IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

I hate this miserable life, save me please

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Onii

avatar

Profile
Number of posts : 217
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: I hate this miserable life, save me please do 11 jul 2013 - 23:23

NUMIAH

Na dat ze de groep schimmen, zoals ze blijkbaar werden genoemd, was tegengekomen was ze erachter gekomen dat ze zoals hen wou worden. Nergens bang van hoeven te hebben en wetend dat iedereen bang van jouw had. Bij het denken aan de angstige blik in de ogen van die paarden liep er een ijskoude rilling over haar rug. Die macht moest wel geweldig zijn. Ze wilde sterker lijken dan al die andere paarden die haar haar hele leven lang hadden gekwetst, toch wou ze geen wraak op hen nemen. Neen, dat was zwak, dat besefte ze maar al te goed. Ze had de beslissing voor zichzelf ondertussen wel gemaakt. Al koste het haar de dood ze zou haar best doen zich bij die wezen te voegen. Vele paarden rende weg wanneer ze om meer informatie vroeg omtrent de schimmen. Toch gaf ze de moed niet op en had een bepaalde oude hengst haar gewezen waar ze moest zijn om dit te proberen. Hij had haar gewaarschuwd. ”Dat gesprek heeft maar 2 wegen als uitweg; Of je word schim, of je sterft.” Wanneer ze terug dacht aan de woorden van de wijze hengst leek het of haar keel werd dicht genepen. Ze stond aan de rand van het bos voor de vlakte die naar het bos van Vyrantium leidde. Verschillende paarden wilde haar tegenhouden, maar niets kon haar nu nog stoppen, ze had haar besluit genomen. Een zwate bruine hengst ging dwars voor haar staan keek haar kwaad aan. ”Meisje dit gaat je dood zijn.” Numiah keek kwaad terug en snauwde hem toe. ”Dan is dat maar zo!” Geschrokken stapte de hengst opzij en keek haar na. Vastberaden stapte ze verder en ging al snel over naar een vlotte draf. Hoe dichter ze in de buurt kwam hoe killer de sfeer werd en hoe donkerder de omgeving. Ze snoof de lucht eens op en ze wist dat ze in de buurt was. Ze herkende de dorre, vieze en dode geur. Aan de rand van het bos stond ze stil en probeerde wat rond te kijken, maar de dichte bebossing beperkte haar zicht. De duisternis en de geur deed haar enkele stappen achteruit zetten, maar nu kon ze niet meer terug vond ze zelf. Ze sprak zichzelf moed in en dwong zichzelf het donkere bos in te gaan. Geluidloos en zo stil als bladeren van de bomen vallen voordat ze grond raakte wandelde ze door het bos op zoek naar de paarden, monsters, wezens die hier woonde. Haar vosgekleurde vacht kreeg door deze kleine lichtinval plots een donkere kleur die meer leek op donkerbruin. Haar lichtbruine ogen leken wel zwart. Ze hoorde gekraak onder haar hoeven en sprong angstig achteruit. Een schedel brak onder haar hoeven in miljoenen kleine stukjes. Haar hart klopte tegen haar borst aan terwijl ze zwaar en schokkerig ademde. Voor enkele seconde sloot ze haar ogen en haalde ze eens diep adem. Met hoog opgetrokken knieën liep ze over de schedel en de rest van het skelet. Bah, een rilling van walging rolde over haar rug. Wanneer ze verder voor haar keek viel haar mond open van verbazing. Voor haar lagen verschillende skeletten en karkassen van vermoorde paarden. Enkele hongerige ratten rukte verhongerd vlees van de dode paarden af. Hier moest ze zich overzetten, ze moest sterk zijn. Ze wandelde zo kalm mogelijk over het dodenveld en vervolgde haar tocht zo stil mogelijk. Haar oren draaide oplettend rond, ze wilde geen onkel geluid missen. Terwijl haar ogen de plek afspeurde probeerde ze haar staart en manen uit de vele takken te houden. Haar ranke merrielichaam met een krachtige achterhand bewoog zich soepel tussen de bomen. Wanneer ze geluiden hoorde stopte ze bruut en sloop dichter naar de plek toe waar de geluiden vandaan kwamen. Ze keek om een boom heen en daar stond hij. De hengst waar ze naar op zoek was. Het grote zwarte paard met de felle paarse ogen. Ze twijfelde even en wist niet echt goed hoe ze dit moest aanpakken. Moest ze een geluid maken? Neen, dan zouden ze haar aanvallen. Moest ze naar hen toe stappen? Neen, dan zouden ze kunnen schrikken en haar ook aanvallen. Zijn naam, Avanti, zeggen? Dat zou eventueel kunnen, maar misschien ook niet de beste manier om dit soort paarden te benaderen. Wat als de anderen hem te hard wilde verdedigen? Voorzichtig zette ze een stap naar achter en boog haar hoofd lichtjes naar beneden om beter te denken. Ze richtte zich niet lang daarna weer op en kuchte zachtjes. Voorzichtig zette ze enkele stappen naar voor en probeerde voor Avanti te gaan staan. Ze wist niet goed wat ze moest en bleef dus gewoon staan. Nu was het niet de bedoeling om verlegen voor te komen of twijfelachtig. ”Avanti, heer van het duister, ik zou me graag bij je donkere volgelingen voegen.” Haar stem klonk vastberaden en stevig ondanks dat ze vanbinnen aan het trillen en het leek of haar skelet uit haar vel wilde springen. Langs buiten zag ze er rustig uit en leek het of ze haar gevoelens helemaal onder controle had, net zoals haar angst.

Behind every beautiful thing, there's some kind of pain.


It's not about forcing the happiness, it's about not letting the sadness win ♥️
Adore 
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I hate this miserable life, save me please vr 12 jul 2013 - 12:44


De hengst galoppeerde door Anderfels naar Orlais, een snelheid ongekend een vermogen om macht te hebben onbegrensd. Hij was spierwit, leefde al enkele jaren op BMH slechts was de tweede rang het hoogste geweest dat hij ooit had bekroond. Het lange strand, wit zand, blauwe zee strekte voor hem uit. Hoe lang was het geleden dat hij hier nog had gelopen? De wonden, het bloed verpestte zijn schoonheid, vanbinnen was hij gebroken en teniet gedaan. De kudde stond voor de gigantische kliffen, vele hinnikten begroetend, anderen waren verbaast. Waarom was hij teruggekomen? Hij had het overleefd van het duister, hoe? Geliefden en kinderen kwamen de nieuwe held begroette, ja, hij was ontsnapt aan BMH’s grootste angst. Hij voelde zich meteen weer thuis in de kudde, ze vertelden hem alles. Ze vertelden hem over de nieuwe rangen die er zouden komen, ze vertelden over de veulens die geboren waren. Ze gaven hem informatie, updates en de hengst nam ze allemaal gretig aan. Een nieuw rangsysteem met meer krachten tegen de schimmen, fascinerend. En de hengst bleef nemen, bleef informatie stelen terwijl niemand zich vragen stelde. Hoe was hij ontsnapt? Wat heeft het duister gedaan? Wat heeft hij voor informatie gelost? Niemand stelde vragen, niemand maakte zich zorgen. Ze zagen pas hun gigantische fout is, en toen was er zo geweldig veel paniek, als de witte hengst dood neervalt en Avanti terugkeert naar zijn eigen lichaam, diep verstopt in Vyranthium.

Hij hapt achter adem, de rillingen gaan door zijn gitzwarte verminkte lichaam. Terwijl zijn ziel langzaam plaats terug neemt in het lichaam dat hij gewoon is raast een voldoening door Avanti heen. ‘Laat me raden, ze leren het nog steeds niet?’, zijn paarse ogen gleden opzij naar Ayana, ze was de enige die zijn zielloze lichaam iedere keer weer bewaakte. ‘Zo dom.’, prevelt hij. Zijn oren gaan in zijn nek, weer huivert zijn lichaam van de recente zielswisseling. Het voelt altijd enorm raar aan om een ander lichaam te bezitten maar het gaf hem informatie, waardevolle informatie. Hij had het al drie keer gedaan, drie keer was de kudde erin getrapt. De zielige wezens, en hij die dacht dat het altijd ging om het vernieuwen van technieken. Ja, er was een nieuw rangsysteem. Hoera, punt voor de leiders, laten we een feestje bouwen. De gedachten brachten een zieke onweerstaanbare grijns bij hem teweeg. Man, wat waren ze sukkels, stelletje idioten. Wanneer zouden ze het leren dat er niets machtiger was dan het duister.

De andere schimmen stonden door elkaar op de open plaats, Avanti op de plaats waar hij altijd stond. Ze keken alle vier meteen op, Avanti kwam vertraagd achter met de beweging. Hij had het wezen al van veel verder horen komen. Hij rook haar merriegeur, haar perfectie. Ze ging de grens over naar Vyranthium en toen hadden de andere allemaal tegelijk opgekeken. Hij voelde de snelle hartslag door de grond in zijn lichaam dreunen. Hij rook haar huiveringen, haar deelse angst. Hij rook het bloed dat iedere vezel van haar lichaam vulde. Hij proefde het bijna, als een bezitting die hij van zichzelf wilde maken. De anderen voelden, roken, proefden het ook. Avanti’s lippen smakten kort op elkaar. ‘Laat!’, siste Avanti toen Xariv de indringen wou onderscheppen. Zijn paarse ogen lichtte op in het donker terwijl zijn blik naar het punt tussen de bomen haat. Naast hem lacht Ayana vreugdeloos om de merrie’s poging om kalmte te herwinnen te beheersen. En toen was ze daar, mooi en lief. Haar woorden deden Achilles meteen in het barsten uitlachen. Avanti keek niet opzij, tegenwoordig had weinig nog zijn interesse. ‘Een merrie?’, vroeg Xariv spottend. Ayana reageerde daar meteen fel tegen. Avanti keek enkel naar de merrie, haar haar huid, haar blik, haar schoonheid. ‘Waarom?’, zijn doodse stem vulde de omgeving. Zijn paarse ogen vraten aan haar ziel terwijl hij haar bleef aankijken …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Onii

avatar

Profile
Number of posts : 217
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I hate this miserable life, save me please za 13 jul 2013 - 3:04




NUMIAH
RANK1

Iets in haar vertelde Numiah dat ze haar al van verder hadden horen aankomen, ook al had ze nog nooit een paard tegen gekomen dat stiller als haar kon wandelen. Hadden ze haar geroken? Hadden ze haar gezien? Ze dacht even na, maar die vragen waren te belachelijk om er tijd aan te besteden wanneer ze eventueel oog in oog stond met haar dood. Ze voelde hoe de spanning om haar heen benauwd werd. De paarden hadden haar angst geroken en even wist ze niet wat te doen. Op de een af andere rare manier vond ze dan toch de kalmte terug en werd haar hoofd helemaal leeg wanneer ze enkele tellen langs de paarden heen keek in het eindeloze bos achter hen. Ze knipperde langzaam en vervolgens haar blik weer op de hengst te richten. Haar ogen gaven geen enkele emotie mee, in geen enkele taal , haar oren stonden normaal ligt naar achteren gedraaid. Het gesmak van Avanti deed haar oren snel naar voor draaien. Even, slechts enkele seconde, daarna zakte ze weer terug zoals ze stonden. Een zware en luide stem liet haar licht schrikken, ze had de witte arabier nog niet eens zien bewegen. Ze had hem wel voelen bewegen, door de schokken in de grond. Numiah had geweldig gevoelige hoeven die elk gedaver opmerkte. Een seconde legde de vosse merrie haar oren in haar nek. Deze paarden mochten gerust denken dat ze heus wat waren, maar haar zomaar uitlachen omdat ze hun groep wilde verruimen? Neen dat pikte ze niet. Toch wilde ze haar kalmte bewaren en draaide haren oren weer naar voor. De andere hengst, die echt gigantisch was, mocht ze nu al niet. Wat een idioot zeg! Dacht ze in zichzelf. De woorden van de witte hengst deden haar kort kwaad opzij kijken, maar ze besefte al gauw dat kwaad worden tegen deze paarden geen nut had. Na haar korte actie schoot een klein paard mannetje in haar hoofd helemaal in paniek. Het woord ‘paniek’ op zijn buik geschreven vertelde dan ook alles. Soms wenste Numiah dat ze dat mannetje niet had. Een ijskoude rilling liep over haar rug en het leek of iets haar keel dichtneep. Wat ze had gedaan was geen stap in de goede richting. Het vraagwoord galmde door het doodse bos. De stem van haar misschien toekomstige leider deed de grond beven en deed en bomen dansen. In haar hoofd probeerde ze haar stem goed te krijgen en dit lukte haar al gauw. ”Ik heb in heel mijn leven nog niets goeds meegemaakt en hier blijf ik niet op wachten.” Sprak ze kort. Meer uitleg had hij niet nodig. Ze wilde ook andere paarden het leven moeilijker maken, maar dat was slechts bijzaak. Andere soort paarden leren kennen stond dan weer wel op haar lijstje. Of de verwaande leiders tegenwerken. Ze leefde nog niet zo heel lang in dit gebied, maar toch vond ze dat alle leiders het net iets te hoog in hun bol hadden. Ze voelde zich opgesloten, de vier andere schimmen die haar aankeken en Avanti die haar bekeek alsof hij haar skelet aan het bestuderen was en haar ziel aan het scheuren was. Het gaf haar de kriebels, maar toch kon ze in deze plek haar angst niet laten blijken, haar zwakke punten niet blootleggen.


It's not about forcing the happiness, it's about not letting the sadness win ♥️
Adore 
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I hate this miserable life, save me please za 13 jul 2013 - 17:53


Avanti’s blik week niet van haar af, het werd zelf eng. Niets in zijn lichaam bewoog en zijn paarse ogen keken haar enkel maar met hun doodsheid aan. Niets, geen plukje van zijn kapotte manen bewoog, geen ader in zijn lichaam leefde. Zelf zijn neusvleugels trilden niet, hij was precies … dood. Wat hij ook grotendeels was. Hij had zijn lichaam en ziel aan de duivel gegeven en in plaats kreeg hij dit. Deze status en dit lichaam, in zijn ogen een geschenk. Ook de andere schimmen leken hun stilte te hervinden. De merrie toonde zich vastberaden, er was geen deel van haar lichaam dat het tegensprak buiten haar hart, dat ging versneld, wat niet meteen angst wou aantonen maar misschien opgewondenheid. Toch kon Avanti niet geloven dat ze hier zo stond, zo kalm en beheerst alsof ze al het andere met een knopje had uitgezet. Tegenwoordig was Avanti niet meer voor die beheerstheid, paarden logen immers genoeg door zich sterk voor te houden terwijl ze eigenlijk zo zwak en zielig waren als hun uiterlijk deed merken. Deze merrie was schoon, geen vuiltje, ze was een echte merrie. In zijn ogen zei dat genoeg. Als je keer naar Ayana, de enige andere merrie van de schimmen dan zag je meteen het verschil.

Haar woorden brachten geen krimp teweeg bij hem. ‘En daarom dacht je maar eens hier te komen. Op goed geluk.’ Zijn stem was eentonig, spottend en zonder enig tegen van medeleven. Het liefst van al wou hij haar nu de keel over bijten, haar gewoon weglachen als een sukkelaartje dat het probeerde een beter leven te krijgen. Wel kijk daar, schimmenleven was ook niet beter. Hij behandelde zijn schimmen niet veel beter dat de kudde. Voor hem bestond de wereld enkel uit hem, niemand anders. Zijn geest dwaalde af, zocht zich een weg door haar hersenen terwijl het zich vasthechtte op haar ziel. Zijn capaciteiten om andere illusies te geven of de waarheid te ontlokken was één van zijn vele gaven. Hij gaf haar geen illusies, hij bracht haar in een soort diepe ontspannen roes. Haar ledematen ontspande zich meteen, hij zag hoe haar spieren, haar lichaam langzaam veranderde onder zijn gave. Hij gaf haar een soort van beeld dat zij schimmen gewoon waren en dat ze gedwongen was alle emoties die ze over hen had te laten gaan. ‘Bang?’ Hij hield zijn hoofd schuin wetend dat ze niet langer haar kalme masker kon voorhouden. Nu kon ze niet meer “liegen”, ze kon enkel al haar ware emoties tonen. Alles wat ze eerder niet toonde kwam nu aan het licht. ‘Waarom?’ herstelde hij zijn vraag, ze zou nu toch wel al moeten weten dat haar eerdere antwoord negatief was aangekomen bij hem …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Onii

avatar

Profile
Number of posts : 217
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I hate this miserable life, save me please zo 14 jul 2013 - 23:07




NUMIAH
RANK1

Zijn blik deed haar stoppen met ademen. Haar hart stopte zelf even met kloppen en  ze durfde niet te knipperen. Plots leek het of elke beweging fataal kon zijn. Diep vanbinnen wilde Numiah tegen hem duwen om zeker te zijn dat dit paard wel leefde en dat hij gaan standbeeld was dat zijn steen enkel brak voor af en toe een paard te vermoorden. Numiah was de rust zelven, ze kon zichzelf gemakkelijk kalmeren en ze had eindeloos geduld. Ondanks de enorme kalmte in haar vind ze deze situatie lastig en drukkend. Ze voelde hoe de rust uit haar lichaam sijpelde, langs haar flanken en benen naar beneden droop. Langzaam en kleverig als onuitgedunde verf dat niet wilde wegglijden, maar het toch deed. De spanningen deed haar lichaam glijden waardoor de vloeistof geen houvast meer had. Ze durfde haar ogen niet meer te sluiten en wanneer ze knipperde deed ze het zo snel mogelijk. Knipperen zou niet haar ondergang zijn, niet vandaag. Haar ogen bleven gericht op de borstkas van de paarsoog. Hem in zijn ogen kijken durfde ze niet, toch leek het of hun ogen waren verbonden met een touw dat aangetrokken werd. De spieren op haar gespierde achterhand trilde kort door de spanning dat ze erop moest zetten om haar achterbenen op de grond te houden en niet weg te rennen.

Haar donkerdere manen danste een alles behalve elegante dans in de armen van de ijskoude en dodelijke wind. Haar hersenen draaide op volle toeren. Ze sloot haar ogen en blies alle lucht uit haar longen. Waar had ze zichzelf in getrokken? Wat had ze gedaan? Hoe groot was ze kans dat deze sterke wezens een klein paardje als haar zouden toelaten zich bij hen te voegen? Ze was sterk en gespierd, dat viel niet te ontkennen, maar dat maakte haar niet groter. Ze was dapper en ging voor niet veel aan de kant, maar dat maakt haar geen krijger. Ze was taai en voor niet veel beschaamd, maar maakte dat haar een moordenaar? Dat waren allemaal vragen die nog onbeantwoord zouden blijven. Misschien dat het gif van de duivel, de adem van het duister en het bloed van Satan haar een krijger en een moordenaar maakte, maar wist ze dat al zeker? Neen!

Het enige wat Numieh nu wilde was rennen, maar dat zou ze al zeker niet overleven. Plots, het moment dat ze oog in oog stond met de dood, leek haar leven veel belangrijker. Ze wilde het nog niet kwijt en dus moest ze alles op alles zetten om haar er als een dienaar van het duister uit te laten zien. Ze wilde blijven leven, of er toch uitzien als een levend paard. Deze schimmen waren geen levende wezens, Numiah rook de dood in hen. Ze wilde nog kunnen bewegen en niet levenloos op de grond liggen. Het is te laat om terug te krabbelen en dat besefte ze dan pas, te laat om zich te bedenken van haar keuze voor de dood.

Ze beantwoorde zijn woorden en richtte haar ogen enkel kort op de grond. Ondanks dat ze zich nu al ergerde aan het voortdurend gespot van de schimmen probeerde ze het te negeren en haar gezicht in de plooi te houden. Ze besefte al te best dat het leven dat ze eventueel na deze ontmoeting zou hebben niet beter zou zijn als het leven dat ze nu had, maar ze kon eventueel de pestkoppen op stang jagen en dat zou alles weer net iets beter maken. Avanti vond zichzelf heel veel, dat had ze al van vele gehoord, maar aan de ene kant begreep ze hem. Hij had alle macht die hij maar wilde en hij kon wie dan ook vermoorden wanneer hij dat wenste. Hij was de leider van de machtigste kudde van dit hele gebied. Hij had aan de ene kant het recht om arogant te zijn.

Avanti's sprengels wikkelde zich rond haar hersenen en klemde haar ziel vast. Ze voelde hoe haar ziel werd overgenomen en hoe ze niks meer te zeggen had. Ze was in zijn macht, hij kon bijna alles doen met haar wat hij wilde. Deze gedachten maakte haar duizelig en misselijk, maar hij had zich al vastgehaakt in haar ziel, voor deze zich probeerde los te werken. Haar benen begonnen onder haar lichaam te wankelen en haar hoofd zakte naar beneden. De drang om te gaan liggen was enorm, maar toch hield iets haar overeind, het vechtje in haar vocht tegen de slapheid van haar spieren en hield haar recht. Een wilde schrok trok over haar hele lichaam en een stille paniekerige hinnik verliet haar lippen. Plots wilde ze zich zo graag uit de voeten maken, maar haar benen wilde niet. haar ogen gingen wijdt open en flanken gingen als een wilde op en neer. Zijn woorden sidderde door haar lichaam als een slang gemaakt van ijs. Ze gas geen antwoord, alsof hij het niet rook of ze bang was of niet. Haar ledematen bleven schudden deels van schrik van de schimmen, deels van schrik voor haar leven. Ze beefde van de spanning wat er te wachten stond en van de spanning voor avontuur. Waar stelde hij dezelfde simpele vraag. "Ik wil de paarden die mij altijd hebben lastig gevallen de stuipen op het lijf jagen." Sprak ze kort met een stem die leek geprogrameerd te zijn door een computer. Toch wilde ze geen wraak. Ze wilde hen gewoon laten weten dat ze niet meer de zwakke merrie was van daarvoor. Ze was nog niet uitgesproken en vervolgde; "De duivel heeft me altijd gefasineerd en nu heb ik de kans hem te dienen en dat laat ik me niet zomaar afmenen." Ze wilde hem dienen. Doen wat hij van haar verlangde. Lang zocht ze een manier om aan de kant van het duister te komen en die manier had ze nu gevonden bij deze wezens.


It's not about forcing the happiness, it's about not letting the sadness win ♥️
Adore 
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I hate this miserable life, save me please ma 15 jul 2013 - 15:08


Terwijl haar lichaam vocht onder de inspanningen die hij haar gaf zag hij ieder mogelijk signaal verschijnen waarvan hij wou dat het verscheen. Hij zag haar spieren trilden van inspanningen, hoe haar hoeven die rechtsomkeer wilde maken zich vasthechtte in de grond en tegenvochten. Ze zag hoe haar gestaar langzaam aan de kalmte verloor. Ze raakte in paniek, precies hoe Avanti haar wou hebben. Hij rook een angst, hij rook haar bloed … bloed. Zijn ogen weken in enkele seconden af naar haar hals waar haar grootste ader alles voorzag van dat ene leventje. Het was niets meer dan dat, bloed zorgde dat je leefde. Als een draadje verbond het de weg tussen het kloppende hart en de denkende ziel. En hij kon het gewoon door midden bijten, zomaar, hap! Zo weinig energie kostte het hem om haar zielige leven te eindigen. Voor hem was het niet meer, voor hem betekende het niet meer. Waar andere het plezier vonden om merries te bewerken daar vond Avanti slechts niets. Zijn plezier ging naar dat ene draadje van bloed. Kijken hoe ver het draadje kon uitrekken, kijken hoelang het duurde voor het draadje knapte onderdruk. Bij hem ging het enkel om de lust van bloed en de pijn, de ziel van anderen.

De merrie had getoond wie ze was zonder een masker op te zetten. Voor hem, of je nu schim wou worden of niet, gelde maar één ding, je was bang voor hem. Al zijn schimmen waren ooit bang geweest voor hem en sommigen waren dat nu nog. Je was geen VIP door schim te zijn, het bracht je gewoon in een dieper level richting hel. Een deel van Avanti was nog steeds paard maar met de jaren nam de duivel zijn ziel langzaam over. Nu was er slecht weinig meer over van wie Avanti ooit was geweest. Voor hem was er geen verschil tussen goed en beter. Voor hem was er enkel een verschil tussen bereidt om te gehoorzamen of niet en dat had radicale gevolgen. Leven of dood. Zo simpel ging het bij hem. De merrie ondergaat hetzelfde, heel simpel, leven of dood. Ze wou helpen maar was ze daar capabel voor. Was ze ervoor geschikt om onder zijn zwaar belastende gezag te leven. Het was geen pretje … het schimmenzijn, zeker niet als nieuwkomer. Xariv was een nieuwkomer die zich nog niet bewezen had. Thriumph was dan weer de nieuwkomer die al een hoop bereikt had.

‘Nu kunnen we praten.’ Zijn stem was niets meer dan diene eentonigheid. Waar vroeger nog een valse glimlach was geweest of een spoor van humor was niets meer. Avanti was verandert in de diepere betekenis van slecht. En het kwam door de kudde en het zou zeker niet goed uitkomen voor de kudde. Met zijn macht, zijn gave, het shape shiften van Ayana, de flexibiliteit van Thri en de volharding van Xariv waren ze al heel ver gekomen. Haar woorden deden hem voor het eerst weer in leven komen, hij ademde langzaam in. De verotte geur van dood en verderf vulde zijn lichaam terwijl hij zich langzaam terug trok uit haar ziel en alles weer aan haar zogezegde kalmte over liet. ‘Is het daarom …’ Hij hield zijn hoofd een tikkeltje schuin terwijl zijn paarse ogen door haar lichaam keken. ‘Omdat ze je lastig vallen.’ Hij beklemde de laatste twee woorden spottend. ‘Wat hebben ze gedaan, je gepest, je gekrenkt?’ Voor het eerst ontsnapte hem een koelbloedige harde emotieloze lach. Zijn tanden ontblootte zich waarvoor zijn verfijnde kleine hoektandjes tevoorschijn kwamen. ‘Ik kan je die kans zo afnemen.’ Siste hij dodelijk. ‘Ik heb meer nodig merrie.’ Beet hij haar toe. Zijn lichaam kwam voor het eerst in beweging. De spieren onder zijn smerige vacht begonnen te rollen terwijl hij langzaam op haar af wandelt. ‘Want voor nu heb ik zoveel zin …’ Hij zette zijn neus tegen haar hals en snoof de geur van zijn bloed. Hij sloot zijn ogen en schudde langzaam zijn hoofd, zichzelf ervan weerhoudend op het niet te doen, dan was ze dood en misschien had ze daadwerkelijk nog iets in de aanbieding dat interessant kon zijn …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: I hate this miserable life, save me please

Terug naar boven Go down

I hate this miserable life, save me please

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» The secret life of Fairies book 1 Banished
» Kovu: Life of Scars
» Post yourself in real life!
» The Hero's are here to save you
» Life isn't so bad

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX