IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

*home at last. 'open

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: *home at last. 'open zo 15 sep 2013 - 17:37


XARiV
Hell has broken loose

Een groot lichaam dat ooit wit was geweest, dat ooit had geblonken onder de zon. Nu was het smerig, nat, plakkerig, modderig. De regen die vanuit zijn geklitte manen over de rest van zijn lichaam drupte liet de littekens en wonden nog extra opvallen in het schemerige licht tussen de bomen.

Het was tijd om terug naar ‘huis’ te gaan. Xariv had een lange tijd doorgebracht in de lichte bossen rondom de kuddes. Niet om een speciale reden, maar simpelweg om alleen te zijn. Hij had de kuddes in de gaten kunnen houden, Orlais bezocht in de nacht, de chaos gevoeld die zich langzaam verspreidde tussen de stervelingen.

Wat er precies aan de hand was was hem nog altijd niet duidelijk, maar er was weer eens reden tot paniek. De leidertjes hadden vast weer iets verzonnen om de kuddes beter te beschermen ofzo. Zijn lange afwezigheid bij de schimmen had hen blijkbaar niet tot zorgen gemaand. Geen enkele keer had hij zich geroepen gevoeld, op de manier waarop alleen Avanti dat kon veroorzaken.

Hij wist dat hij niet belangrijk was. een pion in het hele spel om de macht, om de dood en het leven. Het maakte hem ook niet uit. Zijn leven was hij al kwijt, en zijn dood was voor hem prima besteed op deze manier.  Hij hoopte alleen maar dat hij ooit nog eens van betekenis kon zijn voor zijn meester. Dat hij op kon klimmen van de laagste schim,

Zijn laatste maal was al weer enkele weken geledengeweest, een makkelijke prooi bestaande uit een oudere merrie die zich net buiten de kudde had gezet. Het was maar saai geweest. De dag voor deze, toen het nog niet zo hard regende, had hij bijna zijn eerste maal in een hele lange tijd gehad.

Een jonge merrie was plotseling de bossen ingekomen, en  voor hij er erg in had was hij al op haar afgesprongen. Een ogenblik had ze verschrikt stil gestaan, maar natuurlijk had de angst het over wonnen en was ze omgedraaid en weggerend alsof de duivel zelf haar op de hielen zat. In de seconde dat hij stil bleef staan had ze al een v oorsprong, maar geen onoverkomelijke. Zijn spieren hadden bijna geprotesteerd van de kracht die hij erop zette, toen hij haar in haalde.

Maar op het moment dat hij haar voorbij had willen gaan, waren ze daar geweest. De chaos plotseling vergetend, stonden er meerdere leiders voor zijn neus. Een grote zwarte hengst, die geen leider was maar zich wel zo gedroeg, met de naam Axis, een jongere hengst die hij kende als de zoon van Serano, Serano zelf, en zijn verachtelijke hulpje Roque. Tegen zoveel getrainde spierkracht kon Xariv niet op, zeker niet zonder blauwe maan om hem bij te staan, of zonder de andere schimmen.

hij was stil blijven staan, zijn neusgaten opengesperd terwijl hij hard snoof, uit minachting. Oh wat had hij graag voor hun ogen de merrie aan kant gemaakt die zich nu achter hen verborg, een troostende neus van die lelijke bonte in haar hals. Zijn tanden zouden op die plek moeten zitten nu.

hij had zijn lip omhoog getrokken, zijn hoektanden, die ook zonder blauwe maan groter waren dan die van de stervelingen, glinsterend in het flauwe zonnetje. De blik die de hengsten hem toewierpen zorgden dat hij zich moest inhouden om niet als zelfmoordterrorist op ze af te springen. Met een schijnbeweging vooruit, die zorgde dat de grote zwarte Axis zijn spieren aanspande, boven hem uit stekend als de enorme toren die hij was, sprong hij opzij, en in een vlugge galop ging hij om hen heen, terug de bossen in.

en vanaf daar had hij zich opnieuw bewogen naar Vyrantium toe, zijn thuis. Onderweg had hij zich gevoed met een hert, maar het bloed kon hem niet tevreden stellen zoals dat van een paard dat kon. Ookal had hij niks gewonnen uit de aanvaring die dag ervoor, hij had toch weer wat geleerd. Teneerste; aarzelen was het slechtste dat je kon doen bij het vooruitzicht van een maaltijd, en ten tweede, er was iets aan de hand in de kuddes. Het kwam niet vaak voor dat zoveel ‘belangrijke’ paarden zich samen ophielden.

Zijn hoeven die over dode takken kraakten, terwijl zijn ogen opnieuw wenden aan het bijna geheel duistere woud maakten dat hij opschrok uit zijn overpeinzingen. Zonder het te weten was hij aangekomen in Vyrantium, zijn thuis. Hij snoof diep de verotte geur van de dood zijn lichaam in, terwijl een rilling van genot over zijn rug gleed.

Hij wist dat de anderen hem al moesten hebben gezien, gehoord, of gevoeld, hij had natuurlijk niet echt geruisloos bewogen. Hij vroeg zich enkel af, wie hem zou komen ontvangen. Of zou komen terug sturen naar waar hij vandaan kwam. Het werd tijd dat hij weer eens wat nuttigs zou doen voor zijn meester, in plaats van een beetje rondhangen bij de kuddes, opzoek naar mogelijkheden en simpele hapjes.




**enorm chaotische post, sorry.
Wie komt hem begroeten?


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: *home at last. 'open ma 23 sep 2013 - 20:21


Thriumph
You know what they say,
the quietest are the deadliest...

Een zuchtje wind had besloten zich door Vyrantium te wanen, waar het de manen van Thriumph tegenkwam en die zachtjes liet bewegen. Thri stond op de plek waar hij altijd stond, de plek waar vier kleine, specifieke plekken extra zacht waren, de plek waar zijn hoeven altijd rust vonden in de koele aarde, waar zijn linkerachterhoef met een 'rust' net op het randje aan het bungelen was. Zijn hersenen draaiden overuren, zijn nieuwe 'gave' had een hele wereld open gesteld voor hem. Hij kon nu andermans gedachten binnendringen, geheugen opvissen en erg relevante informatie ophalen. Daarnaast kon hij daardoor exact weten of een paard wat wist, en ermee spelen wat de ziel niet wist. Het was een zeer interessant iets wat hij nu de macht over had, al zou hij dat niet toepassen op zijn medeschimmen, enkel wanneer dat echt nodig was of Avanti dat voor hem vroeg.

Zijn ogen openen zich langzaam, al die tijd had hij zijn gehoor het werk laten doen, en hij wist alles in de omgeving, gewoon om te horen en te voelen. Slechts de kleinste bewegingen waren onopgemerkt gebleven, zoals een blaadje wat vertrok aan de rand van Vyrantium, of een klein vogeltje wat neer kwam. Soms kon hij zelfs sommige, lompe, hengsten voelen, helemaal hier in het hart van Vyrantium. Zijn oren leggen zich terug in zijn nek, waar ze warm tussen zijn manen en maantop lagen. Hij was laatst buiten zijn lichaam getreden, was in een ander paard gegaan en was in de middag met Avanti mee gegaan tussen de kudde voor informatie. Hij had het ander lichaam raar gevonden, was uiteindelijk meer gaan verlangen naar zijn eigen lichaam. En nu zat hij er weer warm en behagelijk in, zoals het spreekwoord zou zeggen. Zijn aandacht was ermee compleet van Faylice weggedreven, hij had de waarschuwing van Avanti meer dan goed begrepen, had er geen zin in om zijn speeltje te verliezen. Misschien verveelde het spelletje, misschien zou het nu nog een stuk leuker worden nu hij gedachten kon lezen, misschien ook niet. Hij wist in ieder geval dat hij voor nu zijn gedult zou moeten behouden, en dat kon het beste door er ook niet een schijntje van zijn aandacht er nu op te vestigen.

Zijn hoofd draait gelijk naar het minieme geluid wat hoorbaar was, zijn oren schoten daarbij een fractie naar voren om daarna weer terug te glijden. Zacht was het, maar hoorbaar voor de jonge schimmenhengst. De trillingen maakte hem duidelijk, samen met het minieme geluid dat het waarschijnlijk Xariv was, waarna zijn ogen dit bevestigen als ze een wittig lichaam waarnemen. Daarna waren de takken hetgene wat hem als allerlaatste bevestiging bracht over het schimmenlichaam, hij was nooit zo secuur op takken. Thri besloot om er maar eens op af te gaan, en voordat hij het wist schoot zijn lichaam vooruit, explosie van kracht leek het, maar toch te stil om te horen. Hij stond er om bekend dat hij stil was, dat hij nooit veel zei in nabijheid van Avanti en dat hij amper te horen was, hij mocht dan ook niet voor niets aan de linkerkant van Avanti verschijnen, of nu, in zijn eentje gezag had over alles wat onder hem stond. Nee hij sloeg er niet van door, het maakte hem niet krankzinnig, de wegbrandende ziel van hem deed dat, hoe langer hij schim was, hoe minder er overbleef, nee het maakte hem nog steeds even stil en dodelijk, alleen dan had hij zijn commando's klaar liggen. In een mum van tijd was hij aan de grens van Vyrantium, wetend dat Avanti, die ergens anders klaar stond, niet blij zou zijn met de afwezigheid van Xariv. "Waar was jij?" Siste hij naar Xariv toe, waarbij hij uit een schaduw stapte in de zichtbaarheid. Xariv had veel gemist, ongetwijfeld had hij ook niet meegekregen dat de jonge hengst nu de linkerhand was van Avanti, maar daar zou hij snel genoeg achter komen.




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down

*home at last. 'open

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» To Pour Salt Into An Open Wound...
» Work of Art (open to all)
» The Shivering Isles (Open To All!)
» Enemies Brought Together As One(Open, Pick N Play)
» Yoruyounaka Kaizokudan: Unknown Winter Island (open to anyone)

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX