IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Don't be shy dear...[Folatre]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Don't be shy dear...[Folatre] za 26 dec 2015 - 21:42




Zijn paarse ogen schoten open, hij had nog nooit in zijn leven geslapen … Hij was altijd wakker, alert, hunkerend naar het bloed van andere paarden, naar hun vlees, hun angst. Maar nu was het zijn eigen bloed dat ervoor zorgde dat hij daadwerkelijk had geslapen en dat bloed bevond zich grotendeels onder zijn lichaam, op de grond, in de modder van Vyranthium. Hij stond nog overeind, hij wankelde niet en was ook niet gedesoriënteerd. En toch voelde zijn lichaam verkeerd aan alsof het al zijn energie kwijt was. Hij wist dat het slecht een illusie was, zijn lichaam kon niet verzwakken ondanks dat het bloed er bijna allemaal uit was … onsterfelijkheid had namelijk ook een betekenis. De andere schimmen zeiden niets, ze gaven geen opmerkingen over hoe erg hij eraan toe was en ze gaven ook geen opmerking over zijn “huidige staat”. Ieder van hen was er gerust in dat hun leider nog steeds dezelfde was en daar mochten ze ook gerust in zijn. Ookal zag Avanti er uiterlijk uit alsof hij elk moment in brokjes zou vallen, de energie was niet weg. Ondanks dat het leek alsof hij ten dode opgeschreven was, hij voelde zich nog steeds capabel tot verzet. Maar hij was een beetje lui, hij had een beetje tijd nodig om te recuperen.

Maar slapen, oh nee, niet opnieuw. Hij zette zijn lichaam in stap, duwde de wonden opnieuw open terwijl hij vooruit kwam. Als je een monster gewoon was wel, dit was de nieuwe vorm van een monster. Avanti was twee weken weggeweest van zijn land, zijn rijk voor een … laten we zeggen; upgrade. Een upgrade die hem bijna het leven had gekost maar hey, hij was onverwoestbaar. Dus hij overwon het en werd nouja, weer zichzelf maar dan met een upgrade. Er waren echt ergere beesten dan hem, ook hij had een meester en dat was waarschijnlijk de enige reden waarom Avanti uit BMH was gegaan. Voor zijn meester, voor de zachte fluistering van een bevel die hij meteen gehoorzaamde. Avanti is niet ziek in zijn geest maar de duivel, ja … die wel.

Hij bleef zorgvuldig tussen de bomen, liet een licht spoor van bloed achter helemaal tot in het diepste hard van Vyranthium. Lichte druppels op de sneeuw, donkerrode vlekjes de je kon volgen naar Avanti. Hij gaf er geen aandacht aan en wandelde gewoon langzaam verder, tussen de bomen van Ferelden door. Zijn paarse ogen weerkaatste het zwakke zonlicht van de dag dus hij trok zich nog een beetje dieper terug tussen de bomen. Uiteindelijk bleef hij staan, met een blik over Ferelden, over de weinige paarden die daar huisde. Wat had hij gemist? Wie had hem gemist in afgelopen twee weken. Hij draaide zijn hoofd een beetje, het geluid had hij van ver horen komen. Zijn paarse ogen gleden kort naar het bloed onder zijn lichaam, de enorme wonden op zijn lichaam voor zijn blik terug gleden naar het paard dat naderde, voorzichtig. ‘Niet verlegen zijn, ik bijt hoogstens af en toe.’ Mompelde hij afwezig alvorens zijn blik terug naar voor gleed, naar de paarden van rang vier …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Eve

avatar

Profile
Number of posts : 1903
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don't be shy dear...[Folatre] zo 27 dec 2015 - 0:32


Folâtre
'Quote'

Het pad waarop de zwarte roan hengst liep bleef maar versmallen, met grote draf passen deed hij zijn uiterste best om alle uitstekende boomstronken en beenderen die uit de sneeuw staken te ontwijken. Wat was hier in hemelsnaam ooit gebeurd? Hij herinnerde zich de slagvelden waar hij in zijn verre verleden ooit had op moeten vechten, de botten en dode karkassen die verspreid lagen in de zuigende modder, beide paard en twee benigen waren in grote aantallen gestorven.
En deze plaats rook en zag er net hetzelfde uit, alsof hier onlangs een oorlog had gewoed en alle levende wezens had uitgeroeid, ondanks het feit dat de sneeuw het bijna onmogelijk maakte om de overblijfselen te spotten, je kon niet om de muffe geur van de dood heen, dit hele bos was er van doordrenkt.

Vandaag was een van de weinige dagen dat hij alleen op pad was, zijn trouwe metgezel Nix was gaan jagen voor haarzelf, al sinds gisteren avond had hij haar niet meer gezien of gehoord, wat meestal betekende dat er in de nabije bossen geen prooien waren buiten de kuddes die rondzwierven. De wolken warme adem die uit zijn neusgaten kwamen veranderden meteen in ijzel van zodra hij briesde, hij haatte de winter op dat gebied, er was bijna nergens eten te vinden, geen warme schuilplaatsen, of nochtans geen die niet bezet waren en er was geen enkele kudde die er nu aan dacht om nog een extra mond erbij te nemen om eten te geven… De hengst strekte zijn nek uit en liep in een ontspannen draf tussen de bomen door, heel relaxt, tot zijn oog viel op donkere ronde vlekken in de sneeuw. Hij vertraagde zijn pas en stak zijn neus in de lucht, mocht er een gewond paard zijn had hij deze al lang moeten ruiken maar het enige wat tot nu toe in zijn neusgaten zat was de stank van dood en verderf.

En dat was alles wat hij nodig had om op onderzoek uit te gaan. Zijn nieuwsgierigheid was nog altijd even groot als toen hij een veulen was, zijn oren draaiden heen en weer om het kleinste geluid op te vangen terwijl hij de vlekken volgde die hem van het pad deden afwijken. In zijn achterhoofd kon hij zich al voorstellen wat Nix te zeggen zou hebben over dit hele gebeuren -Neen, ga terug naar het pad Fol, je gaat jezelf weer in de nesten werken- Maar de wolvin was er vandaag niet bij dus wat kon ze eraan doen, phu, lekker niets!

Volop verzonken in zijn gedachten en het zoeken van nieuwe bloedvlekken zag hij op enkele meters afstand een figuur staan, sterk gebouwd, een hele kolos van een paard, waarschijnlijk groter en veel ouder dan hem. ‘Niet verlegen zijn, ik bijt hoogstens af en toe.’ Ondanks het feit dat hij al heel wat was tegengekomen in zijn korte leven was dit de eerste keer dat iemand onbekend hem zo begroette, hij voelde zich beledigd door de brute aanpak, zo was hij niet opgevoed en zo was hij niet van plan om aangesproken te worden! “Kan het wat vriendelijker?!” En meteen was zijn dag om zeep, en hij was zo goed gehumeurd deze ochtend. “Ik kwam alleen maar kijken of ik kon helpen, ik zag iets wat leek op bloedvlekken op het pad liggen” Hij wees met zijn neus achter hem, naar het pad waar hij net vanaf gestapt was. Met priemende ogen keek hij de hengst aan, zijn oren lagen licht naar achteren, dit was maar een vreemd paard, de stank van dood en rottend vlees hing zowat rondom hem, en dat was nu ook niet de meest aangename geur die er bestond.

“Is er hier onlangs iets gestorven?” Hij deed geen moeite om zijn gedachten voor zich te houden, op het eerste zicht leek het bos bijna leeg, geen verse karkassen die konden stinken, en al mocht er ergens een karkas liggen was het zelfs niet mogelijk dat het stonk. Door de strenge winter zou elk dier dat stief gewoon vervriezen en dus de kans niet krijgen om het rottings proces in gang te zetten.

Dit was maar een verdachte toestand.

Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don't be shy dear...[Folatre] zo 27 dec 2015 - 12:49



Hij had echt nooit gedacht dat het zou werken, dat er daadwerkelijk iemand dat spoortje van bloed helemaal zou volgen tot bij hem. Leerde ze hier dan nooit iets bij? Wisten ze niet dat bloed op zich een heel slecht teken was? Hier leefde niet genoeg wild meer om meer bloed te verspillen dan dat de grootste monster van dit gebied deden. Alle roofdieren waren zowat vertrokken omdat … nouja, Avanti nam al hun smakelijke eten af. Hij was het hoofd van de voedselketen, alles behoorde toe aan hem. De weinige wilde dieren die hier nog leefden waren zijn pad nog niet gekruist of waren zo idioot als de paarden die helemaal onderaan de voedselketen stonden. Alles daartussen in, tussen de paarden en de schimmen in werd vernietigd. Avanti wilde alles voor zich alleen, hij wilde geen wolf, geen poema of whatever op zijn pad naar verwoesting hebben. Dus echt, het enige waar paarden bloed mee konden linken was … hem, of de rest van de schimmen. Niets meer en niets minder. Dus wie zo dom was om een spoor bloed te volgen naar zijn rechtmatige die wist niet wat dit land en de schaduwen ervan inhielden. Bloed betekende gevaar, bloed betekende doden, bloed betekende … Avanti. Deze keer was het geen bloed van een slachtoffer, deze keer was het daadwerkelijk het bloed van Avanti dat een spoor trok tot de plaats waar hij stond.

Hij hoorde iemand naderen, als een muis die de broodkruimeltjes volgde naar een stukje kaas. Zo simpel was het tegenwoordig om een paard te lokken, geen heel slim paard dan toch. Avanti snoof in één ademteug in en kreeg daarmee alle informatie die hij wilde. Normaal kende hij ieder paard, iedere geur van zijn land hier. Nu … Hij was er twee weken niet geweest, deze geur was nieuw, ongekend voor hem. Het was een hengst, jong in bloed en dat rook zo overweldigend goed. Hij kon wel wat bloed gebruiken maar eerlijk, hij was te lui voor de moeite. Zijn lichaam was te lui voor de moeite, het had echt in niets anders zin dan daar gewoon staan terwijl het resterende bloed van in zijn lichaam de grond tegemoet druppelde.

De hengst bleef op een veilige afstand, Avanti stond tussen de bomen in, een beetje onttrokken door de schaduw. Dus als dat niet het geval was dan had de jonge hengst gezien wie hij was, wat hij vertegenwoordigde en zou hij nooit in zijn miserabele leventje nog zo’n onvriendelijke brutale opmerking geven. Avanti draaide zijn hoofd, keek de jonge hengst recht aan, twee paarse ogen, het enige gerucht waar je meestal voldoende aan had. Paars vertegenwoordigde gevaar, eens zien hoe goed deze hengst bestand was tegen “gevaar”. ‘En ik denk dat er niets onvriendelijker meer kon zijn dan mij,’ hij zweeg en keek de hengst vanuit het donker in stilte aan. ‘Heb ik me daar even vergist.’ Mompelde hij tegen zichzelf. Gelukkig dat hij een beetje langs de simpele kant liep en dat zijn lichaam lui aanvoelde anders had deze hengst zeker al het gevoel van zijn ongekende scherpe tanden ontmoet hebben. ‘Helpen?’ Herhaalde hij met iets wat moest lijken op een lachje erachter. Zijn lichaam maakte zich los uit het donker, zijn passen traag maar oh zo gevaarlijk. De zonnestralen verlichtte voor een klein aantal seconden zijn zwaar toegetakelde lichaam. ‘Kun je dit helpen?’ Ieder paard kon de redenering maken, zo’n zwaar toegetakeld lichaam kon je niet overleven maar kijk, Avanti stond hier dus … wat wilde dat zeggen?

De vraag van de jonge hengst deed Avanti stilstaan, in de schaduw maar volledig zichtbaar en een stuk dichterbij. ‘Waarschijnlijk.’ Hij keek nonchalant om zich heen. Er stierf wel elke dag iets op BMH, het was niet vreemd. Maar de geur kwam van Avanti, hij was degene die rook naar dood en verderf. ‘Hoe heet je kleintje?’ Het laatste woord ietwat spottend. ‘Je lijkt me wel nieuw hier …’ zijn stem dreef langzaam weg. Wat had dit kleine zieltje hem te bieden. Op het eerste zich niet genoeg voor Avanti om naar te hunkeren …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Don't be shy dear...[Folatre]

Terug naar boven Go down

Don't be shy dear...[Folatre]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» dear gods we have Rule 34
» :: Seohyun's Section ::
» Present for you, M'Dear
» Found this on ENFP Forum
» Farewell My Dear Friend [Chikara]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Ferelden-
» CHATBOX