgekeken naar een moment als dit, dat hij zichzelf de trotse leider mocht noemen van BMH maar dat zou hem niet gelukt zijn zonder alles wat hem dierbaar was. Zijn vader en zijn geliefde, de twee belangrijkste dingen in zijn leven. Ookal was zijn vader steeds de schaduw achter zijn lichaam toch gaf Avareth hem het gevoel dat hij zich altijd weer kon omdraaien naar zijn schaduw en Iris. Nooit eerder heeft hij een merrie gekend die zijn leven zo evenwichtig kon houden, ze was precies wat hij nodig had. Een deel van haar hart zat bij hem net als een deel van zijn hart bij haar. Hij mistte zijn familie, alles wat hem dierbaar was.

De gedachten bleven in één gang door zijn hersenen razen en hij had nog geen rust gekend, toch niet recent. Zijn gigantisch zwarte lichaam draaft met ruime passen weg uit zijn gebied. Hij hoeft niet te passen op de bomen, of zijn vader en Iris, de enige leden in zijn rang dus kon hij maar even genieten van zijn vrijheid en opzoeken wat hij al veel eerder had moeten opzoeken ... de rotsen aan de horizon. Maar Axis zou nooit zijn gebied achterlaten voor niets, nee, naar minanter gaan had ook zijn doel. Al was het om te kijken hoe de paarden het er deden, om te kijken of er alles goed ging. Het was zijn verantwoordelijkheid, hij leefde voor de paarden onder zijn hoede. De meeste kende hij, van naam en zien maar vele wou hij nog persoonlijk leren kennen en aangezien hij in een "goede" bui was wou hij wel een praatje slaan, hoe dom het ook mocht klinken.

Hij schudde zijn brede hoofd en galoppeerde aan eens het gras onder zijn hoeven veranderde in droog zand. Hij gooide zijn hoofd in de lucht en kondigde zijn aankomst aan met een luide, krachtige en trotse hinnik. Iedereen zou het gehoord hebben. Met enkele krachtige sprongen kwam hij op een richel en met een trotste machtige houding bleef hij staan, kijkend naar de verschillende paarden onder hem. Kon niet alles die schoonheid hebben? Kon niet alles gewoon eens zo simpel gaan? Vragen die enkel onbeantwoord zouden blijven door tijd ... onopgelost en in ieder geheugen als een herinnering ...

Zijn ene paarse oog vocht om zijn deel van de vrijheid terwijl zijn zwarte oog zoveel rust probeerde uit te stralen. Recent was hij niet die trouwe hengst, hij was veel verloren, veel verloren waar hij liever niet over sprak. Zijn oren spitsten zich naar een zwarte merrie, hij zou ze als één van de duizende kunnen herkennen. Ze was zijn dochter ookal kwam ze van Alvaro voort. 'Dit kan niet.' Prevelde hij. Was ze terug? Als derde belangrijkste na zijn vader en Iris, was ze terug? Hij zette zijn lichaam in galop haar richting uit maar er was aarzeling. Ze wist niet van haar vaders terugkeer, nog van de problemen die er waren geweest. Wou ze Axis wel terug zien. Hij hield stil op enkele meters afstand en stapte expres op een takje en bleef afwachten met een chaos in zijn ogen waar je je meteen zorgen om ging maken als je Axis kende ...



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Kerensake

avatar

Profile
Number of posts : 27
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. zo 11 maa 2012 - 22:17


B _ L _ A _ C _ K _ _ _ R _ A _ I _ N

Haar hoofd tolde, haar benen leken onder haar lichaam uit te willen lopen en de zwarte hengst die ze eerder zo angstig was voorbij gerend liep nu denderend naast haar. Haar paarse ogen leken de wereld rond haar niet meer weer te geven zoals hij werkelijk was. Een zwarte gloed ontnam haar het zicht. Haar passen vertragen, haar ademhaling nog steeds aan een razend tempo. Hoewel haar kleine lichaam heel wat gewoon was stond ze nu pompend stil, alsof ze in jaren niet meer gelopen had.

Bij het voelen van de zachte neus langs haar lichaam rilt ze zachtjes en ze heft haar hoofdje eventjes op om de zwarte hengst aan te kijken. Jaren waren voorbij gevlogen en in geen maanden had ze gelooft de grote zwarte hengst nog tegen te komen. Zijn aanwezigheid kalmeerde haar op een zekere wijze, hoewel haar lichaam geen duidelijke verschijnselen van kalmte toonde. Haar benen trillen, de adrenaline raast door haar lijf en de angst die ze jaren begraven had leek weer aan haar lichaam te kleven als olie, die zelfs in het stromende water van de rivier onafwasbaar lijkt.

Haar leven was zo moeilijk geweest zonder steun, op haar eigen benen steunend zonder enig vertrouwen voor een ander wezen. "Het spijt me" trilt haar stem zachtjes tegen Axis. Haar ademhaling vertraagde een beetje en de blik in haar ogen die eerst zo angstig was was volledig verdwenen. Geen angst, geen vertrouwen, geen geruste blik, enkel een leegte die niet paste bij de vrolijke persoonlijkheid die ze steeds geweest was. "Ik dacht dat ik sterker was" sprak ze vervolgens, niet langer fluisterend. De angst die ze eerder droeg had plaats gemaakt voor datgene wat ze de laatste 5 jaar had leren meedragen, ontkenning, en iedere emotie leek uit haar lichaam verbannen. Hoewel ze even de grip op zichzelf verloren was controleerde ze nu haar eigen hoofd weer, leeg van iedere herinnering goed of kwaad.



Laatst aangepast door Kerensake op ma 12 maa 2012 - 19:25; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. ma 12 maa 2012 - 19:10

Jennifer schreef:

Leader Rank 4

Wat was het meest confronterende ... het feit dat Rain hier onaagekondigd voor zijn neus stond of het feit dat Axis haar al langzaam was vergeten. Hij had zijn hoop op resterende familie al een maand opgegeven. Wat kon het schelen? Al wie hier aankwam met een paars oog en geen nageslacht van Avanti was was gedoemd om te sterven. Een lange pijne dood ... eentje die niemand wou. Axis was er dan ook het hart van in dat ze hier terug was. Hij wist dat de schimmenleider haar een afscheidscadeau gegeven had, eentje die ze nooit zou vergeten. En toch was ze hier terug, na alle ellende. De dood van haar tweelingsbroer, de verdwijning van haar moeder, de verslechting van haar vader en het weg rotten van alles wat haar lief was. Misschien waren het de vrije herinneringen aan het goede hier die haar terugbrachten.

Axis was dus weer maar eens kwaad op zichzelf, hij zou zichzelf nooit vergeven, voor niets van alles wat hij al gedaan had. De merrie voor hem, zo goed als zijn dochter, leek in een machtstrijd met zichzelf. Ze was haar innerlijke geest verloren en Axis zou haar niet kunnen helpen want ook hij was zijn ziel voor een stukje kwijt geraakt. Hij keek haar aan, lang geleden dat hij nog vol vertrouwen naar een paarsoog had gekeken. Maar haar reactie maakte hem bang, angstig zelf. Ze liet hem voorbij en Axis gooide kort zijn oren plat. 'Rain!' Riep hij haar achterna. Hij wou niet weten wat er zou gebeuren als ze perongeluk en zonder het te weten tegen Alvaro, haar vader zou lopen.

Hij zette zijn lichaam in galop, een denderende galop die je van ver zou horen komen. Hij rende Rain achterna, hopend dat Alvaro niet zou opduiken. 'Rain stop, ik moet nog zoveel zeggen, ik heb je nodig. Net als jij mij nodig hebt.' Hij hinnikte kort en galopeerde tot naast haar en duwde zijn neus kort tegen haar aan. 'Ik ben het ... Axis.' Hij zweeg en kwam tot stilstand. Als ze hem als enige goede lid van de familie niet wou dan moest ze maar rennen. Axis liet zijn hoofd lager hangen en snoof langzaam uit ...



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Kerensake

avatar

Profile
Number of posts : 27
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. ma 12 maa 2012 - 19:26


B _ L _ A _ C _ K _ _ _ R _ A _ I _ N

Haar hoofd tolde, haar benen leken onder haar lichaam uit te willen lopen en de zwarte hengst die ze eerder zo angstig was voorbij gerend liep nu denderend naast haar. Haar paarse ogen leken de wereld rond haar niet meer weer te geven zoals hij werkelijk was. Een zwarte gloed ontnam haar het zicht. Haar passen vertragen, haar ademhaling nog steeds aan een razend tempo. Hoewel haar kleine lichaam heel wat gewoon was stond ze nu pompend stil, alsof ze in jaren niet meer gelopen had.

Bij het voelen van de zachte neus langs haar lichaam rilt ze zachtjes en ze heft haar hoofdje eventjes op om de zwarte hengst aan te kijken. Jaren waren voorbij gevlogen en in geen maanden had ze gelooft de grote zwarte hengst nog tegen te komen. Zijn aanwezigheid kalmeerde haar op een zekere wijze, hoewel haar lichaam geen duidelijke verschijnselen van kalmte toonde. Haar benen trillen, de adrenaline raast door haar lijf en de angst die ze jaren begraven had leek weer aan haar lichaam te kleven als olie, die zelfs in het stromende water van de rivier onafwasbaar lijkt.

Haar leven was zo moeilijk geweest zonder steun, op haar eigen benen steunend zonder enig vertrouwen voor een ander wezen. "Het spijt me" trilt haar stem zachtjes tegen Axis. Haar ademhaling vertraagde een beetje en de blik in haar ogen die eerst zo angstig was was volledig verdwenen. Geen angst, geen vertrouwen, geen geruste blik, enkel een leegte die niet paste bij de vrolijke persoonlijkheid die ze steeds geweest was. "Ik dacht dat ik sterker was" sprak ze vervolgens, niet langer fluisterend. De angst die ze eerder droeg had plaats gemaakt voor datgene wat ze de laatste 5 jaar had leren meedragen, ontkenning, en iedere emotie leek uit haar lichaam verbannen. Hoewel ze even de grip op zichzelf verloren was controleerde ze nu haar eigen hoofd weer, leeg van iedere herinnering goed of kwaad.

* Ik heb percies op het verkeerde gedrukt, mijn vorige berichtje is verwisseld want heb per ongeluk op edit in plaats van quote geduwd :s

Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. ma 12 maa 2012 - 22:08


Leader Rank 4

Waar hij zo voor vreesde was uitgekomen, een gebroken Rain. Nog een familie lid die gedoemd was door het slechte. Axis draaide zijn hoofd en keek naar de verre bossen, hij wist dat Avanti van daar toekeek. Hij wist dat Avanti het op Rain zou munten maar dan was Avanti bij de verkeerde gaan aankloppen. Haar verschijning, haar terugkomst gaf hem een zekere vechtlust terug en hij was er zeker van, ookal was hij zelf niet stabiel, dat hij voor Rain de wereld zou veranderen. Ze hoefde tegen niemand te spreken, enkel tegen hem. Ze mocht van iedereen vluchten maar niet van hem. Ze mochten iedereen haten maar niet hem. Hij was er toen ze werd geboren, hij zag haar de eerste stap, eerste beslissing nemen en hij kneedde haar tot een trotse leidster van rang drie. En nu ... door al de chaos was ze gebroken.

De leegte in haar blik deed hem onrechtstreeks op dezelfde manier terugkijken. Paarsogen konden geen tot weinig goede emoties laten zien vanwege het paars. Slecht overwoekerde altijd en dat zag je heel goed bij Axis die maar één paars oog had. Ze verontschuldigde zich en Axis schudde meteen zijn hoofd en legde zijn hoofd in een omhelsend gebaar over haar hals. 'Ik ben de enige die spijt mag hebben, ik had je nooit mogen laten gaan in die staat. Het spijt me Rain.' Hij streek zijn neus kort langs haar hals en trok zich dan wat terug. Bij haar volgende woorden zuchtte hij zachtjes en knikt langzaam. 'Jij bent ondanks alles wat er is gebeurt de meest sterkste persoon die er is!' Zei hij zachtjes. Hij blikte kort naar haar lichaam, waar hier en daar een litteken kronkelde. 'Ik ben zo blij je terug te zien want ik had de hoop op je leven met de dag zien slinken.' FLuisterde hij wanhopig, hij schudde zijn hoofd en keek in haar paarse ogen. 'Laat me helpen? Laat me zijn wat ik al die jaren voor je was.' Hij smeekte het haar bijna ...



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Kerensake

avatar

Profile
Number of posts : 27
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. di 13 maa 2012 - 10:35

B _ L _ A _ C _ K _ _ _ R _ A _ I _ N

Rain had zich het afgelopen jaar sterker gevoeld dan ze ooit had gedaan, verblind door haat en gedreven door leegte. Het leek of al het slechte bloed dat in haar stroomde de overhand trachtte te nemen. De kille en arrogante manier waarop ze vreemden had toegesnauwd gaven haar een gevoel van macht. Haar robuuste lichaam imponeerde iedereen die haar pad kruiste en die later dat liever nooit meer deden. Ze had leren beseffen hoe de lege en emotieloze manier van denken het leven van slechte paarden als Romano en Alvaro makkelijker had gemaakt. Wanneer je iedere emotie uit je hoofd verbant blijft er enkel een zielloos lichaam achter dat gedoemd is door het leven te gaan tot wanneer je hart je ijskoude bloed niet meer door je aderen wilt pompen.

Wanneer Axis haar toespreekt hoort ze zijn woorden wel zonder met de nodige aandacht te luisteren. haar paarse ogen staarden afwezig naar een blaadje dat, naar haar zin, reeds veel te vroeg op het jaar een overdreven vrolijk groene kleur gaf aan de boom dat het bezat. Haar oren draaien kort in haar nek tot ze haar neus op de schoft van Axis plant. "Dit is de eerste keer in 5 jaar dat ik praat zonder weg te jagen, de eerste keer in vijf jaar dat de kilte in mijn stem onderdrukt wordt. Axis..." Voor een seconde twijfelt ze, de woorden verstopten zich nog een aantal seconden in haar hoofd maar vonden toch hun weg naar de buitenwereld. "Ben ik aan worden wat langs beide ouders door mijn bloed stroomt?" Ze heft haar hoofd een beetje op en keek naar de hengst met slechts één paars oog.
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. di 13 maa 2012 - 11:04

Jennifer schreef:

Leader Rank 4

De paarsogen zaten met een vloek, een vloek die je niet zo snel kon overmeesteren. Er was er nog maar eentje het gelukt en dat was Axis. Het was hem gelukt na zijn eerste moord het monster op te sluiten in een kist diep in zijn lichaam. Iedere dag was een strijd om het daar te houden, iedere dag was een marteling die Axis met veel moed doorstond. Maar de recente gebeurtenissen zorgden ervoor dat het slot, de druk op de kist niet meer zo groot was en het monster langzaam bezit nam van zijn lichaam. Vooral afgelopen weken was Axis een wrak. Hij snauwde paarden af en werd arrogant. Hij maakte misbruik van zijn macht en wou niemand praten als hij daar zelf geen zin in had. De eens zou trouwe hengst was veranderd in datgene wat de paarsogen altijd waren. Hij snapte wat Alvaro al die jaren had doorgemaakt, hij snapte waarom Alvaro zo wisselvallig was in zijn beslissingen.

Axis wist niet waarom Alvaro terug was uit de dood, zeker niet voor Avanti's plezier. Eerder voor een opdracht een doel ... De leider van rang twee was volop bezig met het analyseren van de tweelingsbroer van de schim en ook Axis had hem gaande geslagen. Alvaro had zijn loyaliteit niet aan Avanti gegeven, integendeel je zag de haat in zijn paarse ogen. Het was Axis immers nog niet gelukt om met zijn nonkel te praten, deels omdat hij dat niet wilde. Maar iets diep in hem leek te zeggen dat Alvaro niet meer slecht was. Maar er moest een reden zijn waarom hij terug was.

Bij haar woorden slaat hij zijn ogen neer. Hij snapte wat ze doormaakte, hij snapte de pijn, het verdriet en de angst in haar lichaam beter dan iemand anders. Bij haar vraag verlaat een zucht zijn lippen. Hij kijkt de merrie aan en blikt dan weer voor zich uit. 'Zolang je je ertegen verzet zal die dag niet komen.' Hij zweeg, hoe hij moest antwoorden wist hij zelf niet goed. Hij was ookal een beetje geworden zoals zijn moeders bloedlijn. 'Ik ben al even ver gekomen als jou en voor mij is het ook moeilijk.' Hij zweeg en schudde zijn hoofd. 'Ik snap ergens wel waarom Alvaro zo werd al is het het allemaal niet waard.' Hij snoof en keek naar de omgeving. 'We moeten vechten, we mogen niemand hun zin geven, toch zeker niet degene die ons zo willen...' Zijn stem stierf weg en hij keek voor zich uit ...



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Kerensake

avatar

Profile
Number of posts : 27
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. di 13 maa 2012 - 11:30

B _ L _ A _ C _ K _ _ _ R _ A _ I _ N

De paarse ogen van de merrie sluiten zich even. Ze was nog maar net terug en de kille emotieloze ziel die haar lichaam de afgelopen jaren had overgenomen leek weer eventjes verdreven. Maar ze bevond zich hier met Axis, wie reeds een hele invloed had gehad op haar leven. Wanneer een vreemde haar pad zou kruisen, zou haar lichaam dan niet weer de natuurlijke reflex van arrogantie en afsnauwen aannemen? De gedachte deed haar even rillen, en het besef dat dit was waar ze zichzelf in had veranderd gaf een benauwd gevoel. De paarse ogen die ze steeds zo vervloekt had opende ze weer.

Ze haalde haar neus van Axis' lichaam. een traan rolde over haar wang. "Heb je mams nog gezien? Is er al enig nieuws over haar?" Rain staarde voor haar uit. IN gedachte zag ze de witte merrie die steeds zo voor iedereen gezorgd had. Aaricia was op een dag van het toneel verdwenen, en terwijl de schimmen aan de rand van het bos grijnzend naar hen staarde had Aaricia, samen met geest van Star gezocht naar Aaricia. Nooit had ze teweten gekomen wat er met haar lieve moeder gebeurd was. Het gevoel van onwetendheid brandde in haar maag, toen maar nu nog.
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. di 13 maa 2012 - 12:22


Leader Rank 4

Aaricia ... zijn gedachten stopte even met het herhalen van het verleden, het herhalen van zijn fouten. De eerste merrie die een goede indruk op Alvaro had gemaakt. Axis had het gezien, hij was jong, amper een jaarling, hoe Alvaro al zijn gecontroleerde gedachten opzij zette voor die ene merrie. Hij vocht voor haar maar zijn wil om slecht te zijn was groter en iedere keer stelde hij de merrie telleur. Toch waren er drie veulens uit Aaricia en Alvaro gekomen, een tweeling en Quickness. De naam zou hij niet nog eens over zijn lippen krijgen, Quickness was als Avanti op zijn blacklist belandt en daar zou hij ook blijven.

'Aaricia.' Sprak hij zachtjes. Noch iemand die hij zo beschermen met zijn leven maar waar hij over gefaald had. Hij mistte haar want ze was ook een beetje zijn moeder geweest. Samen hadden ze de opvoeding van de tweeling Star en Rain tot een goed einde gebracht. Axis was trots op haar net als zij trots op hem was. Hij schudde langzaam zijn hoofd. 'De laatste dag dat jij haar zag was ook de laatste dag voor mij. Ik vraag paarden vaak achter haar maar ik krijg geen informatie die nuttig kan zijn.' Hij zuchtte bijna dramatisch en liet zijn hoofd hangen, hij moest haar informeren over Alvaro, het moest want anders zou ze zich te pletter schrikken als hij voor haar neus stond. Of tenzij ze dacht dat het Avanti was. 'Rain ...' Hij zweeg en keek kort naar de kudde voor hij zijn hals weer liet zakken. 'Je moet iets weten.' Hij haalde diep adem en probeerde zich te focussen. 'Alvaro is hier terug.' Met de woorden, je vader, wou hij haar niet confronteren. 'Ik weet niet waarom of met welk doel maar hij is hier terug.' Hij zweeg en wachtte gespannen af ....



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Kerensake

avatar

Profile
Number of posts : 27
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. do 15 maa 2012 - 16:25


Rain voelde zich schuldig. De herinnering aan haar moeder reikte niet langer verder dan de schim van een wit paard wiens stem zo zacht en liefdevol klonk. Telkens opnieuw wanneer het leven haar weer een kaakslag had uitgedeeld probeerde ze de prachtige lieve merrie voor haar ogen te halen, wetend dat zij haar er wel door zou helpen. Maar steeds opnieuw, wanneer ze zich bedacht hoe ze er nu werkelijk had uitgezien herinnerde zich minder en minder van het prachtige lichaam van de engelachtige merrie. Zachte aanmoedigende woorden moest ze dan maar zichzelf inspreken, hoewel het minder en minder lukte. Vaker staken duistere gedachten op. Iets wat haar beangstigde en tegelijkertijd een aangenaam gevoel bezorgde. Een gevoel van thuiskomen, ook al had ze dat zo lang onderdrukt.

Een twijfelend blik gaat uit van de zwarte merrie naar de grote hengst die naast haar staat. Ze zoekt naar de woorden die omschrijven wat ze nu voelt maar verandert steeds de zinsbouw in haar hoofd. Twijfelend of ze eigenlijk wel zou spreken. Luisteren en zwijgen was uiteindelijk waar ze goed in was geworden. De omgeving in zich opnemen en anticiperen wanneer ze zich bedreigd voelde. Toch wou ze zichzelf een kans geven normaal te gedragen, al was het enkel tegen Axis. "Ik ben het vergeten" zegt ze voorzichtig. "Hoe ze eruit ziet bedoel ik. De witte schim die mijn gedachten in goede banen leidde heeft haar gezicht verloren. Enkel de liefdevolle zachte stem hoor ik nog." Ze kijkt hem aan, hopend dat hij begrijpen zou wat ze eigenlijk bedoelde.

Wanneer Axis stem nog eens weerklinkt neemt ze ieder woord voorzichtig op. Niet wetend in welke schuif ze dit nieuws moest steken. Ze was namelijk zelf al vertrokken voordat Alvaro van de wereldbol verdwenen was, zoals hij blijkbaar is geweest. Haar hoofd werkte op volle toeren, alle mogelijke informatie door aan het sturen die ze zich nog herinnerde over de hengst genaamd Alvaro. "Heb je hem zelf nog niet gesproken?" Haar stem trilt, adrenaline had langzaam haar lichaam gevuld. Het deed haar hartslag sneller slaan, wetend dat hij hier rondliep, maar niet wetend wat zijn intenties eigenlijk zijn. "Waarom zoek je hem niet op?" Haar paarse ogen keken de hengst onderzoekend aan.


Go on and try to tear me down
I will be rising from the ground
Like a skyscraper, like a skyscraper

Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. do 15 maa 2012 - 21:15


Leader Rank 4

Zijn dochter, al was ze dat niet in bloed, leek zich niet te herinneren hoe Aaricia, haar moeder was. Het brak een deel van Axis zijn hart, hij kon in alle geuren en kleuren beschrijven hoe dom en bot zijn moeder was geweest om hem gewoon achter te laten. Hij kon precies zeggen hoe ze keek toen hij werd geboren, vol afkeur en haat. Maar hij hield van zijn moeder, pas na al die jaren smeekte hij Black Proud soms om hulp. Zij had hem gemaakt wie hij nu was en daar was hij haar dat kleine stukje dankbaar voor. Naast dat had ze haar leven opgeofferd voor Axis en dan pas besefte hij de waarde van het moederinstinct. De liefde die zo onbreekbaar was.

'Je moeder was de beste die er was.' Fluisterde hij met een vaag dromerige blik naar de verre velden. 'Haar fijne intelligente hoofd, zwarte zachte ogen en sierlijke snelle witte lichaam.' Hij zweeg en glimlachte bij het beeld dat Aaricia bij hem naar voor bracht. 'Als je broer bij je vader was dan was jij bij mij en Aaricia en dan zeurde ze de hele tijd door over het feit op Star nog in orde zou zijn bij je vader.' Hij lachtte en schudde langzaam zijn hoofd voor hij zijn neusje kort tegen Rain aanduwde. 'En jij, jij liep soms wat verder weg en dan was ze in alle staten van paniek. Ik moest dan meteen aan de alarmbel trekken terwijl jij gewoon je eigen karakter maakte en op verkenning ging. Ze was zo zorgzaam voor jullie.' Weer zweeg en voor hij zachtjes knikte, de glimlach verliet zijn gelaat niet. 'En ze geloofde iedere keer weer in Alvaro als wij allen dat niet deden. Steenvast was ze ervan overtuigd dat er iets goeds in je vader schuilde ...' Zijn stem dreef weg terwijl hij dat in overweging nam. Alvaro was ergens wel goed maar de kracht van tweelingen weegde soms te zwaar door en dat was niet goed.

Haar twee vragen deden hem zijn tanden opeen klappen. Goede vraag, het was alsof hij Alvaro niet durfde conforteren. Alvaro zelf wou wel, dat zag hij gewoon maar telkens liet Axis weer weg met zijn oren plat en Alvaro had gezucht. 'Nee.' Antwoordde hij kort. Hij keek haar met een twijfelende blik aan en zuchtte kort. 'Wat moet ik vragen? Hey, Alvaro, hoe was hel? Werk je nu terug voor je broer of besluit je toch eens wat goede dingen in het leven te beslissen?' Hij schudde meteen zijn hoofd. Hij wist dat een normale babbel met Alvaro onmogelijk zou zijn, over wat moesten ze trouwens praten, over vergeving? 'Zou jij hem gaan opzoeken als je jezelf daar klaar voor voelt?' Vroeg hij dan zo zachtjes, niet wetend of hij het wel moest vragen ...



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain. ma 17 maa 2014 - 16:14


Rain's mooie paarse kijkers keken langs de horizon. Haar zwarte lichaam genoot hoe de zon het streelde. Haar gedachten dwaalden weg. Naar waar ze had gereisd, de paarden die ze tegen was gekomen, de eenzaamheid die haar ten deel wa sgevallen. Al zou ze het niet graag toegeven, ze was in zichzelf gekeerd. De enige persoon waar ze nog echt rekening mee gehouden had was zichzelf. Hoe ze vroeger steeds dacht aan anderen bij alles wat ze had gedaan of van plan was, was alle sympathie verdwenen. Zelfs toen een jonge merrie overduidelijk hulp nodig had bij het zoeken van haar dochter, meegenomen door een zwarte hengst met blauwe ogen, had ze enkel haar schouders opgetrokken en haar tocht verder gezet. Ze was niet blij met wie ze geworden was, integendeel. Maar dat ze iedere keer het deksel op de neus kreeg als ze al haar vertrouwen in een ander had gelegd, dat was wat haar karakter nu getekend had.

De moment dat Axis' woorden haar oren bereiken wordt ze zich terug bewust van de plaats waar ze zich bevond, in blue moon horses. Dé plek waar het ooit allemaal begonnen was. Ze sloot haar ogen en nam ieder woord dat de prachtige zwarte hengst zei in zich op. Ze hield van haar moeder, en hoewel ze haar gezicht niet meer zag, hoorde ze vaak haar wijze woorden. Wanneer ze het gevoel had dat ze deze keer echt van de rand van de aarde zou vallen, hoorde ze haar moeder's zachte, zoete stem die haar weer terug trok naar haar eerlijke bestaan. Weg van de duisternis die een deel van haar bloed was.

En toen werd er over haar donkere bloed gesproken. De twee paarse ogen die ze geërfd had van Alvaro droeg ze meer met de gedachte dat het een vloek was. het gevoel dat ze een elegante toets gaven aan haar uiterlijk, en aan haar bestaan had ze al lang niet meer gevoeld. Ze dacht na over de vraag die Axis haar zonet had gesteld. "Ik weet niet of ik me daar ooit klaar voor zal voelen". Fluisterde ze twijfelachtig. Ze opende haar ogen en keek even naar Axis. Haar zachte fluweelzachte neus duwde ze tegen zijn hals aan. "Hij is en blijft mijn vader, mam zou niets liever hebben dat dat ik in hem blijf geloven. Maar eerlijk gezegd, sinds ze gestorven is heb ik nooit meer zo geloofd in tweede, derde en zelfs tiende kansen zoals zij ons daarin deed geloven." Haar ogen werden vochtig bij de gedachten aan het vertrouwen dat de witte merrie in iedereen had gesteld.


The times that you hurt me and put tears on my face
And even now, while I hate you, it pains me to say
I know I'll be there at the end of the day
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Black Rain.

Terug naar boven Go down

Black Rain.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» The Black-and-White Thunderbolt
» Grace's Black Book
» The Wonders of The Black Coat.
» The fat hairy black guy that lives in my room.
» The Day the Earth Went Pitch Black

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Minanter-
» CHATBOX