IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] zo 27 sep 2015 - 13:11

v e s t i v a l

Mijn gespierde, witte benen bewogen moeiteloos over het heuvelachtige landschap. Het lange, droge gras kietelde stilletjes de onderkant van mijn buik. De zon scheen hoog aan de kristalblauwe hemel, geen enkele wolk was vindbaar. Een verkoelende bries streek liefkozend door mijn geklitte, vuile blonde manen, spelend met elke individuele strook haar. Mijn verduisterde hart voelde leeg, emotieloos en compleet verstrikt in de leugens die Eris me had wijsgemaakt. Ik was niet langer in staat om de warmte van de zon te ervaren op mijn vieze, tweekleurige vacht. Misschien had ik ooit haar eeuwige liefde voor al dat leeft gevoeld, maar die dagen waren verloren geraakt een lange tijd geleden.

Oud, opgedroogd bloed van buitgemaakte slachtoffers besmeurde mijn voorheen altijd smetteloze vacht. Ik kon nog steeds hun wanhopige kreten horen weerklinken in mijn oren; de angst die langzaam hun ziel voor verslond stond voor altijd geschreven in mijn geheugen. Ik ervoer geen schuld waar ik deze zou moeten ervaren. Het enige dat ik voelde was de immense leegte die mijn bestaan langzaam verpulverde met diens onberekenbare kracht. Ik vocht het niet langer, per slot was het waanzin om ten strijde te trekken tegen een kracht die groter was dan mijzelf. Er was geen medicijn voor mijn vloek; ik had het over mezelf afgeroepen toen ik die verdomde merrie Eris in mijn hart sloot. Ik was gedoemd tot een miserabel leven, precies zoals Eris mij voorspeld had. Ze had me alles ontnomen wat me dierbaar was. Ten eerste, mijn gevoel voor medeleven, als tweede mijn emoties en daarna mijn goedheid. Drie dingen die me immens lief waren. Het was altijd mijn wens geweest om een gezin te stichten, geluk te zijn en een waardige dood te sterven. Ik had mijn stempel op de wereld achter willen laten, maar dat was nu onmogelijk geworden. Ik zou voor de rest van mijn nietige leven deze aarde bewandelen als een zielloze moordenaar. En die gedachte vrat me van binnenuit op.

Ik dwong mijn onvermoeibare benen tot stilstand, liet mijn hoofd zakken en dwong mezelf te kijken naar het spiegelbeeld in het kristalheldere water van het beekje. Ik herkende de hengst die me emotieloos terug staarde niet. Hij mocht dan misschien hetzelfde uiterlijk delen als mij, toch was het een compleet andere Vestival. Ik wou niks liever dan mijn oude, onbezonnen leventje terug. Mijn enige kans was vertrokken met de wind toen Eris in rook was opgegaan voor mijn ogen. Die vervloekte heks, als onze wegen ooit nog zouden kruisen, dan had haar laatste uur geslagen. Ik had er inmiddels geen moeite meer mee om een paard van diens leven te beroven. Ik was er zeer behendig in geworden de afgelopen maanden. Het enige wat ik hoefde te doen was mijn gevoel uitzetten en het innerlijke monster de overhand laten nemen. De rest ging vanzelf.

Een vaag bekende geur in de lucht wekte mijn complete aandacht. Zij was hier. De merrie die ik in geen jaren had gezien. Ons afscheid was niet bepaald vrolijk geweest. Mijn tweekleurige ogen speurden de horizon af, zoekend naar de gedaante van Dahlai. Mijn adem stokte in mijn keel toen ik haar meende te zien. Ik liet een zachte hinnik van herkenning horen, maar niet hoorbaar genoeg voor de merrie om te kunnen verstaan. Toch bleef ik stokstijf staan, in de stiekeme hoop dat ze me zag. Op dit moment was zij het enige bekende in mijn leven, de rest was allemaal verloren geraakt. Misschien dat, als ik Dahlai weer zou spreken, ik een vleug van mijn oude leven kon proeven.

The scariest part is letting go

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] zo 27 sep 2015 - 20:27


Dahlai.


Zoals zo vaak liep de kleine toffee-kleurige merrie op haar eentje door het gebied dat ze haar thuis noemde. haar achterbeen trok bij elke stap, het litteken erop duidelijk zichtbaar tussen de haren die alweer dikker begonnen te worden nu het einde van het seizoen naderde. haar oren draaiden rond, opzoek naar alles en iedereen.

Hoe lang was het geleden dat ze iemand had gehad die ze haar vriend kon noemen? ze wist het antwoord zonder er over na te denken; jaren. de laatste keer was geweest met die ene hengst, waar ze zo weinig mogelijk over wilde nadenken. ze had gedacht in hem een echte vriend te hebben, en voor haar was het al snel meer dan vriendschappelijk geworden.

Denkend dat hij dat zelfde gevoel had, had ze hem toegelaten haar te dekken. pas toen ze hem later zag, samen met zijn merrie, die verachtelijke Faylice, toen pas was haar wereld ingestort. zijn laatste woorden hadden haar zo pijn gedaan, dat ze sinds toen niemand meer had toegelaten in haar wereldje. ze hield het bij haar moeder en haar halfbroer, meer had ze niet nodig.

toch wist ze dat ze meer nodig had; ze was altijd een outgoing, gezellig persoon geweest, en nu begon ze steeds meer en meer op haar moeder te lijken; teruggetrokken, angstig voor alles.

Net zolang als het geleden was dat Vestival haar had verlaten, zolang was het ook geleden dat ze haar veulen had gezien. een prachtig merrietje was het geweest, maar ze overleed op het moment dat haar neus de wereld proefde. een veulen, dat gemaakt zou moeten zijn uit liefde, maar niks meer dan verdriet had gedaan, en ook nog overleden. een grotere klap had Dahlai niet kunnen krijgen.

ze brieste, proberend uit haar sombere gedachtes te komen, terwijl ze haar sierlijke lichaam in een drafje zetten over de grote grasvlakte onder haar hoeven, zichzelf in de richting van de bergtoppen bewegend, daar waar ze rust zou vinden.

Uit het niets werden haar ogen opzij getrokken, ze meende een hinnik te horen die ze maar al te goed kende, maar ze schudde haar hoofd, wetend dat ze die hinnik nooit meer zou horen.

Toch, toen ze opkeek, daar, als uit het niets, stond hij. zijn 2 kleurige lichaam, de prachtige karamel manen.. wat was dit? opnieuw een dagdroom? of meer een dag-merrie?

ze zette een pas vooruit, in de richting van wat ze verwachtte te verdwijnen als sneeuw voor de zon, maar het bleef staan, in al zijn glorie. haar hoofd kantelde een fractie opzij, niet gelovend wat ze zag. 'Vestival?'  fluisterde ze in de wind.

Alle kolkende gevoelens, liefde, lust, verdriet, in haar lichaam verstomden plots tot 1 gemeenschappelijk gevoel; kwaadheid. haar oren schoten in haar nek, haar tanden ontbloot en het wit van haar blauwe, én groene oog te zien schoot ze in de aanval, aan chargend met een stuwende galop schoot ze op haar fata-morgana af, verwachtend dat hij zou verdwijnen zodra ze dichtbij genoeg was.

Maar hij verdween niet. pas toen ze een noodstop maakte, recht voor zijn hoeven, haar kwade uitdrukking niet veranderd, zag ze het.

Dit was niet de vestival die ze kende.. dat kon niet. het wezen dat voor haar stond had al zijn uiterlijke kenmerken, maar zijn ogen.. ze leken wel doods, en zijn prachtige, sierlijke lichaam was verwoest; bloed, gorigheid, wonden, overal..

haar adem stokte in haar keel, terwijl ze een pas achteruit zette, vertwijfeld. dit was zojuist een echte nachtmerrie geworden, en nog altijd vroeg ze zichzelf af waarom ze het verleden niet gewoon liet rusten, waarom moest ze het opnieuw opzoeken; waar had ze zichzelf nu weer ingewerkt?

'ben je het echt?'  ze fluisterde, zo zacht als ze kon, omdat ze niet durfde het moment te verpesten. ze voelde tranen opkomen in haar ogen, terwijl haar kwade uitdrukking verdween en haar oren slap hingen, verdriet was alles dat ze nog kon voelen.



“It was as if when I looked into his eyes I was standing alone on the edge of the world...on a windswept ocean beach. There was nothing but the soft roar of the waves.”


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] ma 28 sep 2015 - 13:13

v e s t i v a l

Onbewogen bleef ik naar de gedaante van de naderende, toffeekleurige merrie staren, zonder ook maar een spier in zijn lijf te verroeren. Ik legde zijn oren half naar achter, niet zeker of ik zou blijven staan of dat ik de benen zou nemen. De wind die zacht in mijn gezicht blies, bracht haar bloemachtige geur met zich mee, forceerde het ongewild in mijn neusgaten. Ik brieste om haar te over-aanwezige geur uit mijn neusgang te verwijderen. Mijn tweekleurige ogen, blauw en groen, werden vastgelijmd aan haar tere, toch krachtig-ogende gezicht. Ik volgde elke beweging van Dahlai zorgvuldig, verloor haar geen moment uit zijn vizier, in de angst dat ze weer zou verdwijnen. De merrie kwam met een rotvaart op me afgestormd, haar blik verraadde de woede van jaren geleden. Ze maakte een noodstop en hield halt vlak voor mijn neus. Ik kon enkel ongeloofwaardig staren naar haar gelaat, nog steeds geshockeerd dat ze zich op een paar centimeter van mijn plek bevond. Mijn tweekleurige ogen vlogen vluchtig over de rest van haar lichaam, concluderend dat ze vrijwel geen spat veranderd was. In tegenstelling tot mij, ik was amper herkenbaar geworden. Ik was onomstotelijk afgevallen, de spiermassa die ooit eigen was geweest was grotendeels verdwenen en de ribben waren te tellen onder de dikke laag vuil die op mijn vacht rustte. Ik vond het daarom verwonderlijk dat Dahlai me vrijwel meteen herkend had, en dat na al die tijd dat we elkaar niet gezien hadden. In de korte periodes dat ik in BMH was geweest had ik haar niet gezien, ook al had ik dat stiekem wel gehoopt. Ik mistte haar, ze was één van de weinigen die ik ooit een goede vriend, of in haar geval vriendin, had kunnen noemen. Die hechte vriendschap was verloren gegaan toen ze meer voor mij was gaan voelen en ik haar in een opwelling gedekt had. Toentertijd had die fout moeten bekopen met het einde van mijn relatie met Faylice. Ik slikte moeizaam bij die gedachte, nog steeds was ik niet over het verlies van mijn ware liefde.

“Ben je het echt?” Abrupt werd ik gewekt door Dahlai’s woorden en weer teruggehaald naar de aarde. Ik knipperde enkele malen met mijn oogleden, proberend haar woorden een plaats te geven in mijn hersenen om te verwerken en te registreren. Natuurlijk was ik het echt, wat zou ik anders moeten zijn? Een geest, een schaduw van de hengst die je ooit was, fluisterde een stemmetje in mijn hoofd. De negatieve stem negerend antwoordde ik. “D-Dahlai, ik ben het echt.” Trillerig waren de woorden uit mijn mond gedreven. Het voelde vreemd om haar naam na zo’n lange tijd weer uit te spreken. Ik keek toe hoe er tranen bij haar opkwamen en ze haar oren liet hangen, het verdriet was onmisbaar aanwezig. Ik kreeg een brok van schuld in mijn keel, slikken werd moeizaam. “Het spijt me zo erg, Dahlai. Het spijt me dat ik je zoveel pijn heb gedaan, dat ik niet eerlijk ben geweest en dat ik je in de steek heb gelaten als een vriend.” flapte ik eruit zonder enig nadenkwerk vooraf. Twijfelend stapte ik op haar af en drukte kort mijn neus tegen haar kruin, waarna ik haastig weer een stap achteruit deed. “Het heeft me kapot gemaakt, wetend dat ik jou en Faylice heb geruïneerd omdat ik op dat ene specifieke moment mijn hormonen niet onder controle kon houden.” fluisterde ik zacht. Ook bij mij begonnen nu tranen los te komen in mijn ooghoeken, maar verwoed probeerde ik ze vechten. Ik wilde niet mijn zwakte tonen. Bijna liet ik mijn drang om ze uit te schakelen overnemen. Ik kon het niet, zeker niet nu ik Dahlai zo kwetsbaar en gebroken voor me zag staan. Ik moest er nu voor haar zijn. Nee, dat niet alleen; ik had haar nodig om mijn eigen verdriet te verwerken.

The scariest part is letting go

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] ma 28 sep 2015 - 15:00


Dahlai.


Hoe, hoe had ze het ooit kunnen laten gebeuren, dat éen hengst, een miezerig klein rot mannetje, haar zo erg had doen geloven dat liefde bestond, dat ze hem haar hele hart had geschonken? Ze had beter moeten weten. dit was precies waar haar moeder haar altijd voor had gewaarschuwd; mannen wilden maar 1 ding.

En toch, ergens diep van binnen, wist ze dat ze niet klaar was om Vestival op te geven, zelfs niet op de manier waarop hij nu voor haar stond. hij was een schim van de hengst die hij ooit geweest was, al die tijd geleden. zijn lichaam leek dat van een paard dat meer dood dan levend was, vel over been, doffe ogen en een onmisbare blik van verslagenheid. wat was er met hem gebeurd? waar was hij geweest?

honderden vragen tolden door haar hoofdje, maar nog altijd kon ze het simpelweg niet geloven. de enige die ze zo verwoed had proberen te vergeten, op te geven, en plots stond hij hier voor haar neus. dat was het maffe met gevoelens; ze had zichzelf zo vaak wijs gemaakt dat het niks had betekend; hij had immers een andere merrie, en zij was niet meer dan een opgewonden puber geweest die elke kans op 'liefde' zou hebben aangegrepen, maar toch, ze kon het niet loslaten.

Hoeveel andere hengsten er ook rondliepen hier, hoeveel ze er ook zou ontmoeten tijdens haar omzwervingen; ze bleef ze éen voor éen vergelijken met Vestival.

Zijn stem, oh wat had ze die gemist. als een melodie kwam hij haar oren binnen, en ze spitste ze,om maar niets te hoeven missen. hij bevestigde haar vermoeden; dit keer was het geen verbeelding; het moest wel echt zijn, want in geen enkele van haar dromen, nachtmerries en andere verschijningen had hij ooit tegen haar gesproken. ergens was ze bang geweest, dat ze zijn stem zou vergeten, dat hij niet meer zou worden dan een vage herinnering.

Het spijt me zo erg, Dahlai. Het spijt me dat ik je zoveel pijn heb gedaan, dat ik niet eerlijk ben geweest en dat ik je in de steek heb gelaten als een vriend. Zijn stem klonk oprecht, en ze kon niks anders dan haar mond openen, en hem weer te sluiten. dit was alles dat ze had willen horen, al die tijd geleden, en nu het gebeurde kon ze niks anders dan zich gebroken voelen.

Zijn neus raakte haar, en ze moest zichzelf met alle macht bedwingen om zichzelf niet tegen hem aan te vleien. hoe smerig hij ook was, zijn aanraking zette haar nog altijd in vuur en vlam. geborgen, veilig... ze ademde  langzaam uit, zich dan pas beseffend dat haar adem was gestokt.

Het heeft me kapot gemaakt, wetend dat ik jou en Faylice heb geruïneerd omdat ik op dat ene specifieke moment mijn hormonen niet onder controle kon houden. haar oren gingen in haar nek bij het horen van de naam van 'zijn' merrie. hoe was het daar eigenlijk mee afgelopen? Zou hij haar nog gezien hebben in zijn afwezigheid?

Dahlai had haar ontlopen, bewust. ze wist niet in hoeverre Faylice precies van hen af wist, maar ze wist wel dat zijzelf de reden was geweest dat ze ruzie kregen. Zou Faylice haar gezien hebben, toen ze rond waggelde met haar dikke buik? Zou ze het hebben geweten, dat het veulen dat in Dahlai groeide, van háar hengst was?

'Het heeft jou kapot gemaakt..'  haar stem was een fluistering, terwijl ze zich weer tot hem richtte, haar ogen gevuld met tranen. 'Het heeft mij verwoest, Vestival..' zijn naam.. hij rolde zo heerlijk van haar tong af.

'Heb je haar gezien?'  vroeg ze zacht, zelf niet wetend op wie ze doelde. ergens bedoelde ze haar veulen, het oh zo prachtige merrietje, dat maar zo kort het levenslicht had mogen zien, maar aan de andere kant bedoelde ze Faylice, hopend dat hij hier was voor haarzelf, en voor haar alleen.


“It was as if when I looked into his eyes I was standing alone on the edge of the world...on a windswept ocean beach. There was nothing but the soft roar of the waves.”


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] ma 28 sep 2015 - 17:00

v e s t i v a l

De wind joeg als een woeste straaljager door mijn geklitte, blonde manen. Mijn oren waren naar de toffee-gekleurde merrie gericht, maar mijn ogen dwaalden voor een kort moment af naar een onzichtbaar punt in de verte. Ik keerde mijn aandacht weer tot haar toen ik zag dat ze van plan was om iets te gaan zeggen. “Het heeft jou kapot gemaakt..” begon Dahlai fluisterend, waarna ze vrijwel meteen erachteraan vervolgde: “Het heeft mij verwoest, Vestival..” De woorden beukten op mijn hersenen in, dwongen me om een reactie terug te geven. Het enige wat ik los kon krijgen was een gemompelde ‘sorry’, meer niet. Ik drukte mijn excuses meer uit in lichaamstaal. Ik bracht mijn hoofd naar de grond als teken van schaamte en schuld. Een vermoeide zucht werd in mijn keelgat gevormd om vervolgens de wereld te gaan ontdekken via mijn mond. Hoe lang en hoe vaak moest ik nog mijn excuses aanbieden tegenover paarden die ik pijn had gedaan? Waarschijnlijk de rest van mijn leven. Ik zuchtte voor een tweede keer, dit maal onhoorbaar voor de buitenwereld, alleen het bewegen van mijn lippen verraadde dat ik een zucht had geslagen.

“Heb je haar gezien?” Ik tilde mijn hoofd vragend op, niet-wetend wie ze precies bedoelde. “Wie heb ik ge-” vroeg ik waarna ik gelijk mijn zin abrupt stopte. Ik wist maar al te goed op wie de merrie doelde. Faylice. Ik had haar maanden geleden voor het laatst gesproken, maar dat wilde ik liever niet met Dahlai delen, bang om het gesprek nog ongemakkelijker te maken dan het al was. Aan de andere kant wilde ik open kaart spelen en voor eens eerlijk wezen tegenover haar, ze verdiende het om de waarheid te kennen. Een zucht volgde, de derde om precies te zijn. Mijn kijkers werden gefocust op Dahlai’s voorhoofd zodat ik haar niet recht hoefde aan te kijken, maar dat het ook niet opviel dat ik haar niet aankeek. “Ik heb haar een paar maanden geleden nog gezien, maar meer dan alleen ruzie is er niet van gekomen. Het is over tussen ons.” sprak ik koeltjes, zonder al te veel emotie te laten zien. De waarheid sloeg als een mokerslag op me in, net zoals al die andere keren dat ik tot het besef was gekomen dat het gedaan was met Fay en ik. “Ik heb het er liever niet meer over. Het is verleden tijd, ik kijk liever vooruit.” eindigde ik kortaf.

The scariest part is letting go

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] ma 28 sep 2015 - 17:21


Dahlai.


ze trok haar achterhoef op, kort herinnert aan het litteken dat haar eens zo perfecte huid, ontsierde. haar ogen dwaalden af, weg van de hengst waarvan ze niet eens zeker wist of ze hem aan durfde te kijken, naar de toppen van de berg, daar waarachter haar grootste angst verborgen lag; Vyrantium, en Rynthem.

Haar ogen dwaalden terug, niet in staat lang bezig te zijn met andere dingen dan Vestival. de manier waarop hij schuldbewust, misschien zelfs wel vol spijt, zijn hoofd naar de grond hield deed haar ergens goed, ookal voelde dat als iets gemeens.

een zucht verliet zijn mond, en ze voelde plots een klap aan medelijden voor de hengst. ze vond zichzelf wel zo zielig, dat ze nauwelijks rekening had gehouden met de gevoelens van Vestival, en misschien zelfs wel die van Faylice. toch liet ze het zichzelf niet toe om het te laten merken; liet hem maar voelen wat hij haar had aan gedaan.

Het was maar goed dat hij zijn vraag niet afmaakte, want met de wervelwind aan gevoelens in haar lichaam zou Dahlai niet voor zichzelf hebben ingestaan als hij het niet had begrepen. natuurlijk, hij koos voor Faylice. wist hij uberhaupt wel dat ze drachtig was geweest na hun avontuurtje? Ze had geen veulen bij zich, dus wellicht had hij nooit vernomen wat er was gebeurd na zijn vertrek. of, hij had het verbannen uit zijn geheugen. was ze hem zo weinig waard geweest?

hij bevestige haar vermoeden; het was kapot tussen hem en Faylice. hij keek vooruit, maar in welke richting? was dat de hare, of misschien wel weer heel iets anders?

'En je dochter?' was alles dat ze uit kon brengen, een fluistering, een gebroken stem in de wind. het was misschien gemeen van haar, maar ze wilde dat hij volledig begreep wat ze had moeten doorstaan, alleen, zonder hem aan haar zijde, zonder ook maar íémand aan haar zijde.

'Is zij ook verleden tijd voor je?'  haar stem werd luider, ingehouden woede naar boven borrelend, die ze al die tijd had opgekropt, vanaf het moment dat hij was weggewandeld uit BMH, naar het moment dat ze kreunend en steunen op de grond lag, het moment dat ze tranen met tuiten huilde toen haar, hún, prachtige kind haar laatste adem nam, tot het moment dat hij hier weer terug stond, zo voor haar, alsof er niks gebeurd was tijdens zijn afwezigheid.

'En ik, ben ik ook verleden tijd voor je?' nu kwam ze los, en dat ging hij niet zomaar stoppen. ze stapte naar voor, een nijdige blik in haar altijd zo vriendelijke ogen, geen spoortje van een glimlach te ontdekken. 'Is dat waarom je weg ging, om mij, om faylice, om iedereen hier maar gewoon te vergeten?'

Spot niet met een boze vrouw.. haar neus gaf hem een nijdige tik op zijn schouder, haar tanden ontbloot, maar niet in staat hem pijn te doen, daarvoor zaten er diep van binnen toch nog te veel gevoelens. de tranen begonnen over haar wangen te stromen. 'Zodat je maar verder kon met je eigen leventje, zonder je te bekommeren om hoe wij achtergelaten werden?'

verdriet, angst, kwaadheid, rouw, alles kwam in éen stortvloed naar buiten 'Heb je enig idee, Vestival, wat ik heb meegemaakt, zónder jou aan mijn zijde?' éen voor éen drupten ze langs haar wangen naar beneden, op de grond tussen het gras. 'Hoe ik hier rondwaggelde met een dikke buik, zonder een hengst aan mijn zijde?'

Haar stem zakte in kwaadheid, tot ze niet meer dan een fluistering was, bijna niet in staat het hardop te zeggen, zoveel pijn deed het haar. 'Hoe ik het levenslicht zag verdwijnen uit het meest perfecte veulen ooit?' ze kneep haar ogen samen, totaal moe gestreden, en haar achterhoef trilde van de moeite die ze had om te blijven staan. de enorme emoties die een oorlog in haar streden maakten haar kapot, moedelozer dan ooit te voren.


“It was as if when I looked into his eyes I was standing alone on the edge of the world...on a windswept ocean beach. There was nothing but the soft roar of the waves.”


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] ma 28 sep 2015 - 19:39

v e s t i v a l

“En je dochter? Is zij ook verleden tijd voor je?” Vestival was zowat met stomheid geslagen toen hij de woorden uit de merrie’s mond hoorde vallen. Had hij een dochter waarvan hij al die tijd niet geweten had dat ze bestaan had? Voor een moment kon de hengst geen woord uitbrengen, zijn hersenspinsels moesten alle informatie nog verwerken en een plek geven. Daarom liet hij de merrie maar verder ratelen. “En ik, ben ik ook verleden tijd voor je?” vervolgde ze, een stap zettend in zijn richting. Dahlai keek niet bepaald vriendelijk zijn kant op. Vestival opende zijn mond om te antwoorden, maar kreeg daar de kans niet voor. “Is dat waarom je weg ging, om mij, om Faylice, om iedereen hier maar gewoon te vergeten? Zodat je maar verder kon met je eigen leventje, zonder je te bekommeren om hoe wij achtergelaten werden?” eindigde de toffeekleurige merrie voor nu. Vestival kreeg eindelijk de kans op te reageren, maar meer dan een open mond van pure shock en verbazing kwam hij momenteel niet. De tweekleurige hengst was nog steeds niet over het feit heen dat hij een dochter had.

“Heb je enig idee, Vestival, wat ik heb meegemaakt, zónder jou aan mijn zijde? Hoe ik hier rond waggelde met een dikke buik, zonder een hengst aan mijn zijde? Hoe ik het levenslicht zag verdwijnen uit het meest perfecte veulen ooit?” vervolgde Dahlai haar verhaal al snel, terwijl de hengst moest toekijken hoe dikke tranen over haar gelaat naar beneden stroomden. En al die tijd had hij niks kunnen -durven- zeggen. Zo abrupt dat hij een dochter had gekregen; zo snel was ze weer van hem afgenomen door de aankondiging dat ze nooit geleefd had in deze wereld. Hij voelde niks anders dan ongeloof en onmacht, geen verdriet noch medelijden met Dahlai – die emoties moesten allemaal nog komen.

“Ik heb nooit geweten dat jij drachtig was toen ik je verliet. Ik zag ons ‘avontuurtje’ -om het zo maar even te noemen- als een grote fout. Het spijt me zo dat je de last van een zwangerschap en het verliezen van een kind alleen moest dragen, maar je kan de schuld niet alleen op mij afschuiven. Ik heb jou nooit moedwillig verlaten. Ik dacht dat jou en Faylice verlaten het beste was voor ons alle drie. Ik heb jullie teveel pijn gedaan in het verleden, schade die ik niet kon herstellen. Daarom ben ik weggegaan.” bracht hij uit na enkele minuten complete stilte. “Jij bent niet de enige die de afgelopen jaren door een hel is gegaan, Dahlai. Ik moet voor de rest van mijn leven met de schuld van tientallen moorden op mijn geweten leven. Eris heeft me kapot gemaakt en mij mentaal mishandeld door misbruik te maken van mijn gave. Ik was, en ben, een monster als ik mijn emoties uitschakel. Pas sinds enkele maanden ben ik weer op weg om mezelf te vinden.” sprak ik, niet zo goed wetend waarom ik dat laatste aan Dahlai vertelde, misschien om van het zware onderwerp af te leiden dat al jaren een hoofdrol in mijn leven vervulde.

“Het spijt me zo van het verlies van onze dochter. Ze was waarschijnlijk heel mooi geweest.” plakte Vestival er nog achteraan. Pas op dat moment liet hij het nieuwe verdriet in zijn hart toe. Ook al had hij zijn dochter nooit gekend, toch hield hij van haar. “Mag ze in vrede rusten.”

The scariest part is letting go

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] ma 28 sep 2015 - 21:05


Dahlai.


haar hoofd lag laag, haar ogen gesloten terwijl de tranen bleven stromen, de grond bewaterend.  waarom? waarom had dit haar moeten gebeuren? Waarom kon ze niet gewoon een simpel leven lijden zonder al te veel poespas, een hengst en wat vrienden, dat is alles waar ze om had gevraagd.

Het enige dat ze ooit had gekregen waar ze om had gevraagd, was haar vader. de enige die ooit naar haar smeekbedes in de richting van de hemel had geluisterd, was Vondrados geweest, de guardian. ergens had ze er spijt van, dat ze haar enige kans op zo'n belangrijke gebeurtenis had gebruikt om haar vader op te roepen. ze had zichzelf moeten inhouden, dan had ze nu wellicht een dochter gehad..

Het bleef lange tijd stil tussen de 2 paarden, en ze had niet de moed om op te kijken. de laatste blik die ze had gezien voor ze haar ogen afwendde, was er éen die ze nooit meer hoopte te zien bij Vestival; éen die vol onuitgesproken emoties zat, emoties waar hij zelf nog niet aan toe was, die nog niet uigesproken zouden worden. dat hoorde niet;  Vestival hoorde die hengst te zijn die iedereen altijd aan het lachen kreeg, zo kende ze hem, iemand die een luisterend oor bood en na zijn advies, een grap maakte zodat je er overheen kwam.

zijn stem verbrak toch vrij plotseling de stilte, en het duurde even voor de woorden zich zo in haar hersenen hadden genesteld dat ze ze registreerde. “Ik heb nooit geweten dat jij drachtig was toen ik je verliet. Ik zag ons ‘avontuurtje’ -om het zo maar even te noemen- als een grote fout. Het spijt me zo dat je de last van een zwangerschap en het verliezen van een kind alleen moest dragen, maar je kan de schuld niet alleen op mij afschuiven. Ik heb jou nooit moedwillig verlaten. Ik dacht dat jou en Faylice verlaten het beste was voor ons alle drie. Ik heb jullie teveel pijn gedaan in het verleden, schade die ik niet kon herstellen. Daarom ben ik weggegaan"

Dacht hij dat echt? Dat het beter zou worden door hen te verlaten? Ergens konze zijn gedachten gang begrijpen, maar toch bleef het haar toeklinken als iets buitenaards; 2 paarden waar je om gaf, verlaten door een fout die gemaakt was, in plaats van je te vermannen en er over te spreken.

"Jij bent niet de enige die de afgelopen jaren door een hel is gegaan, Dahlai. Ik moet voor de rest van mijn leven met de schuld van tientallen moorden op mijn geweten leven. Eris heeft me kapot gemaakt en mij mentaal mishandeld door misbruik te maken van mijn gave. Ik was, en ben, een monster als ik mijn emoties uitschakel. Pas sinds enkele maanden ben ik weer op weg om mezelf te vinden."

Ze was even met stomheid geslagen, en het eerste dat ze wilde vragen, was wie de F* Eris nu weer was, was dat wéer een andere 'scharrel' in zijn lijsje? pas toen ze de rest van zijn woorden hoorde kon ze haar jaloezie intemmen en voelde ze niks anders dan schaamte. schaamte dat ze alleen haar eigen gevoelens had toegelaten en niet had nagedacht over wat Vestival zelf had meegemaakt in zijn tijd weg van hier.

ze wilde weten wat er precies gebeurd was, hoe hij zichzelf had teruggevonden, en waarom hij terug was gekomen, maar ze besloot het er bij te laten, als hij er aan toe was zou hij het vanzelf wel vertellen, althans, ze hoopte dat hij haar daarvoor nog genoeg voor vertrouwde, om zijn hart te kunnen luchten.

Haar hoofd ging omhoog bij het horen van zijn laatste zin, over hun dochter, en een voorzichtige glimlach scheen door haar tranen heen. zijn woorden deden haar veel, en dit was de eerste keer dat ze aan haar kon denken zonder overmand te worden door verdriet en machteloosheid.

'Ze was prachtig.' bracht ze uit tussen haar tranen door snikkend. even aarzelde ze, maar dan stapt ze naar voren, legt haar neus op Vestivals schoft, verborgen in zijn dikke manen.

De smerigheid maakte haar niks uit, ze had hem nodig. ze moest even die schouder hebben om op te leunen, om uit te huilen, voor eens en voor altijd. met grote teugen zoog ze zijn lucht door haar neus naar binnen, die ze zo had gemist, terwijl haar tranen langzaam opdroogde. 'Ves.. het spijt me..'  vertrouwde ze zijn manen toe, niet in staat hem aan te kijken.

Haar warme adem blies zacht tegen zijn schouder toen ze uitademde. 'Ik zou je nooit kunnen haten.' zei ze toen, terwijl ze achteruit kwam, haar ogen weer op hem gericht, hopend dat hij haar zou vergeven voor alle lelijke dingen die ze hem had toegeroepen.

Het was tijd om dit achter hen te laten, ze hadden beiden hun zegje gedaan, en alles dat Dahlai nu wilde was gewoon die hengst terug, die hengst waar ze op kon bouwen, die prachtige ogen en dat lichaam waarvan ze wist dat het ergens onder de gorigheid verborgen zat. en bovenal; zijn glimlach, wat had ze die gemist. ze hoopte maar, dat hij dat ook zou willen.

*van het ene uiterste naar het andere uiterste, Yés Dahlai  (':


“It was as if when I looked into his eyes I was standing alone on the edge of the world...on a windswept ocean beach. There was nothing but the soft roar of the waves.”


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] ma 28 sep 2015 - 22:19

v e s t i v a l

“Ze was prachtig.” antwoordde de merrie snikkend. Als een troostgebaar drukte ik kort mijn neus tegen haar voorhoofd. Tegelijkertijd liepen zachte, zoute tranen over mijn wangen naar beneden. Ik had nooit de kans gehad om mijn overleden dochter te ontmoeten. Hoe graag ik daar ook verandering in had gezien; het zou er nooit meer van komen. Die gedachte deed me pijn, ontzettend veel pijn. “Ik had haar zo graag willen ontmoeten..” fluisterde mijn stem hees, verdoofd door de brok in mijn keel. Ik voelde hoe haar snuit zich in mijn vieze, blonde manen begroef. Als reflex legde ik mijn hoofd ten ruste op haar warme manenkam. Voor nu maakte het me niet uit wat ik met deze move eventueel los kon maken aan gevoelens bij haar. Natuurlijk wilde ik haar niet de verkeerde impressie geven zoals jaren geleden, maar ze had me nodig en ik haar. Op dat moment hadden alle verwarde gevoelens die de merrie mij bezorgde geen effect.

“Ves.. het spijt me..” Niet begrijpend keek ik haar kort aan, waarna ik mijn hoofd weer op haar nek plaatste. Ik sloot mijn tweekleurige ogen, groen en blauw, voor een ogenblik. “Wat spijt je? Ik ben degene die zijn excuses moet aanbieden voor alle pijn die ik je heb bezorgd, en nog steeds bezorg.” zei ik sussend. Ik hoorde haar woorden aan, terwijl ze zich losmaakte van mijn lichaam. Ergens vond ik het jammer dat ik niet meer de heerlijke warmte van haar lijf kon voelen dat tegen de mijne brandde. Ik keek Dahlai diep in de ogen voor een moment. Een raar warm gevoel dat de afgelopen jaren compleet afwezig was geweest keerde terug. Ik stond zowat in vuur en vlam als ik ook maar voor een tiende van een seconde naar haar keek. Oh God, hopelijk was dit niet wat ik dacht dat het was. Nee, dit gevoel heeft je je ware liefde gekost, laat het je niet nog een keer verwoesten. De hormonen namen de overhand waardoor ik zonder al teveel nadenken op de toffeekleurige merrie afstapte en haar in een knuffel drukte.

Ik liet haar de komende minuten niet meer los, genietend van het moment, niet zorgen makend over de eventuele consequenties eraan verbonden zaten. Als ik nu overstag zou dan was er geen weg meer terug, dat wist ik dondersgoed. Ik dacht voor een seconde aan Faylice, maar verdreef haar algauw weer uit mijn gedachten. Dat was geweest. Ik blikte naar Dahlai, wist ik het zeker? Wilde ik dit wel echt? Mijn hart was nog steeds van Fay, maar zij blijkbaar niet meer van mij. Ik had Dahlai altijd graag gemogen en ik had haar nodig.
Ik schraapte mijn keel nerveus. “Ik weet niet wat ik me hiermee op de hals haal, maar ik kan het niet langer voor me houden. Ik vind dat je moet weten dat ik meer voor je voel dan alleen vriendschap. I know, het heeft me meer dan 2 jaar gekost om hier achter te komen, maar ik weet het zeker. Dahlai, ik hou van je.” Het hoge woord was eruit, nu afwachten wat Dahlai hierop zou antwoorden.

The scariest part is letting go


Oh god, wat heeft Ves nu weer gedaan? : }
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] di 29 sep 2015 - 14:40


Dahlai.


Zijn aanraking werkte troostend op haar naschokkende lichaam, en het duurde dan ook niet lang  voor ze weer totaal rustig was, haar wangen gedroogd, haar ogen helder terwijl ze tegen hem aan leunde. niet meer voor steun; gewoon omdat het kon, omdat hij er eindelijk weer was.

Wat spijt je? Ik ben degene die zijn excuses moet aanbieden voor alle pijn die ik je heb bezorgd, en nog steeds bezorg klonk zijn stem, en ze knikte gelaten, ookal wist ze nu dat dat niet klopte. ze had eindelijk geleerd, dat waar er 2 vechten, er ook 2 schuld hadden. tuurlijk, hij had haar veel pijn gedaan, maar zij was degene geweest die blind op haar eigen gevoel af ging, zonder zich af te vragen of hij niet al en merrie had. dat hij het zelf niet eerder een halt had toegeroepen; dát was zijn grootste fout.

zijn ogen verraadden plotseling weer wie er diep van binnen in dat vuile, mishandelde lichaam huisde; Vestival was terug. zijn ogen kregen weer die sparkel, juist dat gene wat ze zo aantrekkelijk aan hem had gevonden.

Uit het niets stapte hij op haar af en wond zijn hoofd over haar nek, haar het onmogelijk makend om te bewegen, ze was niet in staat iets anders te doen dan hem terug te knuffelen. zo bleven ze even staan, en het leek alsof haar hoofd niet meer meewerkte, haar gedachten waren blank afgezien van een totaal gelukzalig gevoel.

Toen hij terug stapte opende hij zijn mond, en sprak woorden waarvan ze niks anders kon doen dan knipperen. sliep ze nog? was dit wéer een nachtmerrie? Ik weet niet wat ik me hiermee op de hals haal, maar ik kan het niet langer voor me houden. Ik vind dat je moet weten dat ik meer voor je voel dan alleen vriendschap. I know, het heeft me meer dan 2 jaar gekost om hier achter te komen, maar ik weet het zeker. Dahlai, ik hou van je.

ze knipperde nog eens, opende haar mond, schudde haar hoofd en sloot hem weer. ze leek wel een vis op het droge. was ze er aan toe, om hem alles te vergeven, om die sprong in het diepe -weer- te wagen? wist ze zeker dat hij dit keer bij haar zou blijven?

ze keek hem aan, wetend dat de stilte lang genoeg had geduurd tussen hen in, hij verdiende een antwoord. en op het moment, dat haar ogen de zijne vonden, knikte ze, een enorme glimlach zich verspreidend over haar gelaat. 'Ik ook van jou.' zei ze zacht, nog steeds half verwachtend wakker te schieten.

wist ze dit wel zeker? was ze niet gewoon nog steeds verblind, verblind voor gevoelens die ze eigenlijk nog nauwelijks kende? Verblind, omdat dit de eerste hengst was waar ze zoiets voor had gevoeld? Verblind, omdat ze misschien zo'n trieste tijd had gehad, dat ze niets anders wilde dan een sterke man aan haar zijde? ze wist het niet, maar éen ding was zeker; ze kon nu niet meer terug.



“It was as if when I looked into his eyes I was standing alone on the edge of the world...on a windswept ocean beach. There was nothing but the soft roar of the waves.”


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] di 29 sep 2015 - 19:38

vestival

The colour of my blood is all I see on the rocks


Waar was ik in godsnaam mee bezig? Ik had zojuist de liefde verklaard aan een merrie van wie ik het hart vroeger al een keer eerder had gebroken. En ik sloot het niet helemaal uit dat dat niet weer ging gebeuren. Ik was nog steeds verliefd op Faylice, ook al probeerde ik haar uit mijn gedachtegang te bannen. Ik hield mezelf voor dat ze niet meer van mij hield en ik daarom beter verder kon gaan met mijn leven, maar aangezien ze het me nooit op zwart-wit had geleverd, bleven de twijfels en onzekerheid voortbestaan. Zo lang er nog hoop was, zou ik niet stoppen met van haar te houden, als ik daar überhaupt ooit mee kon stoppen. Een zachte, fluisterende zucht glipte tussen mijn halfgeopende lippen door. Ongemerkt bekeek ik de toffeekleurige vacht van Dahlai en een warm gevoel vervulde mijn hart. Ik hield wel degelijk van haar, maar was het genoeg? Zou het stand houden tegen de alles overweldigende passie die ik voor de paarse roankleurige merrie voelde? Bij die gedachte aarzelde ik of ik er wel goed aan gedaan had door Dahlai mijn ware gevoelens voor haar in de openheid te brengen. Zolang ze nog niet had bevestigd dat ze ook hetzelfde voor mij voelde was er niks aan de hand, maar dat antwoord zou snel genoeg komen.

“Ik ook van jou.” Shit, daar had je het al. Er was nu geen weg meer terug, ik had me weer eens diep in de nesten weten te werken. Ves, wat ben je toch een held op het gebied van romantiek, siste een kwaad stemmetje in mijn hoofd sarcastisch. De liefdestriangel was weer terug van vakantie scheen het. Ik aanschouwde de brede, stralende glimlach die zich van oor tot oor op haar gelaat had gevestigd. Op dat moment kon ik het haar niet aandoen om nu nog terug te krabbelen. Ik bedoel, hoe groot was de kans dat Faylice me nog terug zou willen na al die jaren van proberen en smeken? Nihil. Ik had toch ook recht op een beetje geluk in mijn leven? Dahlai maakte mij gelukkig en blij, dat was meer dan genoeg voor nu. Als ik bij haar was vergat ik de immense leegte in mijn hart die Fay had achtergelaten een beetje.

“Ik wil niet gelijk in een relatie springen, als je me begrijpt. Ik heb tijd nodig om het verlies van Faylice te verwerken, maar ik verzeker je ervan dat ik nu voor jou heb gekozen. Anders had ik nooit mijn gevoelens op tafel gelegd.” antwoordde ik met een serieuze twinkeling in mijn vriendelijke, tweekleurige ogen.

the waves will break every chain on me
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] wo 30 sep 2015 - 17:09

Dimphyl schreef:

Dahlai.


Waarom had ze het gevoel dat er ergens iets niet goed zat, juist nu haar hele leven compleet leek te zijn? ze verbeelde het zich, dat wist ze zeker, maar ze dacht toch echt een moment van schrik bij Vestival te zien op het moment dat ze hem haar liefde had verklaard.

Het verdween echter gelijk weer, en ze wijdde het aan het feit dat ze nog altijd niet kon geloven wat hij zojuist had gezegd. hij keek haar weer aan, een serieuze blik dit maal. 'Ik wil niet gelijk in een relatie springen, als je me begrijpt. Ik heb tijd nodig om het verlies van Faylice te verwerken, maar ik verzeker je ervan dat ik nu voor jou heb gekozen. Anders had ik nooit mijn gevoelens op tafel gelegd.'

Ehm wat... hij had tijd genoeg gehad om over faylice heen te komen, toch? hoelang was hij weggeweest? 2 jaar, zeker.. ze knikte hem toe, dat ze het begreep, te bang om haar mond open te trekken en er achter te komen dat alles uit een zou spatten als een droom waaruit je wakker werd. 'Ik snap je.' antwoordde ze zacht, ookal was het een leugen.

haar ogen twinkelden opnieuw terwijl ze haar neus tegen hem aandrukte, blij met zijn aanwezigheid. 'Ik ben blij dat je er weer bent.' ze giechelde, terwijl ze hem nog eens aanraakte, dit keer tegen zijn volle manen. 'Gaat heel wat koude nachten schelen.' grijnsde ze

* Hah stomme dahlai*


“It was as if when I looked into his eyes I was standing alone on the edge of the world...on a windswept ocean beach. There was nothing but the soft roar of the waves.”


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Banaan

avatar

Profile
Number of posts : 1356
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI] vr 2 okt 2015 - 18:18

vestival

Barely surviving has become my purpose
Because I'm so used to living underneath the surface


Ik kon het niet langer; ik kon mezelf niet langer voor de gek houden. Niks zou veranderen aan het feit dat Faylice altijd mijn eerste keus zou blijven en dat ik terug naar haar zou gaan zonder een seconde daarover na te denken. Het zou niet eerlijk zijn tegenover Dahlai als ik haar nu gunde wat ze het liefst wilde: mij. We zouden beide niet een happy ever after beleven zolang mijn hart nog toebehoorde aan een ander. De gevoelens die ik voor de toffeekleurige merrie ervoer, waren gewoonweg niet sterk genoeg om het stand te houden tegen de vloedgolf aan liefde die ik voor de kleine Arabier voelde. Het zou altijd een oneerlijke strijd blijven; een liefdestriangel zonder een evenwicht.

Ik zuchtte en keek naar de kleine merrie naast me. Het deed pijn om haar zo gelukkig te zien terwijl ze de waarheid niet kende. Het was een grote fout geweest om haar het verkeerde idee te geven. Maar ik wilde haar niet verliezen, niet als een goede vriendin. Ze was één van de weinigen die ooit mijn hart had weten te veroveren. Zelden liet ik anderen toe in mijn hart. De kans was nihil dat ze na het horen van de waarheid ooit nog iets met mij te maken zou willen hebben. Dat moest ik dan maar voor lief nemen, want ik kon het niet over mijn ziel verkrijgen om haar nog langer voor te liegen.

Ik hoorde haar vrolijke gekakel met moeite aan, wist er zo nu en dan een flauw glimlachje uit te persen. Hoe langer ik zou wachten des te moeilijker het zou worden. Het was nu of nooit. “Dahlai, ik weet niet hoe ik dit op de goede manier moet overbrengen, maar ik denk dat het beter is als we dit alles vergeten en beide onze eigen weg gaan. Ik hou nog steeds van Faylice en het is niet eerlijk tegenover jou of mijzelf als we bleven acteren dat alles oké is. Sorry, dat ik je hart opnieuw breek en teleurstel.” bracht ik moeizaam naar buiten, mijn tweekleurige ogen bleven daarbij dapper in de hare kijken. Het schuldgevoel overweldigde me voor een moment waardoor ik zonder nadenken mijn benen in een rengalop dwong en er vervolgens vandoor schoot. Lekker opgelost, Vestival.

how long have i been in this storm?

-Vestival topic uit-
Arme Dahlai en stomme Ves : }
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI]

Terug naar boven Go down

We're all addicted to something that keeps the pain away [&DAHLAI]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Shogun 2 or Star Wars The Old Republic?
» if i want curly fries, i will have the curly fries
» All that's left is pain.(Males wanted feas may come)(please post)
» Who's All Alone Now? (Pick'N'Play People Only)
» Crimson Tainted Snow...

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Anderfels-
» CHATBOX