IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Caress the scars with wishful minds

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
SoulmadeMorrow

avatar

Profile
Number of posts : 829


Contact
BerichtOnderwerp: Caress the scars with wishful minds za 7 jul 2012 - 22:39




Hoe lang liep ze al rond zonder herinneringen? Het enige wat ze als matig antwoord daarop kon geven was dat het was sinds ze dit gebied betreden had. En het groeide. De wil en de angst om de kennis waarnaar ze verlangde vast te grijpen, leken binnen in haar te vechten. Op rustige dagen dacht ze er niet aan, alsof ze beiden in elkaar waren gezakt van uitputting. Echter waren er ook dagen bij waarop het te groot werd, de strijd. Voelde het alsof er nooit een einde aan de pijn zou komen. Op dat soort momenten deed ze meestal drastische, domme dingen waarvan gaar brein wist dat het verkeerd was. Desondanks waren dat de enige momenten waarop de wijsheid in haar hersenen haar lijf niet de baas konden blijven. Ze werd simpelweg gek door het bonzende hart dat leek te schreeuwen in haar oren terwijl het samen met haar ziel uiteen werd gescheurd. De onwetendheid pijnigde haar tot in dieptes waarin ze niet eens wist dat ze bestonden.
Wat ze wel wist, voélde, was dat de waarheid die verborgen lag achter de in schaduw gehulde deur waarvan ze de sleutel kwijt was. Het moest wel iets gruwelijks, bloederigs zijn. Herinneringen geweven met dezelfde stof als die van de kwelende littekens binnen in haar, jeukten als een ontstoken wond.

Het was een rustige, grijze winterdag. Een ijzige wind deed de taken van een dikke, oude Eik kraken. De grond was bedekt met een kogelhoge laag sneeuw. Het knerpte terwijl Morrow met haar tanden bij haar buik probeerde te komen. Ze had opeens overal jeuk. ‘Rhwaàgh...’ Zelfs geconcentreerd dat ze was, lukte het niet om bij haar kriebelende plekje te komen, hoe vaak ze ook de positie van haar kop aanpaste. Uiteindelijk liet ze haar tanden rusten en besloot ze, ondertussen al balancerend op drie benen, het met haar rechterachterpoot te doen wat uitstekend voldeed.

Na een uitgebreide kriebelsessie rekte ze zich uit en gaapte luidruchtig. Ze probeerde niet aan de marteling van die avond te denken, aan de gedachtes die ze aan die dromen overgehouden had. Ze focuste zich liever op wat er nu gaande was. Met haar ogen knipperend gleed haar blik over de kale bomen en het witte landschap. Een trilling gleed over haar heen, merkte hoe de kou in haar stijfe lichaam trok. Wellicht zou het - ondanks de hekel die ze eraan had - toch slimmer zijn om op dagen als deze de warmte van de kudde op te zoeken.
Twijfelend gleden haar ogen omhoog, het vage licht in het mengsel van blauw, groen en lichtbruin weerspiegeld. Genoot van het gevoel hoe de wind met haar krullerige manen speelde en de aanblik van de witte wolkjes uit haar neusgaten. Bleef zo een tijdje staan, liet de eenzaamheid maar drukken. Het deed haar versteende hart weinig. ‘Hmm...’ En zelfs al was weinig niet hetzelfde als helemaal nul komma niks, ze zou nooit toegeven tegen haarzelf dat haar ziel naar gezelschap verlangde. Zo zat ze nou eenmaal in elkaar.
Desondanks kwamen haar hoeven in beweging, liet een spoor van hoefafdrukken achter terwijl ze doelloos koers zette richting het onbekende. Het doel was niet de bestemming, maar simpelweg het opwarmen van haar spieren. Zolang ze kon zou ze het gezelschap en de warmte die de paarden in de kudde elkaar boden niet vergiftigen met haar aanwezigheid. Toch wilde het lot dat de hoefslagen van een ander paard de hare zouden doorkruizen.


~ Flight <3

Terug naar boven Go down
Guest
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Caress the scars with wishful minds zo 8 jul 2012 - 15:21

F L I G H T ☆
Beta Leader Third Rank
my soul is evaporating, won't you saturate me, rain down on me with life

Mokkig, op hoge poten, beende Flight door de sneeuw. Hij wist niet meer waarom, maar hij had een hekel aan de winter. Het was koud – niet dat hij het koud had – en het was wit. Hij wist niet wat er mis was met wit, maar het was in ieder geval niet goed. Alles behalve. Chagrijnig draaide hij zijn zwarte oren in zijn al even zwarte nek en joeg een overstekende haas weg door in zijn richting te happen. Niet dat dat hielp, maar het gaf hem even wat te doen. Toen die oplossing niet blijvend bleek te zijn, gooide hij zijn achterhand krachtig onder zijn lichaam en stoof weg; liet een waas van stuifsneeuw achter zich. Ondanks zijn hekel aan de sneeuw, voelde het tempo goed en was de vering aangenaam. Het knerpen van de witte substantie werkte echter verwarrend op zijn gehoor en zou hem er normaal toe aanzetten om zijn tempo te verlagen zodat hij in ieder geval op zijn zicht zou kunnen vertrouwen. Nu zette hij zich alleen maar krachtiger af. De blauwe maan was net voorbij. De schimmen waren verzadigd en de magneet van zijn hart was bij de kudde om de paarden uit hun rang te beschermen. Er was geen enkele reden waarom hij extra zou moeten oppassen.

Behalve dan een oranje gekleurde merrie die van top tot teen overdekt was met tijgerachtige strepen. Door de het sneeuw dat zijn zicht – en gehoor – belemmerde, zag hij haar te laat en kon hij haar niet meer ontwijken. Niet dat hij het oprecht probeerde. Het was meer van dat hij stopte met rennen, maar geen poging deed om vaart te minderen. Een actie die ten gevolg had dat hij vol tegen de bijzonder getekende merrie aan knalde. Hij wist zijn evenwicht te behouden en struikelde achteruit. Met een brutale schittering in zijn goudzwarte ogen schudde hij zich uit en nam de tijd om naar de dame in kwestie te kijken. De ruige, witte beharing die haar op verschillende plaatsen van haar lichaam sierde. De typerende tekening, haar goudwitte manen en die zilveren ogen. Hij sloeg het allemaal in zich op en vroeg zich af of hij haar niet eerder gezien had. Waarschijnlijk wel, maar net zoals de meeste anderen had ze geen indruk op hem achter gelaten. Geen naam, geen verleden, niets. Als ze zojuist pas was aangekomen, zou hij het ook geloven.

In eerste instantie zonder iets te zeggen, staarde hij haar aan: een lichte, zeer brutale glimlach om zijn mondhoeken, en de eeuwige chaos in zijn ogen. Ogen waarin alles te lezen was wat hij voelde, maar het maakte hem alles behalve een open boek: wat viel er te zeggen over iemand die haat kon laten zien, direct naast liefde, verdriet naast vreugde, rust naast een eeuwigdurende storm. Waar anderen zichzelf onleesbaar maakte, maakte deze hengst zich mogelijk zelfs onzichtbaar door alles prijs te geven wat hij had. Elke emotie die hij verborgen hield in de diepe, donkere krochten van zijn ziel duwde hij naar buiten via zijn ogen, om vaak een spoor van verwarring achter zich te laten.

'Hallo schone dame,' begroette hij haar uiteindelijk, zijn stem zoet als warme honing. 'Is het niet een beetje koud om in de sneeuw te gaan spelen?' Uiteraard was het typisch iets voor Flight om compleet voorbij te gaan aan het feit dat hij haar zojuist onder gegooid had met sneeuw. Zijn toon was licht geamuseerd en bevatte een diepere laag van uitdaging: haar haast vragend om tegen zijn woorden in te gaan. Niet dat hij met haar in discussie zou gaan: hij had wel wat beters te doen – en bovendien interesseerde het hem allemaal geen bal wat zij te vertellen had. Maar dat waren uiteindelijk feiten waar zij niet van op de hoogte was en waarschijnlijk zou zij reageren als ieder ander: vol goede moed.

forsaken, left here in my barren desolate
Vouh Babbelende Hazelnoot Zwarte Regen E'vesdar
Terug naar boven Go down
SoulmadeMorrow

avatar

Profile
Number of posts : 829


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Caress the scars with wishful minds ma 9 jul 2012 - 14:27



Verdwaast gleden haar donkere oren naar voren toen geritsel haar gehoor bereikte. Haar ogen gleden mee, vragend, zoekend naar de geluidsbron en vonden toen de struiken waar een geschrokken Haas gejaagd de bosjes uit sprong en haar voorbij schoot. ‘Hmm...? Met een vage, bedenkelijke blik in haar weinig zeggende ogen, keek ze het beestje na tot het uit het zicht verdwenen was. Tenslotte haalde ze denkbeeldig haar schouders op en vervolgde ze haar pad alsof er niets gebeurd was.
Ze haalde diep adem, snoof toen al sjokkend kleine witte wolkjes uit haar neus, keek toe hoe deze langzaam opgingen in het wit van het landschap erachter. Ze hield niet van de winter. De winter gaf kriebels en een dikke wintervacht. Toch... De afwezigheid van dieren die in hun hol een winterslaap gaf iets eenzaams, rustgevends. Een zeldzame kalmte die ze kon waarderen.

Het was het snel harder wordende geluid van hoeven in de sneeuw die haar deed opkijken, kostte echter een paar keer met haar ogen knipperen teveel om op tijd te beseffen wat er op haar af kwam denderen. Een uiterst charmant gilletje verliet haar keel. Voor ze het wist nam het zwarte wezen heel haar gezichtsveld in beslag, voelde hoe de lucht uit haar longen werd gebeukt door het harde lichaam van de hengst en ervoer tenslotte hoe de wereld onder haar door getrokken werd. Met een langgerekte, vreemd knerpende 'plof' viel ze neer in de sneeuw. De eerst zo kalme, witte wereld was nu op een aparte manier donker en bovendien vol hatelijke objecten, zoals die glinsterende sterretjes die om haar heen draaiden, schijnend van arrogantie.


Ze haatte hem...- Ze kende hem niet, maar ze háátte hem met elk korreltje van haar versteende hart. Als haar lichaam uit woede in vlammen uit kon barsten zou ze het ecosysteem op zijn kop zetten door het spontaan weer lente te laten worden. Ze lag hier, midden in het witte spul, aangevallen door één of andere debiel die ze ó zo graag de nek om zou draaien. En toch... Het was hier zo vredig. Ze zag niets, voelde niets, hoorde niets. Hmmm... Morrow's kop zat nog altijd bedolven onder het sneeuw, genoot van de kou die de hitte van haar brein toch nog op temperatuur wist te houden. Langzaam maar zeker viel de muur van ijs langs haar kop weg, maakte de kop van de merrie zichtbaar, de donkere oogleden gesloten...
Maar in één ruk opende deze zich. Stelde twee ronde irissen bloot die blonken als twee manen in een duistere nacht. Ze waren naar voren gericht, simpelweg wijd opengesperd kijkend naar het bergje sneu voor haar neus. Opeens kwamen deze echter langzaam in beweging, draaiden als een hoofd van een marionet naar de kop van de hengst boven haar. Zonder te knipperen staarde ze hem aan terwijl haar lippen zoetjes van elkaar af gleden, hield zijn ogen vast in haar duistere, dreigende blik.
Langgerekte klanken wandelden over haar tong, de wijde wereld in. ‘Hállooooo... ’
Ze had zijn hatelijke grijns in zijn hatelijke kop aan zijn hatelijke lichaam met de hatelijke kleur zwart en zijn hatelijke manen die hatelijk in de war zaten... opgemerkt, net als de hatelijke woorden die daarna al snel volgden. Het was even net zo stil in haar brein als in de buitenlucht die om haar heen kronkelde, wellicht haar zwarte aura deels vermijdend. Nog altijd niet knipperend of verder bewegend smakte ze wat met haar mond, langzaam. ‘... Nee hoor. Het is... heerlijk koel hier beneden.’ Ze knipperde... en vervolgens gleed haar kop uit de sneeuw, veranderde de eerder nietszeggende uitdrukking in één gelijkstaand aan een barstende vulkaan. ‘MISSCHIEN WIL JE ER WEL BIJ KOMEN LIGGEN?’ Haar lichaam wierp zich uit de sneeuw op haar vier benen waarna ze zich met een toepasselijke strijdkreet vervolgens over de rug van de hengst heen gooide waardoor ze weer in de sneeuw vielen. Terwijl ze hem verwoed met sneeuw bleef ondergooien, tierde ze erop los. ‘MENEER VINDT DAT NORMAAL?’ In haar ogen weerspiegelde pure haat. Het liefst trapte ze de hengst met al haar kracht in zijn kruis, maar ze wist niet zeker wat voor straf er op het castreren van hengsten stond. ‘HOE DURF JE!’ Eindelijk vonden hun ogen elkaar. Al hijgend blèrde ze de laatste woorden eruit. ‘... DAT ARME KONIJN ZO TE LATEN SCHRIKKEN.’ Neerkijkend op zijn wezen trok ze haar kin omhoog, kneep haar ogen wantrouwig samen, niet meer in staat het volume van haar stem bij te houden, gingen de laatste woorden fluisterend over haar lippen. ‘Jij... Jij beúl.’


Terug naar boven Go down
Guest
Gast


Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Caress the scars with wishful minds za 22 sep 2012 - 17:15


F L I G H T
Ze was … luidruchtig leek het meest toepasselijke woord te zijn. Langzaam draaide Flights donkere oren naar achter. Hij hield niet van luidruchtig. Hij had een hekel aan luidruchtig. Zijn Babbelende Hazelnoot was al babbel-ziek genoeg. Zij maakte al lawaai genoeg. Maar zij deed dat tenminste op normaal volume. Dit … ding … met strepen … Zijn aandacht dwaalde af. Met strepen. Gestreepte. Gestreepte Herriemaker. Hoe heette zo'n beest ook alweer? Het was geen luipaard. Maar dat was om een of andere reden wel toepasselijk. Een Luid Paard. Luidpaard. Een vluchtige glimlach deed zijn mondhoeken omhoog krullen. Dit minieme binnenpretje was er mede oorzaak van dat hij slechts de laatste woorden van haar betoog – jij beul – meekreeg. De hoofdoorzaak was dat hij sowieso maar de helft mee kreeg van wat er in het algemeen gezegd werd.

Hij kantelde heel licht zijn hoofd, keek met zijn goudzwarte ogen op de grauwende merrie neer. Het was inderdaad niet moeilijk om daar een gevlekte kat voor in de plaats voor te stellen. Hoewel hij nog steeds zeker wist dat dat dier geen luipaard heette – en ook geen luidpaard, kon hij ook nog steeds niet bedenken wat de naam dan wel moest zijn. Het was ook niet werkelijk van belang. Ze kon het hem nu vertellen, aangenomen dat zij het wel wist, en dan was hij over een halve minuut alweer vergeten. Luidpaard zou hem bij blijven. Meer dan de ware benaming van het dier dat zij toch niet was en de naam die ze werkelijk droeg.

Plots flitste hij haar een snelle, maar enigszins donkere glimlach toe. 'Vind je?' Hij deed een halve stap dichterbij, een korte, grimmige gelach verliet zijn keel. *Weet je wat beulen doen dan?* Deze worden werden niet hardop uitgesproken, maar spleten zich brutaal weg door haar geest naar binnen – en omdat zenden een vorm was die nooit gezuiverd was van de gedachten die daar bij hoorden, kwam er een lading van schimmige beelden en gevoelens mee. Emoties vol met haat, pijn en lijden. Hij wist dat zenden slechts de zuivere waarheid was, omdat het in direct contact stond de ziel van degene die de telepathische krachten gebruikte. Of zij dat wist … het maakte hem eigenlijk niet uit. Ze zou een vlaag meekrijgen van zijn intense, stormachtige en chaotische persoonlijkheid. Oh. Hij kon een beul zijn. Meer dan zij wist. Meer dan hij haar waarschijnlijk ooit zou laten zien ook.

Bruusk verbrak hij het geestelijke contact, stopte de reeks beelden, woorden en gevoelens en wendde zijn blik af. Zijn ogen, die daarvoor intens en charmant goud waren geweest, hadden nu een diepe, zwarte kleur aangenomen. Bij een meer... beheerst, allicht, paard zou die blik vermoedelijk leeg en afwijzend zijn geweest. Zijn blik was intens en vol leven. Chaotisch. Een blik waar liefde leefde naast haast, verdriet en pijn. Een blik waar een vlinder met een vleugelslag een nieuwe storm in zou veroorzaken. Dit was iemand die geen moeite deed om zijn ziel af te schermen. Hij gooide liever alles naar buiten, in de wetenschap dat de wederpartij eerder zou verdrinken in de informatie, dan dat ze hun voordeel er mee zouden kunnen doen.

'Je bent erg... luidruchtig, voor iemand met de vacht van een jager.' Zijn gedachten dwaalden af, zoals zijn blik al lang weer bij haar vandaan geschoten was. Hij dacht aan een ander paard, aan een zekere donkere hengst. Hij dacht aan de sporen die hij gevonden had. De sporen van de bergleeuw. Een jagende bergleeuw betekende verandering. Hij had het geroken in de lucht en gevoeld in zijn geest. Er was verandering op komst. Iets groots, waarschijnlijk.

Met een ruk draaide hij zich terug naar de gestreepte merrie. 'Ik veronderstel dat je niet van sneeuw houdt?' Nu pas werd hij zich bewust van de witte vlokken die zij over hem heen gegooid had, maar hij kon zich er niet aan storen. Het kostte hem meer dan een beetje moeite om zijn aandacht bij haar te houden. Überhaupt om zijn aandacht bij iets aards te houden. Het voelde alsof zijn geest op het punt van wegvliegen stond – en bevrijd van zijn verantwoordelijkheden van het leiderschap, zou hij er zonder meer achteraan vliegen.
E'vesdar
you and I get so damn dysfunctional, we stopped keeping score. you and I get sick, yeah, I know that we can't do this no more. but there you go again, there you go again, making me love you. and I stopped using my head; let it all go. try to tell you "no" but my body keeps on telling you "yes". try to tell you to "stop". I'll be waking up in the morning, probably hating myself and I'll be waking up, feeling satisfied but guilty as hell.


Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Caress the scars with wishful minds

Terug naar boven Go down

Caress the scars with wishful minds

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Kovu: Life of Scars
» NPC's: Wishful Thinking
» A Meeting of Minds, a warlord and admiral strike ((Closed))
» Doduo 2 minds of it own?
» Meeting of Minds (Open to Scientists)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX