IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Men in black...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Men in black... do 20 maa 2014 - 15:08




Twee kille blauwe ogen liggen op de loer tussen de bomen in de schaduw. Twee ijsblauwe ogen die horen bij een zwarte hengst. Zijn lichaam had zich lang niet in het gebied van de blauwe maan begeven. De wind droeg op de eerste zonnige dagen van het jaar steeds een mierzoete geur mee. wanneer de wind met zijn manen speelt en de lentegeuren tot bij hem brengt grijnst hij breed."Arme stakkers" siste hij tussen zijn tanden door, een sarcastische toon die de gruwel van deze tijd aangaf ondersteunde zijn woorden. Zijn ogen glijden langs de paarden die in het felle zonlicht stonden te grazen, zwiepend met hun staarten, gefrustreerd door de eerste vliegen die met even veel agressie op de lentegeuren afkomen.

Quickness snoof diep in en zette zijn zwarte lichaam in een draf. Hij danste van het ene been op het andere, de veerkracht in zijn benen was slechts een representatie van de kracht die erin ontwikkeld werd. Zijn gespierde lichaam, getekend met oude littekens, begaf zich tussen de bomen. Bij zijn aankomst had hij getwijfeld. Zou hij eerst het blijde nieuws van zijn terugkeer gaan melden aan Axis, Black Rain of eerder aan Avanti. Geen van hen zou hem echt met open armen ontvangen, zo besefte hij. Hij herinnerde zich nog goed de pijnlijke blik in de ogen van zijn lieftallige zusje wanneer hij hun moeder vermoordde.

Wanneer de wind ging liggen hield ook Quickness halt. Zijn hoeven plantten zich in de grond waar de schaduw overging in zonnestralen. Zijn hoofd en hals werden gestreeld door de zonnestralen en zijn blauwe ogen en manen leken haast op te lichten. Hij snoof diep bij de aanblik van zulk een vredelievende kudde. Hij besefte dat zolang de zon hoog stond ze daar veilig zouden zijn voor de schimmen. Nochtans had hij zelf geen last van het zonlicht. "Welkom thuis" fluisterde hij tegen zichzelf waarna hij een luide hinnik liet ontsnappen uit zijn keel. Hij mocht hen dan niet opgezocht hebben, hij was zeker dat Axis en Rain beseften dat hij terug was.


[/quote]
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Men in black... do 20 maa 2014 - 20:42


Don't worry about life, you're not going to survive it anyway.


Vier gigantische kuddes, geleidt door 1 Emperor, vier Councillors en een hoop waardeloze onderdelen aan dat plan. Over de honderd paarden op een gigantisch prachtig gebied en allemaal bang voor één object, een blauwe maan en vier duistere wezens. Avanti vroeg zich vaker af waarom ze zo dom bleven. Iedere keer weer die blauwe maan daar was zochten ze achter nieuwe mogelijkheden om het te bestrijden, iedere keer weer probeerden ze een uitweg te vinden. Talloze manieren, talloze herschikkingen in het leidersysteem en iedere keer weer faalden ze. De leiders hadden een plan, ongelofelijk dat ieder kuddelid zo dom was om het niet te begrijpen. ‘Je kunt het niet vechten.’ Zei Avanti iedere keer weer. Iedere keer weer duidde hij zijn macht aan, toonde hij wie de echte leider was van het landschap. ‘Je kunt dat niet tegenhouden.’ En hij had hen de blauwe maan getoond voor hun leven ontnomen werd. Ze waren maar met vier, maar met vier, maar ze hadden alles in hun macht om dit te winnen … en waarom wachten? Het was een ziek spelletje over leven en dood. Vier tegen honderd, dood tegen levend, krankzinnigheid tegen rechtvaardigheid, schim tegen leider, Avanti tegen Leventian.

Zijn paarse ogen lichtte de donkere omgeving van hartje Vyranthium op. Ayana, het enige echte reele en waardevolle in zijn leven stond vlak naast hem. Hun vaste plaats voor de rotsen der doods, zoals de dommeriken uit de kudde het konden navertellen. Achilles met zijn twee meter schoft en Thriumph met zijn veel kleinere lichaam stonden tegenover elkaar. Zijn team, zijn onderdanen maar tevens zijn partners in crime. Allen stonden ze doodsstil en ontspannen op hun plaats maar zeker dat ze allemaal attent en waakzaam zijn. Avanti’ imposante gitzwarte lichaam stond voor de gigantische rotsformatie, de witte littekens ontsierden zijn hele lichaam. Zijn manen lagen in een dikke knoop over zijn hals, bloed op zijn hals, hoofd en hoeven. Scherpe hoektanden de meest dodelijkste paarse ogen ooit in geschiedenis.

De hinnik die zich losmaakte van de kudde deed hem opkijken. Avanti moest niet vlakbij zijn om geluiden en geuren te herkennen. De trillingen die door het bos gleden afkomstig van het geluid deden hem opzij kijken naar Ayana. ‘Same old.’ Prevelde hij. Zijn lichaam kwam langzaam in beweging, geruisloos en vol zelfbewustheid van zijn omgeving. Niemand zou hem of de andere horen komen ookal waren ze vlakbij als hij dat wou. Toen hij na een dik half uur aankwam aan de bosrand lostte zijn lichaam op in het zonlicht. Het maakte hem zwak, meer dan gewoon zwak maar er was niets op de wereld dat hem kon neerhalen. Toch koos zijn lichaam er bijna automatisch voor om naar het bos terug te wandelen. En daar zag hij wat hij vermoedde, Quickness. Ijzig blauwe ogen, gitzwart lichaam en een even dodelijke blik als iedere ex schim. Die durfden meestal niet terug komen uit schrik wat Avanti hen zou aan doen, Quickness had lef om terug te komen. ‘Wel wel wel, kijk wat ze hier binnen gooien, de zoon van mijn broer.’ Siste hij vanuit het donker. Zijn paarse ogen lichtte op in het schemer. ‘Weet pappie dat je terug bent?’ Avanti grinnikte terwijl zijn tanden gevaarlijk over elkaar knarsten. ‘Is het trouwens familiereunie, je zus is hier ook vorige week aangekomen, ik haat er als er teveel bloed rondloopt op mijn terrein dus laten we dit kort houden, zeg me wat je wilt en dan vermoord ik je in alle rust en vrede.’ Zijn stem was stil, te stil om gezond te zijn. De chaos en krankzinnigheid was schrikbarend … Avanti had het niet voor ex schimmen die terug kwamen in zijn gebied, al zeker niet als ze ook deel van zijn bloedlijn waren …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Men in black... do 20 maa 2014 - 21:39




De felle zon stond hoog aan de hemel. Zijn zwarte hals en hoofd blonken door de reflectie van de goudgele stralen. Zijn blauwe ogen staarden naar de paarden. Dicht bij elkaar, met de gedachte dat ze dan veilig waren. Als je er goed over nadacht was niets minder waar. Een grote groep paarden bij elkaar zouden bij de minste twijfel over de aanwezigheid van schimmen elkaar in paniek doen slaan terwijl er misschien helemaal niets aan de hand was. Quickness grijnsde bij de gedachte. Paniek is geweldig. Als er paniek is, helpt niemand nog elkaar. Een wirwar van paarden zou elkaar omver lopen om zeker als eerste weg te komen.

Wanneer zijn huid veel warmer wordt aanvoelen dan hij eigenlijk aangenaam acht doet Quickness enkele passen achteruit zodat zijn lichaam zich in de schaduw bevindt. Slecht een blauwe schijn zichtbaar tussen de bomen daar zijn zwarte lichaam leek op te gaan in de schaduw. Toen hij nog schim was koon hij natuurlijk ook daadwerkelijk opgaan in de schaduw, een gave die hij nooit eerder had gebruikt met zijn zwarte lichaam. Het is wanneer een zwarte hengst zich bij hem voegt dat Quickness grijnst. Jij hebt ook je tijd genomen. De toon waarmee hij sprak getuigde van weinig angst. Quickness was niet bang, niet om te sterven, niet om de confrontatie met Avanti aan te gaan.

Quickness grinnikt bij het horen van Avanti's woorden. Alvaro klonk het vanuit Quickness mond. De gedachte aan zijn 'vader' deed hem walgen. De warrige geest waarmee hij dezer dagen moest leven. Een hengst die ooit angstaanjagend was bevonden en niet meer was dan een buitenstaander. Geen paard, geen lid van de kudde en al helemaal geen schim. Ik ben het woord zoon steeds waardig geweest, het wordt tijd dat hij de betekenis van vader waar begint te maken. Zijn woorden zijn doordrenkt met spot. Zus... Familie... Pappie. Het waren woorden die Quickness nooit in zijn mond had genomen, en nog nooit was het voor hem zo duidelijk geweest dat hij deze woorden eerder had bestreden in plaats van gekoesterd. Een Grijns komt op zijn gezicht. Als je van plan was me te vermoorden was je er nu al wel mee begonnen. Sinds wanneer zou jij met je eten spelen? Een lichte uitdagende toon kwam over Quickness lippen, en de moment dat hij ze had uitgesproken bedacht hij zichzelf of het wel een goed idee was deze hengst uit te dagen.


Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Men in black... vr 21 maa 2014 - 18:14


Don't worry about life, you're not going to survive it anyway.



‘Ik deed mijn schoonheidsslaapje.’ Merkte hij sarcastisch op bij de woorden van Quickness waarom hij zijn tijd nam. En Avanti zou voor alles altijd zijn tijd nemen, er stond niemand boven hem om te zeggen dat hij zich moest haasten. Uiteindelijk lukte toch alles, of het nu trager gebeurde of niet. Tegenwoordig nam Avanti voor alles zijn tijd, het opsporen van zijn slachtoffers, hun leven een hel maken voor hel op hen in liep en hij ze neerhaalde met één simpel gebaar. Of hij nam ze mee naar Vyranthium waar de langzame marteling, het opwerpen van illusies hun uiteindelijke dood zou worden. Ondanks dat hij de gave had om illusies te creëren had het noch niet veel dienst bewezen. Hij gebruikte het meer voor de lol, om pret te zien in andermans leiden dan om daadwerkelijk nuttige informatie te verzamelen. Daarnaast was het hersendeel van die idioten niet altijd even goed te betrouwen. Echte informatie haalde hij nog steeds op door te observeren en te ondervragen op “the old fashion way”.

Toen de naam van zijn tweelingbroer de lucht beroerde bleef Avanti stil voor zich uit kijken. Hij had Alvaro in jaren niet meer opgezocht, hij was er wel zeker van dat Alvaro nog leefde, daar zorgde hij voor. Hij zou het ook voelen, die band was er noch steeds. Maar het was een goed ding dat Alvaro leefde, ondanks dat zijn geest en lichaam een totaal ander pad hadden genomen. Avanti vond het een straf voor zijn broer, een betere straf dan de dood. Dus Alvaro zat daar goed, in de zware warme gebieden van Seheron wachtend op zijn dood maar het nooit te pakken krijgen. Het gaf Avanti een zeker genot … wat genoeg zei over de manier waarop hij was veranderd. Avanti was meer krankzinniger geworden, hij praatte tegen zichzelf en was genadelozer dan anders. Je had hem in een goede op slechte bui en eigenlijk waren geen van die buien uitstekend voor je toestand. ‘Waardig geweest?’ Avanti schudde grinniktend zijn hoofd. ‘Geen zoon is het waardig als je dingen doet die niet naar het voorbeeld zijn van je ouders. Jij bent al even onwaardig als de anderen die in het donker leefden. In mijn perspectief is dat een goed ding, ik heb meer aan jullie op die manier.’ Hij zweeg en staarde naar de grond, naar het straaltje zon dat langzaam dichter kroop richting zijn hoeven. ‘Denk maar niet dat je waardig bent.’ Prevelde hij zo stil dat het amper hoorbaar was.

Even zonk Avanti terug weg in zijn gedachten tot Quickness hem uit zijn gedachten haalde met enkele uitdagende woorden. Zijn hoofd draaide langzaam terug, zijn paarse ogen straalden een haat en woede uit die hij altijd bezat diep van binnen. Zijn hoektanden die enkel de schimmen bezaten klikten over zijn lippen. En uiteindelijk schoot hij uit met het weinige geduld dat hij had. Zijn zette die scherpe hoektanden in Quickness zijn hals en sleurde hem de grond op. ‘Denk goed na over je woorden, de volgende is in een veel gevoeligere ader van je lichaam.’ Siste hij. Het bloed sijpelde langs de hengst zijn hals, Avanti hield zijn hoef er stevig op zodat Quickness niet weg kon. Zijn lange tanden beten zich vast in het vlees, smachtend naar het leven, smachtend naar het bloed om te drinken. ‘Wat kom je hier doen Quickness, en geef alstublieft netjes antwoord deze keer.’ Gromde hij gevaarlijk..



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Men in black... zo 23 maa 2014 - 21:22




Onwaardig, zo noemde Avanti hem. Quickness gruwelde bij de gedachte geleefd te hebben naar het voorbeeld van zijn ouders. Hij was gelukkig met de haat, de woede die zijn binnenste hadden ingepalmd. Een vreemd soort geluk, dat misschien beter als voldaan aanvoelde. Zijn levensdoel was immers al ingewilligd. De prachtige witte merrie, wie zichzelf ooit zijn moeder, haar ziel had het aardse bestaan al gehele tijd verlaten. Haar lichaam lag waarschijnlijk ergens te rotten tussen het slachtveld dat Quickness en Avanti, samen met nog een hoop schimmen hadden achtergelaten. Steeds beschreef iedereen haar met een soort bewondering voor haar zacht karakter, haar eerlijkheid, haar goedheid. Als de merrie dan echt zo perfect was geweest kon hij zich niet bedenken waarom ze haar bloedeigen zoon dan zo tegen zichzelf had kunnen keren. Neen, ze was niet perfect, ze was hopeloos geweest. Hopeloos verliefd op Alvaro, en daardoor hopeloos verstrikt geraakt in haar eigen gedachten toen die laatste zich aansloot bij Avanti. Verstrikt in haar goedgelovigheid...

Quickness voelde hoe bloed ontsproot op zijn schoft, en hoe het langs zijn schouder en zijn been naar beneden liep. Net als een rivier in een berg ontstond en naar beneden zijn weg zocht. Hij hoorde de woorden van Avanti weerklinken. Zijn lichaam viel met een dreun op de grons en een lichte kreun ontgaat de lippen van Quickness. Hij was pijnlijk gevallen op zijn schouder. Dreigende taal kwam vanuit Avanti's kant, iets wat hem niet bang maakte. De door schrikt mij niet af klinkt zijn stem. Dat meende hij ook. De dood schrikte hem niet af, het was een leven als kuddepaard tussen de andere paarden waar Quickness zich zorgen over maakte. Een hengst, met een verleden als het zijne, zwak door de lage rang die hij kreeg. Hij zou zich nooit kunnen aanpassen tussen de andere paarden, en binnen de kortste keren was hij net als Alvaro een Loner. Hij probeerd zich recht te zetten en zijn hoef op de grond te plaatsen om zich zo overeind te kunnen zetten, maar het lukt niet.

Quickness wist zelf niet waarom hij was teruggekeerd. Hij had jarenlang het spoor van Black Rain gevolgd, en dat had hem terug naar hier geleid. Maar er was geen rede, toch geen grondige, waarom hij zelf naar BMH was terug gekeerd. Rain prevelde hij. Zij trok sneller rond dan ik tijd had haar in te halen. Zeker, en vol vertrouwen als ze eerst was, zo onrustig en verstoord trok ze ron. Van plaats naar plaats zonder ergens rust te kennen. En bij elke stap die ze nam was ik net een stap dichter bij haar gekomen. Even snuift Quickness waardoor zijn vel even een venijnig gevoel geeft. De tanden van Avanti zitten diep in zijn nek begraven. IK heb haar bijgehaald toen ik hier was. Maar volgens mij wist ze het. Volgens mij wist ze dat ik haar op de hielen zat, en dat ik haar aan het inhalen was. De zwarte hengst had geen idee of Avanti een goede bui had, of net niet. En zelfs als hij dat hij zou weten, had hij geen idee welk voor hem de gunstige stemming zou zijn.


Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Men in black... ma 31 maa 2014 - 19:33


Don't worry about life, you're not going to survive it anyway.



De gedachten aan vroeger toen Quickness noch in zijn kudde zat schoten even door zijn geest. Toen waren het betere tijden, ze waren talrijk en de kudde was nog dommer dan ooit. Toen waren het de schimmen die bepaalde wie leefde en stierf en niet moeder natuur zoals nu. Toen waren ze met meer dan acht geweest, acht schimmen die zij aan zij vochten om hun belang, om hun vrijheid, hun macht. Avanti miste die hoeveelheid schimmen niet, nu waren ze met vier en ze waren meer gevreesd dan toen. Ieder van zijn kudde had iets waar hij ze voor gebruikte. Achilles was harteloos en had het geduld om iedereen een lange lijdzame dood te geven. Ayana was stil, geruisloos en zo vals als een kat, haar gave tot shape shiften kwam meer dan één maal te pas. En dat was er Thriumph, de jongste van de kudde, de hengst die perfect in iedere huid kon kruipen en doen alsof de wereld goed was. Hij was een geweldige spion, wist informatie los te peuteren zonder dat hij daar voor hoefde te martelen. Dus het was de vraag … waarvoor zou hij Quickness kunnen gebruiken?

‘Ik weet dat de dood je niet af schrikt vriend, anders was je hier helemaal niet gekomen.’ Zei Avanti meteen. Hij was de dood … iedere beweging, iedere emotie in Avanti was gelinkt aan de dood. Hij bracht dood, schonk je dood, was de dood. Hem confronteren bracht je op weg naar de dood, het was dan enkel een kwestie van tijd voor de dood op je inliep. Niemand die ooit als schim had gefunctioneerd vreesde de dood want het was je werk, je levensdoel om iedereen naar de dood toe te brengen. Om de dood te zijn en het rond te strooien als een gelukkig veulen dat door de velden huppelt. Dus waarom bang zijn van de dood, vroeg of laat komt het toch, als je dat nu wilt of niet.

En toen kwam de reden van zijn terugkreeg, Rain, zijn zus. Avanti wist wat Rain was, ze was de enige vrijheidsstrijder naast Axis. Het was hem gemakkelijk gelukt om haar broer, Axis zijn moeder en alle andere paarsogen plat te krijgen maar Rain … Nee, ze was net als Axis … of net niet. Ze was weggerend van BMH terwijl Axis was gebleven. Om eerlijk te zijn had ze Axis in de steek gelaten, net als Quickness hem in de steek had gelaten. Dus als die tijd dat de twee niet hier waren liepen ze elkaar achterna. Avanti stapte achteruit, haakte zijn tanden los en keek bespot neer op Quickness. ‘En wat heeft je dat van voldoening gegeven? Ze is niet dood, ze is zelfs kerngezond. Waarom haar helemaal achterna zitten, wat heeft het je opgebracht …’ Zijn stem glipte weg in het donker. ‘Enkel maar tijdsverspilling. Met die tijd had je veel grootsere dingen kunnen doen.’ Siste Avanti …




ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Kerensake

avatar

Profile
Number of posts : 27
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Men in black... ma 28 sep 2015 - 14:55




Dood was niet meer dan een belofte. Voor elk dom kuddepaard de nachtmerrie die onvermijdelijk waarheid zou worden, voor Quickness een droom als Avanti hem zou weigeren of verstoten uit zijn kudde. Want, nu Quickness niet meer de macht bezat om te beslissen over leven en dood, nu Quickness niet meer gevreesd werd, nu Quickness niet meer gerespecteerd werd restte hem niet meer dan een eenzaam leven van een banneling. Eenzaam, opgejaagd door de paarden die zijn naam nog herinneren maar niet meer huiveren bij de gedachte van zijn verschijning.


Rain is een zwakkeling. Haar lichaam is uitgeput en haar mentaal zit ze aan de grond. De klank van Quickness stem sneed langs de spanning die tussen de twee hengsten hing. De druk op Quickness' schoft deed een pijnlijke scheut langs zijn rug gaan. ZIjn bespierde lichaam was getraind, maar tegen Avanti was Quick niet opgewassen. Niet nu, niet vroeger. Ze is geen meerwaarde voor de kudde. Ze is niet meer in staat haar eigen lijden te dragen , een plaats te geven in haar leven en zichzelf weer bijeen te rapen. Ze is te zwak om zichzelf te verdedigen, laat staan dat ze het kan opnemen voor een ander. Haar mentale toestand is in jouw voordeel. De leiders zullen hun handen vol hebben met haar te behoeden voor domme dingen, wat kansen zal bieden! Of Avanti de hele situatie op dezelfde manier zou bekijken was een groot vraagteken, maar Quickness was overtuigd van elk word dat hij had uitgebracht. Zijn ijzig blauwe ogen fonkelden met de gedachte aan het leed dat zij de kudde nog zou brengen.

Black Rain, dochter van Aaricia. Aaricia, de prachtige witte merrie die haar leven had gegeven voor de bescherming van anderen, dochter van de koolzwarte hengst Romano, getekend met blauwe ogen, die kwamen uit de duisternis om een spoor van leed achter zich te laten. Quick grijnsde bij de gedachte aan al die ironie. Zo hard hun moeder had gevochten tegen de duistere reputatie van haar vader, zo hard probeerde hij de kudde te teisteren, net als Romano voor hem. Net als de ironie dat Rain, ondanks al haar harde werk toen ze nog niet deze oude versleten merrie was, nu enkel nog problemen kan veroorzaken.

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Men in black...

Terug naar boven Go down

Men in black...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» The Black-and-White Thunderbolt
» Grace's Black Book
» The Wonders of The Black Coat.
» The fat hairy black guy that lives in my room.
» The Day the Earth Went Pitch Black

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX