IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Looking on the dark side ~ Avanti

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Looking on the dark side ~ Avanti ma 11 feb 2013 - 13:58


T r i u m p h




Triumph blik even naar zijn verleden, zijn verleden wat hij altijd verschrikkelijk had gevonden. Hij had moeten verkrachten en mishandelen, hij had het verafschuwd. Maar nu, nu was het een perfect verleden, hij heeft toen al zijn monsterlijkheden mogen uitoefenen. In ieder geval, zo zal hij dat nu zien, nu hij zelf zijn ziel had verkocht aan de duivel en Avanti tot zijn meester had gemaakt. Zijn leider, een leider waar je echt tegen op keek. Waar je echt niets flikte, niet die zwakke leiders van de kudde. Een smerige glimlach verscheen over zijn lippen wanneer hij terug dacht aan zijn momenten waarop zijn leven volledig keerde. Zo'n zwakke leidster had hem nog geprobeert te redden. Zehlia was haar naam, hij had gehoord dat ze nu geen leidster was en wilde haar graag nog eens opzoeken. Net zoals Kayleigh, die stomme merrie wilde niet luisteren naar hem, schuilde achter haar lieve hengst. Maar nu, wist hij zeker, zou zij wel luisteren.

Een dikke druppel bloed loopt van zijn mondhoek naar beneden, het was van meerdere paarden. Sultan was heerlijk geweest, hij had genoten van elke keer dat zijn hoektanden zich door het malse heen waande. Het genot ervan liet de hengst alleen nog maar verlangen naar meer. Evenals zijn lust naar bloed in aanloop naar deze, 13e maand, zich opstapelde. Zin had hij, hij zou zijn dochter eens een bezoekje brengen en natuurlijk had hij lang uitgekeken om Yacira eindelijk eens te wreken. Bij dit familie-uitje zou Xariv hem vergezellen. Ze zouden de hengsten uitlokken waarna ze hun ook zouden martelen. Hij had zijn lust om het onschuldige bloed te laten rollen, uit de onschuldige paarden, het liefst als het dan ook terecht kwam op zijn tong met smaakpupillen die hoe onschuldiger het bloed was hoe lekkerder ze het zouden beoordelen.

Thriumph zette zichzelf in een stille galop, zichzelf verbazend over de snelheid. Hij was nooit snel geweest, een bonk spieren, ja. Maar een rengalop was zielig om te zien bij hem, hij kon het wel, maar het was altijd langzamer dan een normale galop bij de normale paarden. Hij verafschuwde het niet, want hij was sterk. Heel sterk. Nu hij het allebei was, wilde hij niet meer terug. Hij wil leven voor zijn leider Avanti, het respect voor de hengst was er, diep vanuit zijn ziel zou hij dat koesteren. Hij galoppeerde richting het hart van Vyranthium, waar hij zijn thuis had gevonden. Eerst had de aroma van dood en verderf zijn neus nog dichtgeknepen, maar nu, nu ook dat stukje van zijn ziel was weggebrand deed hij de geur liefhebben. Hij snoof diep in, het aroma die zijn neus in kroop toelatend. Het was de gewende geur in zijn thuis, het licht verafschuwde hij. Hij vermeed het het liefst, waarom zou hij in het licht huppelen als hij in het donker onverslaanbaar was. In het donker was hij in zijn element, was hij sterk en snel. Zelfs de hele kleine sliertjes licht die zich door de bomen heen wrongen ontweek hij. Niet heel opvallend, hij koos een pad uit zonder licht en dat stelde hem tevreden.

Zijn blauwe ogen bespeurde het duister wanneer hij zijn lichaam tot een machtige draf laat vloeien. Hij laat zijn blik even rusten op een groot skelet, het liet de mond van Thriumph alleen maar verder opkrullen tot een smerige grijns, dat paard had het er niet zo goed vanaf gebracht en was tot slachtoffer gevallen van een van de andere schimmen. Het was hem opgevallen dat de kuddes nog aardig heel bleven. Wat hem stoorde, irriteerde. Net zoals dat het hem irriteerde dat er merrie's en hengsten waren die nog in zalige geluk leefden. Hij haatte het, ook als ze de schimmen niet kende en dachten dat het een fabeltje was. Hij zou die paarden achterna gaan en eens een lesje leren die ze nooit zouden vergeten. Dat ze de volgende keer maar wat meer moesten gaan luisteren.

Hij had de afgelopen tijd vanuit de schaduwen naar de Ferelden gekeken, daar waande zijn nageslacht zich. Heel moeilijk was het niet om haar te vinden. Ook was het niet moeilijk om te zien of ze wel van hem was. Haar aftekeningen leken gruwelijk veel op de zijne. Dezelfde sliertige witte dingen leken er op de vacht te zitten. Alleen was ze wat meer roan, in plaats van zijn donkerbruine vacht met die blauwe schijn over zich. Ze leek naar het roan paarse te neigen maar de blauwe schijn had zij ook. Evenals haar blauwe oog, die precies op de zijne leek evenals het de tinten van de blauwe maan koesterde. Een ding kon hij niet plaatsen, haar glazig witte oog. Het was iets wat hij niet kon verklaren, maar wat maakte het ook uit. Faylice was haar naam en ze had een hengst gevonden, iets wat Thriumph goed deed, dan kon hij flink manipuleren als hij ze zou ontvoeren. Het was een hengst met rare aftekeningen, half wit half bruin. Vestival, een aardig laffe hengst. Het had hem goed gedaan dat Faylice zo bang voor hem was. Niet dat het zijn plannen aantaste. Hij had alles gezien, maar Yacira was hem ontglipt, haar zou hij nog wel vinden voor de volgende blauwe maan.

Terwijl hij verder draafde door de duisternis speurde zijn ogen naar andere schimmen, ze zouden hem zo kunnen verrassen en dat was iets wat hij liever ontweek. Zijn blik gericht naar de duisternis waar hij zo in zijn element was draafde hij verder door zijn thuis, Vyranthium.




MUHAHAHAHA


Laatst aangepast door Booooo op ma 11 feb 2013 - 14:44; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Looking on the dark side ~ Avanti ma 11 feb 2013 - 14:39


Het hartje van Vyrantium liet maar heel weinig licht door van buitenaf. De kilte dreef als een dikke mistbank door het gebied heen en liet sporen achter van terreur en haat. Hoe dieper je kwam hoe duidelijker die signalen werden, hoe zwaarder de stank van dood je omarmde. De wolven liepen om en de vogels bleven uit de buurt. Het zorgde voor een angstaanjagende stilte met af en toe een zacht gefluister of een helse kreet van pijn en angst. De rotsformaties die midden in het gebied zaten waren het centrum van hun woonst. Ze waren met vijf, de vijf meest dodelijkste zielen van BMH. De vijf meest gevreesde monsters van het gebied. Recent twee nieuwe leden bij en Vanth was weg, verbannen door haar zieligheid door de leider zichzelf. Dan bleef over, vier hengsten en een merrie.

Zijn lichaam dook weg in het duisternis van een grot. Zijn paarse ogen lichtten op als twinkellichtjes, alleen waren ze niet veelbelovend. Zijn ogen waren nooit veelbelovend. Ze waren meestal het laatste wat je te zien kreeg voor je lichaam wegdreef naar een ander leven. Voor hij je ziel nam en verorberde in zijn macht. De grot die boven open was liet een klein straaltje van de zon toe. Een grijze merrie lag verkleumend tegen de rotswand. Haar lichaam was afgetakeld door het weinige voedsel en water dat ze kreeg. ‘Wie is daar?’ Vroeg ze paniekerig. Haar hoofd draaide alle kanten op terwijl haar heldere ogen zochten … alleen kon ze niet zien. Ze was niet blind maar Avanti deed haar geloven van wel. ‘Ssttt.’ Prevelde hij. De merrie spande al haar spieren en slaakte een lange angstige hinnik. Hij sloot zijn paarse ogen en haalde de illusie weg waarin de merrie al een dag gevangen in zat. Nu kon ze weer zien maar … was dat wel wat ze wou? Wou ze zien wat voor haar stond; wat haar laatste ademtocht zou zijn. ‘Je weet toch dat niemand je hier horen kan.’ Toen zijn paarse ogen de omgeving weer verlichtte krabbelde ze angstig recht. Haar magere lichaam kon amper evenwicht houden op haar even magere verminkte benen. ‘Laat me gaan.’ ‘Niet voor je me geeft wat ik wil.’ Zijn hoeven kwamen in een hol geluid dichter tot hij vlak voor haar stond. ‘Je weet wat ik wil. Is het nou zo moeilijk?’ ‘Ik geef je niks!’ Avanti draaide zijn hoofd weg en geeuwde bijna verveeld. ‘Dan ga ik gewoon je dochter halen, aan jou heb ik verder niet veel meer.’ Zijn dodelijke tanden zochten zich een weg door haar vlees. ‘Neeee!!’ Schreeuwde ze voor haar lichaam in een hoopje voor zijn hoeven viel.

Avanti greens en wendde zijn lichaam af en wandelde de grot weer uit. ‘Naderhand gezien had ik haar beter in leven gelaten. Nouja, genoeg zielen die bereidt zijn te sterven voor een domme eed tegenover hun leiders.’ Sprak hij voor niemand in het speciaal. Zijn lichaam plaatste zich op zijn plek voor de rotsen. Zijn kale plekje waar niemand anders hoef op zette. Zijn lichaam kwam in ruststand, zijn ogen gesloten en hij smolt samen met het duisternis tot een identieke schaduw als de rots achter zich. Hij wist wat er in zijn omgeving gebeurde en hij wist evenals dat er iemand in aantocht was. Die schim kon hem niet zien; een eigenschap van een schim, samensmelting met de schaduwen. Toen het gedaante in zicht kwam was Avanti al lang verdwenen van zijn plek. Triumph, de laatste schim toegevoegd aan deze kudde en met nog veel te bewijzen tegenover zijn leider. En hij had nog veel te leren, het was een groentje, net als Xariv was. Hij schoot weg, recht naar de jonge schim en boorde zijn hoektanden recht in Triumph’s hals. De kracht waarmee zijn lichaam tegen de hengst aankwam was genadiglijk voor ieder ander paard. Hij plaatste zijn hoef op de gevallen schim en lachte spottend. ‘Een leider kan je zo neerhalen.’ Sprak hij kortaf. Hij haalde zijn hoef weg en wandelde weg van de jonge schim met een nog steeds valse glimlach om zijn lippen … nieuwelingen, altijd veel werk aan …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Looking on the dark side ~ Avanti ma 11 feb 2013 - 17:48


T r i u m p h




Triumph is al te laat als hij een zwarte vlek ziet opduiken. Wanneer het moment bij hem aankomt zitten er al 2 grote hoektanden in zijn hals en als het zwarte lichaam met een grote kracht tegen de zijne komt verliest hij acuut zijn evenwicht. Terwijl hij de stekende pijn van de twee tanden die door zijn vlees hadden gesneden aanvoelde, gleden de tanden langzaam weg uit zijn hals omdat de jonge hengst zelf ten gronde viel. Thriumph hield niet van verrassingen en verwijtte zichzelf. Avanti had zijn zwakte beantwoord en had er gebruik van gemaakt. Het volgende moment voelt hij zijn brede lichaam tegen de grond klappen waarna de lucht uit zijn longen ontsnapt. Even kneep de hengst zijn ogen dicht om ze daarna wijd open te sperren en zijn netvliezen op zijn leider te leggen. Een licht gevoel van verzwaring op zijn ribben bevestigd dat hij zojuist zijn hoef op de hengst had gezet. Het drukte de rest van de lucht die Thriumph niet had laten ontsnappen uit zijn longen. Avanti lachte spottend waarna de trillingen zijn oren bereikte. '‘Een leider kan je zo neerhalen.’ Klonk zijn stem, waarna hij zijn zware hoef van de flanken haalt. Thriumph laat geruisloos de lucht terug in zijn longen stromen. Waarna hij zijn benen onder zijn massa zet en snel genoeg opkrabbelt.

Avanti zet zijn hoeven uit de richting van hem, zodat de jonge hengst de kans krijgt op te herstellen. Thriumph schiet weg van zijn achterhand weg en maakt een boog om zijn leider heen. Als hij naast hem loopt stopt laat hij zijn lijf stappen met zijn ogen op Avanti gericht. Hij wist zeker dat hij altijd op zijn zwakheden zou aanvallen. Beter werd Thriumph ervan, maar hij zou nooit zijn heer aanvallen. Zowiezo, het zou weinig uitmaken want Avanti was gewoon sterker dan hem. Hij keek half terug op zijn hals, met de andere helft op Avanti gericht. Er zaten 2 diepe wonden die een scherpe pijn lieten merken en er liepen 2 straaltjes bloed uit de rode punten. Ze maakte hun weg naar beneden langs de enorme spiermassa in zijn hals. Het was de andere kant die nu gericht was aan Avanti, daar werd zijn nog egale vacht onderbroken door 2 korsten waarvan de pijn nog nasmeulde, het waren de korsten die hem zijn leven hadden verandert, in de goede richting dan. Verder stoorde Triumph zich niet aan de pijn, het was maar een emotie, die kon worden uitgeschakeld. Het was iets wat hij in zijn verleden had geleerd, maar toch voor een groot deel achter had gelaten, alleen de nuttige dingen waren voor hem belangrijk zodals dit bijvoorbeeld.

Thriumph wist dat hij een groentje was, dat hij zich nog voor een heel groot deel moest bewijzen voor de leider, hij wist dat zijn vacht heel wat meer littekens zouden krijgen, en dat dit slechts het begin was. 2 puntjes aan de ene kant, en nu 2 verse schrepen aan de andere kant. Het zou hem alleen maar gebrander maken, sterker, en bovendien zou het diepe respect wat al tussen de 2 hengsten in stond alleen maar groter maken. Niet dat er een gebrek aan bestond, Thriumph was niet dom en zou dat ook nooit zo uiten. Hij laat zijn antwoord maar achterwege, hij zou alleen maar domme dingen uitkramen en besluit dat dat ook het beste is wat hij zou kunnen doen. Hij heeft zijn volle blik weer gericht op Avanti, niemand was sneller of sterker dan hem, en hij wist dat hij bij zijn volgende uitslag snel moest zijn, om de schade te beperken alhoewel hij nog niet wist of dat zou gaan gebeuren.




MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Looking on the dark side ~ Avanti ma 11 feb 2013 - 20:07


Triumph hield zijn mond daarmee gaf hij Avanti gelijk. Avanti had altijd gelijk als het ging om de schimmen en de rest van deze verziekte wereld. Als hij beter wou worden moest hij zich ten eerste niet zo laten verassen … wat niet ging. Zelf Ayana liet zich nog vaak door Avanti verrassen. En hij moest leren en de beste manier was niet alleen tijdens blauwe maan. Zijn gedachten stevende weg naar het tafereel van zo net met de merrie. Ze had zoveel pijn gekend, ze was bezweken aan zijn illusies, ze had hem alles gezegd enkel niet wat hij wou weten. Waren ze echt alleen zo dom om volhard de geheimen van de leiders te bewaren. Het was al even dat hij de kudde in de gaten hield, Orlais had zijn meeste aandacht. Maar je was geen goede schim als je niet eerst op verkenning ging en zodus had Avanti in de tijden dat hij de merrie rust gunde aan de bosrand nabij het strand gestaan. En hij had gekeken, de merrie was de eerste geweest die hem een hint in de goede richting gaf.

Zijn passen zonken weg in de modderige grond terwijl hij verder stapte tussen de bomen door met Triumph naast hem. Hij zou geërgerd zijn om het gezelschap, zeker van een groentje als hij niet zo gefocust bezig was geweest. Maar dan anderzijds was het misschien goed voor Triumph om mee te gaan op deze kleine trip. Zijn oren lagen plat, zijn paarse ogen twinkelde vol valse gedachten. ‘Altijd je omgeving in de gaten houden. De verassing is meestal niet het onverwachtste, soms is een verassing de kracht en vechtlust.’ Hij draaide zijn blik en keek de jonge schim met een zekere arrogantie aan. ‘Leiders verassen je op een heel andere manier dan ik.’ Zijn stem was onheilspellend laag en met een zekere haat in zijn stem.

Toen ze aan de bosrand aankwamen schoten zijn oren kort naar voor. Zijn paarse ogen gleden langs de kudde en langzaam bracht hij zijn lichaam in het zonlicht. Het was zijn zwak maar wat kon het hem schelen. Hij wandelde langs de bosrand heen en bleef uiteindelijk weer staan. ‘Je bent een groentje, hoe goed zijn je verleidingskunsten?’ Vroeg Avanti met een valse glimlach. Hij moest de dochter hebben want ze wist misschien meer en als hij daarvoor Triumph in het zonlicht moest plaatsen dan deed hij dat maar ook …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Looking on the dark side ~ Avanti ma 11 feb 2013 - 23:21



Triumph had zijn blik vastgeketend aan Avanti terwijl hij, op een zekere afstand, naast de hengst liep. ‘Altijd je omgeving in de gaten houden. De verassing is meestal niet het onverwachtste, soms is een verassing de kracht en vechtlust.’ Het waren wijze woorden, Thruimph waardeerde het en gaf een kort knikje naar de machtige hengst. Praten deed hij niet, maar waarom zou hij als hij al zoveel kon zeggen met zijn zielloze ogen, met zijn lichaam zelfe. Dan waren de woorden alleen maar een zwakte van de heerlijke stilte die heerste in de energie die de hengst uit straalde. Het was zwart, donker, het bracht andere paarden angst en de meeste verderf. De arrogantie die Avanti uitstraalde was iets wat Thriumph maar moest accepteren. ‘Leiders verassen je op een heel andere manier dan ik.’ Kwamen de trilingen met haat aan in zijn oren, waarna ze werder omgezet naar slechts elektrische schokjes zodat ze hun weg konden vervolgen naar zijn hersenen waar het in minder dan een flits van een seconde werd verwerkt. Na dit bijzondere proces duurde het wachten op het antwoord van de jonge hengst niet lang 'Ongetwijfeld." beantwoorde hij de woorden van zijn leider kort om de stilte niet te lang te verbreken. Hij hoefde geen onnodig zuurstof te verspillen. De stem waarop Avanti net sprak was laag, het betekende voor de meeste niets goeds, het leek zelfs of hij in gedachten was. Thriumph liet zijn netvliezen kort over zijn omgeving wanen terwijl zijn lichaam zich nog steeds in een vloeiende stap voorbeweegd. Hij merkt dat er meer straaltjes licht zijn vacht bereiken. Hij hield niet van licht. Hij haatte het licht, hij was in het licht verzwakt, dus waarom zou hij ooit in het licht willen komen?

Thriumph merkt dat Avanti zijn oren even naar voren spitste, voor hen vertoonde zich de kudde van het Orlais. Thriumph likte even zijn lippen af, hij had zin in de komende maan. Hij zou er een familie uitje van maken, en Xariv zou hem helpen. Verder had hij nog een ander paard op het oog, een paard wat hem irriteerde. Hij zou de hengst voor de eerste en laatste keer kennis laten maken met schimmen. Gefocust was hij weer, even laat Thriumph zijn oor naar Avanti glijden. ‘Je bent een groentje, hoe goed zijn je verleidingskunsten?’ Het waren de woorden die hij niet had verwacht, oké, het eerste deel wel. Maar het tweede deel niet. Thriumph keek van de ogen van Avanti en zocht naar welke merrie hij keek. Snel had hij die gevonden. Een donkere merrie was iets afgezonderd van de kudde en leek zoekende naar een ander paard. Zonder iets te zeggen stapte hij het licht in, bijna direct voelde hij zijn krachten verslappen. Hij schudde even hevig met zijn hoofd om zijn lange manen naar de andere kant van zijn hals te verplaatsen. Ze vielen over de 2 strepige wonden waar nog bloed uit liep. Het prikte even wanneer zijn manen in de wonden prikken, maar het bevestigde dat ze niet meer zichtbaar waren. Met tegenzin likt hij zijn voorraad vers bloed rond zijn lippen af en genoot voor die paar momenten ervan. Hij zou ervoor zorgen dat de merrie aan de kant zou lopen van de manen zodat ook de andere 2 puntjes in zijn hals niet zichtbaar zouden zijn. Er zou geen bloed meer te zien zijn want dat zou aan de binnenkant van zijn dikke manen bos blijven plakken en niet meer op de grond vallen. Daarnaast spande hij zijn spieren die hij altijd al had gehad zodat het knappe bonk zou lijken. Nee dom was deze hengst niet. Als laatste trok hij zijn verscherpte hoektanden in en zette hij een vloeiende stap in naar de merrie.

Bijna uit het niets verscheen de hengst, de merrie had hem nooit uit het donker zien komen. "Hallo daar, wat doet zo'n mooie merrie afgezondert van de kudde?" waren zijn verleidelijke woorden naar de merrie 'Oh, hallo, ik heb mijn moeder de laatste tijd niet gezien.' Thriumph dacht even na, waarschijnlijk was dat Avanti's werk. Hij moest de merrie naar Vyrantium leiden. "Maak je niet druk, ze komt vast wel terug. Hoe heet deze wonderschone dame? " Zei de jonge hengst met een verleidelijke blik in zijn ogen. Hij moest er moeite voor doen omdat zijn schimmenogen altijd zo emotieloos waren. Hij keek toe hoe de merrie verlegen haar blik afwende naar de grond. "Kom kom, je hoeft niet verlegen te zijn, ik .. bijt niet." Sprak hij zorgzaam, maar o zo ironisch terwijl zijn blik even afgleed naar Avanti, die lichtelijk bevestigd keek. Hij had dus de goede gepakt. 'Mijn naam is Donna, de jouwe?' Thriumph dacht wederom na. "mooie naam, Prima Donna, ik ben ooit Raxxel genoemd, maar iedereen noemt me Rax." Hij liet een lichte glimlach op zijn lippen verschijnen. Eentje die vriendelijk leek. 'Leuk om kennis te maken, Rax.' kwam er uit de merrie. Thriumph moest alle zeilen bijzetten om zich in te houden, hoewel het licht hem ietwat begon te steken. Een teken van vertrouwen vertoonde zich in de ogen van de merrie. "Zin in een wandeling?" zij hij liefelijk. Terwijl hij zijn voorhand lichtelijk schuin neerzette en wegstapte. De merrie kwam speels achter zich aan, hij spande zijn spieren extra aan zodat hij nog sterker leek. 'Wat heb jij veel spieren, je moet vast sterk zijn.' zij de merrie. "Yes my dear." begon hij in een andere taal. "Jij lijkt wel de schoonheid zelfe." Thriumph liet zijn zo aanlokkelijke charmes zijn werk doen terwijl ze verder stapte. 'Ik heb een beetje last van de zon, vast te lang in gestaan. Zullen we even in de schaduw gaan staan?' Waren zijn woorden terwijl hij de merrie verder en verder van de kudde afleidde. 'Is goed.' Zei de merrie op zijn woorden. Hij had een pad gevonden om langzaam maar zeker steeds donkerder te worden waar het heel geleidelijk ging. Hij bewandelde het pad met de merrie, die tegen de manen kant aan keek. Hij liet de stilte toe tot hemzelf en hield de merrie scherp in de gaten voor als ze zich ongemakkelijk zou voelen. 'Is niet niet wel heel donker?' Zei de merrie ten slotte als ze Vyrantium naderen. Het duurde niet meer lang voordat hij de merrie met succes kon overleveren aan zijn leider. "Welnee, het begin avond te worden, je kunt zo weer terug naar de kudde, het is echt niet ver." Loog hij keihard tegen de onzekere merrie. Zijn zoete stem had haar weer verleid zodat ze achterlijk naïef doorliep naast Thriumph. Domme merrie was het ook, haar ogen verraadde dat ze de jonge hengst vertrouwde.

Eindelijk was hij er, aangekomen in Vyrantium. Een merrie naast zich hebbend de vrolijk naast hem huppelde. Die stomme merrie. Hij had zijn krachten voelen terugstromen. Hij had zijn spierbunden in plaats van moeten versterken, moeten inhouden. Heel langzaam ontspande hij alles en kwam de echte Thriumph in hem naar boven. "Ik wil je voorstellen aan een iemand." sprak hij, niet meer op die zoete toon waar hij van walgde, maar neutraal, met een vleugje duister erin. De merrie was zo gevallen en verliefd dat ze gewoon antwoorde. 'Wie dan?' Sprak de merrie. Thriumph grinnikte en sprak met zijn oude stem zijn woorden, de haar droom doorbraken. "Avanti, she's yours." Zei hij terwijl hij zijn hoektanden niet meer verborg, zijn manen weer naar de juiste kant schudde en moeite deed om niet alvast zijn tanden door haar zachte vlees te laten glijden.




1.250 woorden Ö

EDIT: ander kader


MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Looking on the dark side ~ Avanti di 12 feb 2013 - 13:29


Terwijl ze daar beide stonden aan de bosrand, net zichtbaar voor de kudde maar gauw weer weg als ze werden opgemerkt, blikte Avanti naar de kudde. Ieder lid somde hij op in zijn hoofd zodat hij kon weten of er vermisten waren of niet. De leiders waren er niet … dat was verontrustend. Zijn paarse ogen gleden langs de hele kustlijn maar er was nergens een leider te bespeuren. Waarom waren ze hier niet? Waar zaten ze? Wat had hij gemist terwijl hij zo druk bezig was met de waarheid uit de merrie te sleuren. ‘Breng haar naar Vyrantium. Ik moet eerst een ommetje maken.’ Meldde hij afwezig. Hij keek kort opzij naar Triumph die zonder enige aarzeling de zonnestralen op zijn lichaam liet vallen. Meteen viel dat kwaadaardige weg van de jonge schim, hij leek nu zo normaal. Angstaanjagend wat een zon met een schim kon doen en het was een kwetsbaar gedacht om te weten dat dit hun dood kon worden, die oranje bol. Maar Vyrantium was hun plek bij uitstek om zich te verschuilen. Geen paard dat het gebied beter kende dan de schimmen; dan Avanti. Hij kon je zo in zijn dodelijk web laten lopen en je had geen idee wat de gevolgen waren.

Zijn aandacht bleef bij Triumph, mede vanwege zijn uitstekende gehoor kon hij ieder woord horen die ze met elkaar wisselede. Zijn lichaam verdween weer in het duister en hij galoppeerde vlak langs de bosrand naast Orlais mee. Zijn paarse ogen hielden nauwlettend het gebied in de gaten op zoek naar de leiders. Niet dat hij verontrust werd maar het was wel heel zeldzaam dat de leiders niet bij hun gebied bleven. Wat goed was voor Triumph maar hun afwezigheid kon blijk geven van andere plannen en daar wou Avanti alles van weten. Uiteindelijk bleef hij staan, het gesprek dat tussen de merrie en Triumph door ging hoorde hij nog vaag en het was bijna amusant. Er kwam een korte grijns op zijn lippen maar hij werd weer één en al serieus toen hij de twee leiders aan het water zag staan. Ze deden iets, hij wist alleen niet wat. Zijn paarse ogen blikten naar het eiland niet veel verder voor de kust. Het water maakte doorgang onmogelijk maar waren ze daarom aan het wachten? Tot het water wegtrok en ze wel door konden naar het eiland? Waarschijnlijk, daarom dat Avanti ook zoveel informatie nodig had. Er was iets met dat eiland en hij wou weten wat.

Hij kantelde zijn gitzwarte hoofd en blikte terug naar de kudde die slechts een stipje was geworden. Hij hoorde Triumph zeggen om de schaduw op te zoeken dus besloot Avanti het hierbij te laten. De merrie was nauw bevriend met de leiders, ze zou wel iets weten. Net als haar moeder iets wist maar er helemaal niets over loste. Langzaam draaide hij zich weer en wierp nog een laatste blik op het tweetal Ossyrok en Skyfall. Het kon nog zeker vijf uur duren voor het tij keerde, vijf uur die hij nuttig kon gebruiken voor hij hier terug kwam. Ookal was het bos aarstdonker, hij vond er moeiteloos zijn weg. Het gesprek die Triumph en de merrie hadden gehad lag nu vers in zijn hoofd en het was lachwekkend geweest hoe ze zo betoverd werd door de verborgen schoonheid van een schim. Wat een leugen niet allemaal met een paard kon doen … wat wanhoop en hunkering niet allemaal kon doen. Ze waren zo cynisch, ze dachten echt geen ogenblik na. Ze zou al moeten paniekeren het moment hij haar verder het bos in nam. Maar dat deed ze niet en dat zou haar einde kunnen betekenen.

Toen de rotsachtige aftekeningen opdoemde in het weinige licht vertraagde Avanti en ging op zijn gebruikelijke plek staan en blikte zijn ogen naar het punt ergens tussen de bomen door waar zo dadelijk het tweetal zou verschijnen. Ondertussen dacht hij na over het eiland. Wat droeg zo’n zwaar geheim dat sommigen er bereidt waren ervoor te sterven? Toen Triumph tussen de bomen door verscheen blikte Avanti op. Zijn paarse ogen verscholen achter zijn dikke zwarte klitterige maantop. De merrie keek Avanti aan, even wat verwarring over de omgeving en zijn aanwezigheid maar toen zei Triumph zijn naam en raakte ze meteen in paniek. ‘Tut Tut Tut, slecht idee.’ Zei Avanti meteen. De merrie stopte en draaide zich weer langzaam om naar hem. Ze wist dat ze beter kon gehoorzamen ‘Triumph wat heb jij veel spieren.’ Herhaalde Avanti lachend haar woorden. ‘En grote oren, om beter te kunnen horen waarschijnlijk. En grote ogen, om beter te kunnen zien.’ Avanti grinnikte en stapte langzaam dichter naar het tweetal. ‘En grote tanden … om je te kunnen ….’ Hij zweeg en trok zijn bovenlip kort op zodat zijn scherpe korte hoektanden tevoorschijn kwamen. Bij blauwe maan verdubbelde die nog eens in lengte. ‘Ik denk dat je het verhaaltje zelf wel kunt afmaken.’ Sprak hij de merrie droog toe. Hij richtte zich bijna geamuseerd naar Triumph. ‘We lijken wel de grote boze wolven.’

Hij stapte bedenkelijk rond de merrie heen en bleef dan weer voor haar staan. Hij schudde zijn hoofd en richtte zijn paarse ogen op haar. ‘Wat is het dat leiders zo aan jullie interesseren zodat ze al de geheimen doorgeven?’ Zijn ogen gleden schaamteloos langs haar lichaam voor hij zuchtte en zijn hoofd weer kort schudde. ‘Al iets van je moeder gehoord? Nee, vast niet.’ Hij glimlachte vals en de merrie verstarde helemaal. “Wat heb je met haar gedaan?” ‘IK?’ Vroeg Avanti geschrokken. Hij keek naar Triumph en glimlachte somber. ‘Waarom denken ze altijd dat wij de slechten zijn hier Triumph?’ Er kwam een vermakelijke grijns op zijn lippen. ‘Ze heeft het zichzelf aan gedaan door niet te antwoorden op mijn vragen. Wandel even mee, ik toon je waar ze in.’ Aangezien de merrie zich niet verroerde werd Avanti al gefrustreerd. Hij hapte dreigend en meteen kwam ze in beweging. Ze wandelde grot en in jawel daar lag haar volledig verminkte moeder. ‘Neem even tijd om afscheid te nemen.’ Klonk zijn stem sarcastisch. Hij wandelde grot uit en blikte bedenkelijk naar Triumph. ‘Hij je nog dingen gehoord die verdacht zijn vanuit de kudde?’ Hij wou dit tot de bodem uitspitten, hij wou weten wat er zo belangrijk was om voor te sterven …




1053 woorden, goodbye hoofdpijn! XD



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Bo

avatar

Profile
Number of posts : 2551
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Looking on the dark side ~ Avanti di 12 feb 2013 - 14:37



Triumph was opgelucht dat hij zich kon schuilhouden in de schaduwen. Hoe meer bomen de bebladerde grond hadden overvlakt, hoe sterker hij zich had gevoelt. Hij had zijn krachten weer voelen terug stromen. In de stralen staan van de zon was iets wat hij wel het minst van hield. Hij vermeed liever elke straal die hem tegenkwam. Hij had zijn volledige krachten alleen als het niet scheen. Maar dan was hij link, geen een die hem in de ogen had gekeken, had dat na kunnen vertellen. Zijn hoogtepunt: Sultan. Stomme hengst die zich ten tijden van de blauwe maan in de woestijnen van BMH. De lust om in de schaduwen de merrie al verschillende bijtwonden aan te brengen was vergroot naarmate de schaduwen dikker werden, maar dit deed hij niet voor zichzelf. Hij moest haar naar Avanti brengen, heel. Zijn tijd kwam wel, tijdens de blauwe maan zou hij vrij kunnen moorden. Een smerige grijns vormde zich om de lippen van de jonge hengst. Hij stapte met grote passen een paar meter van de merrie weg, om Avanti zijn gang te laten gaan. Maar dat drukte zijn leedvermaak niet. Hij grinnikte toen de merrie omsloeg in een doodsbange gedaante, een silhouet gevuld met angst. ‘Tut Tut Tut, slecht idee.’[i] Hoorde Thriumph zijn leider zeggen. De smerige grijns werd breder terwijl hij toekeek hoe de merrie aan de grond gekluisterd stond en geen spier meer durfde te bewegen. [i]‘Triumph wat heb jij veel spieren.’ Wederom ontsnapte er een grinnik uit Thriumph, ja, ze had de merrie zo verliefd op zijn charmes gemaakt dat ze alleen nog maar droomde. Stomme merrie's, vertrouwen zomaar iedereen en laten zich naar de donkere gebieden lijden. Het was niet moeilijk voor Thriumph, hij had de merrie bijna in zijn macht, en dat binnen 1 minuut. ‘En grote oren, om beter te kunnen horen waarschijnlijk. En grote ogen, om beter te kunnen zien.’ Thriumph's hersenen maakte Avanti's woorden automatisch af, het was het eerste wat hij ook dacht na de merrie haar woorden. ‘En grote tanden … om je te kunnen ….’ De korte stilte was een genot voor Thriumph, hij zag hoe de meester hemzelf de merrie met woorden enkel tot waanzin bracht. En het ergste moest nog komen. ‘Ik denk dat je het verhaaltje zelf wel kunt afmaken.’ klonk er uit de keel van Avanti. Thriumph kijkt op als Avanti zich geamuseerd naar hem toe richt. ‘We lijken wel de grote boze wolven.’ De jonge schim grinnikt nog eens en spreekt met zijn eigen stem "Maar dan erger.." Hij richt zijn blik daarna naar de merrie die nog steeds geen spier durft aan te spannen. Hij voelt haar hartslag door de grond heen kloppen en het bevestigd alleen maar meer dat de merrie het niet naar haar zin heeft. Had ze maar niet zo stom moeten zijn.

‘Wat is het dat leiders zo aan jullie interesseren zodat ze al de geheimen doorgeven?’ Begon Avanti met zijn doel, wat veel ophelderde voor de jonge schim. Hij had wel wat gehoord. Maar het was voor hem niet heel duidelijk geweest, hij was gewoon doorgegaan met de merrie en had zijn oren open gehouden. ‘Al iets van je moeder gehoord? Nee, vast niet.’ Thriumph's smerige grijs vergrootte zich even, het kreeg zijn valse tinten. De merrie leek helemaal te verstenen, en Thriumph's hersenen maakte wederom zijn conclusies. “Wat heb je met haar gedaan?” Zei de merrie net iets te hard, de kraaien die karkassen zochten in Vyrantium vlogen op in een omtrek van 5 meter. 'IK?' Was het valse antwoord op de merrie. ‘Waarom denken ze altijd dat wij de slechten zijn hier Triumph?’ Kwamen de volgende woorden binnen in de hersenen van de schim. Hij besloot zijn zieke spelletje gewoon gezellig mee te spelen en antwoorde grijzend: "Ik zou het niet weten." Het leedvermaak was duidelijk te horen in de stem van Thriumph, hij was al ironisch geweest. Het genot overtrok hem deels om de merrie te zien stuntelen met haar emoties. ‘Ze heeft het zichzelf aan gedaan door niet te antwoorden op mijn vragen. Wandel even mee, ik toon je waar ze in.’ Was de vermakelijke toon van Avanti, Thriumph grinnikte kort waarna hij de weg vrij maakte voor de merrie die nog steeds verstijft aan de grond genageld stond. De irritatie in de hele mimiek van Avanti was bevestigd door de hap die naar de merrie gericht was. De merrie verschoot direct en liep braaf mee. Waar de merrie met Avanti de grot in liep, wachtte Thriumph verstandig op een meter buiten de grot. Hij hoorde de gemoorde kreten evengoed van Avanti. ‘Neem even tijd om afscheid te nemen.’ De klank in zijn stem klonk duidelijk sarcastisch. Toch stapte de machtige hengst even naar buiten om zich op hem zelf te richten.

‘Hij je nog dingen gehoord die verdacht zijn vanuit de kudde?’ Even dacht de blauwige hengst na, hij had zijn oren gespitst gehouden, maar weinig zinvols gehoord. Maar een ding wat hij opgepikt had was misschien ook wel belangrijk voor Avanti. Hij hoorde het van een hengst die midden in de kudde stond. Die stomme hengst had het gewoon gezegd, en aan het schimmengehoor van Thriumph mankeerde niks. "Een stel gaat, als het water dat mogelijk maakt, naar dat eiland. Een 6-tal paarden dacht ik te horen." Deelde hij zacht, bijna fluisterend maar laag naar zijn leider. Zijn stem klonk gevult met zieke achterbakse klanken. Een valse grijns verscheen op zijn lippen. "Voor de rest alleen stom gepraat over dat de leiders zo geweldig zijn." Zijn stem klonk minder geamuseerd, want zijn haat tegen de leiders was gegroeid, en hij wist dat ze hem konden doden in dit licht. Zijn ogen schoten naar zijn omgeving en weer terug naar Avanti, zijn ogen die zo blauw waren als de blauwe maan haarzelf. Een gesmoorde snik kwam uit de grot zetten, de merrie had haar moeder blijkbaar gevonden. Hij wist niet hoe haar moeder eraan toe was, maar of ze had het licht gezien, of zwaar verminkt. Anders had Avanti haar nooit alleen gelaten, hij bewonderde Avanti. Zijn manipulaties waren als zoete wraak, je kreeg er nooit genoeg van. Hij had nog geen seconde spijt ervan gehad dat hij zijn ziel had verlaten en zijn leven verkoos onder dat van Avanti, zijn leider.


1050 goodbye dip <3


MUHAHAHAHA
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Looking on the dark side ~ Avanti

Terug naar boven Go down

Looking on the dark side ~ Avanti

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Darkside vs Twilight Thorn
» The dark side of the Moon
» The dark side of the Moon
» white bull dark bull confusion?
» Dark Thorn Trading posters

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX