IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Barely surviving has become my purpose [&AERON]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Barely surviving has become my purpose [&AERON] vr 2 okt 2015 - 18:02

vestival

Barely surviving has become my purpose
Because I'm so used to living underneath the surface


De dagen begonnen langzaamaan korter te worden, een teken dat de herfst en daarna winter weer voor de deur stond. Ik genoot met volle teugen van de laatste zomerdagen, want wie weet voor hoe lang ze nog zouden duren. De winter was altijd een seizoen van dood en verderf geweest in BMH. In mijn tijd als leider had ik maandelijks, soms wekelijks, het traumatische bericht aan de nabestaanden van een overleden kuddelid moeten vertellen. De één was ten prooi gevallen aan een hongerige schim, de ander was doodgevroren of door het ijs gezakt. Altijd was er weer een nieuw verhaal dat verteld moest worden. Godzijdank was ik geen leider meer, alhoewel soms miste ik het wel. Het was altijd fijn om de dankbare blikken van de kuddeleden na een veldslag tegen de schimmen te zien. Het gaf voldoening; een voldoening die ik nu al bijna een jaar niet meer ervoer. Ook de onsterfelijkheid die de rang met zich meebracht was een privilege die ik miste.

Mijn sterke, gespierde lijf ervoer het genot van de felle avondwind door mijn lange, zijdeachtige manen, alsof het een kam was. Mijn tweetonige ogen, blauw en groen, waren gefocust op een onzichtbaar punt in de verte. Af en aan draaiden mijn oren naar de schrale, met sneeuw bezaaide bergen achter me. Pas nu besefte ik hoe erg ik de wonderschone natuur van Minanter had gemist. Na maanden, zelfs jaren, van afwezigheid waren de details van mijn voormalige leidersgebied naar de uithoeken van mijn geest gedreven. Ik kon me nog vaag herinneren hoe ik hier als jonge, onbezonnen hengst het land van de blauwe maan binnenstapte, onwetend wat me allemaal te wachten stond. Als ik mijn toekomst toen had geweten dan was ik nooit hier binnen komen wandelen. Ik had meer leed dan lief ervaren tijdens mijn tijd hier. Enkele sporen van het leed dat ik geleden had was fysiek nog goed zichtbaar. De littekens lagen her en der verspreid op mijn gespierde bruin-witte lichaam. De rijke, glanzende kleur was uit mijn vacht verdwenen, deels door de naderende winter en deels door verwaarlozing ervan. Alles aan mijn uiterlijk schreeuwde naar vergane glorie en verloren trots, behalve mijn heterochrome ogen. Mijn tweekleurige kijkers straalden nieuw vuur uit, ook al was het nog maar een kleine fonkeling. Een fonkeling die over de komende periode zou uitgroeien tot een machtig brandend, innerlijk vuur. Het leven was wedergekeerd in mijn lijf na maanden van onderdrukte emoties.

Ik bracht mijn lichaam weer in beweging en zette koers richting de grens van Orlais. Ik was in geen jaren bij de prachtige, oceaanblauwe zee van BMH geweest. Met enkele tientallen minuten draven had ik grens bereikte en overschreed die. De kalme zeelucht kwam me vriendelijk toegewaaid. Ik sloot mijn tweekleurige ogen voor een moment en genoot intens van de omgeving. Voor een seconde kon ik al mijn zorgen vergeten en gewoon mezelf zijn. Helaas duurde dit ogenblik maar kort en was ik, toen ik mijn oogleden weer geopend had, in de harde realiteit beland. Geuren uit het gebied kwamen mijn neus binnengevlogen. Geuren die mij nog onbekend waren, maar ook die vaag een belletje in mijn hersenen deed rinkelen. De laatstgenoemde kwam vaag bekend voor, of nee, kwam mij deels bekend voor. Het was een geur die vermengd was met het zoete, vrouwelijke aroma van de toffeekleurige merrie die ik eerder in de steek had gelaten en voor gevlucht was. Alweer. Ik had haar nooit moeten vertellen dat ik van haar hield, natuurlijk was dat geen leugen maar ik kon niet samen met haar een gelukkig leventje leiden terwijl een andere ziel met mijn hart rondliep. Ik zuchtte vermoeid, de geur verder negerend. Jammer genoeg voor mij kwam de geur dichterbij met elke hoefstap die zich in mijn gehoorgang dreunde.

how long have i been in this storm?
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] vr 2 okt 2015 - 22:28



aeron
"Never forget
           the rest of the world surely won't"


Het had hem niet lang geduurd voor de donkere hengst de oversteek had gemaakt het kudde gebied in. Hij was verbannen en vernederd maar nog altijd nam hij de grensen maar wat vrij en stapte hij over wanneer hij dat wou. Dit betekende echter wel dat hij hier en daar moest opletten dat hij de kudde of een Councillor niet tegen zou komen, die zouden hem aardig wat problemen kunnen opleveren. Maar voor nu was het altijd goed gegaan. Hij nam dan ook geen risico's zonder dat ze wat waard waren. Maar op dit moment was het kudde gebied betreden meer waard dan wat dan ook.

Het was niet voor zijn 'o zo zoete' dochtertje, oh nee absoluut niet, ze kon hem net zo goed dood vallen van hem. Ze was verkeerd opgevoed vanaf het begin, haar moeder die er geen bal van bakte en hem weghielt van haar. Al met al was Dahlai nutteloos geweest vanaf het begin der dagen. Maar tja, misschien zou dat allemaal wel eens kunnen gaan veranderen.

Haar tere hartje was gebroken door een oud leider van Minanter. En er was hem gevraagd om haar te helpen. En helpen in Aeron's geval betekende grote gemene Vestival een eenmalige zwemles geven. Het zou hem goed doen om weer eens de macht te voelen die hij zo lang verloren was. En daarmee het hart breken van zijn nichtje Faylice wie ook van Vestival hielt. Oh ja dit zou allemaal te leuk uitkomen.

De grijns was niet van zijn lippen te werken, lang had hij het pad van Vestival gevolgd maar nu kwam hij langzaam steeds dichterbij tot hij de tweekleurige hengst eindelijk zag. De rode lokken in zijn manen dansden op en neer op de wind en zijn passen terwijl hij zich voort bewoog en even snoof hij diep. Hij was niet de grootste hengst die er was maar Aeron wist dat hij met zijn uiterlijk de meeste al de kriebels gaf. "Zo zo Vestival toch, jij bent wel heel ver an je thuis verwijderd." Mompelde hij zacht grinnikend. "Op zoek naar een hartje om te stelen?"


I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] za 3 okt 2015 - 21:39

vestival

Barely surviving has become my purpose
Because I'm so used to living underneath the surface


Het lichaam van een niet al te grote, roetzwarte hengst verscheen ten tonele. Het meest opvallende aan het nog onbekende figuur waren de opmerkelijke aftekeningen die zijn lijf sierden en de rode highlights in zijn manen, angstaanjagend voor de meesten maar niet voor mij. Ik had teveel gezien in mijn jaren hier op de aarde om nog te schrikken van zoiets nietigs als dat. Ik had geen flauw idee wat dit paard van mij wilde; het enige dat zorgwekkend aan hem was, was de geur van Dahlai op zijn vacht die als een bij aan honing kleefde. “Zo zo Vestival toch, jij bent wel heel ver van je thuis verwijderd.” grinnikte de zwarte hengst zachtjes, waarop hij vervolgde. “Op zoek naar een hartje om te stelen?” Met de minuut, correctie: seconde, werd ik achterdochtiger. Wie was deze hengst, hoe wist hij mijn naam en wat wilde hij van mij? Die tweede vraag viel simpel te verklaren: ik was ex-leider van rang één en vrij bekend in het land van de blauwe maan, dus achter mijn naam komen was een koud kunstje voor menig paard.

“Wie ben je? En wat moet je van me?” vroeg ik ietwat nors. Mijn tweekleurige kijkers blikten wantrouwend naar de donkere hengst. Ik draaide mijn oren tegen mijn schedel en nam een onwelkome houding aan. “En waarom draag je de geur van Dahlai met je mee?” antwoordde ik argwanend, een steek van jaloezie sidderde door mijn bloedvaten. Wie weet was dit wel haar nieuwe vriendje die wraak kwam nemen voor haar op mij. Het deed pijn om zo te moeten denken, dat ze al zo snel weer een ander had gevonden. Had ik dan niks voor haar betekend? Oké, ik was zelf degene geweest die het allemaal had afgekapt, maar dat betekende nog niet dat ik niet meer van haar hield en haar gelukkig wilde zien. Maar met een eikel als deze zwarte hengst hier voor me, daar zou ze toch nooit happy mee kunnen worden? Hij leek me sowieso veel te oud voor haar, zelfs ouder dan ik was waarschijnlijk. Ik schudde mijn hoofd lichtjes. Ik moest me niet laten gek maken door doemgedachten. Mijn ogen focusten zich weer op de roetzwarte gedaante, wachtend op een reactie van zijn kant.

how long have i been in this storm?
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] zo 4 okt 2015 - 19:18


Zacht grinnikte hij. Na zijn dood door de Schim Kratos was hij nooit meer helemaal terug gekomen. Hoewel de guardian hem op het gebed van zijn lieve kleine meisje terug had gebracht was hij nooit helemaal meer levend geworden. Maar tja. Dan moest je je alsnog afvragen of Aeron altijd al een ziel had gehad of helemaal niet.

De vraag van Vestival liet hem zacht grijnzen. "De meeste noemen mij Aeron. En het is toch een schande dat je mij niet kent. Dacht dat oud leiders moesten weten wie verbannen was en wie niet?" Mompelde hij rustig en stapte iets schuin hem aanstarend. Miserabel schepse. Zielig en zwak. God wat haatte hij dit soort hengsten. Toch schoot hij in de lach. "Oh nee ik ruik niet naar Dahlai. Zij ruikt naar mij, maar dat doet familie wel vaker, zeker vader en dochter nietwaar?' Mompelde hij rustig en stapte op de hengst af. "Maar genoeg gepraat over mij, ik vraag me nu toch echt af wat jij hier doet. Zo.. Alleen."


I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] zo 4 okt 2015 - 22:19


Dahlai.


het sierlijke, ponyachtige lichaam van de toffeekleurige merrie kuierde langzaam door Orlais, op de terugweg naar haar thuishaven Anderfels na een ontmoeting met haar vader. haar ogen waren vochtig van de tranen, op de grond gericht.

Voor de tweede keer was haar hart gebroken, door dezelfde hengst. Vestival. hoe had hij het in zijn hoofd gehaald? Hij had haar verteld dat hij van haar hield, dat ze het zouden proberen, na al die jaren dat ze het zonder hem had moeten doen, en dan, nog geen 5 minuten later had hij haar weer aan de kant gezet, voor zijn Faylice..

Ze was verbitterd, dat was het juiste woord. het verdriet dat door haar aderen stroomde begon zich langzaam om te vormen tot boosheid, haat.. haat voor alles van de 2 kleurige hengst; niet alleen hem zelf, maar ook die verachtelijk faylice. ergens diep van binnen wist Dahlai dat de andere merrie er vrij weinig aan kon doen wat Vestival had gedaan, maar toch gaf ze ook haar de schuld.

Het gesprek met haar vader Aeron had alleen maar meer olie op het vuur gegooid, waardoor ze nu langzaamaan zichzelf begon te geloven als ze dacht over alle manieren om Vestival's leven kapot te maken. het was niks voor Dahlai, die altijd rondliep met een glimlach van oor tot oor, om zoiets te denken.

de geur van haar vader bereikte haar neusgaten, en ze hief vertwijfeld haar hoofd, tot stilstand komend. hoe kon hij hier zijn, midden in Orlais, terwijl hij haar nog geen dag geleden nog had verteld dat hij zijn loners-bestaan moest uitbesteden in de verlaten gebieden? zodra ze haar hoofd draaide sprongen haar oren in haar nek, de geur van Vestival ook doordringend.

Haar vader had wel gemeld dat hij de jongere hengst ging opzoeken, maar dat hij dat zo snel zou doen, had ze niet verwacht. ze volgde haar neus, haar stappen energiek terwijl haar tranen op haar wangen droogden, vastbeslotenheid in haar ogen.

Het duurde niet lang voor ze de 2 hengsten ontdekte; tegenover elkaar, beide een verdedigende lichaamshouding. ze hoorde net haar vaders woorden, over familie. even kort gleed er een glimlach over haar gezicht, blij met zijn hulp, maar die verdween zodra haar ogen de 2 kleurige hengst weer vonden. ze zette zich naast Aeron, even haar zachte neus tegen zijn schoft duwend.

ze zei nog niks, vooral benieuwd wat de hengsten elkaar te melden hadden. haar ogen stonden sterk, niks van pijn er in te lezen, geen enkele emotie scheen door terwijl ze Vestival aanstaarde,hem uitdagend iets te doen.


“It was as if when I looked into his eyes I was standing alone on the edge of the world...on a windswept ocean beach. There was nothing but the soft roar of the waves.”


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] di 6 okt 2015 - 12:34

vestival

Barely surviving has become my purpose
Because I'm so used to living underneath the surface


Ik draaide mijn hoofd lichtelijk ongeïnteresseerd naar de diepzwarte hengst toen hij zich zacht grijnzend voorstelde als Aeron. Ik moest haast lachen om wat hij er nog achteraan voegde. “Zo belangrijk was je dus niet in de tijd dat je verbannen werd, anders had ik zeker wel geweten wie je was. Tja, sommige - de meeste loners - vallen in de vergetelheid.” antwoordde ik met een sarcastisch grijnsje aan mijn lippen geplakt. In de tijd dat ik leider was geweest had het me weinig geïnteresseerd hoeveel, of wie, loners er waren. Zodra er eentje verbannen was naar de hete, kurkdroge woestijn van Seheron dan was de kans zeer rijkelijk aanwezig dat ze de eerste week niet zouden halen. Daarom had ik me ook nooit zo bekommerd om de arme stakkers die om wat voor reden dan ook het land van de blauwe maan waren uitgeschopt. De paarden van rang één vroegen tenslotte al mijn aandacht tijdens de blauwe maan, dan kon ik me geen zorgen gaan maken over loners die toch al een zeer kleine kans hadden op overleving. Gelukkig was de tijd als leider zijnde voorbij; het stokje was overgedragen aan de hengst Eros. Het waren dus niet meer mijn zorgen, maar de zijne nu.

Ik luisterde half naar de zwarte hengst toen ik Dahlai’s naam hoorde vallen, pas toen had hij mijn volle aandacht. Dus zo zat het, Dahlai was Aerons dochter. Het verbaasde me, vader en dochter leken in de verste verte niet op elkaar. Hij was zwart en zij toffeekleurig. De wonderen waren de wereld dus nog niet uit. “Goh, dat verklaart dus alles.” mompelde ik binnensmonds, wat niet meer als een fluistering in de wind was voor de buitenwereld. Ik spitste mijn oren toen Aeron vroeg wat ik hier helemaal alleen deed. Een donkere twinkeling speelde in mijn tweekleurige ogen. “Ja, dat zou je wel willen weten, hè?” sprak ik, waarbij ik een kleine grijns zichtbaar maakte op mijn gelaat. Mijn blonde staart zwiepte een keer uitdagend, terwijl de emoties één voor één uit mijn systeem werden verbannen. Mijn tweekleurige ogen veranderden in donkere poelen met daarin een kleine glinstering van diens oorspronkelijke kleuren, blauw en groen. Dit spelletje was veel te leuk om te laten verpesten door onnodige emoties.

Een tweede gedaante maakte diens entree op het strand. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat het hoogstwaarschijnlijk Dahlai was. Pas toen ik mijn hoofd ook daadwerkelijk haar kant opdraaide, kreeg ik een volledige bevestiging van mijn vermoedens. “Ach, wat gezellig dat je er ook bent, Dahlai.” sprak mijn mond emotieloos. “Nu kan het feestje pas echt beginnen.”

how long have i been in this storm?
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] zo 11 okt 2015 - 19:49

Een lach schoot over zijn lippen. Een botte kille lach die zijn haat jegens alles wat leefde aantoonde. "Je bent ook echt een idioot ook hmm." Mompelde hij droogjes. "Je zou altijd moeten weten wie loners zijn net zoals schimmen maar ja. Dat is waarschijnlijk waarom jij niet langer leider bent nietwaar?" Mompelde hij grinnikend en draaide zijn hoofd langzaam bij om de hengst aan te staren.

Hij kwam er langzaam maar zeker achter waarom hij en Dahlai hetzelfde roken. Zijn gedrag verbaaste hem echter lichtelijk. Of eerder gezegd zijn lack aan gedrag. Even snoof hij maar draaide zijn hoofd bij en grijnsde zijn dochter ziend. "Oh het feestje kan inderdaad beginnen. Dahlai, wat wou je ook alweer met hem doen?" Mompelde hij grinnikend.

-sorry short T_T


I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] di 13 okt 2015 - 20:35


Dahlai.

wat had ze ooit in deze hengst gezien? niks anders dan leugens had hij haar gevoerd, en zij, als onwetende jonge merrie, was er met open ogen zo ingelopen, had alles geloofd dat hij haar had wijsgemaakt. haar oren lagen in haar nek terwijl ze Vestival kwaad aankeek, gesteund door het lichaam van haar vader dat als een standbeeld naast haar stond; haar rots in de branding.

ze grijnsde kort toen haar vader sprak, alhoewel het totaal niet aanvoelde als iets dat in haar karakter paste; het vermaak bij de gedachte aan pijn. 'Het liefst zou ik zijn hoofd van zijn romp rukken, pappa, maar ik denk dat dat iets is dat voor de schimmen voorbehouden blijft.'

ze snoof, terwijl haar ogen, gevuld met niks dan pure haat, terug op vestival focusten. 'Hoe kun je leugenaars, profiteurs, het beste straffen, denk je zelf?'


“It was as if when I looked into his eyes I was standing alone on the edge of the world...on a windswept ocean beach. There was nothing but the soft roar of the waves.”


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Michelle
ǤØÐ ÂßØVЄ ÂĿĿ
avatar

Profile
Number of posts : 6870
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] wo 21 okt 2015 - 18:32



aeron
"Never forget
           the rest of the world surely won't"
Een zachte grijns lag op de lippen van de as zwarte hengst. Zijn dochter recht naast hem hem steunend oh ja dit was een tien keer betere terug komst voor hem dan hij ooit had durven hopen. Zijn arme kleine meisje had hem zo hard nodig en papa zou haar beschermen en ondertussen zijn plannen voor wraak beginnen uit te voeren. Kon het nog mooier?

De woorden van zijn dochter lieten hem in de lach schieten en hij duwde zijn neus even tegen haar oor aan zijn lichaam dichter tegen die van haar zettend en liet zijn hals over  haar hoofd glijden voor zijn rode ogen terug draaide naar die van Vestival. "We zouden het altijd kunnen proberen lieverd. Ik weet zeker dat Avanti alleen maar blij zou zijn als we werk van hem afnemen." Mompelde hij met een zachte duistere grinnik zijn lippen aflikkend.

De vraag van zijn dochter kwam echter iets verrassender aan en langzaam draaide hij zijn hoofd bij de omgeving aftastend. "Hoe goed kunnen Leugenaars zwemmen bij vloed denk je lieverd?" Mompelde hij richting Vestival stappend. Hoewel hij met zijn bouw duidelijk kleiner was dan de oud leider deed dat hem niets. "Heb je ooit een spoed cursus zwem les geha Vessie?" De hengst grinnikte scheef en beet richting Vestival's borst.



I fight for the men I've held in my arms, dying on foreign soil. I fight for their wives and children,
whose names I heard whispered in their last breaths. I fight for we few who did come home,
only to find a country full of strangers wearing familiar faces!


I fight for my people, impoverished to pay the debts of an Empire too weak to rule them,
yet brands them criminals for wanting to rule themselves! I fight so that all the fighting
I've already done hasn't been for nothing! I fight... because I must."
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON] vr 30 okt 2015 - 14:20

vestival

Don't let me go
Hold me in your beating heart


De bruin-witte hengst bleef quasi-geamuseerd naar het duo tegenover hem kijken, rustig luisterend naar hun conversatie. Hij was benieuwd wat de roetzwarte hengst en zijn toffeekleurige dochter voor hem in petto hadden. Zijn oren vingen zo nu en dan woorden van hun gemompelde woordwisseling op, maar helaas kon hij niet veel met de afgestompte woorden die zijn gehoorgang wisten te bereiken. Een verveelde deken viel over zijn emotieloze gelaat. In een poging om de voort tikkende seconden sneller door te komen, focuste Vestival zijn tweekleurige ogen op de toffeekleurige merrie. Haar doelloos aanstaren deed hem niks voelen. De liefde voor haar die ooit zijn pompende hart had verwarmd, liet hem nu koud en leeg. Het zou de hengst een worst schelen als haar iets zou overkomen; hij kon haar missen als een boer met kiespijn.

Toen er eindelijk een eind aan hun ellenlange gemompel leek te zijn gekomen, richtte de tweekleurige hengst zijn aandacht op Aeron. “Heb je ooit een spoedcursus zwemles gehad, Vessie?” antwoordde het zwarte paard grinnikend. Terwijl Vestival de woorden tot zich door liet dringen, haalde de diepzwarte hengst onverwacht uit naar zijn borstkas. Op het nippertje wist Vestival de bijtgrage tanden van Aeron te ontwijken, maar daardoor verloor hij wel kort zijn evenwicht waardoor hij dichter bij de rand van de klif kwam. De hengst hervond zijn evenwicht en spoorde zijn ledematen aan tot een stormende galop richting Aeron, maar eenmaal enkele meters van hem verwijderd maakte hij een plotselinge wenteling naar rechts. Vervolgens galoppeerde hij met volle kracht richting Dahlai, waarna zijn voorbenen van de grond kwamen en maaiend met een klap op haar borstkas belandden.

i'm watching myself drifting away
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Barely surviving has become my purpose [&AERON]

Terug naar boven Go down

Barely surviving has become my purpose [&AERON]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» What is the Graveyard and its Purpose.
» Shower--(Jere, Lenneth, Biscuts, Riku ((open))
» Yeah i'm done.
» Smoke Goggles
» A need for battle

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX