IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

Into a fire, into a flame (open)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Into a fire, into a flame (open) vr 21 sep 2012 - 15:38

Hij kende die geur. Hij kende de prikkelingen in zijn ogen, de smaak in zijn mond, de zwarte rook. In een fractie van een seconde was de hengst klaarwakker. Alhoewel hij in zijn hoofd en hart nog steeds de kalmte zelf was - hij was dit gewoon, de chaos, het verderf, de rottende geuren van zowel het vuur zelf als de lijken die het uiteindelijk met zich mee zou brengen - stonden zijn neusgaten en ogen wijd open gesperd. Het koste hem maar enkele seconden om te reageren: lopen. In een hertensprong stond Tyr op zijn vier benen en stormde de grot uit. Hij had gelijk gehad toen hij schrok: de zwarte rook hing als een deken overheen de kuddes uit maar voor nu was hij veilig. Het zou nog een hele tijd duren voordat het vuur hier was al was de geur al reeds een nagel aan zijn doodskist.

En dat was de eerste keer dat hij ze kreeg, de flashback. Alsof de rook zich reeds in zijn longen had genesteld werd het zwart voor Tyrs ogen. Yuma lag op de grond, te kermen van te pijn. Hij zag hem huilen. En dan ziet hij hem, de andere jongen. Hij op de zwarte hengst. Hij die..

Ruw schiet hij wakker, een vreemdeling, een passant, trok hem ruw aan zijn oren. 'BEN JE GEK? riep deze uit. 'Kom! Naar de leiders!' en zo vlug als hij was gekomen verdween hij weer. Met een hoofd vol verwarring en een hart dat nu wél op hol sloeg rende hij in de richting dat het andere paard was verdwenen - waar dat ook mocht zijn. Want het noorden was voor hem het noorden niet meer, hij zou zweren dat hij niets van deze plek herkende.
Hij liep tot zijn benen het wouden opgeven en hij halsoverkop over een steen struikelde, récht voor de voeten van een ander paard. Hij sprong recht, bekeek hem kort en begon nonsens uit te slaan waarvan hij dacht het nooit te kunnen. 'Wie.. Wat.. VUUR!' Het enige wat hij nodig had op dit moment was een klap in zijn gezicht en iemand die hem zei rustig te worden. In plaats daarvan ging hij ongestoord verder tegen de figuur voor hem. 'Paard! Er is vuur! What the héll...'

And its haunting me, but I feel fine
War of worlds in real time
Terug naar boven Go down
Appel

avatar

Profile
Number of posts : 1243
Status : Absent


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Into a fire, into a flame (open) za 22 sep 2012 - 22:03

Mijn kleine hart gaat te keer als een klein vogeltje dat voor het eerst moet gaan vliegen. Mijn eerst zo geliefde Ferelden staat in vuur en vlam, net als alle andere gebieden. Nog altijd heb ik het idee alsof ik alles moet gaan beschermen, alsof ik de enige aangewezen persoon ben om dat op te lossen. Waarom dan, waarom kan ik het niet meer? Ah juist, vanwege het feit dat ik te veel met mijn hoofd in de wolken lag te lopen. Gelukkig is de schande niet al te bekend en weten vele paarden niet van mijn downgrade in rang, ik zou me de ogen uit de kop schamen als meerdere paarden er van af wisten. Misschien dat ik dan wel hoogstpersoonlijk ging vragen of ze me konden verbannen om vervolgens nooit meer terug te komen. Focus Ragnar Focus, er zijn nu even belangrijkere zaken waar je je druk om moet maken. Mijn amber kleurige ogen omvatten het vuur nog eenmaal voordat ze terug schieten naar de plek waar ik sta. Veilig, in ieder geval ruimte genoeg tussen mij en het vuur, voor voorlopig dan, aangezien het zich zo snel verspreid dat ik het maar nauwelijks kan bijhouden. Even gaan mijn gedachten naar Zehlia die rang 1 voor zichzelf had om te beschermen. Ik schud mijn hoofd lichtjes, dit is niet de tijd om je zorgen te maken over een leider, die zijn sterk genoeg om voor zichzelf te zorgen.

Met onrust in mijn hart begin ik langzaam te stappen, richting.. ergens. Overal heen behalve in de richting van het vuur in ieder geval. Mijn oren staan alle kanten op gericht om eventuele schreeuwen om hulp te kunnen horen. Tenslotte zijn er altijd die herrieschoppers die zichzelf in de problemen weten te werken en met deze omstandigheden betekent dat alleen maar de dood. Ik draaf aan richting Orlaïs en ben opgelucht wanneer ik daar eindelijk de grens over steek. Ze hadden me gedumpt in Orlaïs, rang 2 nota bene. Hoe onlogisch als je het zo bekijkt, van béta leider van rang 4 naar een kudde paard in rang 2. Ik schud mijn hoofd om zogenaamd de grimmige gedachten uit mijn hoofd te schudden, iets wat natuurlijk niet werkt. De trots van mijn eerdere leiderschap heeft me verlaten, een normaal paard met iets meer spieren dan normaal is overgebleven. Een normaal paard. Dat is even wennen. Ik snuif de geur van verbrande takken en verbrand gras op in mijn neus en laat mijn ogen nog een keer oplichten door het brandende vuur. Het zal nog dagen gaan duren voordat het op houd, tenslotte heeft het vuur genoeg zuurstof en ontzettend veel hout om op te leven. Misschien zal het pas stoppen wanneer elk klein stukje van BMH is afgebrand, wie weet. Vol depressieve gedachten draaf ik verder Orlaïs in, misschien wel de veiligste plek van BMH momenteel. De zee zal tenslotte niet zo snel in vuur en vlam staan, dus de kans dat hier iets drastisch gaat gebeuren is vrij klein. In de verte hoor ik de leiders van Orlaïs al roepen dat we ons moeten verzamelen en wie ben ik nu om hier tegen in te gaan? Afwezig loop ik die kant op, mijn oren naar voren gespitst. Hoe dichter ik bij de leiders kom hoe meer schichtige paarden ik tegen kom. De een heeft een nog angstigere blik in zijn of haar ogen dan de andere. Ze schieten me voorbij als muizen die opgejaagd worden door een kat. Rustig aan paarden, zo dichtbij is het helemaal niet. Zoveel gezeik om niets. Naja niets, het hele bos van BMH brand af.. Achja, beter dan alle paarden die vermoord worden door de schimmen, misschien als we geluk hebben brand er ergens ook wel een schim af. Een klein duister glimlachje weet zich op mijn lippen te vormen maar verdwijnt al snel weer.

Ik ben zo diep in gedachte verzonken dat ik niet eens door heb dat er een paard op me af komt gegaloppeerd, een paard dat nota bene de verkeerde kant op rent. Mijn amber kleurige ogen houden hem scherp in de gaten, zijn fysiek is totaal in de stress en zijn mimiek zegt al niet veel anders. Zou ik hem helpen? Of zou ik het de leiders lekker laten oplossen? Ik besluit voor het tweede te gaan, tenslotte ben ik niet geschikt als leider. Een verbitterde blik verschijnt op mijn gezicht terwijl ik stug door stap. Ik ben de hengst al lang weer vergeten wanneer hij dan toch in mijn ooghoeken verschijnt. Hij is nog maar een paar meter van me verwijderd en ik houd halt, hem aan starend. Wanneer hij nog maar 5 meter van me vandaan is struikelt hij over een steen en valt hij zo languit op het strand. Mijn ogen staren hem vanboven af aan, en met een klein grinnikje weet ik het er vanaf te brengen. De hengst ligt nog geen minuut of hij is alweer overeind gesprongen, ik zet een stapje achteruit om de afstand tussen ons te bewaren. Hij bekijkt me kort en begint dan in eens tegen me te schreeuwen. Ik schud mijn hoofd en zou het liefste mijn hoeven in mijn oren steken. Ik zucht en snuif vervolgens diep om hem met mijn amber kleurige ogen intens aan te staren. Groentje, doe rustig. Zeg ik enkel koel, mijn oren lui naar de zijkanten hangend. Ook zijn volgende woorden hoor ik nog zonder problemen aan. Nee, meen je dat nu? Is er vuur? Dat had ik nog niet gezien hoor. Zeg ik over duidelijk sarcastisch tegen hem. Mijn ogen glijden even centimeter voor centimeter over hem heen. Hoe oud zal hij zijn dat hij zich zo hysterisch gedraagd. Totaal geen gedrag voor een volwassen hengst. Hoe zal hij ooit de merrie gaan beschermen waarvan hij houd? Ik schud mijn hoofd lichtjes in afkeuring voor ik hem zuchtend aangeef: Je moet je omdraaien en nog een aantal kilometers in die richting galopperen dan ben je weer veilig bij je leider. En in jou geval zou ik zorgen dat je die niet meer uit het oog verliest. Ik stap vervolgens stug verder, mijn schouder tegen die van hem stotend wanneer ik hem passeer. Stom stressend paard bedenk ik me grimmig, mijn ambere ogen op de horizon gericht, die niet langer mooi oranje en blauw gekleurd is, maar besmeurd word door een dikke zwarte rookwolk die zich nog altijd aan het uitbreiden is. Heel even kijk ik over mijn schouder heen naar de hulpeloze hengst. Zou hij zich weten te redden? Achja het is niet meer mijn zorg. Misschien was ik wel iets té onaardig tegen hem, tenslotte kan hij ook nergens iets aan doen. Terug lopen? Nee.. dat is niet mijn stijl. Wel houd ik even halt, alsof ik ergens naar aan het kijken ben, hopend dat hij misschien uit zichzelf terug zou komen.
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Into a fire, into a flame (open) zo 23 sep 2012 - 14:38

-


Laatst aangepast door Banaan op zo 23 sep 2012 - 15:03; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Triptune

avatar

Profile
Number of posts : 1162


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Into a fire, into a flame (open) zo 23 sep 2012 - 14:44

Ik heb eigenlijk geen zin in een gesprek met drie? Dus euhm.. Sorry?
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: Into a fire, into a flame (open)

Terug naar boven Go down

Into a fire, into a flame (open)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Element horses
» My Dragon (revised)
» Fire Style: Flame Hurricane
» A fire heard (FINSHED!)*Pick n play*
» Flame God Slayer ; 炎神スレイヤー

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX