IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

I'll be coming home. Just to be alone!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden
AuteurBericht
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: I'll be coming home. Just to be alone! di 20 maa 2012 - 23:10




Langzame passen nam de jonge merrie. Tergend langzame passen om uit te stellen waar ze al die tijd zo bang voor was. Sinds ze als anderhalf jarige deze bossen voorgoed had verlaten keerde ze nu weer terug. De tijd wist ze niet meer. Ze had geen besef meer van haar leven. Haar jonge ogen vervloekt door hetgeen wat ze had gezien. Ze wist het.. Alsof ze aan hem verbonden was wist ze het. Die grote zwarte hengst zocht haar. Haar iets meer als een jaar oude broer zocht haar om voorgoed een einde aan haar te maken. En nog erger.. Hij had zijn ziel verkocht, en daarmee de kracht gekregen haar te vinden. Het beangstigde haar. Deed haar trillen op haar vier lichte hoeven. Ze had de bouw van haar moeder gekregen. Tenger maar toch sterk. Haar broer daarentegen had de robuuste bouw van haar vader. Ze leek totaal niet op haar broer of tenminste zoals ze haar broer herinnerde. Enkel hun spierwitte manen waren hetzelfde. Noch van hun vader of moeder. Weliswaar vreemd maar Apollonia had er nooit bij stil gestaan. Maar waar had ze in die o zo onnozele tijd nou wel bij stilgestaan?

In haarzelf vloekte de bruine merrie zacht. Waarom kwam ze hier ook al weer? Wou ze na al die jaren wraak nemen? Of was het omdat ze wist dat hij nu een moordenaar in de puurste vorm was en haar achterna zou gaan tot ze dood voor zijn gevaarlijke hoeven zou liggen? Het maakte haar gek. Gedesoriënteerd keek ze om zich heen tot ze uiteindelijk begreep waar ze was. Met haar lichte hoeven stond ze toch in BMH. Hier was ze als veulen zo vaak geweest. Maar niemand zou haar hier ooit herkennen. Niemand zou zich nog haar kunnen herinneren. Ze was een  herinnering en niet meer als dat. Zacht zuchtte ze en hief langzaam haar hoofd om de frisse lucht in te snuiven. Slechts enkele secondes liet ze herinneringen van geluk toe in haar geest voor de angst weer toenam. Met onzekere blik keek ze rond en zodra ze merkte dat een paard naar haar keek sperde haar neusgaten wijd open en schoten haar ogen zo ver open als ze mogelijk konden. Geschrokken hief ze haar bovenlichaam van de grond en liet het bijna hyperventilerend weer neerkomen. Met oren zo plat als ze mogelijk in haar nek konden liggen staarde ze doodsbang het paard aan. Tot ze eindelijk in haar hoofd duidelijk maakte dat dit geen schim kon zijn en dat het paard waarschijnlijk ongevaarlijk was. Doch bleef ze zo stil staan met haar oren plat in haar nek. Haar hart wat overuren sloeg en haar neusgaten ver opengesperd. Wachtend op het paard terwijl de angst nog steeds de overhand had in haar lichaam.


Apollonia
'Cause sometimes you just feel tired,
Feel weak, and when you feel weak, you feel like you wanna just give up.
But you gotta search within you, you gotta find that inner strength
And just pull that shit out of you and get that motivation to not give up
And not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse.'
 
Terug naar boven Ga naar beneden
xDjurax

avatar

Profile
Number of posts : 32
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone! do 22 maa 2012 - 19:01

Hazel

Een tikje onzeker gleden haar zeegroene ogen over het gebied. Haar neusgaten trilden licht toen ze de onbekende geuren nieuwsgierig in zich opsnoof en haar oren draaiden in het rond. Met haar hoofd geheven liet ze het tafereel voor haar kort op haar inwerken, en bleef een tijdje dromerig naar de omgeving staren. De bladeren van frisse, groene bomen ritselden zacht en verspreidden een kalmerende geur. Zachte plukken mos en gras dempten het geluid dat haar hoeven maakten op de bodem en hier en daar drong er een waterig straaltje zonlicht door de openingen tussen de hoog oprijzende stammen door. Stofdeeltjes dansten in het licht en haar ogen blonken verwachtingsvol; Dit zag er veelbelovend uit. Hazel waande zich in het paradijs, in een slungelig drafje zweefde ze uitermate tevreden tussen de begroeiing door, gaf haar ogen de kost en lette vooral niet op wáár ze eigenlijk naartoe ging. Gewoon een denkbeeldig paadje volgend, alsof een onzichtbare draad haar voorttrok; Zonder de bron van die draad te weten drentelde ze verder.
Ja, Hazel was hier nieuw. In een compleet ander gebied opgegroeid wist ze helemaal niets, nul, nada van BMH; Slechts dat het er mooi was, en de perfecte plaats in haar gedachten, en dat ze het geweldig vond om extra stevig op het verende mos te springen. Waar ze niets van af wist, was de schaduwkant van het leven in BMH. Het leven wanneer de maan vol was en de schimmen in al hun verschrikkelijke kracht tevoorschijn kwamen. Every rose has it's thorns, zeggen ze, maar op dit moment had Hazel alleen nog maar aan de bloem geroken; De doorns hadden haar nog niet geprikt. Onwetend stevende ze door deze wereld en mummelde een onduidelijk deuntje, dat niemand thuis kon brengen- ook zijzelf niet. Wat willekleurige klanken die onsamenhangend van haar lippen rolden.
Ze spitste haar oren en stak plotseling haar hoofd langs een boomstam die haar zicht blokkeerde, schoof bladeren opzij met haar neus en kwam oog in oog te staan met een merrie. Het eerste paard dat ze ontmoette in BMH: Ze stond klaar om die met een vriendelijk gebrom te begroeten, toen ze haar reactie op haar aanwezigheid opmerkte. Ze kwam zelfs met haar voorbenen van de grond, en Hazels ogen werden voor een kort moment zo rond als schoteltjes. ..Die zag ze niet aankomen. Ze zette gealarmeerd een stapje terug en haar oren flipten een end richting haar nek, maar ze liet zo snel haar brein weer draaide haar hoofd een eind zakken en ging in een ontspannener, niet-agressieve houding staan, om duidelijk aan te geven dat ze geen kwaad in de zin had. Toch bleven haar spieren gespannen; Mocht dit paard kwaad in de zin hebben, dan was ze niet compleet onvoorbereid.
Ze zag dat de merrie, palomino kleurig met een slank postuur, weer enigszins tot bedaren was gekomen en stil stond. Rustig en met langzame bewegingen naderde ze behoedzaam een stapje, haar ogen zochten die van de merrie; Ze las angst, en kort vroeg ze zich af waar die door veroorzaakt was, maar daar kon ze later over nadenken. "Uhh..Ik kom in vrede..?" Zei ze met zachte stem, en schonk haar een klein glimlachje. Ze was wat groter dan de merrie; Hazel was geen koudbloed, maar was redelijk stevig gebouwd, met roodbruine sokken lang als die van een Tinker. Ze hield de blik van de merrie vast, vragend en afwachtend.


Terug naar boven Ga naar beneden
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone! do 22 maa 2012 - 19:34



Rustig en met langzame bewegingen naderde de vreemde merrie behoedzaam stapje voor stapje, haar ogen zochten die van Apollonia. Haar ogen stonden doodsbang en gebroken. Niets was meer zoals vroeger. De merrie was groter als zij en dat deed haar denken aan haar broer. Doodsbang bleef ze haar aankijken. "Uhhm...Ik kom in vrede..?" Zei ze met zachte stem, en schonk haar een klein glimlachje. Ze hield de blik van de merrie vast, vragend en afwachtend. Langzaam keek Apollonia weg en deed nog een stap naar achteren. Haar hoofd hielt ze laag en keek de merrie beangstigend en woest aan. Doodsangst straalde uit haar gehele gestel. Hoe kon ze zeker weten dat deze merrie niet samen werkte met de schimmen. Hoe kon ze zeker weten dat deze merrie haar niet zometeen regelrecht zou uitleveren aan Achilles. Nogmaals deed Apollonia een stap achteruit en begon te trillen op haar vier benen. Haar spierwitte sokken trilde mee op haar lichaam terwijl ze nog een stap achteruit deed. En nog een...

Apollonia had geen controle meer over lichaam en geest. De woorden hoe lief en eerlijk ze ook klonken. De vos kleurige merrie kon ze niet vertrouwen. Niets kon ze vertrouwen. Niemand en niets was te vertrouwen. Haar schitterende witte manen waren dof samen met haar vacht. Lichte littekens van het rennen door god weet niet wat tekende haar lichaam. Haar ogen dof en verslagen. Hoe vertrouwend deze merrie er ook uit zag. Hoe eerlijk en vriendelijk ze ook kon zijn. Ze was niet te vertrouwen. Haar gedachtes schoten als ongelijde projectielen in haar hoofd heen en weer. Langzaam werden de trekken van angst woede. Woede voor zichzelf. En woede voor de merrie voor haar hoe die zo durfde te spreken alsof er niets was. Het beledigde haar. Alles in haar werd beledigd door de merrie. "Niemand komt in vrede, en niemand zal in vrede vertrekken. De wereld is een helpoel waar iedereen zijn eigen hachje in probeert te redden. Dus waarom zou jij in vrede komen, waarom zou jij mij hierna niet in koele bloeden willen vermoorden." Haar stem was koud maar de trilling in haar stem was niet te ontkennen. De trilling die haar hart koud maakte. De trilling die haar ziel en geest in stukken bracht. Apollonia was doodop. Doodop van de woede, doodop van de angst. Ze was gewoon doodop. En al wat ze wou was rust. Maar nooit zou ze zichzelf rust geven. Ze moest in veiligheid komen. Maar hoe zou dat ooit mogenlijk zijn. Als er geen paard op deze wereld zou zijn die te vertrouwen was? Het was een fusieuze cirkel waar Apollonia niet uit leek te komen. Een cirkel van pijn en haat. En niets zou haar ooit nog uit die cirkel krijgen. Tenzij er een wonder zou gebeuren. En dat wonder, leek nooit te komen.



Apollonia
'Cause sometimes you just feel tired,
Feel weak, and when you feel weak, you feel like you wanna just give up.
But you gotta search within you, you gotta find that inner strength
And just pull that shit out of you and get that motivation to not give up
And not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse.'

Terug naar boven Ga naar beneden
xDjurax

avatar

Profile
Number of posts : 32
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone! do 22 maa 2012 - 20:38

Hazel


Hazel hield haar vertoon van uiterlijke ontspanning in stand terwijl de merrie voor haar in een verdedigende positie bleef staat, of aanvallend, hoe je het ook wilde zien. Hazel probeerde de tekenen, de stille signalen die ze leek uit te stralen op te vangen en te interpreteren. Ze zag angst, blinde angst in de ogen van de merrie weerspiegelen. Ook woede leek nu uit het vertrokken gezicht te stralen. Hazel beet op haar lip en dacht diep na. Zij, een paard dat opgewekt onbekend terrein binnen was gestruind met geen weet van het verleden van de merrie kon onmogelijk weten wat de rede was voor dit gedrag, en ze wist ook niet of er bepaalde dingen waren die ze beter niet kon doen voordat de merrie totáál door het lint zou gaan. Ze besloot af te wachten wat er verder zou gebeuren, nog steeds in die alerte, maar kalme positie bestudeerde ze het gedrag van de vreemdeling. Al was zijzelf in feite de vreemdeling hier, aangezien ze hier slechts enkele dagen verkeerde.
Het leek alsof er een plotselinge verandering in de merrie optrad, alsof ze een knopje omgezet had, een schakel die een ander pad in leidde. Ze leek al haar woede nu op Hazel te richten, die haar hoofd een stukje op hief en standvastig op haar plek bleef staan, al klonken de woorden hard en koud alsof iemand ze vlak naast haar gevoelige oren had geschreeuwd en galmden ze na in haar hoofd. Haar blauwgroene ogen vernauwden zich een stukje en ze fronste. "Niemand komt in vrede, en niemand zal in vrede vertrekken. De wereld is een helpoel waar iedereen zijn eigen hachje in probeert te redden. Dus waarom zou jij in vrede komen, waarom zou jij mij hierna niet in koele bloeden willen vermoorden."
Uh. Dat klonk Hazel filosofisch in de oren, dus ze liet de zinnen die de merrie uitgesproken had enkele keren opnieuw afspelen in haar gedachten tot ze het idee had dat ze ze volledig begreep. Haar blik verzachtte. Wat kon er gebeurd zijn met haar dat ze zo van streek was geraakt, dat ze haar eigen soort niet meer vertrouwde? Dat ze háár niet vertrouwde? Hazel was onder relatief veilige omstandigheden opgegroeid, sure, ze had streken uitgehaald, was in benarde situaties verzeild geraakt, was in aanraking gekomen met slechte paarden. Maar nooit hadden hun daden haar zo diep in haar ziel kunnen raken, ze had altijd anderen gehad om op te bouwen en te vertrouwen. Het was iets wat nodig was om door dit leven te komen, wist ze. Een vertrouwenspersoon, een veilige haven. Ze wist dat ze die veilige haven uitgevaren was toen ze haar geboorteland verlaten had, maar ze had genoeg tijd gehad om te groeien, en het onderscheid tussen goed en kwaad te kunnen vinden. Om in balans te raken.
Ze schrok en was tegelijkertijd verdrietig om de pijn die rond de merrie heen leek te hangen als een donkere wolk. Hazel was iemand die snel meevoelde met anderen, en wilde helpen.
Ze plantte haar hoeven stevig in de grond en antwoordde met diezelfde zachte stem. Desondanks klonken haar woorden helder en oprecht. Langzaam en nadenkend sprak ze haar gedachten uit, alsof ze er nog niet helemaal uit was wat ze wilde zeggen. "Ik weet niet hoe het komt dat je deze instelling hebt, en ik weet niet wie je iets aangedaan heeft in het verleden.. Maar wat ik wel weet is dat niet alles slecht is. Ik ken jou niet, en ik kan niet over je oordelen. Maar probeer me te vertrouwen wanneer ik je zeg dat ik je niet wil vermoorden, hoe leeg die woorden voor jou ook moeten klinken." Als ze het kon, had ze haar handen in de lucht gestoken of had ze getoond dat ze geen wapens in haar broekzakken had. Alleen had ze geen handen en al helemaal geen broekzakken, om nog maar te zwijgen over het één of andere pistool. "..Bovendien is bloed moeilijk uit de vacht te wassen." Vervolgde ze luchtig. Ze knipoogde, Hazel was alles behalve een ijdeltuit maar ze hoopte de spanning iets te verminderen. Die leek namelijk in de lucht te trillen en te sissen alsof er een onweerbui op komst was. Echt, ze zou zweren dat ze iets hoorde knetteren hier. Misschien was haar luchtige opmerking niet helemaal goed op zijn plaats hier, maar het was één van de manieren waarop Hazel met moeilijke situaties om ging.


Terug naar boven Ga naar beneden
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone! do 22 maa 2012 - 20:57



De vreemde merrie plantte haar hoeven stevig in de grond en antwoordde met een zachte stem. "Ik weet niet hoe het komt dat je deze instelling hebt, en ik weet niet wie je iets aangedaan heeft in het verleden.. Maar wat ik wel weet is dat niet alles slecht is. Ik ken jou niet, en ik kan niet over je oordelen. Maar probeer me te vertrouwen wanneer ik je zeg dat ik je niet wil vermoorden, hoe leeg die woorden voor jou ook moeten klinken." Apollonia leek even te ontspannen bij die woorden. Doch bleven haar ogen wantrouwig en haar spieren onder haar huid stijf staan. Wachtend op een verkeerd teken om zich om te draaien en zo snel ze kon tussen de bossen te verdwijnen. "..Bovendien is bloed moeilijk uit de vacht te wassen." Vervolgde ze luchtig. Ze knipoogde wat Apollonia deed verstijfen. Haar bloed zou nog moeilijker weg te wassen zijn uit de witte manen van Achilles. Als hij haar bloed zou wegwassen. Misschien wou het wel laten zitten. Als teken van zijn overwinning. En als teken van haar dode ziel.

Ongecontroleerd deed ze een stap naar achteren. Haar mond hing zacht open. Een ding begreep ze wel. Deze merrie wou haar helpen. Maar wat nog erger was was dat deze merrie niets wist over de blauwe maan en diens schimmen. Ze leek geen idee te hebben waar ze zich verkeerde en hoe snel haar einde kon zijn. Heel even vergat ze haar doodsangst en vervangde die voor verdriet voor haar. "Je.. je komt niet van hier he." Fluisterde ze zacht terwijl de haat en de angst in haar ogen verdween. "Elk paard hier is in gevaar. Elk paard hier kan eens per maand de meest vreselijke dood sterven die er bestaat." Ze hapte bijna naar adem. Ja die vreselijke dood wachtte ook op haar. Daarom was ze hier weer. Ze moest tussen de paarden zijn die haar konden beschermen. Alleen kon ze niet zijn. Doch vertrouwde ze niemand. "Schimmen.." Klonk haar stem zacht en even drijgend als de beesten zelf waren. Schimmen, ze zouden haar vermoorden, aan stukken scheuren en hun hoeven dopen in haar bloed. Achilles.. Opnieuw hapte ze naar adem. Haar hart leek een paar slagen te missen terwijl ze de merrie recht bleef aankijken. "De blauwe maan, Schimmen, Avanti, Achilles." Begon ze te ratelen. Ja ze wist de naam van de Schimmenleider. Maar dat was ook de eerste naam die ze meteen had gehoord, die ze meteen wist. Alsof elk blad in elke boom de naam fluisterde. Avanti had Achilles gemaakt tot wat hij nu was. En het zou haar vermoorden. Apollonia had het te doen met deze merrie, ze wou haar waarschuwen. Ze wou schreeuwen dat de merrie zich moest omdraaien en nooit meer terug moest komen naar dit vervloekte gebied. Maar inplaats daarvan hielt ze zich stil. Ijzinwekkend stil terwijl haar hart zo hard in haar borst sloeg dat het te horen moest zijn voor de merrie. Ze waren bijde in levensgevaar. En was er maar een manier om het haar uit te leggen voor ze zelf gek zou worden. Al leek het niet zo te zijn. Want alleen al denkend aan het verhaal maakte haar gestoord. En dat was enkel denken. Laat staan ze weer onder ogen komen..



Apollonia
'Cause sometimes you just feel tired,
Feel weak, and when you feel weak, you feel like you wanna just give up.
But you gotta search within you, you gotta find that inner strength
And just pull that shit out of you and get that motivation to not give up
And not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse.'






I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Ga naar beneden
xDjurax

avatar

Profile
Number of posts : 32
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone! vr 23 maa 2012 - 21:18

Hazel
~Hold on to the moment
When there's something brewing in the sky
Come on, there's too much distance
Seperating you and I~
Hazel zuchtte opgelucht toen het leek alsof er iets, al was het weinig, van spanning van de merrie voor haar af leek te glijden. Nu had ze niet zo zeer meer het gevoel voor een tikkende tijdbom te staan en dat was best prettig te noemen. Eh, oke, scrap that, ze deed weer een stap terug. Vragend keek Hazel haar aan, besloot om de merrie het woord te laten doen wanneer die daar klaar voor was. Misschien wilde ze wel weg; Hazel zou haar niet proberen te dwingen een gesprek met haar te onderhouden. Al was haar nieuwsgierigheid gewekt, samen met een licht onheilspellend gevoel dat ze gekregen had toen ze de doodsangst in het wezen van de merrie had ontdekt. Het leek haar vacht te doen tintelen en ze schudde met haar lange, weelderige manen, alsof ze zo ook het gevoel van zich af kon schudden. Toen ze een pluk uit haar ogen geblazen had met een ongeduldig gebaar zag ze dat de ogen van de merrie opnieuw op haar gericht waren. Ze spitste haar oren toen ze weer begon te praten. "Je.. je komt niet van hier he." Haar stem was slechts een zacht geluid maar toch wist ze het makkelijk te verstaan, zó gespitst was ze op de merrie en wat die te zeggen had. Langzaam schudde ze haar hoofd, met een lege blik. Wat had dat er mee te maken? Was er het één of andere oogba-booga-totempaal ritueel hier waar ze nog niet over ingelicht was? Kort speelde een scene in haar hoofd af waar tientallen paarden met verfstrepen over hun wangen rondjes dansten onder de nachthemel, met een flakkerend vuur op de achtergrond en een grote, dreigende totempaal met van die freaky gezichten erop.
Maar dat was niet voor de hand liggend, dus zette ze haar gedachten weer op stop en richtte haar volledige aandacht weer op de merrie. "Elk paard hier is in gevaar. Elk paard hier kan eens per maand de meest vreselijke dood sterven die er bestaat."
Vervolgde ze. Een rilling gleed over Hazels ruggengraat en onwillekeurig tilde ze haar hoofd een stukje op, verschoof een hoef en zwiepte met haar staart. Een ijskoude deken leek haar te omsluiten, de woorden van de merrie klonken onheilspellend, ze brachten een gevoel van dreigend gevaar met zich mee. Het warme, tevreden gevoel van net leek langzaam te vervagen en werd omgezet in ongerustheid, alsof donkere wolken zich samenpakten boven haar hoofd. Misschien was hetgeen wat er nog het sterkst voor zorgde dat Hazel hier zo op reageerde, de opgejaagde angst die de merrie eerder vertoond had voor haar, of de manier waarop ze daarna het woord "Schimmen.." uitbracht. Dat één woord haar hart zo zou kunnen verkillen als dit woord had Hazel nooit geweten. Schimmen? Als in schaduwen, die dingen die aan je hoeven vast zaten? Nee toch? Vluchtig keek ze naar de grond; Ja hoor, hij zat nog stevig op zijn plek, die schaduw van haar. Ze kreeg het idee dat het hier niet om dit soort schimmen ging, maar om hele andere 'Schimmen', met een hoofdletter welteverstaan.
Ja, soms was het moeilijk voor de palomino-witte merrie om haar hoofd erbij te houden, maar ze deed haar best, werkelijk waar.
Ademloos luisterde Hazel verder naar wat de merrie te vertellen had. "De blauwe maan, Schimmen, Avanti, Achilles." Dit keer trok ze kort een wenkbrauw op. Blauwe maan? Avanati, Achilles? Wie waren al die paarden en wat was het verband met de maan? Bláuwe maan? Ze begon zich steeds onwetender en dommer te voelen, er was kennelijk iets groots gaande in dit gebied, en zonder eerst informatie te vergaren was ze hier gewoon naar binnen kom stormen en had ze rondgehuppeld als een jong veulen. Soms kon ze zichzelf echt voor haar roekeloze kop slaan.
Maar inplaats van haar hoofd in te deuken wilde ze meer weten. Ze wilde weten wie of wat de merrie in deze staat hadden gebracht. Gevoelens van verontwaardiging vlamden in Hazel op, maar haar blik werd kalm, zakelijk bijna zou je kunnen zeggen. "Het spijt me dat ik je dit moet vragen, eerlijk waar." Ze zweeg kort, het was duidelijk dat de merrie er liever niet over wilde praten..Maar ze moest het weten. "Wat gebeurt er wanneer de maan blauw is?" Vroeg ze rustig, haar ogen priemend in die van de merrie. Ze wilde nu de waarheid weten, en niet onwetend in dit prachtige gebied rond zweven tot het te laat was en ze haar dood had gevonden in een donker hoekje. Hazel was nog lang niet van plan te sterven, en al helemáál niet in een donker hoekje.


Terug naar boven Ga naar beneden
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone! vr 23 maa 2012 - 21:41




De reactie van de merrie maakte haar hart nog kouder. Ze wist het echt niet, ze had geen idee, en dat maakte haar alleen maar een veel te groot gevaar. Doch wist Apollonia dat ze het de merrie moest vertellen. Ze kon niet toekijken met haar lichte ogen hoe een merrie haar eigen dood in zou lopen. Dat zou ze niet toestaan. haar blik werd kalm, zakelijk bijna zou je kunnen zeggen. "Het spijt me dat ik je dit moet vragen, eerlijk waar." Ze zweeg kort, het was duidelijk dat de merrie er liever niet over wilde praten..Maar ze moest het weten. "Wat gebeurt er wanneer de maan blauw is?" Vroeg ze rustig, haar ogen priemend in die van de merrie. Apollonia knikte zacht terwijl ze haar aan bleef kijken. Zachtjes knikte ze terwijl haar hart bonkte. Rustig en gecontroleerd probeerde ze het verhaal voor zich te halen. Het verhaal wat haar vader haar had verteld. Het gevaar van de blauwe maan. En het gevaar van de monsterlijke wezens die hun ziel aan de duivel hadden verknocht voor wat kracht en een soort van het eeuwige leven, al leek dat onmogelijk. Het was ondenkbaar dat deze wezens bestonden, als je ze niet zelf kon. Als je niet zelf wist waar ze toe in staat waren. Het deed haar trillen over haar hele lichaam. Waarom dacht ze hier ooit aan? Waarom WAAROM.

Ja ze wist waarom, ze moest het deze merrie vertellen. Dit beeld van onschuld wat her in haar gestel lag zou anders misbruikt worden. Ze zou gebroken worden voor ze ruw werd vermoord. Dat zou Apollonia niet toe kunnen staan. Haar ogen die een wit achtige glans hadden keken die van de merrie recht aan. "Tijdens de blauwe maan.. Komt de hel over dit gebied. Geen enkel paard is veilig. Enkel in Rang 4 zal je veilig zijn. Het zijn duivels. Ze verminken je, en vermoorden je. Gruwelijk en langzaam. Ze zijn overal. Onder leiding van Avanti. Ze zoeken bloed. En zullen het vinden ook." Na die woorden snakte ze opnieuw even naar adem. Er alleen al over praten was gevaarlijk. Ze zouden haar kunnen horen. Nog erger, Achilles zou haar kunnen horen. "Achilles is.." Even verzwakte haar stem. "Mijn broer geweest, hij heeft net als de andere schimmen zijn ziel verkocht, ze moorden zonder waarschuwing, je bent niet veilig, niet zolang je alleen bent." Haar stem werd weer paniekerig terwijl ze de merrie aankeek. Haar ogen stonden bijna hulpzoekend terwijl ze iets probeerde te vinden in de ogen van deze merrie. Apollonia verwachte dat ze zich zou omdraaien en weg wezen uit dit schitterend vervloekte gebied. Dat zou zij ook moeten doen. Maar inplaats daarvan bleef ze stil staan. Terwijl haar spierwitte manen zachtjes danste op de wind. Zo bleef ze staan. Wachtend op de reactie van deze merrie.



Apollonia
'Cause sometimes you just feel tired,
Feel weak, and when you feel weak, you feel like you wanna just give up.
But you gotta search within you, you gotta find that inner strength
And just pull that shit out of you and get that motivation to not give up
And not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse.'




I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Ga naar beneden
xDjurax

avatar

Profile
Number of posts : 32
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone! za 24 maa 2012 - 19:28

Hazel
~Hold on to the moment
When there's something brewing in the sky
Come on, there's too much distance
Seperating you and I~

Hazel wendde haar ogen kort af richting de begroeiing terwijl de merrie voor haar haar best deed om zich zover te krijgen het verhaal te vertellen; Het kostte haar duidelijk genoeg doorzettingsvermogen om zichzelf zo ver te krijgen, en ergens voelde ze een steekje schuld dat ze het tóch aan haar gevraagd had. De wind speelde met de punten van haar manen, de roodbruine stroken haar vermengden zich met het blond dat daar in veel grotere getale aanwezig was. Hoe kon een wereld zo prachtig zulk gevaar verborgen houden, hoe konden vanuit de schaduwen van de zachtgroene bomen die ze nu aanschouwde monsters tevoorschijn springen? Ze kon het niet bevatten, wilde er het liefste niets van weten, maar toen de merrie begon te vertellen moest ze er wel aan geloven. "Tijdens de blauwe maan.. Komt de hel over dit gebied. Geen enkel paard is veilig. Enkel in Rang 4 zal je veilig zijn. Het zijn duivels. Ze verminken je, en vermoorden je. Gruwelijk en langzaam. Ze zijn overal. Onder leiding van Avanti. Ze zoeken bloed. En zullen het vinden ook." Hazel staarde haar aan, bleef staren. Het was alsof iemand een emmer ijskoud water over haar kop heen had leeggegoten en ze nu onderkoeld was. Okay..Dat had niemand haar nog verteld.. Als in trance dacht ze na, automatisch zag ze scenario's van donkere gestalten met gloeiende ogen die paarden aan stukken scheurden voor zich. Het was geen prettig gezicht.
"Achilles is..Mijn broer geweest, hij heeft net als de andere schimmen zijn ziel verkocht, ze moorden zonder waarschuwing, je bent niet veilig, niet zolang je alleen bent." Vervolgde ze. Hazel leek uit haar hypnose te ontwaken en knipperde een paar keer met haar ogen. Vol medelijden keek ze de merrie aan. Het moest verschrikkelijk zijn als je bloedeigen familie lid naar de kant van de duisternis overstapte, en je in de steek liet. Maar toen ze de hulpzoekende blik in haar ogen las, wist ze dat ze niet kon gaan sippen en angstig in een hoekje zitten tot ze haar vonden, dat zou tegen al Hazel's principes in gaan. Haar ogen leken plotseling vastberaden te schitteren, alsof ze een nieuwe bron had gevonden waar ze kracht uit putte. Ze ging zich niet zomaar klein laten krijgen, niet zonder enige weerstand, zonder gevecht. Heh, dit was een veel te mooi land om op te geven, ze was hier net gekomen zeg. Dan liet ze zich niet door die gozers, hoe heetten ze, Schimmen, wegjagen. Alleen wanneer ze samen werkten konden ze deze wereld overleven, besloot ze. "Alleen ben je niet veilig, zei je. Maar.." Ze keek haar met diezelfde schittering in de ogen aan. "Je bent niet alleen, toch?" Ze gooide haar neus een stukje de lucht in en knipoogde weer, een gewoonte die ze al lange tijd geleden opgepikt had. "Hazel heet ik, wat is jouw naam?" Vroeg ze, het vorige onderwerp abrupt afsluitend. Ze wilde de merrie niet langer aan haar pijnlijke verleden herinneren, en de enige manier die ze kon verzinnen om dat niet meer te doen was naar een volgend onderwerp overstappen.





Terug naar boven Ga naar beneden
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone! za 24 maa 2012 - 22:29



Apollonia had elke verandering in de merrie opgemerkt. Toen ze had verteld over de schimmen. Maar nu ook die vastberadenheid. Het verbaaste Apollonia waardoor haar ogen wat kouder werden. Had de merrie haar wel helemaal begrepen? Het voelde niet zo. Toen ze begon te praten schoten haar oren even naar achter maar daarna vormde zich een warmte in haar ogen en keek ze de merrie recht aan. "Alleen ben je niet veilig, zei je. Maar.." Ze keek haar met diezelfde schittering in de ogen aan. "Je bent niet alleen, toch?" Ze gooide haar neus een stukje de lucht in en knipoogde weer. "Hazel heet ik, wat is jouw naam?" Vroeg ze, het vorige onderwerp abrupt afsluitend. Zwijgend keek Apollonia haar aan. Meende ze dit nou serieus?

Onbegrijpend schudde ze even haar hoofd. Ze snapte het niet helemaal. Het hoorde deze merrie doodsbang te maken. Inplaats daarvan glimlachte ze nu of er niets was. Het voelde wel goed hoe die jonge merrie zich tegen haar gedroeg. Het luchtte iets in haar op. Het was een vriendelijkheid die Apollonia had gemist in haar leven. Iets wat ze uit haar leven had gesloten om nooit meer terug te krijgen. Maar die merrie maakte iets in haar los wat ze niet meer had gehad sinds ze haar vriendinnen van ooit had moeten achterlaten. Zonder een woord te zeggen was ze toen vertrokken. Zachtjes glimlachte ze terwijl ze de merrie aankeek. "Apollonia." Sprak ze haar naam met een waterig glimlachje uit. Haar naam zo lang niet uitgesproken klonk lichtelijk vreemd in haar ogen. "En dank je voor die woorden. Je hebt geen idee hoeveel die voor me betekenen." Sprak ze zacht en probeerde nogmaals recht te glimlachen terwijl ze de merrie aankeek. "Ik ken deze gebieden nog, als je wil kan ik je rondleiden door BMH." Zachtjes glimlachte ze terwijl ze even om zich heen keek met dezelfde angst in haar ogen. Wachtend, wetend dat ze konden luisteren. Ze was nog koud vanbinnen. Maar van buiten kon ze haar masker van licht geluk weer opzetten. En haar angsten voor de werkelijk wegdrukken. Maar toch bleef het aan haar knagen. En hoe liefelijk ze  ook wou lachen voor Hazel haar ogen lachte niet mee. En Apollonia was eigenlijk er volkomen zeker van dat haar ogen nooit meer de oude zouden zijn. Daar was het te laat voor..



Apollonia
'Cause sometimes you just feel tired,
Feel weak, and when you feel weak, you feel like you wanna just give up.
But you gotta search within you, you gotta find that inner strength
And just pull that shit out of you and get that motivation to not give up
And not be a quitter, no matter how bad you wanna just fall flat on your face and collapse.'

 


I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I'll be coming home. Just to be alone!

Terug naar boven Ga naar beneden

I'll be coming home. Just to be alone!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Sisters are coming home T-T
» Coming of Age
» A Storm is Coming, Frank Says...
» Coming to terms with being a brony.
» Sending Mail and Heading Home (MAIL/Travel Topic)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Anderfels-
» CHATBOX