IndexHandbookMapGebruikerslijstRegistrerenInloggenGebruikersgroepenZoekenFAQ

Deel|

trial and error, that's life. *open*

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: trial and error, that's life. *open* zo 27 sep 2015 - 20:49




ROQUE
"There was nothing but the soft roar of the waves"


Donkere manen omhulden een lichaam met witte vlekken, een blauw oog dat helder de wereld in keek, vergezeld door een donker oog. De veteraan van het gebied, Roque, liet zijn spieren rollen terwijl hij moeizaam door de modderige bovenlaag van de aarde draafde, zijn benen hoog optillend. de warme zomerzon brandde op zijn donkere lichaam. Het was heerlijk om jezelf zo af te matten, tijd te gunnen om na te denken en de wereld buiten te sluiten.

er was de laatste tijd veel gebeurd. Hij had, na 5 jaar, zijn moeder weer terug gezien, en ze had het hem duidelijk gemaakt dat ze spijt had van haar daden. Toch zou hij haar nooit kunnen vergeven. Ze had hem zoveel afgenomen. Een normale moeder-zoon relatie, een normale jeugd.. hij had niks van dat gekend. De enige die er ooit was geweest voor hem, zijn vader, de emperor, was verdwenen. Zo maar uit het niets was hij de enige familie waar hij een band mee had kwijt geraakt. Het deed hem pijn, maar gaf hem eens te meer de kracht om op zichzelf te vertrouwen en door te zetten.

En dan.. zijn hart. Het deed nog steeds pijn. Het was al weer een jaar geleden dat hij Luna had ontmoet, de merrie die zijn leven had veranderd. Eerder was hij niks anders dan een flirter, met hier en daar een merrie, een veulen van hem liep er ook rond ergens. Maar deze merrie had hem veranderd. Had zijn knieën week gemaakt, zijn hart laten springen en vlinders in zijn buik doen zweven. Op het moment dat hij het zelf besefte dat dit misschien wel eens liefde kon zijn, had hij een grote fout gemaakt waardoor ze met ruzie waren opgesplitst. en toen hij eindelijk sorry durfde te zeggen, en zijn gevoelens durfde te tonen, was hij te laat geweest. een andere hengst had zijn plaats al ingenomen in haar hart.

al deze zaken passeerden zijn gedachten terwijl zijn achterbenen ploeterden om zijn gespierde lichaam in beweging te houden. Zijn oren draaiden, zoals altijd, overuren, altijd opzoek naar gevaar, altijd opzoek naar dingen die niet klopten. iets wat toch was overgebleven uit zijn tijd als bèta leider van de 4e rang.

Ook dat was misgegaan. zodra zijn hart gebroken was, een gevoel dat hij in zijn korte leven nog nooit had meegmaakt, laat staan dat hij wist hoe er mee om te gaan, had hij als de puber die hij diep van binnen nog was, de benen genomen. Ver weg van het land van de blauwe maan had hij zich tijden opgehouden. tot hij, op een avond, ver weg een blauwe gloed zag. de rillingen liepen over zijn lichaam, maar hij wist het; daar hoorde hij thuis, wat er ook zou gebeuren.

hij hield halt toen hij de rand van het bos bereikte, dat glooiend overliep in een veld, wat weer overliep in de prachtige stranden die Orlais zijn lieveligs gebied maakten. Zijn achterhand spande zich aan en hij gallopeerde het veld in, plukken gras wegschietend onder zijn sterke hoeven. Hij stak zijn neus de lucht in en snoof diep de zilte lucht zijn longen in, die vanuit de zee werd aangedragen, terwijl zijn ogen genietend dichtschoven.

Met de lucht die zijn longen binnenstroomde volgde ook de herkenning van de geur van een paard. De kudde stond een einde verderop, en dus moest het een ander paard zijn hier in zijn buurt. Meteen schoten zijn ogen open en keek hij in het rond. Als het een van de leiders was, zouden ze niet blij zijn hem te zien, kon hij zich voorstellen. welke leider zou het ooit in zijn hoofd halen, vlak voor de blauwe maan nog wel, om te verdwijen? Natuurlijk was dat alleen die jonge, onbezonnen Roque. Hij kon de verhalen al wel bedenken die rond zouden gaan. Nou en. Yolo.

Hij had ongemerkt haltgehouden, langzaam zette de hengst zijn lichaam weer in beweging, en even ging er een schok door zijn lichaam toen hij opnieuw de geur van een paard rook. Ondanks het feit dat er geen enkele overeenkomst was, had hij de onbekende even aangezien voor Luna, de merrie die zijn hart had gebroken, zo lang geleden.

Hij hield opnieuw halt, aarzelend in het volle zonlicht dat de donkere plekken op zijn lichaam leek te laten koken. waarom? hij kon zichzelf wel vervloeken dat de merrie, die hij in de tijd dat hij terug was, nooit meer gezien had, nog zo zijn leven beheerste.

Zacht brieste hij, hopend dat degene die hij niet kon zien, zich zou tonen.

OPEN



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* di 29 sep 2015 - 1:01

B _ L _ A _ C _ K _ _ _ R _ A _ I _ N

Het oude lichaam van de zwarte merrie sleept zichzelf verder door het gebied van BMH. Haar lange manen hangen in klitten langs haar hals naar beneden, der lange zwarte staart is verstrengeld in één grote knoop en sleept over de grond. Haar eens zo levenslustige paarse ogen staren verward voor haar uit. Strompelend beweegt ze zich voort tussen de bomen. Black Rain, dat is de naam die ze ooit genoot, maar die droeg ze al lang niet meer met waardigheid. Ze was de laatste, zo besefte ze. De laatste nakomeling van Alvaro die gestreden had voor een beter leven in de kudde. De laatste nakomeling die eveneens als de anderen moest bezwijken onder de druk die Avanti en zijn schimmen hadden uitgeoefend.

Ze was moe, uitgeteld zelfs. Sinds maanden had ze geen rust gekend, haar hoofd tolde. Gedachten raasden door haar hoofd, telkens ze over haar schouder keek had ze het gevoel dat een paar ogen naar haar keken. Overal waar ze ging had ze het gevoel niet alleen te zijn. Weken, maanden was ze achtervolgd door haar koude, kille broer. Zijn blauwe ogen brandden op haar rug telkens ze reisde van plaats naar plaats. Ze was zo lang op de vlucht geweest dat er geen moment van rust meer in haar hoofd kwam. Wanneer een paard haar pad kruist houdt ze halt. Laat me gerust! gilt ze hysteris. Ik kan het niet meer, ik wil het niet meer, doe wat je wilt, ik geef het op. Haar schouders schokken, haar ogen beginnen te tranen. Ze durft niet niet omkijken en staart strak naar de grond voor zich, wachtend op wat komen zou.
Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* di 29 sep 2015 - 18:07




ROQUE
"There was nothing but the soft roar of the waves"


Uit het niets kwam het schrille geluid van een merrie stem, en Roque zou liegen als hij niet zou toegeven dat hij zich rot schrok. hij prees zichzelf meestal, om zijn talenten tot het opmerken van gevaren, van dingen in de omgeving, en deze grote zwarte merrie was hem niet opgevallen terwijl ze nu pal naast hem stond.

Haar stem was hysterisch, en het leek bijna alsof ze zich in een andere wereld waande. hij bekeek haar eens, niet wetend hoe te reageren, maar besluit dan toch maar, tot zijn beste mogelijkheid, te helpen. 'Hoho, rustig rustig.' zijn kalme stem was melodieus, maar er klonk een verraste ondertoon in door, hij wist gewoon echt niet wat hij moest beginnen.

Het liefst zou hij zijn neus tegen haar aandrukken, haar laten merken dat hij nooit geen kwaad in de zin zou hebben, maar haar uitroep liet hem dat niet toe. hij zuchtte diep, zich bedenkend wat te doen. 'Ik doe niks hoor, echt niet!' zei hij, terwijl hij, om zijn punt te verduidelijken, een stap achteruit zette, zijn ogen nog altijd op haar gespannen lichaam gericht.



Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* di 6 okt 2015 - 16:39


Emoties waren verbannen, met de uitzondering van angst. Medeleven, wat ooit de bouwsteen was van haar bestaan, had ze gebannen uit haar lege hart. Ze was op, uitgeput, in zichzelf gekeerd. De onrust in haar hoofd maakte dat het moeilijk was om na te denken, te bedenken hoe ze zichzelf zou voortbewegen nu ze geen doel meer voor der ogen had. Haar paarse ogen die ze eerder naar de grond had gericht richtte ze iets hoger bij het horen van een onbekende, geruststellende stem. Naast Rain's oude verwaarloosde lichaam staat een prachtige witte hengst met zwarte vlekken, of was het nu een zwarte hengst met witte vlekken. Die gedachte bracht haar in de war. Haar oren draaien in haar nek, haar hoofd zakt en ze zet voorzichtig een pas achteruit.

Het postuur van de hengst was haar vreemd, net als zijn stem. Een opgeluchte zucht verlaat haar lippen, maar ze blijft duidelijk op haar hoede. Zijn stem klinkt geruststellend en zijn houding alles behalve dreigend. Voorzichtig heft Rain haar hoofd ietsje op en doet een oortje naar voren om zijn woorden te aanhoren. Ze leken haar oren wel te bereiken en haar lippen creëerden een antwoord, maar haar hoofd was niet geconcentreerd op de hengst. Ze was afgeleid, afwezig. Haar oren draaien opnieuw alle kanten op, hopend geluiden op te vangen die van  meer bedreigende wezens afkomstig zijn. Wie ben je? klinkt haar oude krakerige stem terwijl haar lichaam zich helemaal niet op de hengst lijkt te richten.



The times that you hurt me and put tears on my face
And even now, while I hate you, it pains me to say
I know I'll be there at the end of the day

Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* wo 7 okt 2015 - 21:21


Prachtige dingen waren elk moment, van elke dag, weer te zien in het land van de blauwe maan, maar alles dat iedereen zag was dood en verderf, schimmen die hoogtij vierden terwijl de gewone paarden als angstige hoopjes bij elkaar gedrukt zaten. ooit, ooit zou het anders zijn had hij zichzelf beloofd.

Ooit zou hij zichzelf weer leider mogen noemen, of beschermer, ooit zou hij weer mogen helpen om de kuddes in het land van de blauwe maan sterker te maken, weerbaar te maken; de schimmen terugdringen in Vyrantium, net zolang tot ze niet meer zouden komen. hij wist dat het niks anders was dan een droom, maar zoals hij deze merrie nu weer zag werd die droom aangewakkerd; iedereen moest vertrouwen hebben, in zichzelf, in de kuddes, in de leiders, en vooral in hun leven.

De grote zwarte merrie keek op, en even schrok hij van wat hij zag; paars. haar ogen waren net zo diep paars als die van Avanti. Roque wist dat er meerdere nakomelingen van de schim rondliepen, maar zij stonden er allen om bekend niet helemaal goed te zijn, een verscheurde persoonlijkheid door de invloeden van hun schimmenouder. was dat de reden dat deze merrie zo in paniek was?

hij hield zijn hoofd laag, vriendelijk, terwijl hij haar gadesloeg, zijn oren heen en weer bewegend, altijd opzoek naar gevaar in de omgeving. de merrie daar in tegen sloeg haar oren naar achter en deed een pas achteruit, alsof ze bang was voor hem, niet wist hoe zich te gedragen. 'Ik doe echt niks, ik meen het.' bracht hij rustig uit, zijn stem melodieus en laag.

Ze lijkt iets te kalmeren, en voor het eerst draait haar ene oor zijn kant op, hem aanhorend. zou ze hem geloven? Haar stem is een verassing voor hem; duidelijk een ouder paard, wijs, maar toch die ondertoon van een merrie, zoet en lief. hij glimlacht naar haar, proberend haar op haar gemak te stellen. 'Roque' antwoord hij, terwijl zijn ogen haar lichaam volgen 'Ik ben Roque.' verduidelijkt hij, terwijl hij voorzichtig een pas in haar richting zet. 'Wie ben jij?'

Hij wil haar zoveel vragen, kan hij iets voor haar doen, werd ze achterna gezeten, waarom was ze zo in paniek? en misschien wel de meest brandende; hóe kwam ze aan die ogen? Moest hij bang voor haar zijn, in plaats van zij voor hem? Hij houdt zijn vragen echter voor zich, haar niet laten schrikken en vluchten is op dit moment prioriteit nummer één.


"I amar prestar aen.
Han methon ne nen,
Han methon ne chae,
A han noston ned gwilith."




Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* wo 7 okt 2015 - 23:07


Soms leek het gisteren, de dagen toen zij samen met de andere leiders super sterk stond, de schimmen hadden terug gedrongen tot de bossen. Een tijd waar iedereen zich net dat beetje veiliger voelde en toen de schimmen niet meer deden dan verwonden. Er waren geen moordpartijen. Niet zolang Rain en Axis de leiding over het vervloekte gebied op zich hadden genomen.

Rain vreesde de blauwe maan, die gauw komen zou. Als de bossen in duisternis worden gehuld en een blauwe schijn verlicht de vlakten zou ze pas kunnen zien hoe sterk de schimmen nu waren geworden. 'Sterker dan ooit' had ze iemand horen fluisteren, alsof de uitspraak nog meer verdoemenis zou meebrengen. Een koude rilling loopt langs de rug van de zwarte merrie, haar paarse ogen kijken recht in die van de hengst. De angstige blik in haar ogen was ondertussen verdwenen en had plaats gemaakt voor de leegte die ze in zich voelde.

Roque herhaald ze de naam fluisterend. Ze liet de klank van zijn naam bezinken en luisterde hoe zijn lippen nog meer woorden vormden. Ze bedacht zich of ze zijn naam al eerder had gehoord. Of de hengst een bekende was van voor haar vertrek, maar haar geheugen liet haar in de steek, zoals ze zich tegenwoordig wel meer in de steek gelaten voelde. Ik ben Black Rain zei ze met haar hese warme stem. Wanneer de woorden haar mond verlieten zette ze een pas in de richting van de hengst, haar ene oortje nog steeds gericht op hem. Haar tweede oor richtte ze op de omgeving, zoekend naar elk dreigend geluid.

Haar paarse ogen laten voor even de ogen van de hengst los en glijden over zijn lichaam. Hij had duidelijk ook veel meegemaakt. Zijn zwarte lichaam leek getekend met witte vlekken in grillige vormen. Ze schudde haar hoofd, het had weinig waarde om na te denken over de vorm van zijn vlekken, of de geschiedenis die zijn lichaam droeg. Wie hij is en wie hij was, daar had ze meer interesse naar. Ze brengt haar lichaam nog één pas dichter naar het zijne en strekt haar hals waardoor haar neus net niet die van hem raakt.

Zachtjes blaast ze warme lucht uit en snuift vervolgens zijn geur op terwijl ze even haar ogen sluit. Het leek haar te helpen om de geur te bewaren in haar hoofd. Wanneer ze haar ogen weer opent kijkt ze hem vragend aan. Hoe lang ben je hier al? vraagt ze op een voorzichtige toon. Aan één stuk bedoel ik. Het was niet slecht bedoeld, ze doelde meer op de periode die ze zelf weg was geweest.


The times that you hurt me and put tears on my face
And even now, while I hate you, it pains me to say
I know I'll be there at the end of the day


Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* vr 9 okt 2015 - 19:14


de laatste paar zonnestralen verwarmden de lucht, terwijl de zon langzaam wegzakte, het gevecht verliezend van de nacht, van de blauwe maan die op zijn plekje aasde.

Roque's oren draaiden rond, naarstig opzoek naar tekenen van onrust in kuddes, maar tot zover leek alles rustig. stilte voor de storm.

De merrie stelde zich voor al Black Rain, en hij glimlachte, blij dat ze iets kalmeerde. 'Aangenaam' liet hij haar weten, zijn stem zacht en vriendelijk.

Hoelang was hij hier al.. hij blikte even weg, zijn ogen op een vogel in de lucht gericht, terwijl herinneringen zijn hoofd overspoelden. 'Ik ben hier geboren.' zuchtte hij, terwijl hij zich weer tot haar wendde. 'Maar ik ben een tijd weggeweest.' een frons gleed even over zijn gelaat. 'Dit is de eerste blauwe maan sinds ik terug ben.' Duister, dat was het juiste woord om zijn gedachten te omschrijven.

'En jij?' vroeg hij toen maar, om de ongemakkelijke stilte te doorbreken. een glimlach speelde over zijn lippen, éen die niet echt gemeend was; veel te veel adrenaline gierde door zijn lichaam nu de zon totaal onder was, een kort moment van stilte terwijl de maan zich opmaakte.


"I amar prestar aen.
Han methon ne nen,
Han methon ne chae,
A han noston ned gwilith."


[/quote]


Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Jennifer
Administrator
avatar

Profile
Number of posts : 4988
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* vr 9 okt 2015 - 22:37

Er was weinig dat Avanti momenteel niet wilde doen, hij stond aan de bosrand, gehuld in een schaduw waardoor niemand hem ook maar kon zien. Zijn ogen staarden Minanter op en keken dan naar de schemering die langzaam aan verdween en plaats maakte voor een donkere nacht. Hij voelde de onrustigheid bij de kudde, hij voelde de paraatheid van de leiders, de generals en hij wist dat … geen van hen allen hem kon tegenhouden. Ze probeerden echt hun beste te doen maar het was gewoon niet genoeg. Zijn planning stond er, deze blauwe maan had hij een specifiek doel onder al het verderf hij zou zaaien. Hij moest niet omhoog kijken om te weten dat de maan er was, hij voelde het aan zijn lichaam. Hij voelde de razernij erdoor gaan, hij voelde de kracht, de snelheid, de drang om te doden. De schaduw verdween en maakte plaats voor dat ene dodelijke lichaam, Avanti’s lichaam. Zijn ogen niet langer paars maar pupilloos zwart, zijn hoektanden toch lange scherpe tanden die over zijn lippen kwamen en de grijns met pure dodelijkheid. Oh, daar kwam hij dan.

Hij had een lijstje, wie vanboven stond moest zeker dood, daar kwam hij straks op terug, dan waren er de leiders, mogelijk resterende familie en dan alles voor de pret. Wat hij nu voor zich zag was leiders en resterende familie, god, leefde Black Rain noch? En Roque … hij kende de hengst en het zou hem zoveel meer deugd doen om hem te zien sterven. ‘Wel wel wel.’ Siste hij toen zijn lichaam zomaar op dook vanuit het donker. ‘Heb ik je broer niet gedood, zoveel jaar terug?’ Vroeg hij aan de merrie terwijl hij om hen heen cirkelde, als een roofdier die zijn prooi bestudeerde. ‘Roque, ben je bereidt te vechten voor een beetje aandacht?’ Vroeg hij de gevlekte hengst. Het duurde niet lang, een tel … twee tellen of zijn lichaam botste tegen dat van Rain aan, hij duwde haar tegen de grond, zijn hoef op haar hals, zijn tanden zo dichtbij. Zijn zwarte ogen keken uitdagend in de hare. ‘Je hebt het recht niet mijn kleur te dragen. Je had moeten sterven, net als je broer.’ Misschien moest ze leiden, net als Axis, misschien moest hij haar ogen eruit halen. Maar er was Roque en die moest dood nog voor hij zich tot Rain zou wenden …



ONE WICKED GAME WE PLAY
Like a Star @ heaven :
 

Terug naar boven Go down
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* di 13 okt 2015 - 11:03


Rain's paarse ogen gleden langs de horizon. Ze nam het landschap in zich op, het landschap dat ze zo gemist had, moest ze toch toegeven. Ze keek hoe de rode gloed van de avondzon het landschap deed bloeden, zoals de blauwe maan de paarden zou doen bloeden. De eerste blauwe maan sinds ze terug was. Wetende wat nu zou komen zouden ze beter het gezelschap van de kudde opzoeken, zo besefte ze. De rand van het bos zou hen niet veel bescherming bieden, buiten het feit dat ze zich een beetje konden verschuilen tussen de dichte struiken.

Rain's gedachten werden opgeschrikt door de stem van de hengst. Ik ben hier ook geboren zegt ze op een kalme toon. Haar paarse ogen glijden langs het landschap naar de hengst en voor een aantal seconden houdt ze zijn blik vast. We kunnen beter richting de kudde gaan zegt ze haast onhoorbaar. Elk geluid dat de twee nu nog zouden maken was alweer een kans om hun locatie te veraden. De maan kan elk moment aan de hemel verschijnen, en met z'n tweeën zijn we geen partij voor de schimmen. Ik had trouwen sook al lang moeten teruggaan naar Minanter, Orlais biedt niet veel bescherming voor een rang 1 paard.

Haar blik is bedrukt en bezorgd. Avanti zou geen kans laten liggen haar te treiteren nu ze terug was gekeerd. Ze zet haar zwarte lichaam in beweging richting de andere paarden. De paarden die ook steeds dichter bij elkaar kropen, steeds op een angstigere manier door elkaar begonnen woelen als een stel schapen op een berg dat werd omsingeld door het water van een overstroming. Hun angstige stemmen klinken fluisterend en paniekerig roepend dat er iemand kwam. Wanneer ze haar blik van de hengst haalt en voor zich wil kijken voelt ze hoe haar lichaam onderuit wordt gehaald en de zware hoef van Avanti op haar nek wordt geplaatst.

Avanti sist ze giftig. Paars staat mij beter dan jouw De gedachte aan haar tweelingbroer, Black Star, maakt haar onmiddellijk droevig. Toch liet ze zich niet van de wijs brengen, Star zou het niet willen. Er was geen dag die voorbij ging zonder dat de merrie de pijn voelde die Avanti Star had aangedaan. Haar lichaam had elke trap, elke hap, alles had ze gevoeld. Tweelingen, ze zijn verbonden met elkaar, en het is niet meer dan logisch dat Avanti, tweelingbroer van haar vader, besefte hoe hij Rain zo hard mogelijk kon kwetsen, zo veel mogelijk pijn had kunnen doen.


The times that you hurt me and put tears on my face
And even now, while I hate you, it pains me to say
I know I'll be there at the end of the day


Terug naar boven Go down
Dimphyl

avatar

Profile
Number of posts : 1965
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* di 13 okt 2015 - 20:19


Black Rain bevestigde zijn vermoeden; natuurlijk was ze hier geboren, hoe kon ze anders het trade-mark van Avanti dragen? De paarse ogen waren nou eenmaal iets van het land van de blauwe maan. ze moest dus toch wel familie van hem zijn.

Hij knikte op haar woorden. 'Veilig zullen we nooit zijn, maar bij de kudde is het altijd beter dan niks.' Hij glimlachte naar haar. waar zou ze eigenlijk heen moeten? Hijzelf moest nog een eind; Anderfels was zijn thuis nu, alhoewel Orlais met de prachtige stranden altijd zijn favoriet zou blijven.

Uit het niets onderbrak een stem hen, een stem die Roque uit duizenden zou herkennen. Als klein veulen was hij al eens in aanraking gekomen met Avanti, en hij prees zich tot nu toe altijd gelukkig de schim niet vaker gezien te hebben. Toen had hij zijn vader, E'vesdar, nog gehad om hem te redden, nu stond hij er alleen voor.

Zijn oren schoten in zijn nek, terwijl de adrenaline door zijn aderen pompte, hij wilde tussen de merrie en Avanti in gaan staan, maar voor hij de kans kreeg had Avanti haar al tegen de grond gewerkt. Avanti's woorden naar hem negeerde hij, zijn aandacht nu op Black Rain gericht; de merrie had, voor zover hij wist, niks verkeerd gedaan. Maarja, dat ze beiden ademden was waarschijnlijk al aanstoot genoeg voor Avanti.

'Avanti.' brieste hij, kort, terwijl hij een pas vooruit zette, tegen zijn instinct in. 'Laat haar gaan' hij keek even naar Black Rain, wetend dat zijn woorden misschien niet al te aardig waren, maar wel de waarheid. 'Kijk naar haar, ze is oud,' Hij keek weer naar de schimmenleider. 'Het is nou niet echt een prestatie om haar nu nog te doden' Hij schudde zijn hoofd, zijn blauwe oog fel onder de maan.

Hij wist niet precies waarom, maar op de een of andere manier wilde hij liever het leven van de oudere merrie redden, dan dat van hemzelf. aangezien het Avanti was die tussen hen in stond, wist hij dat vechten geen optie was, vluchten ook niet, dus dan maar onderhandelen, onderhandelen om te kiezen tussen 2 levens, die ze allebei niet kwijt wilden.




"I amar prestar aen.
Han methon ne nen,
Han methon ne chae,
A han noston ned gwilith."




Like a Star @ heaven ƃuılıǝɔ ǝɥʇ uo ƃuıɔuɐp ǝɹ,ǝʍ uǝɥʍ 'ƃuılǝǝɟ ɐ ʇɐɥʍ ɥo
Terug naar boven Go down
Copyride

avatar

Profile
Number of posts : 74
Status : Active


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open* wo 23 dec 2015 - 8:36


Er ging geen dag voorbij zonder dat ze dacht aan de familie die ze was verloren door Avanti. Black Star, haar tweelingbroer, Aaricia, haar moeder en Alvaro, haar vader. Een uit de hand gelopen familieruzie, zo zou je het wel kunnen stellen. Toen ze jonger was durfde ze nog te dromen, van veulens met dezelfde prachtige paarse ogen die zij droeg, een licht levendig paars dat een perfecte reflectie was van haar vrolijke, optimistische karakter. Ze droomde van een hengst die aan haar zijde stond, eender welke tegenslagen het leven bracht.

Maar haar dromen leken enkel werkelijkheid te worden als ze haar ogen sloot en haar hersenen de vrijheid gaf om te fantaseren over zulk leven. Wanneer ze haar ogen opende werd duidelijk dat niet haar dromen, maar haar nachtmerries werkelijk waren geworden. De schimmen werden sterker, Avanti breidde zijn schimmenleger uit met de meest gemene, arrogante en angstaanjagende paarden die je bedenken kon. Haar bloedeigen broer op kop.

Rain sluit haar ogen voor een seconde en staat zichzelf toe om te dromen, van een beter leven. Mooie grote vlakten, met gras zoveel als je maar kan eten en geen blauwe maan die 's nachts aan de hemel staat. Wanneer ze haar ogen opent voelt ze hoe de hoef van Avanti z'n grip verliest, ze voelt hoe de maan vecht tegen de zon die haar eerste lichtstralen schenkt aan deze mooie dag. Avanti was, nu de maan plaats moest maken voor de zon, niet meer dan een gewoon kuddepaard. Ze geeft Avanti een trap met der achterbeen en springt recht. Maak dat je wegkomt, je maakt geen kans meer sist ze terwijl Avanti zelf reeds met grote schreden richting de donkere plaatsen in de bossen vertrok.  


The times that you hurt me and put tears on my face
And even now, while I hate you, it pains me to say
I know I'll be there at the end of the day


[/quote]
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud



Profile


Contact
BerichtOnderwerp: Re: trial and error, that's life. *open*

Terug naar boven Go down

trial and error, that's life. *open*

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Soortgelijke onderwerpen

-
» Duality Is Life(open)
» A Gifted Place For A Gifted Life [Open]
» What Is Life, If You Are Not Living It? [ Open, Please Join ]
» The secret life of Fairies book 1 Banished
» To Pour Salt Into An Open Wound...

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blue Moon Horses ::  :: » Archive :: Orlais-
» CHATBOX